Het bos in..

 Laatst zei iemand tegen mij, ik ben bang dat het hele Wenen

plan gaat mislukken, dat begrijp ik wel, ik heb zelf ook de

neiging om in termen van gelukt en mislukt te denken.

Maar als je er echt over nadenkt en eens helemaal in die

gedachte duikt, kom ik toch ook tot een andere conclusie,

een appeltaart kan mislukken als je vergeet dat die in de oven

stond en helemaal zwart geblakerd is, maar een leven?

Natuurlijk niet, de dingen kunnen anders lopen dan je

gedacht, gehoopt of verwacht had (vooral dat)

In feite fantaseren we wat af, hoe de dingen anders hadden

kunnen zijn, als ik nu dit of dat, dan was alles prachtig

geweest (maar er kan niets meer veranderen in het verleden)

Ook over de toekomst die in gedachte schitterend en tot

volle tevredenheid zal zijn, maar natuurlijk lopen de

dingen altijd anders, je kan nu eenmaal niet in de 

toekomst kijken (oh, gelukkig maar)

Dus dacht ik lang na of het Wenen plan zou kunnen

mislukken, ik denk het niet, natuurlijk kan het zijn

dat ik er die ongelukkig zal zijn of heimwee zal 

hebben maar dat zijn gevoelens, en voor zover ik weet

(ik weet heel veel dingen niet :-) kan je geen mislukte

gevoelens hebben, stel je voor zeg..

Ook kan er iets gebeuren waardoor ik besluit terug te 

keren, iemand kan ziek worden of mijn overkomst

naar Nederland is dringend gewenst om welke reden

dan ook, maar ook dat is geen mislukken, dat is een

verandering van een plan, soms verandert het plan..

Uiteindelijk besloot ik dat je hoe dan ook het bos

van de toekomst ingaat zonder te weten waar de weg

heen zal gaan, misschien verdwaal je, maar wie is er

ooit voor eeuwig verdwaald in het woud?

Kortom, het zal wel goedkomen, hoe dan ook.

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Glijbaan

 Nu dan eindelijk de logistieke puzzel van deze verhuizing 

gelegd lijkt en ik opnieuw heb uitgevonden hoe ik op een

Ipad moet bloggen (dat vergeet ik altijd weer, en ik schrijf

het nooit op) en de rust heb hervonden, eindelijk een berichtje.

Het waren gekke en drukke maanden nadat ik op de glijbaan

gestapt ben die uiteindelijk in Wenen zal eindigen, er was 

geeen stoppen aan, steeds verder en verder hoezeer ik soms 

mijn best deed om mij ergens aan vast te houden terwijl ik 

met duizelingwekkende vaart verder gleed, lukte dat niet,

er was geen stoppen meer aan.

Eerst verhuisde P, daarna pakte ik een klein deel van mijn

bezittingen die nu in een opslag staan, vervolgens ben ik

naar P gegaan met mijn koffer en wat kratjes.

Daar zakte ik soort van in nadat ik maanden door was

gegaan zonder welke grens dan ook in de gaten te houden,

ineens was er niets meer te doen en kwam ik nergens

meer toe, als een leeggelopen ballon die zichzelf

niet meer kon opblazen..

Dus ik las boeken, zat op het balkon, ging naar de 

fysiotherapeut wegens aanhoudende hoofdpijn, ze 

verbaasde zich erover dat ik in staat was geweest

het halve uur naar haar toe te fietsten, zo vast zat alles.

Rust was aanbevolen maar het duurde een tijdje voor

dat ik mij daar aan over kon geven maar nu gaat het 

goed en zit ik in kalm vaarwater, met niets dan wat

handwerk, wandelingetjes en boeken waar ik al die

maanden niet aan was toegekomen..

Over 3 weken zullen wij naar Wenen gaan, P zal mij

brengen met een busje vol met  mijn spullen.

(die daar meteen weer in de opslag gaan tot oktober)

Soms kan ik niet wachten, andere momenten vraag ik

mij af wat mij bezield heeft om deze beslissing te 

nemen, maar ik zal gaan, ik laat alles achter wat

vertrouwd is, mijn verlangen om dit te doen is

groter dan mijn angst en omdat de ervaring mij

geleerd heeft dat ik altijd, hoe dan ook, 

mijn weg zal vinden.

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Tussentijd

Nu ik hier in de Tussentijd zit en ik me in een

merkwaardig soort vacuüm beweeg, zo voelt het

tenminste maak ik niet zoveel mee.

Ik sorteer spullen uit, maak doosjes waar spullen 

in moeten, alles wat er in past mag mee.

Iemand moet wat regels verzinnen om de dag

door te komen, en iets van  houvast te hebben,

denk je niet ? (dat ben ik in dit geval ;-)

Naast het inpakken heb ik een soort van dagritme 

bedacht, in de ochtend ruim ik wat op, ga af en toe

om wat boodschappen (niet tot mijn plezier)

In de middag wandel ik, doe een half uurtje yoga

en ik probeer wat Qi gong te leren (Chinese bewegings

oefeningen) via You tube, voorgedaan door 

een monnik, het is maar goed dat niemand

mij filmt want ik ben een oude stijve hark.

Maar ik vind het leuk om te doen, dat telt,

lijkt mij, verder natuurlijk mijn dagelijkse Duitse

lessen, wat handwerken en dat is het wel zo'n beetje.

