De ventilator dagen

Toen ik vanochtend buiten even koffie dronk

was de lucht knisperend en fris en ik dacht

even terug aan de eindeloze hitte in Augustus..

Want oh, wat was het warm, het is maar goed 

dat ik een blogvakantie had want ik zou het steeds

maar weer over het weer gehad hebben en..

Dat ik mij vroeg in de ochtend haastte naar de 

supermarkt omdat het later te heet was.

Dat ik slecht geslapen had omdat de temperatuur

op het zoldertje inmiddels tot 32 graden was 

opgelopen en dat er geen zuchtje wind was

die er wat koelte door heen kon blazen.

Dat de ventilator de hele dag stond te draaien

en dat vlak ervoor de enige plek was waar het

nog enigszins uit te houden was.

Dat het leek alsof je in een pan met warme vla

zat en dat iemand de deksel er op deed.

Dat het bij ons voor een komen en gaan was van

mensen met opblaas flamingo's, picknickmanden,

barbecue sets en muziekboxjes met harde muziek.

(ik zou waarschijnlijk ook gezegd hebben dat

ik me daar aan begon te ergeren, haha)

Dat ik, tegen de tijd dat er wat buien konden 

ontstaan, de hele tijd op de buienradar keek of

het verlossende onweer ons zou bereiken,

wat uiteindelijk dagen duurde.

En dat ik toen het eindelijk hoorde rommelen

in de verte de opluchting groot was..

Gisteravond deed ik voor het eerst in maanden

weer eens een vest aan, het was best fris en ik 

wou bijna gaan mopperen dat de zomer alweer

voorbij was, maar toen dacht ik aan de ventilator

dagen en hoe ik verlangde naar een vest...

en dacht ha, fijn zo!

Ik wens je een mooie dag

-X-

Lampje

Laatst kocht ik een lamp, deze die je hier ziet staan op

het bankje, het is van het merk Weltevree (niet gesposored,

maar voor het geval je het zou willen weten, dat zou kunnen)

Ik zag hem al een jaar ofzo geleden maar het duurde nogal 

een tijd voordat ik besloten had om hem te kopen..

Het begon ermee dat ik hem aan P liet zien; moet je zien hoe 

leuk, als je de bol naar boven draait heb je een zaklamp,

als je het naar beneden draait is het witte gedeelte verlicht,

misschien ga ik hem wel kopen..das best zei P, leuk.

Maar, zei, ik, ik vind hem nogal duur..

Twee maanden later; ik denk dat ik toch die lamp ga kopen,

welke lamp, zegt P, je weet wel die leuke met die bol, 

met licht die je kan draaien enzo, ok zei P.

Maar, zei ik, we hebben hem niet echt nodig..

Zes maanden later; ik denk dat ik nu toch die lamp ga 

bestellen, zo handig met die zaklamp, ga je gang, zei P.

Maar zei ik, wanneer heb je nu een zaklamp nodig?

Acht maanden later; ik dacht nog even aan die lamp,

het is wel een erg lang beslisproces, zegt P.

Maar, zeg ik, ik wil er goed over na denken, ik wil niet

zomaar nieuwe dingen kopen..

Een jaar later; zeg, nog even over die..jaa, koop hem nu 

maar zegt P, en dat deed ik uiteindelijk en na wat gedoe

met de levering staat hij nu hier, ik heb hem nog niet

gebruikt omdat het zo lang licht is, maar dat komt wel,

over een half jaar ofzo, haha.

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Ohlala

Zoals beloofd zou ik nog een keer een foto plaatsen van het

hele kastje waar ik mijn wol en andere dingetjes in bewaar.

Toen ik dit kastje vond moest ik meteen denken aan een

piepklein apotheekje ergen in de bergen in Italië, waar ik 

terecht kwam omdat ik helemaal onder de muggensteken

zat, nadat ik een nachtje in een tent had geslapen.

En dan niet zomaar een paar bultjes maar echt enorme 

bulten met rode vlekken er om heen, op mijn benen en

armen, ik was er gewoon onwel van, echt waar.

Dus wij gingen op zoek naar een apotheek om zalf, pillen,

of eigenlijk wat dan ook maar zou helpen want ohoh.

Uiteindelijk vonden we een piepklein winkeltje met niet

meer dan een toonbank en een paar van dit soort kastjes,

die vol stonden met flesjes, doosjes en dat soort dingen.

