donderdag 29 oktober 2020

Spullen


Ineens bedacht ik me dat ik hier al bijna vier weken ben,
 somsweet ik niet eens welke dag het is, de 
dagen verstrijken en voor mij iser geen verschil in de dagen, 
of het nu zondag of is of woensdag.
Nu het er naar uitziet dat ik hier nog wel even ga blijven, 
ik heb geenidee waar ik de moed vandaan zou moeten
 halen om terug te reizen,dacht ik na over de spullen 
die ik bij me heb en of dat wel genoeg is,
in het verlengde hiervan vroeg ik me af wat je nu eigenlijk
werkelijk nodig hebt om je enigszins goed te voelen.
Ik heb wat kleren bij me, die ik steeds weer met de hand 
was, wat eigenlijk een opmerkelijk bevredigend werkje is.
Ik heb geen winterjas bij me, maar tot nu toe was dat ook 
nietnodig mocht het kouder worden kan ik er eentje bij 
de Humana kopen, een tweedehandswinkel met kleren.
Voorts heb ik natuurlijk toiletspullen en als 
die op zijn kan ik ze makkelijk aanvullen, 
dus alle praktische zaken zijn geregeld.
Voor het plezier en de ontspanning kocht ik een hele 
tas met wol,om te breien, haken kan nog 
steeds niet echt met mijn vinger.
Ook nam ik een stapel boeken mee, maar die slinkt 
behoorlijk en ik vond geen boekwinkel hier die 
Nederlandse boeken verkoopt,
ik moet even zien hoe ik dat ga oplossen..

Het gekke is, is dat ik helemaal niet het gevoel heb dat ik iets 
anders nodig heb, er is hier een bed, een bank, 
wifi en een minikeuken en dat vind ik meer dan 
voldoende ik mis helemaal niets van
wat ik thuis heb (behalve dat ik eens even een kast 
kan herorganiserenals ik me wat gespannen voel, 
dat helpt altijd, oh haha)

Dat geeft toch te denken, misschien ga ik het op den duur wel
missen, misschien ook helemaal niet, maar ik denk 
dat ik met veelminder toe kan dan gedacht, 
tenminste tot nu toe..

Ik wens je een fijne dag
-X-

zondag 25 oktober 2020

Nadenkochtend


 Nu ik al een paar weken in Wenen ben en hier zit te 
typen om iets over achten in de ochtend terwijl het voor mijn
gevoel iets over negenen is dacht ik na over deuren die opengaan,
soms op een kiertjes staan en af en toe helemaal dicht zijn..
(ondertussen zat ik een hele tijd aan te modderen met de opmaak
van deze tekst, steeds werd er een hele zin overgeslagen die ik
typte omdat elke keer het programma op paragraaf sprong bij
een nieuwe zin, uiteindelijk begon ik opnieuw en lukt het wel)
Van nature ben ik een 'deurendichtgooier' niet dat ik met deuren 
smijt maar als er ergens eentje opent heb ik nogal de neiging om er
niet door heen te gaan, omdat ik het niet durf of omdat ik denk 
dat het niet kan, dat wat aan de andere kant van de deur is..
Onnodig te zeggen misschien dat ik daardoor vele kansen heb 
laten gaan, niet dat ik me daar dan uiteindelijk beter door 
voelde, dat helemaal niet, maar ik ben nu eenmaal geen held,
zelfs niet eentje op sokken..

Dus dat ik door de deur glipte, die echt maar op een kiertje
stond toen ik bijna hals over kop naar Wenen vertrok, mag wel
een wonder heten, ik dacht er gewoon niet te lang over na..
(ook al vrij bijzonder, ik ben een eindeloze nadenker)

Nu ben ik hier, en ik heb de deur terug naar huis even dicht
gedaan, los van het feit dat ik niet zo goed durf te reizen op 
het moment, is het rustiger om niet constant te denken wat nu..
Ik besloot, na een gesprek met mijn vriend P, dat ik 1 keer per
week een 'nadenkochtend' zal hebben en dan besluiten wat ik
de komende week zal doen, blijven of gaan, zodat ik de rest
van de tijd gewoon hier kan zijn zonder de hele tijd in twijfel
te zijn en te genieten van deze kans..

