vrijdag 13 juli 2018

Dag Corrie..


Afgelopen dinsdag overleed mijn moeder, wij waren 
maandag al gekomen omdat ze hard achteruit ging.
Wij konden allemaal afscheid van haar nemen en 
ze is zachtjes weggegleden, het was tijd, het was 
vredig en kalm, het is goed zo.

Het laatste jaar was intensief, zwaar, soms ingewikkeld en 
we reden duizenden kilometers om bij haar te zijn,
omdat ze zo graag in het dorp wilde blijven waar ze was.

Ik ben blij dat ik dat allemaal gedaan heb, 
het was ook mooi, helend en bijzonder en ik zal
er met een goed gevoel op terugkijken.
Ik had een ingewikkelde relatie met mijn moeder,
er waren tijden dat er geen contact was.

Maar de cirkel, ik heb haar benaderd vanuit mijn 
zachte kant, zoals mijn (onmisbare) vriendin Fem, mij 
zo mooi aanraadde, is rond nu, ik heb niet het gevoel
dat ik haar nog iets had moeten vragen of zeggen.
Het contact de afgelopen tijd was open,
zonder weerstand of verwijten en vanuit het hart.
Ook heb ik een, onverwacht, gevoel van vrede over
hoe de dingen gegaan zijn en is er ruimte om aan de 
mooie dingen te denken, die er zeer zeker ook waren.

Maandag brengen we haar naar haar laatste rustplaats
waar we afscheid zullen nemen , samen herinneringen
zullen ophalen en naar dit lied luisteren, en 
samen zeggen; Dag Corrie.

NB, ik neem even vrij om een en ander te laten
bezinken, ik meld mij wel weer ergens aan het
einde van de zomer.

-X-

maandag 9 juli 2018

Hekje


Nu zou ik eigenlijk volgende week naar Wenen gaan,
en eigenlijk had ik met de kerst zullen gaan en een 
maand in mei, maar het zal bij 'eigenlijk' blijven.
Met de kerst bleef ik thuis voor mijn moeder,
ik was de enige die langs kon gaan, in mei bleek er
vloerbedekking in het appartement te liggen waar ik
allergisch voor ben en nu gaat het zo slecht met mijn 
moeder dat de kans dat ik terug moet komen zo 
groot is dat het ik dat risico niet ga nemen.
Natuurlijk zijn daar vele gedachten en overwegingen 
aan vooraf gegaan, ik ben zo ongelofelijk toe aan
even weg hier maar uiteindelijk kan ik het niet
over mijn hart verkrijgen..
Soms vind je een hekje op je pad, op de weg die
je wilde bewandelen waar je heel veel zin in had en
maar moet je omkeren en een andere weg vinden.


Dus ik ga vandaag mijn ticket annuleren en even 
rustig zitten en nadenken hoe ik de komende weken 
ga invullen, ga ik in mijn moeders huis logeren,
tussen alle dozen en rommel om in de buurt te zijn.
Ga ik regelmatig heen en weer, ik weet het nog niet
maar het zal zich wel ontvouwen zoals ze dat 
zo mooi zeggen, komt tijd, komt raad..

Het zal zeker zo zijn dat ik een beetje ga 'lala' bloggen,
soms zal het uitkomen en soms niet, maar omdat 
het vakantietijd is, is dat niet zo erg, denk ik.
Het hele idee van vakantie is toch om de dagelijkse 
dingen eens even los te laten, dus ik zal zien 
wat er komt, of niet..

Bovendien ga ik op zoek naar een nieuw pad, omdat ik 
geen jongen hinde meer ben kan ik niet zomaar 
over het hekje wat op het uitgestippelde pad staat
heen springen, ik zou het wel kunnen proberen, 
maar de kans dat ik blijf haken is groot. (haha)
Maar er ik vind er vast wel eentje zonder hek,
al is het dan met een omweg..

Ik wens je een mooie maandag
-X-

vrijdag 6 juli 2018

Er komt niets meer..