(het zag er echt geweldig uit, dat moet ik zeggen)

Achter de toonbank stond een allervriendelijkste bejaarde

dame, in een roze jasschort en een bril aan touwtje, ik 

legde met handen en voeten uit wat het probleem was,

 Ik had geen idee wat muggenbult in het Italiaans was

 en toen ze het niet begreep trok ik mijn broekspijp omhoog 

om het probleem te laten zien, waarop zij haar hand voor 

haar mond sloeg en 'ohlala' riep en klopjes gaf op mijn

schouder alsof ik een klein kind was (heel lief, hoor)

Vervolgens begon zij in de laatjes te rommelen en vouwde

een aantal pillen in een papiertje, geweldig vond ik dat en 

ze pakte een tube en deed voor wat ik met de inhoud moest

doen, alsof ik nog nooit een tube zalf zag :-)

Ik bedankt haar vriendelijk en ze liep druk pratend met mij

mee naar de uitgang, waarschijnlijk voorzag ze mij van 

allerlei goede adviezen die ik niet verstond..

Na een paar dagen was het bulten probleem onder controle

en ik vergat hoe vervelend het was, en ik dacht ook niet 

meer aan de mevrouw in haar apotheekje, totdat ik het kastje 

zag, ik besloot ook meteen dat ik het wilde hebben.

Het was ver buiten mijn begroting maar ik kocht het toch,

en ik heb nooit spijt gehad van mijn impulsieve aankoop

want ik heb er elke dag plezier van en zo af en toe als ik

een laatje opentrek zie ik ineens de Italiaanse mevrouw 

in haar roze jasschort voor me.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Varens

In de tuin hier achter het huisje is een prachtige tuin,

het is niet mijn tuin hoor, maar van mijn broer en 

schoonzus, wel kijk ik er op uit mijn raam en ik 

zit wel eens op een stoeltje bij mijn achterdeur.

Eén van de mooiste momenten in de tuin vind ik deze

tijd waarin de varens de grond uit schieten, dat doen ze 

echt, eerst zie je wat kleine felgroene blaadjes uit de 

grond piepen en binnen een paar dagen zijn het varens.

Ik stel me zo voor dat als je er de hele tijd naast zou 

gaan zitten je ze zou kunnen zien groeien, hoewel ik 

niet weet of dat met schokjes gaat of millimeter voor 

millimeter, razendsnel gaat het wel, dat is zeker.

Hier zie je de achterkant van mijn huisje, als je goed

kijkt zie je het roze van mijn stoeltjes en oh de dweil

die daar te drogen staat, ja, ik ben een propere 

huisvrouw, hahaha, als ik er zin in heb tenminste..

En kijk de varens, zo prachtig in het zonnetje, met de 

bovenkant van de bladeren nog niet helemaal uitgerold,

het lijkt net of ze aan het vergaderen zijn in een kringetje.

Ik ben benieuwd waar ze over fluisteren, zo zachtjes

wiegend in de wind...

Ik wens je een mooie dag

-X-

Tafels en stoelen

Nu ik deze foto vergroot in mijn blog zie ik ineens dat

hij eigenlijk een beetje wazig is, ik laat hem maar gewoon

staan want je kan nog wel zien wat er op staat, haha.

Het is het hoekje aan de voorkant van het huisje, dat was

eerst mijn werkhoek en de tafel was mijn bureau.

Nu kunnen we bij het raam zitten en naar buiten kijken,

 wat ik in deze dagen veel vaker doe dan gewoonlijk,

om mij nog enigszins verbonden te voelen met de wereld.

Zo af en toe wandelt er iemand langs met een hond of vaart

er een bootje door het kanaal, als ik echt geluk heb, verder 

is het rustig, alsof de wereld een beetje stil staat.

De prints aan de muur zijn gemaakt door mijn zoon

en de linker door zijn vriendin, niet dat je wat hebt aan 

deze kennis, maar ik vind het wel leuk om te noemen.

(ik probeer op de één of andere manier de babbelstand

te vinden, dat gaat mij niet goed af, de laatste tijd)

De grote tafel, die ook aan de voorkant van de kamer

stond, staat nu aan de achterkant, een deel daarvan

is nu mijn werkhoekje geworden, daar zit ik nu ook

dit bericht te typen (dan heb je een beeld :-)

Deze tafel stond eerst ook aan de voorkant, voor de kast,

ik moest hem elke keer verschuiven om de kastdeuren

open te doen, wat uiteindelijk de reden was van deze

hele 'laat ik alles eens verschuiven' actie.

Eigenlijk heb ik geen idee wat ik verder zou moeten 

zeggen over mijn interieur, het zijn maar tafels en stoelen,

ik vind het leuk om er iets van te laten zien, maar dit 

bericht kwam hortend en stotend tot stand..

Rest mij nog je een heel goed weekend te wensen,

ondanks het feit dat het leven op het moment voelt 

als één lange landerige zondag..