Ik wens je een goede week (zoals je gezien hebt blog ik niet
zoveel, is de deur hier vaak gesloten, maar dat komt omdat ik aan
de andere kant ervan gewoon bezig ben met van alles en nog wat..

-X-

maandag 19 oktober 2020

Het leven van anderen

Tegenover het appartement waar ik vorige week was, ik 
ben nu ergens anders, is de straat zo smal dat je zo in het 
appartement van iemand anders kan kijken, dat vind ik 
facinerend maar ook een beetje ongemakkelijk dat je zomaar
even in het leven van een ander kunt kijken, ik had ook altijd
de gordijnen open, dus zij konden ook zien wat ik deed.
(dat was niet zoveel bijzonders, meestal zat ik te breien te lezen,
of misschien deed ik wat yoga oefeningen, oh haha)
Het meest waarschijnlijke is dat degene die daar woont erg 
weinig gedachten heeft over mij net als iedereen anders.
Omdat ik toch een beetje zat met het feit dat ik hier in Wenen
ben en niet in Amstrdam in deze ietwat beangstigende tijd,
had ik een gesprek met mijn zoon over wat 'men' daar wel
van zou vinden, de conclusie was; niet zo veel, waarschijnlijk..
Hij vroeg mij al eens eerder; wie is men eigenlijk?' dat is 
een goede vraag, het is een volkomen abstract gegeven..
 


 Een dag later stuurde hij mij een een artikel over dit onderwerp,
het was een studie die werd gedaan door mensen van Harvard,
daarin wordt gesteld dat als je je beoordeeld voelt door anderen,
je waarschijnlijk je zelf beoordeeld, de meeste mensen zijn veel
te veel met zichzelf bezig om over anderen te denken..
Dat is natuurlijk een bijzonder bevrijdende gedachte, en als je 
bij jezelf nagaat hoeveel tijd je aan anderen denkt, blijken dat 
vaal voorbijgaande, vluchtige gedachten te zijn.
Bij mij in ieder geval wel, ik vind er vaak ook eigenlijk niets 
van, van het leven van anderen en hoewel ik me wel eens druk 
maak over wat anderen over mij vinden, zijn dat natuurlijk
aannames, je kan onmogelijk weten wat anderen denken.
En dat is maar goed ook, stel je voor dat het wel zo was, wat
een chaos zou het worden in je hoofd...

Dus zo af en toe kijk ik eens naar het leven van andersn,
vergeet het weer en ga verder met wat ik aan het doen was.

Ik wens je een mooie week
-X-

zondag 11 oktober 2020

Hutje


 Nu ik hier voor of achter de keukentafel zit, het ligt er 
maar aan hoe je het bekijkt, en net alle nieuwsberichten
las over Nederland maakt een een groeiend gevoel van
onbehagen zich van mij meester...
Alles wat ik lees maakt mij nog schrikachtiger dan ik 
normaal al ben, voor het virus, maar vooral alle reacties 
die ik las, ik zou er verre van moeten blijven, maar zo af 
en toe kijk ik toch even wat de stand der zaken is.

Er zijn momenten waarop alles in mij zegt; ren, Ingrid, ren,
ergens het bos in, kraak een boshutje zonder wifi en ga daar
zitten mediteren en wandel door het woud..
Maar dat  is natuurlijk een fantasie die bezijden alle realiteit
is, nog los van het feit dat ik sinds ik als kind een Pinkeltje
boek las (Pinkeltje en de flonkersteen) over zeven 
rovers die door het bos dwaalden en getekend werden
met enkel ogen tussen de bomen, ik het bos in het donker eng
vindt, en ik het dus nog geen nacht zou uithouden daar, oh haha

Dus er zit niets anders op dan te aanvaarden dat de dingen zijn
zoals ze zijn en als mijn gedachten op hol slaan, ze lekker
laten rennen en afleiding zoeken door te gaan breien of zo iets
kalmerends waardoor ik de dingen weer enigszins in perspectief
kan zien, maar ohoh, ik vind het niet meevallen op het moment.