Gisteren gingen wij een dagje naar mijn moeder,
dat zijn lange intensieve dagen, waar ik tegelijkertijd naar
uit- en tegenop zie, ik vrees altijd voornamelijk hoe we
haar aan zullen treffen, hoewel ik natuurlijk best 
weet hoe ze er aan toe is.
Zij is een zielig hoopje mens geworden, brandende 
mager, ze was altijd een struise vrouw zoals ze dat 
zo mooi zeggen, en ze kan niets meer, behalve liggen.
Eerlijk gezegd is het niet om aan te zien, in ieder 
geval niet voor mij maar ik kijk natuurlijk toch.
Tussen de middag gaan we altijd even naar een 
schuur in Kapellen, een Belgisch dorp daar in de buurt,
in die schuur verkopen ze fruit en groente, echt heel leuk.
Daar viel mijn oog op deze Maria, die daar hangt
tussen de harken en de schoffels, ik liep er even heen,
en maakte deze foto.


Hoewel ik niet gelovig ben opgevoed, heeft een 
Mariabeeld een sterke aantrekkingskracht op mij,
altijd al gehad, en ik zet altijd kaarsjes neer in elke 
kerk waar ik kom, en dan praat ik wat tegen haar.
In gedachten natuurlijk, misschien heb ik toch wat genen
van, de voor mij grotendeels onbekende katholieke
Belgische vader, je weet het niet, toch..
Deze keer vroeg ik haar om een zacht en snel einde voor
 mijn moeder, of verder lijden haar bespaard kan worden.
Ik heb geen idee of het helpt maar het voelt troostrijk.

Later gingen wij nog even terug naar mijn moeder,
ik vroeg waar ze nog op hoopte, het antwoord was,
dat ze graag op een ochtend wakker zou worden en
dat ze dan zou kunnen zeggen; hehe, deze ellende
is over, dat zou ik willen..
Maar meteen zei ze; maar dat komt niet meer toch, 
er komt niets meer, denk je.. (ohoh, ik denk dat ook)

Op de weg terug had ik dit liedje in mijn hoofd,
I waited for something.....and nothing arrived..

Ik wens je een heel goed weekend.
-X-

woensdag 4 juli 2018

Huisje van de heks


Deze foto gebruikte ik al eerder bij een weggehaald
bericht, maar omdat ik er zo lekker aan heb zitten
photoshoppen vond ik het zonde van het werk
om hem in het archief te laten zitten, dus nogmaals..
Omdat ik met dit mooie weer het raam van de voordeur
open heb staan (er zit een metalen werkje voor, dus dat
kan makkelijk) vang ik regelmatig op wat mensen
zeggen die hier langs lopen of fietsen.
Je hoort de gekste dingen, woont daar echt iemand in
dat huisje, of een kind wat zei; woont daar een heks
(ja, kind hier woont een heks, dacht ik toen, haha)
Gisteren hoorde ik iemand zeggen; als ik daar zou 
wonen zou ik pas echt gelukkig zijn, ik vind het leuk
om te denken dat ze het over mijn huisje had.
Omdat huizen nogal het thema zijn hier de laatste 
tijd, dacht ik daar nog even over na..
Een huis kan je uiteindelijk nooit alleen gelukkig 
maken daar komen veel meer dingen bij kijken.
Maar omdat een verhuizing naar het huis van mijn
moeder er toch niet inzit (aaah) het werd te ingewikkeld
en ik kan het me gewoon niet veroorloven, ben ik nu
aan het hergroeperen, zoals ze dat zo mooi zeggen.
Ik probeer mijn gedachten en gevoelens weer op orde te
krijgen, dat ik in plaats van een grote tuin en heel
ruim huis, nu hier in het kleine huisje blijf.

Wat de vrouw zei over gelukkig zijn in dit
huisje, als ze het niet over het grote huis van de buren
had;-) neem ik mee in mijn overwegingen, want 
tenslotte is het een kwestie van perspectief en ik focus
mij op de gedachte dat het een zegen is
dat ik hier kan wonen.