-X-

Interieurblogger (voor éénmaal)

Soms wou ik dat ik een interieur blogger was, dan had ik

altijd iets om over te schrijven, dat ik een nieuwe vaas

had, een nieuwe bank of een bijzondere lamp.

Dat ik dan een huis had met vele kamers, die ik elke keer

opnieuw kon decoreren met allerlei dingetjes afhankelijk 

van het seizoen, en daar iets over zeggen, ik zou zo snel niet

 weten wat, maar misschien zou ik iets kunnen verzinnen..

Dat ik dan geen rommelige kapstok had met een stapel 

schoenen eronder in een veel te krap halletje, maar een

ruime entree die een foto waardig zou zijn.
Ook de stapeltjes op de trap, van die stapeltjes met
onduidelijke dingen, die naar boven of misschien juist
naar beneden moeten, zouden dan ontbreken..

Ooit had ik zo'n huis, lang geleden inmiddels, met vele

kamers waar je door heen kon dwalen, alles zorgvuldig

ingericht met heel veel spullen en dingetjes.

Gek genoeg verlang ik er nooit naar terug, de meeste 

spullen en dingetjes zijn al jaren weg en ik weet

helemaal niet meer wat het allemaal was..

Hier in het kleine huisjes staan de dingen die ik nodig 

heb en dingen waar ik aan gehecht ben, ik koop

 bijna nooit iets nieuws, ik vind het goed zoals het is

 en ik voel geen enkel verlangen om iets 

te veranderen of om iets te vervangen.

(nou ja, heel af en toe, zo vond ik de roze bureaulamp

een tijdje geleden op een rommelmarkt, dat leek mij 

na jaren zonder lamp daar, wel handig :-)

Eigenlijk heb je het zo wel een beetje gezien, ik heb 

nog wel een keukentje, maar dat is onder de dijk 

(dit is een dijkhuisje) en daar is het veel te donker 

om te fotograferen en nog twee slaapkamertjes,

maar daar staat enkel een bed, kast en een bureau.

Enfin, tot zover mijn interieur bloggers carrière, 

best jammer want soms lijkt het mij zo makkelijk

dat je altijd iets hebt om over te schrijven, maar aan
de andere kant kan je naar iets verlangen maar als je
dan eens goed kijkt naar wat er is, blijkt dat vaak
eigenlijk meer dan voldoende:-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Appartement (waar je doorheen kan wandelen)

En, ooh, het appartement waar ik in mocht logeren 

in Wenen, zoals ik al zei van een familielid van de vriendin

van mijn zoon, die het helemaal renoveerde.

Het is niet eens zo dat er iemand woont, nee, het is een

appartement voor gasten, stel je voor zeg..

Midden in een prachtige buurt, enig nadeel was dat het 

op de vijfde verdieping lag en er geen lift was, soms

 moest ik mezelf echt omhoog slepen met een zware

boodschappentas, maar als ik dan weer eenmaal

binnen was, was ik weer helemaal blij..

(nadat ik uitgepuft was, het was de hele periode dat
ik er was meer dan 30 graden)

Het heeft mooie grote hoge ruimtes waar je echt doorheen 

kan wandelen met overal kunst en heel veel

kunstboeken echt heel fijn allemaal.

Dus ik voelde me daar de koningin te rijk en af en toe

liep ik er doorheen en stelde ik me voor dat ik daar zou 

wonen, en dat ik een interessant leven zou hebben
wat zou passen bij zo'n appartement..

Het enige was dat ik het best wel hoog vond als ik 

door het raam naar buiten keek, ik heb een paar keer 

gedroomd dat de buitenmuur omkiepte en dat ik dan 

met mijn bed aan de rand stond, oh haha.

Niet gebeurd natuurlijk en na een week was ik er

eigenlijk wel aan gewend, kortom ik heb er van

genoten om even in zo'n mooi huis te mogen wonen.

Ik wens je een fijne dag

X-

Kamertje

Eigenlijk laat ik niet zo vaak foto's zien van mijn huis,

het zouden ook steeds dezelfde foto's zijn want zoveel

is er niet te zien, het is nogal een kleine kamer.

Beneden in het keukentje, wat onderdijks ligt (de voorkant

van het huis staat aan de dijk, dan moet je met een trap

naar beneden naar het keukentje) is het nogal donker

en daar kan je geen fatsoenlijke foto maken.

(mocht er al iemand interesse hebben in mijn keuken, haha)

Aan de ene kant van de woonkamer staan 3 bankjes,

de grote is een oud gymbankje uit een Zeeuwse gymzaal,

ik heb al jaren, de kleinere twee gebruik is soms als 

bijzettafel bij de bank als dat nodig is, verder ben ik

gewoon dol op oude houten bankjes :-)

Aan de andere kant staat een bank, mijn grote witte 

wonderkast, die niet op de foto staat, maar waar 

werkelijk zoveel in kan dat ik me wel eens afvraag 

of hij geen achterkant heeft en alles er in verdwijnt.