Oh nee, ik wacht, dat is wel een belangrijk 

onderdeel van mijn dagen, ik wacht tot ik 

kan reizen op een verantwoorde manier en 

uiteindelijk in Wenen zal geraken..

Omdat ik niet precies weet wanneer dat zal 

zijn voelen de dagen een beetje traag en 

stroperig alsof ik mij door een schaal met 

vla beweeg, mijn Hup heb ik onderweg wel

verloren alles lijkt vertraagd, zelfs mijn denken..

Ik doe mijn uiterste best om met een fris en 

flitsend bericht te komen, als ik dat heb

verzonnen meld ik mij weer, hartelijke groet

uit de Tussentijd.

-X-

Terug in de tijd

 Laatst kreeg ik van iemand het bericht dat als ze 

mijn blog openden er een waarschuwing stond,

dat je hem beter niet kon openen, daar schrok ik van.

Gelukkig weet P. veel van computers enzo en die 

heeft alles grondig bekeken en getest, het probleem 

zit niet in de blog, alle voorzorgsmaatregelen zijn 

genomen, maar het bleek dat er bij veel oudere 

berichten allerlei spamberichten stonden, een virus

scanner die heel strak staat afgesteld

zou dat als slechte links kunnen beoordelen.

Nu haalde ik die altijd weg maar er werden er ook bij 

oudere berichten geplaatst waar ik nooit naar kijk.

Dus nu ben ik handmatig al die berichten aan het weghalen,

dat is eindeloos geduld werk, ik moet alle reacties

bekijken en dan de spam wegklikken, uren en uren werk.

(vandaar dat ik de reacties nu ook eerst goed moet

keuren om te voorkomen dat ik dit moet blijven doen.

Het is een bijzonder werkje, ik ga terug in mijn 

eigen tijd, bij heel veel berichten denk ik ach ja,

dat was ook zo; boeken, verhuizingen, grappen en 

grollen, zelfmakers,  maar ook zorgelijke berichten, 

alles trekt in een lange parade aan mij voorbij.

Het past ook heel erg bij deze periode, het overdenken,

afronden en laten gaan van de dingen.

Ik lees ontelbare leuk reacties opnieuw, maar ik zie 

ook hele lelijke staan, het is maar goed dat ik die 

toen niet zag, ik denk dat ik meteen gestopt was.

Ze zijn waarschijnlijk later geplaatst want ik lees altijd

alle reacties maar dingen als; amateuristisch, niet 

origineel, commentaar op de vorm, taalfouten en ga zo

maar voort, ik heb er een aantal weggehaald, want wie

heeft er wat aan, aan dat gekat op anderen..

Nee, er zijn zoveel meer leuke, lieve en aardige

reacties, echt fantastisch, dat ga ik onthouden en 

ondertussen haal ik honderden spam berichten weg.

(ongelofelijk dat Blogger die allemaal toeliet)

Ik ben nu halverwege 2013, dus nog een paar uur

werk en als het goed is zijn ze dan allemaal weg.

Je kan met een gerust hart mijn blog bekijken,

maar klik niet op zo'n gek spambericht, maar dat 

wist iedereen al toch?

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Dat was eens..

Wat gek eigenlijk hoe dat gaat, vandaag is het Koningsdag,

hoewel ik er nog altijd aan denk als Koninginnedag, en nu

al denk ik, ah ja dat was leuk vroeger terwijl het nog maar

het tweede jaar is dat we het niet kunnen vieren.

Daar dacht ik vanochtend aan toen ik koffie dronk in het 

zonnetje, het was koud maar het licht in de tuin prachtig.

Ik dacht aan de herauten te paard in het dorp in Zeeland

waar ik woonde, die kwamen te paard door de straten

om iedereen wakker te trompetteren; 'Ala je niet opstaat

blijf je maar liggen, moet je maar weten wat er van komt' :-)

Ik dacht aan de Koninginnedagen in Amsterdam, ik 

logeerde dan bij mijn broer, dan gingen we om een uur of 6 

al op pad, op zoek naar allerlei leuke dingetjes waarvan we

niet wisten dat we zochten maar toch ineens wilde hebben.

Ik dacht aan de kinderen die spelletjes deden als zaklopen

en koekhappen met oranje strikken in het haar en rood-wit-

blauwe kleren, aah ja dat was ooit, of zoals ze het zo

mooi in het Duits zeggen, wat ik nu een uur per dag

aan het leren ben; das war einmal...

Sinds ik besloten heb naar Wenen te verhuizen ben ik 

toch nogal melancholisch en dit soort dagen versterken

dat, ik denk veel aan wat was, probeer de dingen rond 

te maken, zo dacht ik ook ineens dat het rondom

deze tijd 10 jaar geleden is dat ik in Driewegen aan 

het inpakken was, op weg naar een ander leven, nu zit 

ik hier tussen de dozen en doe het nog een keertje over.

(toen dacht ik; eens maar nooit weer)

Al die dingen die ooit waren..en hoe snel je er ook weer

aan gewend raakt dat alles anders is, nu lijkt het massaal

vieren van Koningsdag iets geks, al die mensen 

op een dot, ik moet er niet aan denken, zeg.

En als ik soms het gevoel heb dat ik in Wenen nooit zal

kunnen wennen, moet ik er meteen maar achteraan

denken; natuurlijk wel, de geschiedenis 

heeft het bewezen..