Ik wens je een fijne dag
-X-
NB, de kaartjes actie is nog gaande, zie bericht 
van gisteren, dank je wel!

dinsdag 3 juli 2018

Een roze stoeltje en een vraag..


Een week of twee geleden ging ik even met mijn 
nichtje en buurmeisje Guusje naar de kringloopwinkel,
waar we deze (het zijn er twee) stoeltjes vonden.
We brachten samen een dagje door, wat we wel eens 
vaker doen, maar dit was een dagje waarbij Guusje wat
opgefleurd moest worden want ze had net gehoord
dat ze gezakt was voor het behalen van haar Havo diploma.
We deden de hele dag leuke dingen samen, om de 
gedachten te verzetten want ohoh wat een zuur bericht.
Het gekke is dat ze wel allemaal voldoendes haalde,
geen enkele onvoldoende op haar eindlijst, maar omdat
de regel sinds enkele jaren is dat je gemiddeld een 
5,5 moet hebben voor je Centraal schriftelijk examen,
en zij een 5,4 haalde, heeft ze het niet gehaald.
Guusje heeft echt zo hard gewerkt dat ik me wel eens af
vroeg hoe ze het vol kon houden, ik was allang 
huilend ter aarde gestort als ik het had moeten doen.


Ze heeft zich wonderbaarlijk snel herpakt (oh de 
veerkracht van de jeugd :-) en er is een nieuw plan.
Ze zal haar diploma gaan halen, door één vak te gaan volgen
op het volwassenen onderwijs en een een tussenjaar gaan
doen met een groep jongeren, waarbij ze aan zichzelf
gaan werken, uitzoeken wat ze nu echt willen en 
natuurlijk ook een heleboel leuke dingen,
 een prima oplossing lijkt mij.

Nu lijkt het mij een leuk idee, omdat de bloemen en de
slingers ontbreken, hoewel ze die dik verdiend heeft,
om aan je te vragen of je haar een kaartje zou willen
sturen met daar op het advies wat jij graag gehad had 
toen je 18 was, wat aardige woorden mag natuurlijk ook.

Als je mij een mailtje stuurt, geef ik je mijn adres en 
als je er een envelop bij doet met een postzegel en je
adres stuur ik je een kaartje terug als bedankje.
(dat kan naar lapjeskat63@gmail.com )
Ik zal de kaartjes dan aan Guusje geven.

Ik zou het heel erg waarderen als je dat zou willen 
doen, kleine moeite, groot plezier en alvast hartelijk
bedankt natuurlijk!

Ps, de roze stoeltjes staan hier nu achter mijn huisje,
ze zitten prima en het ziet er heel vrolijk uit!

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 2 juli 2018

Dingetjes


Ondanks het mooie weer, zit ik toch regelmatig binnen
aan de tafel om dingetjes uit te sorteren.
Ik ga natuurlijk wel regelmatig eens even naar buiten, 
vooral in de ochtend en de avond, maar verder ben 
ik niet zo'n zonnebader, je zal mij niet vinden op 
een handdoekje ergens in de zon.
Omdat ik besloten heb om de webwinkel nog een 
weekje open te doen voordat ik naar Wenen ga, zit ik
regelmatig pakketjes met van alles wat te maken.
(Ik zie nu dat er een klein driehoekje, links boven 
op de foto hier onder zit, geen idee waar dat
vandaan komt, niet gezien met bewerken,
maar dat helemaal terzijde)


Zo maakte ik pakketjes met wol, postzegels, 
een feestpakket met allerlei lintjes, labels en dat soort dingen.
Echt een heel rustgevende bezigheid, een beetje puzzelen
met dingen en kijken wat er goed bij elkaar past,
en dan inpakken, ik kan er uren mee bezig zijn.
Onbedoeld is het een soort mindfulness oefening 
geworden, omdat je je zo concentreert op met wat je 
bezig bent, is er geen ruimte voor allerlei andere 
gedachten, je kan moeilijk aan twee dingen tegelijk 
denken, is je dat wel eens opgevallen?