Dan heb je nog de tafel, die eigenlijk te groot is voor 

de ruimte, ik stoot mijn heup zo vaak aan het hoekje 

dat er gewoon al eelt op zit (ah, nee hoor, dat kan 

natuurlijk helemaal niet, bij wijze van spreken dan..

Er staat ook nog een klein kastje waar al mijn papier,

wol, haaknaalden en dat soort dingen inzitten, dat is

eigenlijk mijn knutselkastje, een heerlijk ding.

Het houten stoeltje op de foto is gemaakt door mijn

zoon Daan, het is een ontwerp van Piet Hein Eek,

wat ergens in een boek stond (weet niet meer welk)

Nou dat was het eigenlijk wel, dus je begrijpt dat ik

niet vaak interieur foto's laat zien, want hoeveel

varianten zouden er zijn? 

Ik wens je een fijne dag

-X-

Over het kastje tegen de muur

Jaren geleden kreeg ik dit kastje van mijn lieve vriendin

Fem, die ik ook al weer jaren ken, we kwamen elkaar

ooit tegen op een rommelmarkt in Middelburg.

Ze vond het echt een kastje voor mij en dat vind ik 

nu ook, ik vind het echt een geweldig kastje.

Het stond een hele tijd onder mijn bureau, het kon er niet

op staan omdat het niet tegen de muur kon staan

(van het kastje naar/tegen de muur, haha)

Nu heb ik mijn bureau, of eigenlijk is het gewoon een

tafel, gedraaid zodat ik naar buiten kan kijken en zo

kan het daar perfect staan en kan ik al mijn kleine 

rommeltjes er in leggen (ik ben dol op kleine rommeltjes)

Ook de familie Little is zeer verheugd over hun plekje

op de kast, ze lagen al een tijdje in een la omdat ik nergens 

een goed randje voor ze had om te zitten.

Ze zaten een tijdje in het keukenraam maar daar vielen

ze steeds af, zo de schaal met uien en tomaten in.

Het is gezellig hoor, die familie daar, maar ze kwetteren

de hele dag over van alles en nog wat en bemoeien

zich overal mee, ik hoef dan alleen het woord laatje

te zeggen en dan zijn ze weer een tijdje stil;-))

Kortom, ik ben blij dat het kastje weer tegen de muur

staat, het kastje wat ik kreeg van Fem.

Ik wens je een stralende dag, wat heerlijk toch 

dat lenteachtige weer, vind je niet?

-X-

Lievelingsboeken

In de tussentijd ( met excuses voor de weer wat wazige

foto's, maar het was dat of helemaal niet bloggen:-)

ruim ik af en toe nog eens iets op, en terwijl ik dat doe

zoek ik naar de Spark of joy van de dingen.

Ik moet zeggen dat ik ontdekt heb, hoewel ik helemaal

niet zo veel dingen bezit, dat er toch nog veel weg kan.

Sommige dingen liggen maar te liggen en ik doe er niets

mee noch word ik er blij van als ik ze oppak, dus we 

hebben op het moment regelmatig ritjes naar de kringloop.

Zo ging ik nog eens door alle boeken heen, op het 

eerste gezicht dacht ik niet dat er wat weg kon, maar 

ik haalde er toch nog twee grote volle dozen uit.

Met name romans, want eenmaal uitgelezen kijk ik er 

nooit meer in, ik geef er wel eens wat weg maar de 

meeste staan maar te verstoffen..

Wat ik wel hield is mijn kleine verzameling Russische

kinderboeken, sommige origineel, anderen vertaald.

Ik zoek er altijd naar want de tekeningen vind ik echt

prachtig, het is een bepaalde stijl die ik meteen herken

en waar ik echt van hou, ik vind ze overigens bijna nooit.

Verder hield ik natuurlijk een paar exemplaren van mijn

eigen boeken, een paar romans uit mijn persoonlijke top 10 :-)

en oude handwerk- en knutselboeken, die zijn altijd

fijn om af en toe door heen te bladeren.

Ik stapelde wat er overbleef op een plank onder de trap,

ik heb geen plaats voor een boekenkast en elke keer als 

ik er langsloop en dat is nogal eens want de keuken is

beneden, wordt ik er blij van; van mijn 

keurige stapeltjes met mijn lievelingsboeken.

Ik wens je een mooie dag

-X-

Dagdag

Terwijl de regen nu met bakken uit de hemel komt

lag er gisterochtend een prachtig wit laagje toen

ik wakker werd, helaas heb ik het niet zien sneeuwen,

dat vind ik zo'n heerlijk gezicht..