Ik wens je een stralende dag

-X-

Fietsje

Nu ik al bijna een week alleen ben in het huisje en P

een groot deel van de huisraad meenam, in overleg hoor,

het is niet zo dat hij de boel hier leeggeroofd heeft, zie ik

dat er niet zoveel spullen meer over zijn.

Het grootste deel heb ik verkocht of weggegeven, elk 

dingetje heb ik in mijn handen gehad en me daarbij 

afgevraagd of ik het echt nog wilde hebben, ik denk dat

Marie Kondo werkelijk trots op me zou zijn, haha.

Sommige dingen gingen me wel aan het hart, zo deed ik

de meeste wol weg, dat komt omdat mijn spullen nog

een aantal maanden opgeslagen moeten worden, en ik 

denk niet dat het daar van op zou knappen.

Ook mijn fiets gaf ik weg, aan mijn dochter Judith,

die er overigens heel blij mee is, ik aarzelde of ik hem

mee zou nemen maar de straat waar ik ga wonen is heel

druk en de ik zie me daar niet fietsen..

Misschien later als ik aan de buurt en het verkeer gewend

ben durf ik het wel aan en koop ik gewoon een leuk

klein fietsje om wat rond te toeren.

Ik zou niet op de fiets naar mijn zoon kunnen, ja het

kan wel, maar hij woont in een heuvelachtige buurt en 

ik denk niet dat ik naar boven zou kunnen geraken.

Terug wel, ik zou zo van de heuvel afzoeven (dat is een

woord, ik heb het opgezocht, ziet er zo gek uit als je het typt)

Maar vooralsnog ga ik gewoon wandelen en met 

het ov, maar voordat het zover is, ruim ik hier op.

Het voelt wel een beetje gek, zo zonder al die dingen,

lichter denk ik, alsof ze mij hier verankerden aan deze

plek, ik denk dat dat een goed ding is, want als het 

anker te zwaar zou zijn zou ik dit alles nooit kunnen

verlaten, en dat is wel de bedoeling.. (och hemel;-)

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Gras

Bij he blogbericht van gisteren stond een reactie waar ik

wel een beetje om moest lachen, iemand zei; eindelijk eens

een blogbericht wat ergens over gaat, ooh haha, daar ben ik 

blij om dat me dat na meer dan 2500 berichten en bijna 11

jaar bloggen toch nog gelukt is om zo'n bericht te schrijven.

Ik begrijp dat het moeilijk is om dat te evenaren dus ik 

babbel gewoon maar weer verder..

Na een toch wel turbulent weekend waarin mijn vriend

verhuist is en het huisje halfleeg is en ook echt zo voelt,

is het nu een nieuwe week en moet ik zien of ik een

soort van nieuw ritme kan vinden en de consequenties 

van mijn keuzes kan aanvaarden.

Een plan maken is één ding, maar het vervolgens echt

leven is een ander, je weet dat er emotionele dagen gaan

komen maar het je voorstellen is toch makkelijker..

Omdat dit een periode is van veel dingen af sluiten en

laten gaan, zaai ik de hele tijd maar gras, in de 

spreekwoordelijke zin natuurlijk, in een poging terug 

te kijken naar mooie groene grazige weiden bestrooid

met madeliefjes en pinksterbloemen..

En niet alles te labelen als mislukt, waar ik nogal de

neiging toe heb, nee, de dingen zijn gegaan zoals ze

gingen en misschien is het goed ze te laten rusten.

Zodat ik met een min of meer vredig gemoed kan 

vertrekken naar Wenen, dat is tenminste het streven,

bij sommige dingen groeit het gras goed, bij andere

blijft het een sneu veldje met een paar sprietjes,

het zij zo..

Ik wens je een mooie week

-X-

Ontspan en slaap!

Nu alles hier in huis draait om inpakken, opruimen en 

dat soort dingen, P vertrekt dit weekend met het grootste 

deel van de inboedel, vrees ik dat ik eigenlijk niet zoveel

heb om over te bloggen, ik kan jullie niet eindeloos blijven

vervelen met al mijn bespiegelingen daarover..

Dus ik zat te peinzen wat ik zou kunnen zeggen wat daar 

niet over ging, ik kwam niet tot zo heel veel (waar het hart

vol van is stroomt de mond van over :-) maar 

bedacht me toch nog iets..

Ik dacht ik zou kunnen vertellen over Yoga Nidra, wat ik 

elke avond doe voordat ik ga slapen, nu ja, doe, je hoeft

alleen maar stil te gaan liggen en te luisteren.

Soms lukt dat stil liggen niet helemaal want dan heb ik 

last van onrustige benen zoals ze dat noemen, dat heb

ik soms, dan wil je de hele tijd je benen bewegen, 

ken je dat, heel vervelend vind ik.

Maar goed meestal lukt het wel en dan is het een perfecte

manier om te ontspannen, voor mij in ieder geval.

(en oh, heb ik die ontspanning en slaap nodig!)

Als je het ook eens wil proberen hoef je alleen maar 

op Youtube te zoeken, er zijn vele verschillende, 

lange en korte sessies, Engels of Nederlands gesproken.

Ik heb lang gezocht naar de juiste stem, als iemand

een stem heeft die je niet aanspreekt is het niks,

dan ben je daar de hele tijd mee bezig.

Het fijnste vind ik Lizzy Hill en Grace Yoga, beide

een minuut of 20, maar ik zou er zeker een paar 

proberen als ik jou was, totdat je de juiste hebt gevonden.

