vrijdag 18 oktober 2019

Koniijntje


Natuurlijk nam ik allerlei cadeautjes mee voor Timo,
en eentje daarvan was zo'n klein konijntje, het is
een patroontje wat ik nog kende uit de tijd dat 
mijn zoon Daan nog op de Vrije school zat.
Ik moest wel even goed nadenken hoe het ook alweer
zat en ik probeerde verschillende dingen uit.
Uiteindelijk lukte het me om er eentje te maken,
eigenlijk is het super simpel, maar je moet wel
even weten hoe, mocht je er ook eentje willen 
maken, zo doe je het, of misschien beter gezegd,
zo deed ik het;

Je maakt een vierkant lapje, ik zette 30 steken op met
breinaalden 3,5 , als je dikkere wol en naalden gebruikt
wordt het gewoon wat groter (vanzelfsprekend :-)
Ik vulde het konijntje op met schapenwol maar je kan 
ook een synthetische vulling gebruiken.
Bij stap 3 vorm je het hoofdje en de oren, bij stap 5
het lijfje, je moet er niet teveel vulling indoen, het 
moet wel lekker zacht blijven natuurlijk, het is een
kwestie van proberen wat het beste resultaat geeft.
(dat is het eigenlijk altijd met handwerken, gewoon
blijven proberen totdat je het goed vind, dat vind ik
nu ook net het leuke er aan)

Dus, veel plezier met proberen (haha) en ik wens je 
een heel fijn weekend.
-X-

woensdag 16 oktober 2019

Aah, wat een liefje..


En dan eindelijk, nadat ik al bijna een week in Wenen
was, kon ik eindelijk naar het huis van mijn zoon en 
zijn vriendin om mijn kleinzoon Timo te bezoeken.
Het duurde zo lang omdat ik eerst ziek was en vervolgens
een koortslip had die veroorzaakt wordt door het 
herpesvirus, wat heel veel mensen bij zich dragen,
maar voor hele jongere kinderen gevaarlijk is omdat
hun weerstand nog niet goed ontwikkeld is..
Maar goed, eindelijk was het zo ver en nadat ik eerst de 
bushalte niet kon vinden, alles lijkt zo logisch op de 
kaart, vond ik uiteindelijk toch hun huis :-)


En oooh, die kleine lieve Timo, wat een lief kindje en 
zo bijzonder, jouw kind wat een kind heeft, ik kan 
het niet zo goed beschrijven maar het was heel fijn allemaal.
Het is ook een gek gevoel dat je een generatie bent 
doorgeschoven, nu mijn moeder is overleden en er 
niemand meer boven mij is, om het zo maar te zeggen,
en dat er een nieuwe generatie bij is gekomen.
Het voelde allemaal heel natuurlijk aan en het was een
bijzondere dag die ik nooit zal vergeten.
Als ik nu de foto's zie is hij nog zo klein, Timo
is nu bijna 5 maanden en ik krijg regelmatig filmpjes
en foto's (oh, zo geweldig dat dat kan met al die 
moderne techniek, haha ja, zo klink ik als een echte oma)
en hij is nu al zo gegroeid, mollig en goedlachs,
ik kan niet wachten om weer naar Wenen te gaan.
Zijn ouders hebben er voor gekozen om geen foto's
van hem te plaatsen op de social media dus ik kan geen
foto's laten zien, dat begrijp ik overigens heel goed,
maar geloof me, het is echt een heerlijk jongetje.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 14 oktober 2019

Appartement (waar je doorheen kan wandelen)


En, ooh, het appartement waar ik in mocht logeren 
in Wenen, zoals ik al zei van een familielid van de vriendin
van mijn zoon, die het helemaal renoveerde.
Het is niet eens zo dat er iemand woont, nee, het is een
appartement voor gasten, stel je voor zeg..
Midden in een prachtige buurt, enig nadeel was dat het 
op de vijfde verdieping lag en er geen lift was, soms
 moest ik mezelf echt omhoog slepen met een zware
boodschappentas, maar als ik dan weer eenmaal
binnen was, was ik weer helemaal blij..
(nadat ik uitgepuft was, het was de hele periode dat
ik er was meer dan 30 graden)


Het heeft mooie grote hoge ruimtes waar je echt doorheen 
kan wandelen met overal kunst en heel veel
kunstboeken echt heel fijn allemaal.
Dus ik voelde me daar de koningin te rijk en af en toe
liep ik er doorheen en stelde ik me voor dat ik daar zou 
wonen, en dat ik een interessant leven zou hebben
wat zou passen bij zo'n appartement..
Het enige was dat ik het best wel hoog vond als ik 
door het raam naar buiten keek, ik heb een paar keer 
gedroomd dat de buitenmuur omkiepte en dat ik dan 
met mijn bed aan de rand stond, oh haha.
Niet gebeurd natuurlijk en na een week was ik er
eigenlijk wel aan gewend, kortom ik heb er van
genoten om even in zo'n mooi huis te mogen wonen.