In het huisje staat mijn nieuwe koffer klaar, echt zo'n

hele sjieke, met wieltjes, je hoeft hem alleen maar

te duwen zo'n mooie had ik nog nooit.

Niet dat alles er al in zit, want ik was iets te enthousiast

met de cadeautjes voor onder de Weense kerstboom.

Dus vandaag zal ik moeten puzzelen om alles er in 

te krijgen, en misschien een extra klein koffertje mee 

moeten nemen, dat doe ik nooit omdat ik een hekel 

heb aan dat gedoe bij de douane (oooh , stress, haha)

Ik zal jullie verder de hele riedel waar ik altijd door

heen ga als ik moet reizen besparen, het is altijd 

hetzelfde, terwijl ik toch al talloze malen alleen

met een vliegtuig gereisd heb, ik noem het maar 

een ritueel, dat klinkt gewoon gezelliger :-)

Ik wens jullie hele fijne kerstdagen, samen met 

degene die je lief zijn, maak er wat moois van.

Ik meld mij weer in de dagen daarna, je kan mij 

natuurlijk volgen op Instagram waar ik regelmatig 

 zal posten, ik hoop natuurlijk op wat sneeuw foto's.

Hou je goed, dagdag

-X-

Fotostudiootje

Nu de dagen zo donker zijn is het eigenlijk een wonder

dat het me nog lukt om wat foto's te maken die er

een nog beetje behoorlijk uit zien.

Laatst liet ik mijn camera vallen, of eigenlijk viel hij 

zelf, ik pakte iets in de kast waar hij in lag en toen 

kukelde hij naar beneden, nu doet hij het niet meer.

En omdat ik niet zomaar een nieuwe kan kopen, 

neem ik alle foto's met mijn telefoon.

Bovendien is het zo donker in het huisje dat er maar

een uurtje ofzo per dag een beetje aardig licht is,

bij het raam aan de voorkant.

Daar staat mijn bureau, met mijn pc, maar daarnaast

heb ik een klein beetje ruimte als ik alles aan de 

schuif en daar maak ik mijn foto's, oh haha,

ook die voor de webwinkel. 

Het vraagt wel het uiterste van mijn geduld en 

creativiteit om er iets van te maken, het is zoiets

als roeien met de riemen die je hebt..

(en al helemaal niet denken aan mensen met grote

werkruimtes en meer middelen, dat helpt niet,

of om in de spreekwoorden te blijven; dat helpt

je van de wal in de sloot en het laatste waar

ik wil liggen is in de sloot ;-))

Ik wens je een fijne dag, en misschien een beetje

zonneschijn.

-X-

Kastje

Kastruimte is echt wel een 'dingetje' hier in huis,

ook al heb ik niet zoveel spullen meer (als vroeger:-)

toch blijft het lastig, zeker in de woonkamer.

Omdat ook al mijn spullen voor de webshop hier

een plek moeten hebben, is het af en toe stapelen,

of wat zeg ik, proppen, haha.

Naast mijn grote witte kast was nog ruimte, niet veel

een centimeter of 60, daar stonden wat kleine laden-

blokjes, waarvan de laden het niet meer deden,

nou ja, met wat geweld kon je ze in beweging krijgen.

Daarboven op stonden wat kleine kastjes met wol 

en een hele stapel dozen met webshopdingetjes,

zoals postzegels, kaarten en lintjes.

Dus ik was al een tijdje op zoek naar een ander kastje,

zodat het er wat geregelder uit zou zien hier,

meer 'woonkamer-achtig' om het zo maar te zeggen :-)

Ik keek naar nieuwe ladenkasten maar daar werd ik 

niet blij van, ik zocht iets dat zo'n hupje van plezier

in je lijf zou veroorzaken, zo van oooh, ja, die!

En ik vond het, een klein apothekerskastje, het is maar 

57 centimeter breed, het is duidelijk gebruikt en het 

komt uit Hongarije, ik voelde zelfs een groot plezier,

toen mijn oog er op viel.

Allemaal laatjes, bakjes en een uitschuifbaar plankje,

ik zie de apotheker er zo voor staan terwijl hij het

plankje uitschuift en de pillen en poeders in orde maakt.

Het kastje past perfect, de spullen die er in moesten 

wat minder, ik had verschillende dozen over, ohoh.

Maar uiteindelijk, nadat ik weer alles uitgezocht had

en zo logisch mogelijk opgeborgen had, past alles 

er in, pfff, het blijft een 'dingetje' hier in huis,

dat opbergen van spullen, haha.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Huisje van de heks

Deze foto gebruikte ik al eerder bij een weggehaald

bericht, maar omdat ik er zo lekker aan heb zitten

photoshoppen vond ik het zonde van het werk

om hem in het archief te laten zitten, dus nogmaals..