Enfin, voor iemand die niets te zeggen heeft is het 

toch nog een heel bericht, bedankt dat je helemaal 

tot hier hebt gelezen, ik wens je een fijne dag

-X-

Ach ja

Elke keer als ik op Instagram kijk trap ik er toch weer

in en vergaap ik mij aan het leven van anderen.

Het lijkt allemaal zo mooi, de huizen, de dingen die 

gemaakt worden, de gezelligheden en alle pracht en praal.

Het geeft mij soms het gevoel dat ik een uitgeklede 

versie van een leven leidt, hier zijn de dagen vaak eentonig,

alsof ik een soort time loop zit, het huis is een rommel

nu we hier aan het opbreken zijn en qua gezelligheid 

is er ook niet veel te beleven met alle maatregelen.

Maar ik dacht ook, toen ik hier weer eens mee bezig was

dat er misschien ook wel zo naar mij gekeken wordt.

Dat ik hier altijd maar gezellig zit te handwerken en

zomaar naar Wenen ga verhuizen, wat tamelijk

bijzonder klinkt en een prachtig avontuur lijkt.

Het is natuurlijk ook een prachtig avontuur maar aan de

achterkant van de foto's zit natuurlijk altijd een verhaal.

In het geval van de foto van het bootje, een potje 

tijgerbalsem, om het rechtop te kunnen zetten :-)

De foto is mooi maar de achterkant is houtje touwtje,

net zoals het echte leven, het is maar een beetje proberen,

rommelig, wind mee, dan weer tegen, soms blijft de 

boot varen, dan slaat hij weer om, althans bij mij..

Soms ben ik blij om naar Wenen te gaan, dan weer

denk ik dat ik gek ben om het te doen, dan denk ik 

het aankan, al dat geregel dan weer stort ik zo ongeveer

huilend ter aarde, maar ja dat zet je niet op Instagram.

En ik ga er van uit, dat dat bij velen zo is, dat er

niets is wat er niet bij hoort, en daar denk ik dan aan

als ik al die prachtige levens zie, maar er blijft altijd

een klein stukje over, het stukje waarbij ik denk dat

het misschien toch allemaal wel echt is, wie weet..

En als dat zo is, dan gun ik dat iedereen van harte,

echt waar en dan laat ik alle gedachten er aan weer

varen en ploeter ik weer verder, soms met groot 

gemak en soms niet, ach ja...

 Ik wens je een fijn weekend

-X-

Ben gaan vissen

 Terwijl ik dit blogbericht schrijf sneeuwt het buiten, natte

sneeuw dat wel maar het is toch een gek gevoel zo in April.

De eerste dozen staan al in de kamer omdat P. aan het 

pakken is, er is iets in gang gezet wat niet meer zomaar

teruggedraaid kan worden en ik moet zeggen dat de onrust

voelbaar is de hele dag, ook heb ik het gevoel dat ik de 

hele dag iets moet regelen, maakt niet uit wat, maar als ik

op mijn lijstje kijk valt het eigenlijk allemaal wel mee.

Het enige waar ik echt voor moet zorgen is dat ik soort 

van kalm blijf en de mijn focus hou, ik heb nogal de 

neiging om uit te wapperen in mijn hoofd, dat alles

door elkaar heen loopt en ik mee ga in de onrust.

Dus ik probeer vaste momenten in te bouwen; zoals

een uur per dag Duits leren, yoga doen en wat meditaties.

Verder maak ik lijstjes en streep ik af, elke streep die ik 

ergens door kan halen geeft rust, ook weer gedaan.

Maar het allerliefste zou ik zeggen; ik ben gaan vissen, 

ergens aan de waterkant met een kannetje koffie,

een hapje van het één of ander en natuurlijk een hengel

zonder aas, ik zou er niet echt een vis aan willen hebben.

Ik ben gaan vissen, tot ergens in oktober ofzo, als dit

allemaal achter de rug is en ik in mijn appartement kan.

Dat alles op wonderbaarlijke wijze geregeld was terwijl

ik mindfull onder mijn parasolletje naar het water 

zat te staren en af en toe zwaaide naar iemand die

met een bootje langs kwam varen (het liefst natuurlijk

iemand met een matrozenkiel aan :-)

Maar de realiteit is anders en ik neem mij elke dag 

opnieuw voor kalm te blijven (lukt niet altijd)

en dapper alles te doen waar ik zo tegen op zie.

Het is opgehouden met sneeuwen, het zonnetje schijnt

weer en ik wens je een fijne dag

-X-

Dat kan wel weg

 De laatste tijd staat in het teken van het Grote opruimen,

omdat ik heb besloten om licht te reizen en alleen maar

mee te nemen wat ik echt wil houden worden kasten

leeggehaald, manden omgekieperd en boeken uitgezocht.

De gekste dingen kom ik tegen, waarvan ik helemaal niet 

dat ik ze bewaard had, vooral uit het keldertje onder het huis.

Servies, plastic vazen, foto's, heel veel foto's, tenten, dat soort

dingen, dingen die je ooit nog dacht te gaan gebruiken.

Als je niet meer wist dat je ze had ga je ze natuurlijk ook

nooit meer gebruiken, dus ik maakte dozen voor de 

kringloop, verkocht wat en gaf de rest weg.