Ik wens je een fijne dag
X-

vrijdag 11 oktober 2019

Dekentje


Natuurlijk ging ik vooral naar Wenen om mijn kleizoon
te ontmoeten, geboren eind mei, hij heet Timo.
De beide (kersverse) ouders wilden graag een naam
die je zowel in het Duits als in het Nederland goed
kon uitspreken, wel, dat is gelukt, zo'n lieve naam
en Timo zelf is natuurlijk nog veel liever!
Ik vertel er later natuurlijk nog wat meer over.


Natuurlijk begon ik zodra ik het wist van de zwangerschap
als een gek te breien en te haken, echt zo oma-achtig ;-)
Vorig jaar haakte ik al een deken van katoen, omdat het 
warm zou zijn als de baby geboren zou worden.
Hij werd vanaf de eerste dag gebruikt, zo fijn om 
foto's te krijgen van Timo met mijn dekentje, daar
gaat je hart wel van zingen, echt waar.
De Weense vroedvrouw (haha, het lijkt wel een titel
van een boek) gaf mij nog een groot compliment,
ze vond het het een perfecte babydeken.
Omdat hij vrij los is van structuur is hij ongevaarlijk,
in het geval dat het babyhoofdje er onder zou raken.
(daar moet je natuurlijk allemaal helemaal niet 
aan denken, daarnaast moet je natuurlijk altijd 
goed opletten, maar het was fijn om te horen
dat ik een goede deken had gemaakt)


Dus ik was zo enthousiast dat ik nog een winterdekentje
haakte van hele lichte zachte merino wol.
Hij is heel makkelijk om te maken; je haakte steeds 
halve stokjes in 1 steek. (halve stokjes haak je door 
de draad om je je naald te slaan
in te steken in een lus, de draad om je naald
te slaan en dan in één keer alle drie de lussen 
door halen, gaat heel makkelijk :-)
Aan het begin van elke rij begin je met 2 lossen
dan steek je je naald in de eerste steek en haak je
2 halve vasten, dan krijg je zo'n geschulpte rand.
Deze deken is 80 cm breed en een meter lang,
maar je kan het formaat makkelijk aanpassen.


Van de week kreeg ik een foto van Timo, breed lachend,
in zijn kinderwagen onder het dekentje, aah zo lief.

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 9 oktober 2019

Slaap er eens een nachtje over


Het was vooral de zomer dat ik naar Wenen ging, niet 
één maar zelfs twee maal, 5 weken in totaal, hoewel die
vijfde week niet helemaal de bedoeling was, maar
misschien vertel ik daar later nog eens over.
Eigenlijk zou ik de eerste keer samen met een vriendin 
gaan, ik deed haar een ticket cadeau, maar mijn voorpret
was vele malen groter dan de hare.
Na wat app gesprekken die langzaam maar zeker 
gierend uit de hand liepen en wij uiteindelijk
beide onze stellingen betrokken..
Ik wilde horen dat ze er toch een beetje zin
in had, zij vond dat ik mijn verwachtingen niet aan een
ander op mocht leggen (om het kort samen te vatten)
en uiteindelijk vertrok ik alleen naar Wenen.
Natuurlijk niet op zo'n gezellige vrachtwagen met
lieve konijntjes hoewel ik dat heel gezellig had gevonden,
maar in een vliegtuig waar ik al in zat 
dat uren op Schiphol bleef staan vanwege 
een enorm onweer ergens op de route naar Wenen.
Daarnaast ook nog eens ziek, dus al met al geen goed
begin van het uitje waar ik zo naar uit had gezien.