Omdat ik met dit mooie weer het raam van de voordeur

open heb staan (er zit een metalen werkje voor, dus dat

kan makkelijk) vang ik regelmatig op wat mensen

zeggen die hier langs lopen of fietsen.

Je hoort de gekste dingen, woont daar echt iemand in

dat huisje, of een kind wat zei; woont daar een heks

(ja, kind hier woont een heks, dacht ik toen, haha)

Gisteren hoorde ik iemand zeggen; als ik daar zou 

wonen zou ik pas echt gelukkig zijn, ik vind het leuk

om te denken dat ze het over mijn huisje had.

Omdat huizen nogal het thema zijn hier de laatste 

tijd, dacht ik daar nog even over na..

Een huis kan je uiteindelijk nooit alleen gelukkig 

maken daar komen veel meer dingen bij kijken.

Maar omdat een verhuizing naar het huis van mijn

moeder er toch niet inzit (aaah) het werd te ingewikkeld

en ik kan het me gewoon niet veroorloven, ben ik nu

aan het hergroeperen, zoals ze dat zo mooi zeggen.

Ik probeer mijn gedachten en gevoelens weer op orde te

krijgen, dat ik in plaats van een grote tuin en heel

ruim huis, nu hier in het kleine huisje blijf.

Wat de vrouw zei over gelukkig zijn in dit

huisje, als ze het niet over het grote huis van de buren

had;-) neem ik mee in mijn overwegingen, want 

tenslotte is het een kwestie van perspectief en ik focus

mij op de gedachte dat het een zegen is

dat ik hier kan wonen.

Ik wens je een fijne dag

-X-

NB, de kaartjes actie is nog gaande, zie bericht 

van gisteren, dank je wel!

Het 'even weg' plan

Nu mijn hele -ik ga een paar weken naar Wenen- plan

in duigen was gevallen door de aanwezigheid van 

vloerbedekking, notabene (zie een paar weken terug)

was ik nogal bezig met het hele idee van even weg.

Dat heet natuurlijk gewoon vakantie, haha, maar het

'even weg' van alles hier had zich vastgezet in mijn hoofd.

Dus ik bekeek huisjes in Frankrijk tot aan nog veel

verder, allemaal even prachtig maar als je dan echt gaat

rekenen wat het kost was het steeds te duur.

Op een gegeven moment zei mijn schoonzus/buurvrouw

 waarom ruil je het huisje niet met iemand, een 

huisje als dit lijkt mij bijzonder leuk om aan te bieden.

Dus ik zette het huisje op Instagram met de vraag of 

iemand wilde ruilen, onnodig te zeggen dat ik dacht 

dat ik de vakanties voor het kiezen zou hebben.

(oh altijd die verwachtingen en dan de realiteit..)

Dat was niet het geval, uiteindelijk kreeg ik één 

echt aanbod, in Denemarken, wat qua periode

niet echt goed uitkwam omdat mijn broer in die 

periode op vakantie is en iemand hier moet 

blijven in verband met de situatie van mijn 

moeder, die nogal zorgelijk is.

Uiteindelijk kreeg ik een telefoontje van mijn zoon,

die zoals je misschien wel weet in Wenen woont.

Of ik op het huis wilde passen van zijn schoonouders,

een overigens bijzonder geweldig huis, met kat :-)

Het enige dingetje was dat het ook in de periode was

dat mijn broer was was, oh jee en och hemel.

Ik overlegde even met P. en hij zei; ik blijf hier zodat

ik in geval van nood naar je moeder kan gaan en 

dan heb jij toch je 'even weg' in Wenen.

Oh dat was echt te aardig en ik sputterde nog wat

(voor de vorm :-) en ik belde naar mijn zoon, boekte

een vliegticket, voor ik mij bedacht en zo heb ik toch

nog, helemaal onverwacht, mijn 3 weken in Wenen.

Wonderlijk hoe de dingen kunnen lopen, denk je niet?

Ik wens je een fijne dag

(en oh, luister schatten; dank jullie wel voor alle 

reacties op mijn vorige bericht, ik waardeer het bijzonder)

-X-

Foto studio

Nu de donkere dagen zijn aangebroken, is het eigenlijk

een wonder dat ik hier in huis nog wat foto's kan maken.

Ik heb maar een heel klein stukje witte muur, voor de 

andere witte muur staat een grote kast en in de rest van de 

kamer zit een lambrisering, die een beetje creme-achtig

geverfd is, niet helemaal mijn keuze, maar het is een huurhuisje..

Ik heb voor en achter een raam, maar voor het raam achter

staat een boom die het licht wegneemt, dus ik moet het hebben

van het voorraam en wachten tot de zon goed staat.