Het idee is dat ik met zo weinig mogelijk ga vertrekken,

omdat P niet meegaat verdelen we de meubels, dus dat

scheelt al, ik zal dan in Wenen wel wat dingen moeten

aanschaffen, zoals een bed, tafel en een bank.

Als een ware Marie Kondo vraag ik me alles af of het

nog naar me glimlacht, verassend veel dingen ontlokken

mij geen enkele glimlach en dus is het makkelijk

om er afstand van te doen, weg ermee..

Andere zijn wat lastiger, vooral dingen die ik van iemand

kreeg, zoals een aantal schilderijtjes die van mijn moeder

waren, en dingen die een betekenis hebben vaak omdat

er een herinnering aan vast zit (oh, ja, dat was toen)

Het streven is om, los van een paar kasten en wat houten

bankjes, met een doos of 10 (of 15, haha) te verhuizen.

Daar moeten dan al mijn kleding, wol, servies etc, prullaria

boeken enzo in passen (dat is een uitdaging)

Tot nu toe lijk dat goed te gaan lukken, maar ik heb nog 

best wat stapels die naar mij schaterlachen en waar ik dan

toch een keuze uit zal gaan maken, gelukkig heb ik nog 

even om te zien wat het beste voelt..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Overkomst dringend gewenst

 Sinds een tijdje hapert mijn telefoon, hij is al jaren oud

dus je zou het kunnen verwachten maar toch denk ik dan

aaah nee, ik heb nergens zo'n hekel aan als mijn apparaten

niet werken, het idee dat ik dan alles weer opnieuw er op

moet zetten en dat soort dingen..hellup.

Ik weet namelijk precies hoe alles werkt op mijn telefoon 

en pc, ik heb alleen geen enkel idee hoe, of als er iets niet

goed gaat hoe ik dat dan zou moeten oplossen, het liefste 

hou ik alles qua techniek precies hetzelfde.

Dus ik belde mijn nichtje Guusje om samen met mij naar

andere telefoons te kijken, ik ga compleet op blanco als ik

dat moet doen en vraag me dan af waarom er niet gewoon 

één soort telefoon is en dat ik die dan kan kopen.

Maar nee, zoveel soorten de ene nog beter en mooier dan de 

andere, maar uiteindelijk kwamen we tot een keuze.

Niet dat ik hem al gekocht heb want vervolgens heb ik geen 

idee hoe je zo'n ding werkend zou moeten krijgen en

ik hou niet van nieuwe dingen (ook bijvoorbeeld niet

van nieuwe schoenen, die je dan in moet lopen en al,

ik heb veel liever mijn oude schoenen, maar dat terzijde)

Gelukkig gaat Guusje dat ook voor mij oplossen, die 

telefoon, en gaandeweg dit hele proces vroeg ik me af

hoe ik dat straks alleen in Wenen moet doen als er iets

van techniek kapot gaat of niet werkt, er zit niets anders

op om dan een bericht naar Guusje te sturen met de 

boodschap; overkomst dringend gewenst, reiskosten 

worden vergoed, oh haha, zoiets zal het worden :-)

Oh ja, de foto past helemaal niet bij het onderwerp,

maar een foto van mijn haperende beeld leek mij 

zo'n ongezellig beeld, dat ik voor deze foto koos.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Moedig voorwaarts

 Nu wij hier het huishouden aan het opdoeken zijn, alles

 wordt verdeeld en opgeruimd, vraag ik mij regelmatig

af of ik nog wel een keer helemaal opnieuw kan beginnen.

Ik deed dat verschillende malen in mijn leven, daar denk

ik vaak aan de laatste tijd, maar toen was ik jonger, fitter

en misschien ook wel moediger, dat weet ik niet meer 

precies, het is makkelijk de dingen achteraf in te vullen.

De allergrootste nieuwe start was een jaar of 10 geleden 

toen ik mijn, noodgedwongen, vertrek had uit Zeeland.

Ik kan niet anders zeggen dat dat een vreselijk tijd was, 

ook de jaren erna vond ik niet eenvoudig, zomaar opeens

ergens anders zijn zonder alles wat vertrouwd was.

Tot mijn verbazing had ik ook heimwee, naar Zeeland,

waar ik zoveel jaren gewoond had, er waren dagen

dat ik wel terug had willen kruipen, maar die gingen

uiteindelijk voorbij en raakte ik gewend aan het andere.

Nu ik deze beslissing heb genomen realiseer ik me heel

goed dat het niet zomaar een vakantie is, waar de hemel 

immer blauw is en de wind altijd als een zacht briesje uit

het Zuiden zal waaien,  nee zeer zeker niet.

Ik neem mijzelf mee met alles wat er bij hoort, er zullen

goede dagen zijn, minder goede en ronduit waardeloze..

(in de maanden dat ik alleen in een appartement zat

tijdens de lockdown in Wenen heb ik al kunnen oefenen)

Maar ik weet ook dat die slechte momenten, uren, en 

misschien zelfs dagen voorbij zullen gaan, dat ik mijzelf

weer kan oprapen en, al dan niet, met knikkende knieën 

verder zal gaan, de ervaring heeft mij dat geleerd.

En mocht het zo zijn dat ik na een periode nog steeds 

niet gewend zal zijn en huilend ter aarde stort kan ik 

altijd nog terugkeren (het is niet zo dat ik verbannen ben)

Maar ik wil het gewoon proberen, dat is wat ik wil.

En zoals mijn tante Griet gisteren zo mooi zei aan het 

einde van een fijn telefoongesprek: Moedig Voorwaarts.