Als het mogelijk is blijf ik nog een tijdje hier, het is dan wel geen
boshutje maar ik voel me hier stukken beter dan in Amsterdam.
Tegelijkertijd zoemt er een gevoel mee dat ik thuis zou moeten
zijn, hoewel het thuisfront mij met klem verzekerd dat ik met 
een gerust hart hier kan blijven, alles gaat goed daar (gelukkig)

Enfin, ik bekijk het per dag en soms per uur en we zullen zien
wat er komen gaat..

Ik wens je alle goeds
-X-

woensdag 7 oktober 2020

Schattebolletje


En toen was ik in Wenen, het voelt een beetje alsof
ik er stiekum tussen uit ben geknepen en misschien is
dat ook wel zo maar ik moet zeggen dat het een verademing
is na Amsterdam, de sfeer is totaal anders hier, beter vind ik.
Iedereen draagt mondkapjes in het OV en in winkels en aftstand
bewaren lijkt hier al helemaal ingebakken, het is ook niet druk
op straat en al met al voel ik me hier veel prettiger..
Ik denk dat ik hier maar gewoon blijf, haha, zeker ook omdat
de familie van mijn zoon in de buurt is, dat is een fijn idee.
 Zondag bracht ik een dag door met mijn zoon en met Timo,
ooh, het is echt zo'n schattebolletje en alweer zo gegroeid.
(en nee, ik kneep hem niet in zijn wang terwijl ik zei; wat 
ben je al groot geworden :-)
Voorts is het hier eigenlijk net zo als thuis, ik wandel, 
doe boodschappen, yoga, lees en brei (en ik worstelde een
uurtje of wat met de Ipad, ik had geen idee meer hoe het 
moest met de foto's bijsnijden en berichten maken, maar 
als je dit leest is het gelukt.

Ik wens je een goede dag en ik hoop dat je wat kalmte
kan vinden in weerwil van alles wat er speelt, zo weinig
mogelijk alle berichten op social media lezen helpt, weet
ik uit ervaring, als het belangrijk is komt het toch wel tot je.

-X-

donderdag 1 oktober 2020

Dagdag


 En toen stond de deur naar Wenen toch ineens op een 
kiertje, en ben ik van plan er doorheen te glippen.
Morgen al, omdat we niet weten hoe deze hele situatie 
zich gaat ontwikkelen, ik heb ook nog geen terugreis
geboekt, het is gewoon bekijken wat het beste moment
zal zijn om weer door die halve open deur te gaan.

Ik moet zeggen dat ik de laatste twee nachten slecht heb
geslapen, mijn hoofd bleef maar malen, is het nu juist
een goed plan of helemaal niet, wat als ik daar ziek wordt,
hoe veilig is het om te reizen, en ga zo maar voort..

Ding wat zeker is dat ik hier in Amsterdam midden in 
zoals ze dat mooi zeggen 'brandhaard' zit en ik las dat 
Amsterdammers massaal niet aan de mondkapjes willen.
Dat ik daar zenuwachtig van wordt laat zich wel raden
en ik hoop dat het in Wenen allemaal wat beter geregeld is,
mondkapjes dragen is daar overigens heel gewoon geworden.

Hoe dan ook, ik kan in ieder geval wat tijd met mijn 
zoon en zijn gezin doorbrengen, ik zie er naar uit om de 
kleine lieve Timo weer te zien, verder wil ik veel
gaan wandelen en neem ik meer boeken mee dan kleren.

Ik weet dat het mij ooit gelukt is om op mijn Ipad een
blogbericht te maken, ik ben allang vergeten hoe, maar 
ik ga het proberen, lukt het niet dan duurt het even voor 
ik weer hier ben, ik weet niet precies hoe lang.
Je kan mij natuurlijk ook op Instagram volgen.