Maar ik ben aangekomen en ik werd opgehaald door
mijn zoon Daan, die daar inmiddels al weer jaren woont.
Ik logeerde in een prachtig appartement van een familielid
van Julia, de vriendin van Daan, ik zal je later wat 
foto's laten zien, het was echt geweldig.
Natuurlijk kon ik de eerste nacht helemaal niet slapen,
ik voelde me beroerd het was ook heel erg warm 
(takkeheet, zouden we hier zeggen) en ik vond het
jammer dat ik dit allemaal niet kon delen met mijn 
vriendin, of beter ex-vriendin want ik hoorde nooit 
meer wat van haar, ondanks al mijn pogingen om 
in contact te komen, om het uit te praten.
(ik geloof niet dat er een schuldige is, we botsten 
tegelijkertijd tegen elkaar op)

Enfin, les die ik je mee wil geven, ga nooit appen
over gevoelige zaken, geschreven woorden kunnen 
hard lijken, je reageert indirect op elkaar en je ziet er
geen gezicht bij, recept voor ellende.
Wacht gewoon tot je elkaar ziet, ondanks het feit
dat je natuurlijk zo snel mogelijk je hart wil
luchten of je gelijk wil halen (er zitten altijd twee
kanten aan een verhaal, neem de tijd tot het stof is
neergedwarreld en kijk eens hoe je er dan tegenaan kijkt,
eigenlijk het ouderwetse; slaap er eens een nachtje over..:-)
Deze harde les geldt uiteraard ook voor mij!

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 7 oktober 2019

Kermis in het hoofd


Ach, ik dacht de hele zomer niet aan mijn blog, zo blog
je jaren achter elkaar het ene bericht na het andere en zo
ben je het helemaal vergeten..
Maar omdat ik merkte dat er toch weer verhalen 
ontstonden in mijn hoofd, niet dat ik ze opriep,
ze kwamen gewoon, dacht ik er weer aan, aan mijn
blog die inmiddels wat stoffig was geworden.
Ik dacht, ik zou natuurlijk gewoon weer verder kunnen
gaan waar ik gebleven was, maar toch voelde ik steeds
een aarzeling, wat is het punt eigenlijk, en hoe langer ik 
er over nadacht hoe ingewikkelder ik het vond worden.
Zit er nog iemand op te wachten, kan ik het nog wel,
dat soort 'niet helpende' gedachten om ze 
zo maar te noemen..


En terwijl de gedachten in mijn hoofd steeds maar
weer in dezelfde trage cirkel rond bewogen zonder dat
ik wist wat ik moest doen, heb ik nu besloten om uit
de kermisattractie die mijn gedachten zijn te stappen
en besloot ik om gewoon weer verhalen te gaan vertellen.
Want dat is het, je vertelt verhalen, ze zijn soort van waar
en misschien ook weer helemaal niet want als iemand anders 
ze mee had gemaakt was het misschien een heel ander
verhaal, zo gaat dat met herinneringen..

Dus ik ga weer een beetje lala bloggen, wat zoveel wil
zeggen als; ik zie wel welk verhaal er komt en wanneer.
Misschien heb je zin om mee te lezen, alvast hartelijk
dank daarvoor.

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 26 maart 2019

Ps,


Ooh, nu wil ik toch even reageren op alle lieve reacties
die ik kreeg, dank jullie wel daarvoor.
Ook zie ik dat er toch iets van een misverstand in het 
bericht is gekropen (dat heb je met dingen typen, ook via
de app en mail, het kan op verschillende manieren worden
opgevat en omdat het niet een echt gesprek is mis je snel
de bedoelde nuance noch kan je er meteen op reageren
zodat er een verhelderend gesprek kan ontstaan..

Wat ik zeg in mijn bericht is dat ik het jammer vond dat 
er zo weinig reacties kwamen via de Mail over het kaartje,
hier op mijn blog krijg ik altijd fijne reacties en gaat het mij
helemaal niet om de aantallen, elke reactie is waardevol.
Dat met die kaartjes is voor mij een manier om een wat 
persoonlijker en tastbaar contact met mijn lezers te maken,
om het hele blog gebeuren in zekere zin Echt te maken.
Ik heb alle post bewaard die ik ooit kreeg van lezers,
en ook lees ik altijd alle reacties onder mijn blogberichten.

En dan nog wil ik benadrukken dat niemand hier iets 
fout doet of heeft gedaan, het is Mijn gevoel over de
dingen, mijn twijfel, mijn gedoe (haha)
Ik heb in meerdere opzichten een pittige tijd achter de 
rug en ik ben (een beetje) aan het einde van wat ik 
kan hebben, misschien ben ik gewoon hypergevoelig
op het moment, misschien was ik dat altijd al:-))

Zoals mijn vriendin Fem zei; probeer eens wat lichter
te leven, en dat vind ik mooi gezegd en dat probeer ik..