Misschien is het wel helemaal geen goed idee om 
het winkeltje nu nog even te openen, wie zit er 
achter zijn computer met dit mooie weer?
Maar ik probeer het gewoon even (vanaf aanstaande
woensdag een week) al was het maar omdat ik dan
nog fijn even door kan gaan met het ordenen
van dingetjes :-))

Ik wens je een fijne maandag
-X-

vrijdag 29 juni 2018

Bloei


Nu met dat warme weer, wat overigens nog een hele
tijd gaat aanhouden las ik vanmorgen, is mijn verlangen
om naar 'huis' te gaan groter dan anders,
ik ervaar de stad als onaangenamer met die hitte.
En met huis denk ik dan aan Zeeland, ik ben er al zeven
jaar (zeven jaar!) weg maar ik geloof niet dat ik al die
plekken waar ik sindsdien gewoond heb als thuis 
kan beschouwen, ik voel mij een toerist op doorreis.
En ik weet natuurlijk echt wel dat vroeger niet alles
beter was, laat staan perfect, maar het gevoel dat ik 
enigszins op drift ben heb ik toen nooit ervaren.
Eerlijk gezegd kende ik het gevoel wat heimwee 
heet niet, het is ook lastig te omschrijven..


Laatst las ik ergens; bloom where you are planted,
(eigenlijk heb ik een beetje een hekel aan al die
wijsheden die je vertellen wat je moet doen/voelen,
alsof je tekort schiet als je er niet aan voldoet)
Dat klinkt natuurlijk prachtig maar ik ben geen 
korenbloemetje wat bloeit of je het nu langs de 
snelweg neerzet of op een Zeeuws dijkje, was het 
maar waar, al kan je natuurlijk niet aan een 
korenbloem zien of hij blij is of niet, misschien heeft
hij ook wel zo zijn voorkeuren..

Dus op deze dagen, fiets ik regelmatig de stad eens
uit en laat het verlangen naar thuis over me heen komen,
het komt en gaat, dat is wat ik inmiddels geleerd heb..

Ik wens je een heel fijn weekend en hou het hoofd koel.
-X-

donderdag 28 juni 2018

Vliegengorijn


Laatst belde ik even met Fem, een vriendin uit Zeeland,
waar ik regelmatig mee bel, vaak over de dagelijkse ellende,
haha, maar ook over kleine grappige dingen, gewoon 
als tegenwicht van alle ingewikkelde zaken die er spelen.
Die zal ik jullie besparen, mijn blog zou één groot huil-
verhaal worden als ik hier alles uit zou spinnen..
Zo hadden wij het even over vliegen, je weet wel van die 
vieze dikke zwarte zoemende exemplaren, die er nu te 
over zijn, mij best hoor, maar binnen vind ik ze vreselijk.
Dus ik hing laatst een vliegengordijn op bij de achterdeur,
zo'n fijne ouderwetse die mee wiegt in de wind.
Maar de vliegen weten hun weg naar binnen nog steeds 
te vinden, ze zijn nauwelijks te vangen dus ik probeer ze
altijd richting het halletje te sturen, dan doe ik de voordeur 
open en laat ze wegvliegen, niet dat ik een boedhist ben,
ik sla wel eens een mug dood maar als het niet nodig is..
Volgens mij denkt de vlieg dan, dank je wel en vliegt
weer richting het vliegengordijn, misschien staat er
ergens een bordje; vliegen die kant op en maken ze er
een wedstrijdje van om tussen de slierten of er onder
door te vliegen, de ene na de andere..

Misschien moet ik een hordeur overwegen maar het staat
zo gezellig dat wapperende gordijn..
Over dat soort dingen praat ik met Fem, naast alle
gewichtige zaken en als je zo iemand gevonden hebt
kan je wel zeggen dat je een geluksvogel bent
(of moet ik nu zeggen een geluksvlieg;-)?

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 27 juni 2018

Maar waarom dan?