In de tussentijd wens ik je alle goeds op je pad, 
liefs van Ingrid.

maandag 28 september 2020

Berg


 Wat motiverende woorden om te starten in deze
nieuwe week, welke berg je dan ook op moet; 
begin er gewoon kalm aan en wie weet haal je de 
top wel, of vind je halverwege wel hoog genoeg
of misschien blijf je wel gewoon in het dal
zitten en geniet je van het uitzicht op al die bergen..

Hoe dan ook, ik wens je plezier, succes of strekte,
wat je dan ook nodig hebt, maar vooral wens ik je
gemoedsrust en een goede week.

-X-

vrijdag 25 september 2020

Blaadjes


Van de week veegde ik de blaadjes op het stoepje hier
achter op het plaatje op een hoop en gooide ze in de tuin.
Terwijl ik dat deed dacht ik dat het eigenlijk een zinloze
handeling was omdat er nog vele zouden volgen, van de
hazelaar die er staat en de grote rode beuk van de buren..
Toch veegde ik monter verder en terwijl ik dat deed dacht
ik aan de eindeloze reeks handelingen die je elke dag moet
doen om het verval tegen te gaan..
Tandenpoetsen, wassen, stofzuigen, de afwas, de planten
water geven, de vuilnis weggooien, toilet schoonmaken,
wasbakken poetsen, matjes uitkloppen, in beweging blijven,
 vaak je handen wassen, nu veel vaker dan eerst.
Elke dag weer nieuwe zorgen waarvoor je in je hoofd
een soort van oplossing voor moet zoeken, totdat je
denkt; ach nu ja, we zien wel, steeds weer opnieuw..


 En ik vroeg me af, toen ik alle blaadjes in de tuin 
kieperde wat er zou gebeuren als je dat alles 
niet meer zou doen, als je de boel, de boel zou laten.
Binnen no time zou alles verwaarloosd zijn; het stof 
zou zich ophopen in de hoeken van de kamer, de afwas
zou torenhoog op het aanrecht staan, de vuilnis zou zich
opstapelen, eerst in de hoeken later zou je er niet meer
overheen kunnen stappen, je zou er, binnen afzienbare
tijd uitzien en ruiken als een zwerver en uit je huis worden
geplukt na een melding van de buren dat het zo toch
echt niet langer gaat, oh haha..
Ik weet niet wat er zou gebeuren als je je zorgen de vrije
loop zou laten en geen oplossingen meer bedenkt, misschien
zou je hoofd wel groeien om steeds meer ruimte te maken ;-)

Ik dacht ook nog, terwijl ik nog steeds met die blaadjes
in de weer was of het anders zou zijn als het altijd maandag
zou zijn (of dinsdag), dat niet elke 24 uur alles opnieuw
zou beginnen, maar ook dat zou geen oplossing zijn.

De volgende dag keek ik door het keukenraam naar het 
stoepje, en ja hoor, evenveel blaadjes als de dag ervoor,
Die moet ik straks even opvegen, dacht ik, en met goede
moed begon ik eraan, net als met de rest van de dagelijkse
lijst tegen het verval, het is een strijd die je niet gaat winnen
maar ik kan op zijn minst proberen het enigszins 
in de hand te houden..dus ik begon te vegen..

Ik wens je een fijn wekend,
-X-

dinsdag 22 september 2020

Dapper


 Toen ik nog klein was, ik denk een jaar of zes, zeven,
wilde ik altijd als ik bed lag nog even naar beneden.
Gewoon even kijken wat mijn moeder aan het doen was
en nog liever even op de bank gaan zitten in mijn pyama,
nee, ik denk dat ik altijd een nachtpon aan had, eigenlijk..
Op een avond sloop ik de trap af, dat deed ik altijd want ik
dacht dat ik dan ongezien op de bank kon gaan zitten.
Mijn moeder keek naar een programma op de televisie
wat de Onedin line (of zoiets) heette, het was iets met 
allemaal stoere mannen op een zeilschip.
Ik mocht blijkbaar even blijven zitten, of ze had me niet
gezien, haha, en ik zag op de tv dat al die grote mannen 
heel bang waren omdat er gele koorts was uitgebroken
op het schip, iedereen was in koortsachtige paniek.
Even laten werd ik naar boven gestuurd, maar ik was zo 
onder de indruk van wat ik gezien had, dat ik nog jaren
daarna bang was voor de Gele koorts, 
ik weet het zelfs nu nog..