Als ik de dingen op zijn plaats heb gekregen, ik
het gevoel van lichtheid heb hervonden en weer kan 
lachen (in plaats van huilen) om mezelf en alles
zal ik me hier vast wel weer melden, dank je wel
voor je begrip en nogmaals hartelijk dank voor
alle lieve en bemoedigende woorden, ik waardeer 
het bijzonder.
-X-

zondag 24 maart 2019

Moed verzamelen



Nu twijfel ik toch echt aan mijzelf en ik 
vraag me af of ik de aansluiting met de hele online
leven kwijt ben, dat gevoel heb ik al een tijdje
 maar nu dringt die gedachte zich wel heel erg op.

Ooh, ik kan er niets aan doen en ik heb ook geaarzeld
om het te zeggen maar een gevoel van lichte teleurstelling
bekroop mij toch toen ik zag hoe weinig reacties
ik kreeg, in de mail, op mijn aanbod van mijn vorige
post, ter viering van mijn 9 jarige blogbestaan..
Misschien is het een veel te klein gebaar (als ik zie
wat er allemaal aan grote en dure dingen worden
weggegeven overal) of misschien voel ik gewoon
niet meer goed aan wat mensen fijn vinden.

Begrijp me goed, ik vind het echt niet erg als je 
niet gereageerd hebt, het is de spreekwoordelijke
druppel in mijn emmer vol twijfel die nu overloopt.

Het fijne van deze blog en ook wel mijn Instagram
account is de interactie met mensen, zou je die niet 
hebben dan gooi je zomaar berichten de eindeloze
online-ruimte in en zeg nu zelf, wat heb je daar
nu aan, ik niets, kan ik je zeggen..

Ik ga daarom eens even stoppen met bloggen om
mijzelf te herbezinnen of ik dit nog wel wil
en om te kijken of er toch nog iets van vreugde
te vinden is in het hele gebeuren van mijn online leven.
Ik ga onderzoeken of ik nog moed kan verzamelen
om zoveel tijd te steken in deze blog en vooral
om er plezier in te vinden en Zonder Verwachtingen
berichten te plaatsen (dat is waar het vaak fout gaat,
je verwacht iets en dat komt dan niet uit..)

Ik zal de kaartjes toesturen naar de mensen die 
om mijn adres hebben gevraagd, maar ik trek het
aanbod verder in, niet om kattig te doen maar omdat
ik het gewoon achter me wil laten en op andere
dingen wil focussen..

En dat ga ik nu eens een tijdje doen, waarschijnlijk
kom ik op een gegeven moment wel weet tot het punt
dat ik er weer zin in heb, maar dat is een verwachting ;-)

Ik zal nog wel berichtjes plaatsen op Instagram,
mocht je me zoeken (haha)
In de tussentijd wens ik je Alle goeds
-X-

donderdag 21 maart 2019

Courage


Laatst realiseerde ik me dat ik al bijna 9 jaar geleden 
aan deze blog ben begonnen, onwaarschijnlijk toch.
Wat begon als zomaar een aardigheidje werd iets wat
echt een onderdeel van mijn bestaan werd..
Dit is het 2523ste bericht en ik kijk net eens in mijn 
statistieken, dat doe ik bijna nooit, het voegt niets toe
wat mij betreft en er zijn bijna 7 miljoen pageviews,
och hemel, ik moest wel drie keer kijken
Nu leek het mij fijn om weer eens iets te maken wat
ik naar lezers op zou kunnen sturen, net zoals ik al eens
deed met de Hupclub kaartjes, de inactieve club mag ik
wel zeggen, ik bezit zelf niet zoveel Hup momenteel.
(ik zal eens zien of ik hem nieuw leven in kan blazen)