In de huisraad van mijn moeder vond ik deze pot,
het was een van de weinige dingen die ik graag 
wilde hebben en ik mocht hem meenemen.
Op zich heeft het geen enkele waarde maar ik kan me
nog zo goed herinneren dat ik als klein kind nogal
gefascineerd was door de afbeeldingen er op.
Ik keek er graag naar en had altijd vele vragen
bij de afbeeldingen, ik denk dat ik echt zo'n
"maar waarom dan kind" was..


Aan de ene kant van de pot het jongetje met de gans,
waarom loopt hij op zijn blote voeten, terwijl hij wel
schoenen heeft, doet dat niet zeer aan zijn voeten.
Kijkt hij daarom zo benauwd of is hij een beetje bang
voor de gans en zijn er ganzen zo groot als kinderen.
Dat probeerde ik me voor te stellen en dat leek me
angstaanjagend groot, dus ik begreep wel dat het 
jongetje een beetje bang was.
De andere kant van de pot laat een hele familie zien 
die pannenkoeken aan het eten zijn, dat is op zich 
heerlijk en gezellig maar waarom kijken ze 
allemaal zo boos en verongelijkt?
Zijn de pannenkoeken aangebrand, is het jongetje
boos omdat hij op de levensgrote gans moest passen,
en het meisje, wat is er met het meisje?


Had ze meegewild naar de gans, heeft ze haar 
pannenkoek op de grond laten vallen, kreeg ze
daarom een uitbrander en zit ze nu sip te zijn?
En oh, de gekwelde blik van de moeder, is ze moe
van alles, of had ze graag een nieuwe schort gewild
maar moet ze wachten tot ze jarig is, ohoh.
Dat soort dingen vroeg ik me af als ik naar de pot
keek, het meest vrolijke van alles leek mij de kat,
die zat te wachten op zijn stukje spek.
En ik wist van onze eigen kat als hij te eten 
had gehad hij altijd tevreden ging liggen knorren, 
dus dat was het waarschijnlijk..

Eigenlijk heb ik nog steeds dezelfde vragen als zo
vele jaren geleden toen ik als klein meisje 
naar de ietwat wonderlijke plaatjes keek.
De pot staat nu hier op de kast en ik kan het niet 
helpen maar regelmatig laat ik mijn gedachten 
er over gaan en denk; maar waarom dan, haha.

Mocht je toevallig een antwoord hebben op één van
mijn vragen, voel je vrij om een antwoord te geven,
niet dat het van enig belang is, dit allemaal, maar soms
is het gewoon fijn om over triviale zaken na te denken.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 25 juni 2018

Fiets


Nu ben ik niet aan zoveel dingen gehecht, behalve dan
aan mijn witte kast, aan wat kleine dingen die ik van 
mijn kinderen kreeg en mijn fiets..
Voor zover je dol kan zijn op een fiets, haha, hou ik
van de mijne, ik heb hem al jaren.
Ik kocht hem ooit toen ik nog in Kattendijke in Zeeland
woonde, tweedehands dat wel, maar ik vond het zo'n
sjieke fiets, zo damesachtig met zo'n mandje er op.
Het is inmiddels al het vierde mandje en de fiets 
is hier en daar met ducttape aan elkaar geplakt en als
je goed kijkt zie je al aardig wat roest, maar hij rijdt nog.
Ik reed met deze fiets over de dijk bij Kattendijke
tegen de wind in, altijd wind tegen, haha..


Over de prachtige weggetjes door Zuid Beveland
toen ik in Driewegen woonde, ooh dat waren wel de
mooiste tochten die ik maakte met deze fiets.
Later door Zutphen en het mooie rivierenlandschap
bij Ingen, waar ik ging, ging mijn fiets.
Het mag wel een wonder heten dat mijn fiets hier 
in Amsterdam nog niet gestolen is, je hebt er verder
ook niet veel aan, de versnellingen doen het niet goed 
meer en hij is versleten maar ik blijf er op rijden
tot hij uit elkaar valt, want er zijn maar weinig dingen
waar ik aan gehecht ben...

ps, de stokrozen voor het huisje staan inmiddels
al in volle bloei, lichtgeel zijn ze.