Dat is op deze dagen ongeveer van 2 tot 3 

en dan moet hij ook nog schijnen..soms doe ik zelfs een 

zonnedansje, als ik echt foto's nodig heb, om hem te

verleiden om te gaan schijnen, haha, dat moet

je niet geloven hoor ;-)

Mijn werktafel staat precies op de plek voor het raam,

hij heeft zo ongeveer overal in de kamer gestaan 

maar dit lijkt de oplossing die het meeste ruimte geeft.

Dus blijft er ongeveer 40 centimeter over waar ik de

foto's kan maken voor de webshop en mijn blog.

Dus ik maak vaak close ups (zeg je dat zo?) en flatlays,

dat is een hip woord voor gewoon alles op de tafel leggen

en dan van boven af een foto maken, het duurde even voordat

ik dat in de gaten had, overigens, dat dat zo heette.

Omdat ik maar heb beperkte ruimte heb, zie je bij de mijne

vaak dezelfde vlek op de tafel, ohoh, nu ja, ik doe wat ik 

kan in mijn mini foto studio, maar ik denk dat het echt tijd 

word voor een gloriette :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Vensterbank

Sinds een tijdje hebben we een vensterbankje met wat

 planten, eigenlijk liet ik de hele plantentrend die je ziet

op de Social media aan mij voorbij gaan..

(gek, eigenlijk, vroeger wist je dat soort dingen

nooit van elkaar, behalve als je op visite kwam, maar

 nu heeft zo ongeveer iedereen een #Urbanjungle thuis,

zelfs de mensen die op het platteland wonen ;-)

Ik had 1 plantje, degene op de voorgrond, die kreeg ik 

eens op een boekenfeestje, dat vond ik eigenlijk wel genoeg.

Vensterbanken vol met planten deed me aan vroeger 

thuis denken, daar stond alles vol en ook voor de ramen

hingen allerlei planten in van die macramé hangers, die 

wij dan gemaakt hadden voor moederdag enzo.

(de hele macramé trend laat ik ook passeren)

Er hingen ook wat kooien met kanaries tussen, die zie je 

nooit meer eigenlijk, maar misschien wordt dat ook 

nog eens hip, ik hoop het niet, een vogel in een kooi..hmm..

In mijn herinnering was het nogal een stoffig geheel,

die volle vensterbanken en ramen en ik hou niet van stoffig.

Dus ik had altijd lege vensterbanken, maar nu toch eentje

met wat planten en dat omdat P. het zo gezellig vind.

Hij vraagt nooit om een interieurdingetje, we kozen 

de bank en de tafel samen uit, de invulling van de rest

laat hij helemaal aan mij over, hij is ook helemaal niet

op de hoogte van woontrends, zijn bijdrage aan de inrichting

van de kamer bestaat uit een stapel kranten naast de bank.

Dus ik kocht wat plantjes en zette ze op de vensterbank, 

hij is er blij mee en geeft ze ook water enzo..

Zelf zette ik er wat dingetjes tussen, ik kan het niet 

laten, en het is best een gezellig gebeuren, die vensterbank

die we sinds een tijdje hebben..(#urbanjungle, haha)

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Huisje

Een paar weken geleden werd ik gemaild door een

Australisch handwerkblad, of ik mee wilde werken aan

een interview en foto's van mijn huis en werkplaats wilde sturen.

Na wat heen en weer gemail bleek dat ze dachten dat ik nog 

in Driewegen woonde en een eigen werkplek had die zo

ongeveer even groot was als mijn woonkamer nu..

Dus ik mailde ze terug dat het helaas geen doorgang kon 

vinden omdat ik al jaren niet meer in dat huis woon.

Ik legde uit dat ik in een piepklein huisje woon en dat mijn 

hele werkplek nog geen vierkante meter in de woonkamer is.

Een tijdje hoorde ik niets, jammer, dacht ik, hoe leuk had

het geweest als ik in een blad aan de andere kant van

de wereld had gestaan, maar ach ja..

Tot mijn verassing kreeg ik toch nog een berichtje dat ze

dat juist ook wel heel leuk vonden; wonen en werken in

zo weinig ruimte en of ik wat foto's had.

Die had ik wel, maar op mijn telefoon en die waren te 

klein om afgedrukt te worden (gelukkig weet ik tegenwoordig

wat high res. foto's zijn, gewoon een zo groot mogelijk bestand:-)

Dus ik maakte een aantal foto's van het huisje en de woonkamer,

hoewel er niet zoveel te fotograferen is, er staan maar

een paar dingen, maar ik heb mijn best gedaan..

Ook vroeg ze om foto's van handwerk, die had ik

gelukkig te over, dus ik was blij en dacht dat het klaar was.