Dat is wat ik ga doen, ik ga moedig voort..

(met alles wat er bij hoort, niets uitgesloten)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Weens bibliotheekje

 Van de week was ik voor het eerst sinds maanden weer

eens in een kringloop, je kan nu een kwartiertje reserveren 

en er dan even door heen snellen, want oh wat kort, 

maar het is wel fijn dat het weer kan.

Ik ben voornamelijk op zoek naar boeken om mee te nemen

naar Wenen, omdat daar geen bibliotheek is, nu ja, die is er

wel, maar niet met Nederlandse boeken, helaas..

Dat is iets wat ik wel heel erg zal missen, even naar de bieb,

hoewel het hier natuurlijk ook al een tijdje niet meer kan.

Dus ik dacht, dan maak ik een eigen Weens bibliotheekje

en verzamel ik nu allerlei boeken, tweedehands natuurlijk

omdat het anders veel te begrotelijk zou worden.

Ik zag het ook meteen voor me dat ik er dan een echt

bibliotheekje van zou maken voor een ieder in Wenen

die graag Nederlandse boeken leest.

Met van die briefjes voorin geplakt waar ik dan een stempel 

op zet met de datum wanner je het terug moet brengen, 

net als vroeger in de bibliobus, zou dat niet leuk zijn?

Ik zou ook meteen wat mensen leren kennen, ook al fijn.

Maar misschien werkt dat wel helemaal niet, en komen

de boeken niet meer terug en zou ik brieven moeten 

schrijven waarin dan staat; Lieve..mag ik je er aan herinneren

dat je boek te laat is ingeleverd, oh haha, nee:-)

Misschien is een klein boekenwinkeltje beter, waar

ik de boeken voor een zacht prijsje verkoop maar dan

zit ik weer met de aanvoer, dan zou ik weer iemand

nodig hebben die voor mij op zoek gaat naar boeken

in Nederland en ze dan opstuurt (oh, stel je voor dat

je dan zo'n doos openmaakt met verse boeken, heerlijk)

Nu ja, genoeg om over na te denken, voorlopig verzamel

ik even verder in die korte kwartiertjes dat ik even

een kringloop binnen mag.

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Bootje op de Donau

 Na al het gefilosofeer over boten, mee- en tegenwind,

het gebabbel over kousenautomaten vragen jullie je 

waarschijnlijk af waar dat allemaal over ging...

Hoewel ik er gisteren op Instagram iets over zei wil ik dat

hier natuurlijk ook nog even doen, hier is iets meer ruimte.

Het hele afwegingsproces ging over de vraag of ik al dan niet

naar Wenen zou verhuizen maar dat hadden vele van jullie 

natuurlijk al lang geraden, een open boek ben ik, haha.

Het was iets wat al een jaar ofzo speelde, zonder dat het ooit 

concreet werd, maar toen ik in Wenen was eind vorig jaar

begonnen de puzzelstukken op zijn plaats te vallen.

Ik kreeg een fantastisch appartement aangeboden en er 

gebeurde zo nog wat dingen waardoor ik het gevoel kreeg

dat ik langzaam maar zeker die kant op werd geduwd.

Natuurlijk was/is er twijfel en vele mitsen en maren; 

ben ik niet te oud, ga ik heimwee krijgen (zeker) wat

ga ik daar doen en dan al het geregel met papierwerk..

Ik krijg al een soort paniekaanval als ik een wachtwoord 

ben vergeten en ik denk sowieso nogal snel dat ik iets niet

zal kunnen, wat dan altijd weer meevalt, dat wel.

Ook het feit dat P. niet mee zal gaan, om vele verschillende

redenen, was iets waar ik goed over na moest denken.

Gisteren kreeg ik daar al vragen over maar het feit dat

ik blog betekent niet dat ik ook zomaar over anderen 

kan en wil schrijven, zij kiezen er niet voor om 

persoonlijke dingen te delen met onbekenden, want het

is een feit dat ik verreweg de meeste van jullie niet ken.

Dus ik maakte een afweging en heb een besluit genomen,

dat is niet lichtvaardig gegaan maar dit is wat ik wil gaan

doen, of moet ik beter zeggen proberen, want ik ben er 

natuurlijk nog niet en je weet nooit wat er gaat komen.

Er kunnen allerlei redenen zijn waarom mijn bootje 

nooit de Donau af zal varen en Wenen zal bereiken;-)

Nog los van het feit dat het nu helemaal niet mogelijk is

om te reizen, wie weet wanneer dat pas weer kan.

Maar voor dit moment, en dat is alles wat er is, ga ik het

proces in gang zetten en ik zal zien hoe het loopt.

(dat is overigens natuurlijk altijd zo, met welk plan dan ook)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Deze kant of toch die?

 Tot zover zijn we gekomen, dat is toch wel mijn favoriete

zin, het komt uit een boek van Mankell over Wallander.

Tot zover zijn we gekomen, het was een lange reis tot dit

punt, mijn zoveelste verjaardag, ik ben maar gestopt met

tellen, laten we zeggen dat ik oud genoeg ben :-)

Behalve mijn verjaardag is dit ook de dag dat ik een besluit 

zou nemen, eentje met verregaande gevolgen als ik ja zeg.

Ik had mijzelf 6 weken gegeven om er over na te denken, 

dat leek eindeloos lang toen, maar de tijd haast zich voort en

ineens is het zomaar voorbij, ik heb enkel nog wat uren over.