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 22 juni 2018

Niet veel aan


Al sinds mijn boek Kringloopgeluk in de winkel kwam,
inmiddels al jaren geleden, hoopte ik dat ik het een keer
tweedehands ergens tegen zou komen, dat 
leek me nu zo leuk passend bij de titel.
Ik zag het nooit wat misschien wel een goed teken is 
omdat de mensen die het kochten ook gehouden hebben,
waaraan ik dan de voorzichtige conclusie verbind 
dat ze het leuk genoeg vonden om in de kast te laten staan.
Maar een tijdje geleden was het dan toch zover, het lag
op een kraam op een rommelmarkt, ik voelde gewoon een
klein schokje, haha, en ik durfde niet zo goed te vragen
wat het moet kosten, terwijl ik over wat dan ook op de
rommelmarkt meteen over de prijs ga onderhandelen.
(ha ja, een echte zakelaar net als mijn zoon)
Ik liep door, maar sprak mijzelf even toe, doe niet zo
gek, dus ik liep terug en informeerde naar het boek.
Het is maar 1 euro zei de verkoopster, ik vond er niet
veel aan (oh haha, dat kan natuurlijk) ik betaalde het
boek en zei dat ik er al jaren naar zocht, omdat ik het
zo graag tweedehands wilde vinden en dat ik het 
gemaakt had en wenste de dames een hele fijne dag.
Ooh echt, die gezichten, dat was zo grappig,
 de verkoopster begon zich nog te verontschuldigen,
helemaal niet nodig zei ik en ik zwaaide.

Ik wens je een heel goed weekend
-X-

woensdag 20 juni 2018

Goed humeur (en patroon ;-)


Een tijdje geleden maakte ik deze sjaal voor de webshop,
het is van een werkelijk fantastische kwaliteit garen,
waarvan ik eens een partijtje vond op de markt.
De kleur flatteert me helemaal niet, oh haha, dat ik dat
nu zeg, flatteren, ik denk daar eigenlijk nooit over na,
ik ben op de leeftijd dat ik bij voorkeur niet meer in
de spiegel kijk en meestal trek ik maar wat aan.
(comfortabel is daar het sleutelwoord bij :-)
Maar toen ik deze sjaal omdeed en toch even een 
blik in de spiegel wierp, een hele korte, dacht ik, nee.


Eigenlijk had ik bedacht dat het leuk zou zijn om de 
steek uit te leggen, maar waarschijnlijk heb ik dat allang
eens gedaan bij een andere sjaal, ik weet het niet meer.
Het is net zoiets als je al jaren een relatie met iemand hebt
of met een vriendin die je allang kent, er komt een moment
dat je gewoon in herhaling begint te vervallen en dingen
gaat vertellen die je al eens eerder noemde.
Het is gewoon onvermijdelijk, tenzij je een bijzonder
avontuurlijk leven hebt (dat heb ik niet) of gewoon
heel weinig praat (dat doe ik ook niet, integendeel)
Als mensen mij iets vertellen wat ik al wist hangt het
een beetje van mijn humeur af hoe ik reageer.
Bij een goed humeur luister ik gewoon weer naar het
hele verhaal en zeg ik; oh echt, wat leuk/bijzonder.
Bij een iets minder goed humeur zeg ik zoiets als
oh ja, volgens mij heb je dat al eens verteld,
goed verhaal was dat (het moet wel heel gek lopen
wil ik niet meer beleefd blijven)


Ik heb duidelijk mijn babbelstand weer gevonden
en waar gaat dit hele bericht nu eigenlijk over, wel..

Ik ga gewoon het steken patroon geven volgens 
het oorspronkelijke plan, komt ie:

Zet een veelvoud van 4 steken plus 3 op.
Naalddikte en aantal steken hangt af van het garen wat je 
gebruikt, maak even een proeflapje om uit te rekenen
hoeveel steken je nodig hebt, brei zo los mogelijk of 
gebruik een iets dikkere naald dan op het garen staat. 
Dat geeft een mooier effect en draagt fijner.
Brei; 2 recht, 2 averecht, herhaal tot er nog 3 steken over
zijn, brei 2 recht en 1 averecht. 
Herhaal steeds deze rij, tot je sjaal lang genoeg is,
deze is bijna 2 meter.