Het was een onzichtbare dreiging die op elk moment kon
toeslaan met onduidelijke gevolgen, maar dat het eng was
dat wist ik zeker, het kon achter een deur zitten, mij 
achtervolgen op de trap, of door een raam binnen waaien..

Eigenlijk is mijn kinderlijke angst nu werkelijkheid 
geworden, het is stilletjes maar niet onopgemerkt ons
leven ingeslopen, net als ik vroeger op de trap in mijn 
nachtponnetje met mijn beer in mijn hand..

Ik probeer het nu allemaal met een min of meer rationele
volwassen manier te bekijken, maar het voelt hetzelfde
als toen deze onzichtbare dreiging die als een deken
over de dingen hangt, een deken waar je niet onder kan 
kruipen omdat het daar veilig is noch heb ik een super beer
die me kan beschermen tegen alles waar ik bang voor ben.
Maar ik doe mijn best om dapper te zijn, wat soms 
wel en soms helemaal niet lukt..

Ps, de foto past misschien niet bij het verhaal want 
onzichtbare dingen laten zich niet op een foto vangen.

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 18 september 2020

De stad van mijn verlangen


 Al maanden lang zit ik er op te vlassen dat ik naar
Wenen kan, in de eerste plaats natuurlijk omdat mijn 
zoon en kleinzoon daar wonen maar ook omdat ik 
het een hele prettige stad vind om te zijn.
Dus ik hou alle berichten en codes goed in de gaten,
eerst kon het gewoon helemaal niet, dat is helder,
dan hoef je ook niet te hopen en moet je gewoon wachten
op een venster, of beter gezegd een deur die geopend wordt.

Toen die eenmaal open was kwam mijn zoon en zijn 
familie naar hier en het leek een tijdje zo goed te gaan
allemaal dat ik dacht wel in de herfst te kunnen gaan.
Dus ik keek naar treinreizen en we informeerden bij 
de Oostenrijkse spoorwegen over de veiligheid en het
beleid, dat bleek allemaal prima in orde..
Nu het net allemaal wat concreter werd is Amsterdam
ineens code rood (oh ellende) voor Duitsland en is 
het maar de vraag of ik daar door heen mag reizen,
het is heel onduidelijk allemaal, met een auto mag 
het wel, maar die bezit ik niet..
Met de trein is het misschien mogelijk totdat Wenen
ook code rood wordt (het gaat daar ook niet helemaal
lekker) dus nu weet ik het niet..

Ik begrijp heel erg goed dat mijn verlangen om mijn
familie te zien een klein probleem is in deze grote
wereld met nog veel grotere problemen..
Maar die kan ik niet allemaal op mij nemen en 
daarom beperk ik me tot een wat kleinere cirkel..

Enfin, ik blijf hopen op een moment dat de deur weer
open is en mocht dat niet gebeuren dan zit er niks anders
op dan mijn spullen in een vrachtautootje te zetten en
voorgoed naar te Wenen verhuizen;-))

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 16 september 2020

Tekenen (voor de lol)