Maar ik was voor het gemak even het interview vergeten,

totdat er een enorme lijst met vragen kwam en of ik 

die 'natural and casual' wilde beantwoorden, oh haha.

Probeer dat maar eens  in het engels, dus ik zat uren 

natural and casual vragen te beantwoorden, ondertussen 

dingen in Translate te vertalen, wat wat denk je van de vraag;

Do your visitors have to squeeze in your stitching?

Iets met knijpen en handwerk, ook de vertaalmachine 

maakte er knijpen in handwerk van, P. dacht dat het zoveel

betekende als; of er veel van mijn handwerk te zien is in huis,

dus ik heb daar maar antwoord op gegeven..(nee ;-)

Hij heeft ook het hele interview nagekeken en flink wat

verbeteringen aangebracht, gisteren stuurde ik het op

met een excuus voor mijn engels, vanochtend kreeg ik een

mailtje dat de foto's prachtig waren en my english excellent.

Ik zal de complimenten aan P overbrengen en nu 

wachten tot het blad in mijn brievenbusje valt.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Casa

Ooit ging ik eens naar Italië op vakantie, daar heb ik 

bijzonder goede herinneringen aan (ergens ver verstopt in

mijn blog schreef ik er nog wat over) 

Ik vond het gebied waar we waren betoverend mooi,

de olijfboomgaarden, de prachtige dorpjes met de oude

soms ietwat vervallen huizen (ik ben dol op vervallen

en versleten dingen) de was aan de balkons..

Ooh die was, echt zo geweldig, alleen al daarom :-)

Het drukke gebaren en het praten van de mensen,

het eten (ooh) en de fantastische koffie en natuurlijk de

overweldigende natuur, kortom ik vond het geweldig..

Dus toen P. mij gisteren een linkje stuurde met daarin

een artikel over de oproep van een Italiaanse burgemeester,

om in zijn dorp te komen wonen, maakte een soort van

opwinding zich van mij meester (het artikel lees je hier)

In gedachten ben ik gisteren wel tien keer daar naar

toe verhuisd en elke keer weer terug omdat het natuurlijk

een onzinnig plan is, ik kan helemaal niet zomaar 

mijn koffer pakken, een huis uit kiezen en daar

op een bankje gaan zitten breien, hoewel het wel

ongelofelijk aantrekkelijk klinkt allemaal.

(Vooral dat er gezegd word dat er niets te doen is,

er lekker eten is en de mensen vriendelijk zijn,

ik heb af en toe een groot verlangen 

de hele Randstad te laten voor wat het is )

Enfin, het was een heerlijk idee en ik heb me er

gisteren goed mee vermaakt, de vraag die trouwens 

steeds op de achtergrond aanwezig was, was; 

hoezo geen mensen die er willen wonen er zijn toch

zoveel mensen op de wereld 

die een veilig heenkomen zoeken?

Ik wens je een fijne dag

-X-

Handiger

En, ooh, ik ben even in de tussentijd, in de 

'hoe krijg ik dit nu weer geregeld' tussentijd wel te verstaan..

Gisteren versliep ik mij en kon ik helemaal niet wakker

worden, ik liep echt een beetje wazig door het huisje heen..

Plots had ik het idee (in al mijn wazigheid) dat het echt

wel beter en handiger kon met de inrichting van de 

woon-werk-zit-eetkamer, dus dat gooide ik op..

Nu moet je altijd oppassen als je zoiets zegt tegen P. want 

als het voor mij zomaar een ideetje is, wat ik helemaal

niet wil uitvoeren, althans niet meteen, staat hij al aan 

tafels te trekken en kasten (kast, we hebben er maar eentje)

te verschuiven, zo ook gisteren..ohoh..

Dus voordat ik het wist liep ik in mijn pyama

(bij wijze van spreke want ik bezit er geen) alles in mandjes

en dozen te proppen en stond mijn bureau voor het raam..

Daar zit ik nu en als ik naar buiten kijk, lijkt alles prima

in orde hier, maar als ik me om draai...een grote berg

met Dingen, nu ja, een goede gelegenheid om alles weer

eens helemaal uit te sorteren en op te ruimen tot

een wonder van georganiseerdheid (dat is vast geen woord :-)

Het is er perfect weer voor, grijs en druilerig, wat is dat 

toch met die sputterende lente, ik wil wel eens iets anders

aan dan een dikke trui, maar ik zal blij zijn als alles

weer in een soort van orde is opgeborgen..

Dan laten we het weer eens een tijdje staan, totdat ik

in een moment van onoplettendheid roep dat het echt

allemaal veel handiger en beter kan, hier in het huisje.

Ik wens je een fijne dag

-X-