Ik heb alle vakjes steeds opnieuw opengemaakt, ga ik deze 

kant op, of toch die en wat zou dat betekenen?

Ik heb lijstjes gemaakt met voordelen en nadelen die dan

weer in evenwicht waren en soms waren er meer voordelen,

andere dagen zag ik alleen maar de nadelen, afhankelijk van

mijn stemming, het tijdstip van de dag ('s nachts zijn de 

dingen bijvoorbeeld anders dan overdag) 

Of zelfs van mijn lichamelijk toestand, op hoofdpijndagen 

zag ik alles somberder in dan op andere..

Maar steeds als ik het vakje 'uitkomst' probeerde te openen

ging het niet open, ik wrikte eraan, probeerde een extra 

muntje maar wat ik ook deed, het bleef dicht.

Dus dan opende ik de andere vakjes nog maar eens en

deed ik het hele proces nog maar eens opnieuw..

Het is niet zo dat ik jullie in spanning wil houden, 

hoewel het voor een ander helemaal niet zo of zelfs

helemaal niet interessant is allemaal, ik schrijf eigenlijk

alleen maar over wat me bezighoud deze dagen.

Ik hoop dat het vakje met 'besluit' zich vandaag zonder

moeite laat openen en dan weet ik wat het gaat worden

(oh haha)

Ps. deze foto nam ik in Wenen, het was ooit een automaat

waar je panties kon kopen, voor het geval je ineens een

ladder in je kous had en een stel nieuwe nodig had.

(geweldig, toch)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Hoe lang duurt het eigenlijk nog?

 Regelmatig doe ik een mindfulness oefening waarbij de

vraag wordt gesteld hoelang je iets meemaakt en dat dat

eigenlijk maar één moment is, de rest is verhaal..

Dat heeft mij erg bezig gehouden in de tijd dat ik in 

Wenen was en de duur van de dingen mij soms zwaar viel.

Zo was er een lockdown waarbij ik lange tijd alleen was

in een appartement zonder mijn eigen spullen en één koffer

met wat kleren waardoor ik vaak hetzelfde aanhad.

Soms was ik dat helemaal zat, alweer diezelfde grijze trui 

aan en als ik dan toch begon te mopperen dacht ik en 

hoelang zit ik hier nu eigenlijk al alleen, zoveel dagen..

en hoe lang gaat dit allemaal nog eigenlijk duren?

Als ik dan alles in het perspectief van de tijd ging zetten

werd ik steeds ongelukkiger en kon ik me niet voorstellen

dat ik dat allemaal nog langer vol kon houden..

Daar had ik natuurlijk niks aan en ik bedacht me dat 

ik de duur van de dingen anders moest gaan bekijken,

dat was tenslotte waar de oefening over het moment

over ging, maar om enkel het moment te zien of te

beleven was voor mij toch te ingewikkeld..

Dus ik ben het per dag te gaan zien, en ik elke ochtend

dacht ik; vandaag ben ik hier alleen want we zitten in

een lockdown, wat is het plan voor deze dag?

En; vandaag kan je kiezen tussen je grijze of je blauwe

trui, welke gaat het worden? (eeh, de grijze :-)

Ik moet zeggen dat dat mij uiteindelijk goed geholpen

heeft, het inkorten van de weg die ik ga, tot korte 

wandelingen van een dag in plaats van steeds om te

zien hoe lang ik al onderweg ben en hoever ik nog 

moet gaan (hoewel je dat natuurlijk niet kan weten)

Sindsdien neem ik het per dag, per moment is voor 

echt te kort, ik heb wel wat verhaal nodig :-)

Ik wens je een fijn moment, of een hele dag, of 

een hele fijne tijd, precies dat wat voor jou werkt.

-X-

We zien wel

Nu het vandaag de laatste dag van mijn quarantiane is

(ik hop van lockdown naar quarantaine naar lockdown)

dacht ik dat het misschien wel een goed moment was

om weer eens iets van me te laten horen.

Mijn laatste bericht was wat droevig en ik had eigenlijk

niet zo'n idee wat ik daarna nog moest zeggen en heb ik

mijn hele blog geparkeerd ergens aan de zijkant van mijn

gedachten, zo af en toe dacht ik oh ja en vervolgens 

ach nee en zo verstreek de tijd..

Uiteindelijk heb ik dan toch besloten om naar huis te gaan,

nadat mijn zoon had geïnformeerd wat de rustigste dag zou

zijn om te reizen want ik kiepte achterover van de stress bij

het idee om in welk vervoersmiddel dan ook te gaan zitten.

Dat werd 2 januari en gelukkig hoorde ik een week voor 

vertrek dat een negatieve test nodig was om te gaan,

voor iedereen, dat was een opluchting.

Dus ik liet mij op de valreep testen en ik kreeg groen licht,

er waren zelfs wat mensen die bij het boarden werden 

geweigerd omdat ze niet de juiste papieren hadden..

 De terugreis was een ietwat surrealistische ervaring

met een bijna leeg vliegtuig en verlaten luchthavens.

Bij aankomst was de band leeg en stond er dat de bagage

al gelost was maar mijn koffer was er niet, na wat gedoe

bleek mijn koffer de enige van die vlucht en waren ze

vergeten die op de band te zette, pff, toch nog gevonden.