 Laatst maakte ik wat aquarelletjes die passen bij mijn
gebreide paddenstoeltjes en blaadjes, terwijl ik dat deed
voelde ik ineens het plezier wat ik had als kind als ik tekende.
Ik tekende veel, vooral poppetjes met mooie kleren aan, 
ik wilde mode ontwerpster worden dus ik oefende veel,
ik wilde dat het er net zo mooi uit zag als
de plaatjes in de Tina, dat lukte natuurlijk niet maar dat
vond ik niet erg, ik vond het gewoon leuk om te doen.
Vele jaren later ging ik naar de lerarenopleiding, hier in
Amsterdam (ik was ook toegelaten op een kunstacademie
maar dat durfde ik niet, schrikachtig als ik ben, toen al)
ik koos voor de vakken textiele werkvormen en tekenen.
Textiel ging goed, uitstekend zelfs, maar tekenen ohoh.
Het is natuurlijk totaal iets anders als je voor je plezier
tekent dan dat je het zo goed moet kunnen dat je aan
iemand anders moet leren hoe je een, laten we zeggen,
een giraffe moet tekenen, of een vaas met bloemen..
Dat ging allemaal niet goed, dingen natekenen vond ik
saai en ik fantaseerde er altijd van alles bij.

Ik verliet de opleiding na de mededeling dat ik niet 
goed genoeg was, een waardeloze tekenaar en ik dacht
dat het waar was, het duurde jaren voor ik weer een
potlood ter hand nam, met een lichte aarzeling, dat wel.
(minder vernietigend was geweest; je bent niet
geschikt als tekenleraar, veel aardiger ook)

Nu teken ik gewoon weer, er zijn altijd mensen die het 
veel beter, mooier etc kunnen, of mensen die het niet 
mooi vinden, nou en, zou ik zeggen, en wat dan nog?

Dus mocht je enige aarzeling om te tekenen, of wat
dan ook, begin gewoon ergens en laat je niets aanpraten,
er zijn altijd mensen die er wat wat vinden, laat ze kletsen.
(ik ben niet zo van de online adviezen, sterker nog 
ik word een beetje flauw van alle goede raad,
maar ik zou je voor een keertje graag aanmoedigen
te doen waar je zin in hebt en plezier aan beleeft)

Ik wens je een goede dag
-X-

zondag 13 september 2020

Televisie


Laatst stuurde mijn zoon mij een appje met deze foto's,
ze zijn natuurlijk geen wonder van schoonheid
(zoals de foto's op blogs en Instagram tegenwoordig 
allemaal lijken te zijn; sprookjeswerelden)
maar ik kreeg wel meteen een verhaal in mijn hoofd.
Hij vond de oude televisie doos op zolder van het 
appartementencomplex in Wenen waar ik regelmatig mag 
logeren, het is van de tante van zijn vriendin en hij 
doet daar onderhoudswerkzaamheden.
De doos is van een Weens televisiemerk wat allang niet
meer bestaat en ik stel me zo voor dat er ergens in dat 
complex nog een appartement is wat nooit is veranderd
sinds, laten we zeggen de jaren zestig ofzo.
Dat daar een, inmiddels oude, vrouw woont die alles
 gelaten heeft zoals het is en niet zo goed ter been is
en enkel even naar de Billa (supermarkt) in de straat 
loopt om haar boodschapjes en verder gewoon thuis is.
(de trap op lopen valt haar zwaar inmiddels)
Ze heeft wel een hondje, zo'n kleintje met een geruit dekje
aan, waar ze tegen praat en ze kijkt natuurlijk televisie..


 Precies, die oude televisie die ze in de jaren zestig kocht,
in de tijd dat het een bijzonderheid was, ineens kon
je zomaar op een scherm de wereld inkijken..
Ze heeft nog steeds twee zenders waar ze kijkt naar 
spelshows, natuurprogramma's en soms wat sport.
Niet naar het nieuws, daar is ze al lang geleden mee gestopt,
 ze heeft natuurlijk ook geen internet, waarom zou ze..
Dus de mevrouw denkt dat het goed gaat met de wereld,
zij is in zalige onwetendheid over de dingen

In ieder geval heeft zij geen idee van alle zorgen
in de wereld, behalve die van haar zelf,
zoals pijn in haar rug, of dat de televisie
het niet zo goed doet af en toe, maar een flinke
klap er op doet wonderen, echt waar..