Ok, en nu hoop ik dat je in een goed humeur bent,
mocht je dit patroon herkennen en denkt;
oh ja, wat leuk dit allemaal zeg :-)
Dank je wel en een fijne dag.
-X-

dinsdag 19 juni 2018

Bankje


Dank jullie wel voor je reacties gisteren, misschien had ik
het niet helemaal goed geformuleerd omdat ik zo 
aan het worstelen was om het netjes op te schrijven,
zonder iemand voor het hoofd te stoten, maar ik kreeg
geen enkele vervelende reactie via hier, het kwam meer uit
de privé sfeer om het zomaar algemeen te formuleren.
Enfin, genoeg daarover, hoewel ik wel aan het zoeken ben
naar de lichtheid der dingen, zal ik een poging wagen door
te vertellen over het geweldige bankje wat ik vond.
Hier in het winkelcentrum, wat overigens een bijzonder
treurig gebeuren is, althans in mijn ogen, maar ik kom er
regelmatig omdat ik toch wel eens wat boodschappen
nodig heb, is ook een kringloopwinkel.
In een voormalig bowlingcentrum, het is een afgeragd 
pand, dat vind ik zo'n heerlijk woord; afgeragd
(zo voel ik me de laatste tijd ook wel eens, haha)


Maar ik vind het het lichtpunt van het winkelcentrum
en ik loop er regelmatig even binnen.
(laatst hoorde ik iemand zeggen; dit is wel de smerigste
winkel die ik ooit gezien heb, haha, dat lijkt
dat lijkt mij nu ook weer wat overdreven)
Ik vind er bijna nooit iets, en ik vraag me wel eens af
waar die lelijke spullen vandaan komen, maar vorige week
vond ik dit geweldige bankje, ik heb het niet nodig
want ik heb er al twee, maar toch wilde ik het hebben.
Dus ik kocht het en omdat het nogal zwaar was deed ik
allerlei pogingen om het om mijn fiets mee te nemen,
wat uiteindelijk lukte, met het bankje half hangend aan
mijn stuur, fietste ik slingerend naar huis.
Ik heb er eigenlijk geen plek voor, maar tot mijn grote
plezier past het precies onder het andere.

Oh ja, laatst las ik ergens een discussie dat mensen zich
ongelofelijk storen aan stopcontacten op foto's, dat vind ik
nogal grappig om je daar druk over te maken.
Ik heb niks tegen een stopcontact, zonder dat geen licht
en bovendien heb ik er eentje met Beethoven er op ;-))

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 18 juni 2018

Klik


En nu heb ik voor het allereerst sinds ik deze blog
schrijf, dat zijn zo ongeveer 2500 berichten een bericht
weggeklikt, het was een bericht over de kaakchirurg,
wat gelukkig achter de rug is,  en over familieverhoudingen.

Aan de ene kant kreeg ik hier reacties van herkenning 
aan de andere kant is het duidelijk niet goed ontvangen.

Ik heb wel het gevoel dat alles wat ik hier nu zeg, 
een delicaat evenwicht is, en dat ik over dun ijs wandel
en ik zit enorm naar mijn woorden te zoeken, terwijl 
ik dit aan het typen ben.. Ik vroeg P. zelfs of ik dit zo 
wel kon zeggen, iets wat ik nog nooit eerder deed.
Ik zal op zoek moeten in mijzelf
naar de vrijheid en het lichte gevoel dat ik mijn
eigen koers weer kan bepalen en niet mijn hoofd laten 
hangen naar wat anderen zeggen of vinden, want 
iedereen vindt altijd wel wat..
Maar oh, hoe moeilijk is dat!

Ik wens je een fijne maandag
-X-