(vliegen was trouwens de enige mogelijkheid, P wilde me

nog wel ophalen met een gehuurde auto maar dat kon niet,

evenals de trein in verband met quarantaine als je naar

een oranje code gebied reist, dat zou een lange reis

zijn geworden, oh, stel je voor)

Enfin, nu zit mijn quarantaine er op en kan het normale

leven weer beginnen, eeh, wacht eens even, ik weet 

eigenlijk niet meer zo goed wat dat is..jij?

Dus ik neem het dag bij dag en ik zie wel wat er komt

(eigenlijk is dat altijd zo toch, dat je niet weet wat er

komt, dus toch nog iets wat normaal is, haha)

Ik wens je een fijne dag

(en morgen zien we wel)

-X-

Eindeloze zondagen

Nu was ik er een tijdje niet, ik was er wel natuurlijk maar

niet hier op mijn blog, het is niet zo dat ik er niet aan dacht

aan mijn blog, dat deed ik elke ochtend even..

Maar zoals elke gedachte op het moment lijkt het alsof ik

er geen enkele vast kan houden, ze wapperen maar een 

beetje door mijn hoofd en ik zie ze voorbij komen maar

echt over iets nadenken lijkt me niet te lukken noch kan

ik een gedachte vastgrijpen en tot een conclusie komen.

Ben ik geheel onbedoeld mindful geworden; ik observeer

wat er is maar daar blijft het, geloof ik, bij, vanochtend zei 

ik wel drie keer tegen mezelf; hup zet iets op je blog Ingrid.

Als je al zoveel weken alleen bent ga je tegen jezelf praten,

ik in ieder geval wel, of ik ben nu echt een murmelende

oma geworden, dat kan natuurlijk ook..

Ik ben ook nog steeds hier in Wenen, wat ook wel het 

resultaat mag heten van mjn besluiteloze zijn, elke 

gedachte aan reizen in deze tijd laat ik voorbij drijven,

want het voelt absurd om er zelfs maar bij stil te staan,

maar blijven evengoed, dus ik dobber door de dagen heen.

Sinds mijn laatste bericht kreeg ik eerst een infectie in mijn

oog, geen idee waar het vandaan kwam, misschien van  

een oude mascara, omdat het besmettelijk was, bleef ik 

van iedereen weg en toen het na een dag of acht wat beter

ging (met tussenkomst van een oogarts en antibiotica) 

kwam er een strenge lockdown hier..

Omdat mijn zoon en familie in quarantaine moesten voor

10 dagen (allemaal goed afgelopen, gelukkig) zag ik nu

al tijden niemand en de dagen glijden in elkaar over.

Ik moet soms op mijn telefoon kijken wat voor een dag 

het eigenlijk is, want deze lockdown voelt als een 

eindeloze zondag, het weer werkt daar ook aan mee,

het is constant grijs en koud, alsof het elk moment kan

gaan sneeuwen maar er gebeurt niets, helemaal niets..

Dus ik wandel elke dag, de ene voet voor de andere

zonder een speciaal doel, ik lees, mediteer wat en ik brei.

Er komt natuurlijk een moment dat ik een gedachte moet

vasthouden en besluiten wat ik ga doen en daarmee bedoel

ik naar huis gaan maar zelfs als ik dit typ lijkt dat een 

onneembare horde, dus ik zal dit bericht maar eens posten

en een wandeling maken en dan zie ik wel,

het zal zich wel ontvouwen.

Ik wens je een goed weekend, ik zag net dat het vrijdag

is maar het had net zo goed dinsdag kunnen zijn :-)

-X-

Het woud in

 Nu kijk ik 's avonds nooit naar het nieuws, om een zekere

kalmte te bewaren voor het naar bed gaan, het zou 

zich vast kunnen haken in mijn gedachten, waardoor ik

de hele nacht, of tenminste de halve lig te tobben..

Maar een paar avonden geleden hoorde ik helicopters en 

zoveel sirenes dat ik toch dacht ik kijk even want dat is wel

erg veel ongewoon tumult, en ik las iets over een aanslag 

hier echt vlakbij, in de binnenstad.

Ik appte even naar mijn zoon Daan en hij vond al smel

meer informatie op de Oostenrijkse media, toen was het 

wel gedaan met de rust natuurlijk, door alle geluiden buiten

en door het volgen van het vreslijke nieuws.

Onnodig te zeggen dat het wel een tijdje duurde voordat 

ik sliep, zoveel vragen spookte door mijn hoofd, met name

waarom en wat bezielt die mensen, zoveel haat..

Daar kreeg ik natuurlijk geen antwoord op en uiteindelijk

viel ik in slaap, de volgende dag moesten wij binnen

blijven en de hele dag was ik wat onrustig.

In wat voor een wereld groeit mijn kleinzoon en (natuurlijk

alle andere kinderen) op, waar gaat het heen, kan ik er iets 

aan doen, moeten we het nemen zoals het komt en een soort

gevoel van vrede in onszelf vinden (meest waarschijnlijk)

Dus ik mediteerde, deed wat yoga, ijsbeerde wat door het

appartement (dat kan, het is nogal groot) luisterde muziek

en breide de ene rij na de andere..

Ik voelde een sterke neiging om Roodkapje maar achterna

te lopen, het woud in en nooit meer terug te komen,

maar ik begrijp dat dat de oplosing niet is, ik ben er nog

niet helemaal uit wat dan wel...

Ik wens je een fijne dag, kalmte en wijsheid.

-X-