Daar dacht ik allemaal aan toen ik de foto's van de 
doos kreeg en als ik nu weer eens in Wenen ben,
in dat appartementencomplex, ga ik toch eens goed
opletten of ik niet ergens een geheim deurtje kan vinden
van de flat waar alles is zoals het was of misschien
zie ik eens een vrouwtje met een hondje met een 
geruit dekje bij de Billa en dan zal ik denken; ah, 
dat is de mevrouw van de televisie en even naar haar
knikken en gruß Gott zeggen, want dat zeggen ze
nu eenmaal in Wenen...

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 11 september 2020

Breien


Sinds mijn val, alweer een paar maanden geleden, waarbij
ik mijn vinger bezeerde, kan ik niet meer haken.
Mijn vinger is van schrik krom gaan staan en ook al 
ben ik nu bij een speciale hand fysiotherapeut om dit 
probleem te verhelpen doet hij nog steeds zeer.
De beweging die je maakt bij haken is er op de één of
andere manier niet goed voor en mijn vinger verkrampt
dan helemaal, dus ik haak niet meer, ik brei..
Het ene dingetje na het andere, schelpjes, blaadjes,
paddenstoelen en ga zo maar voort.
Ik brei nog op de ouderwetse manier met twee lange
naalden die je zo onder je arm kan steken, ik heb het 
geprobeerd met een rondbreinaald, maar dat vind ik niks.
 Ik brei zoals ik het geleerd heb als zevenjarige in het
handwerkklasje van de strenge juffrouw wiens naam 
ik allang vergeten ben, maar ik zie haar zo voor me.

Wat niet veranderd is is de verwondering om van een
draad iets te kunnen maken, het plezier ook niet.
Dus ik tel, haal uit, probeer het opnieuw, ik brei recht
en averecht, ik hecht af en zet een nieuw werkje op.

Af en toe verkoop ik wat werk, zodat ik weer nieuw 
garen kan kopen en daarnaast zou de berg gemaakte 
dingetjes zo groot worden dat ik niet zou weten wat
ik ermee zou moeten doen...

Dus, kromme vinger of niet ik brei gewoon door
want ik kan me weinig dingen voorstellen die ik zo
prettig en kalmerend vind als breien..

Ik wens je een goed weekend
-X-

woensdag 9 september 2020

Behouden vaart


Nu heb ik niet zo veel met het thema boot noch heb ik
zeebenen, integendeel zou ik zelfs zeggen,
ik ben nogal snel uit mijn evenwicht..
Ooit was ik verliefd op een zeeman, maar die was er
nooit, wel kreeg ik af en toe een kaart met een plaatje
er op van een verre stad aan een onbekende zee.
Regelmatig tuurde ik over zee en dan dacht ik aan 
die stoere man op zijn schip ergens achter de horizon.
Maar dat telt allemaal niet echt, denk ik..
Ook heb ik weleens gezeild, maar eigenlijk was ik de 
hele tijd bang dat ik overboord zou kiepen als het 
bootje ineens overstag ging, ik durf niet met mijn 
hoofd onder water namelijk, dus ook dit kan ik
niet echt meerekenen..


Voorts peddelde ik wel eens met een kano op een meer,
maar meestal legde ik dan aan op een eilandje
om mijn broodje te eten en dan weer terug, ook al niet
echt dat je zegt, ja, je hebt iets met boten.
Verder kan ik me nog herinneren dat ik ooit met een 
veerboot naar een Grieks eiland ging, het eerste uur was
fantastisch maar daarna werd ik de resterende 8 uur zo 
zeeziek dat ik als een dweil op het dek heb gelegen.

Kortom, boten en ik is niet echt een goed thema, wel kan
ik zeggen dat ik graag naar de boten kijk die hier voor
mijn huisje in het kanaal voorbij varen en dat ik het leuk 
om ze te vouwen, ik hoop jij ook :-)

Ik wens je een Bon voyage, of misschien nog wel
mooier; een Behouden Vaart, deze dag en alle andere

-X-