Net zoals meestal als ik een vaag idee heb, denk ik er even
over, dan laat ik het rusten en onverwacht komt er dan 
zomaar iets langs drijven, in dit geval was het het woord
courage, en dan op zijn Frans uitgesproken.
Op de één of andere manier klinkt het poëtischer dan het
woord moed en daarom gebruikte ik het op de kaartjes
die ik maakte, met mijn allereerste zelfgemaakte stempel,
het logo van de zwaluw wat ik wel gebruikte voor
mijn blog, het staat symbool voor geluk..
Moed of courage is voor mij echt een sleutelwoord;
De moed om elke morgen weer uit je bed te komen,
ook al voel je je als een dweil (dat gebeurt ;-))
en de dingen van de dag onder ogen zien.
De moed om weer verder te gaan na tegenslag
zoals ziekte, een verbroken relatie, financiële problemen
en dat soort gedoe, ook mij is niets bespaard gebleven..
De moed om je staande te houden in deze ingewikkelde
wereld, je hoeft maar naar het nieuws te kijken en
je weet precies wat ik bedoel (om het nog maar niet
te hebben over het huidige politieke klimaat) 
De moed om dat allemaal even naast je neer te leggen 
en te genieten van de mooie, lieve, grappige dingen
en mensen om je heen..


De moed om je rust en kalmte te bewaren met al die 
social media, zelf beperk ik mijn schermtijd tot minder
dan een uur per dag, dat is heerlijk rustig..
De moed om regelmatig te zeggen; ach nu ja en gewoon
door te ademen, ook al beneemt het leven je soms die adem.
De moed om gewoon af en toe je hoofd te laten hangen,
als het echt teveel wordt en je terug te trekken op 
je eigen vierkante centimeter (met een breiwerkje, haha)
Ah ja, ik zou nog wel even door kunnen gaan maar 
waarschijnlijk heb je mijn punt; er is vooral veel moed
(courage :-) nodig en dat zou ik je willen wensen.
Mocht je zo'n kaartje willen ontvangen stuur mij dan
een mailtje, ik geef je dan mijn adres, stuur mij een 
envelop met een gefrankeerde envelop aan jezelf
met je adres erop natuurlijk dan stuur ik die terug 
met het kaartje er in ( je mag er natuurlijk ook iets
voor mij bij doen in de envelop, een aardig woord
of zo, maar dat mag je helemaal zelf weten:-)

Ik denk overigens niet dat ik nog 9 jaar zal door 
bloggen, wie kan er zo ver vooruit kijken, maar 
zo lang ik er plezier in heb blog ik voort.

Ik wens je een fijne dag en moed, vooral moed.
-X-

woensdag 20 maart 2019

Zacht wolletje


Nu sta ik natuurlijk helemaal in de baby-brei-modus
en ik ben steeds op zoek naar simpele patronen.
gewoon van die dingetjes die lekker weg breien zonder
dat ik eindeloos aan het tellen enzo ben.
Op een rommelmarkt kocht ik een tijdschrift van Phildar
met allerlei niet te ingewikkelde patronen (fijn zo :-)
Dit is eigenlijk de meest simpele vorm mutsje wat je kan
maken, het zijn eigenlijk gewoon 2 lapjes die je aan 
elkaar naait, dat ik er zelf nu niet opkwam, haha


Mocht je het ook willen maken, maak dan eerst een 
proeflapje, meet dat op en bereken dan hoeveel steken
je nodig hebt en gebruik een lekker zacht wolletje.
Voor ongeveer 3 maanden brei je twee lapjes
van 16 cm breed en 14 cm hoog, voor ongeveer 6 maanden;
17 cm breed en 15 cm hoog en voor ongeveer een jaar;
19 cm breed en 16 cm hoog.
Naai de lapjes aan elkaar, ik stel me zo voor dat als je
het mutsje op doet bij een kindje dat je dan 2 kleine 
oortjes krijgt, ik kon het (nog) niet proberen :-))
Je kan op de twee punten van het mutsje twee kleine
pompoms zetten als je dat leuk vind.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 18 maart 2019

Fietsje


Nou moet ik zeggen dat eindeloos geaarzeld heb over
het fietsje wat ooit van mijn moeder was.
Ze fietste er al jaren niet meer op en het is echt in 
erbarmelijke staat maar ooh wat een geweldig fietsje.
Het is een Belgs fietsje, de labels die er op zitten zijn
nog net te ontcijferen tussen alle roest.
Ik kon maar niet besluiten of ik het nu mee zou nemen
of niet en liet het dan weer staan maar nu het huis 
van mijn moeder verkocht is en we het aan het 
leeg halen zijn moest ik de knoop doorhakken..


Ik stelde me voor dat ik het in een container zou gooien
en dat kon ik dan toch niet over mijn hart verkrijgen
dus ik nam het mee naar Amsterdam.
P. zegt dat we het fietsje nog wel rijdende kunnen krijgen
en daar hoop ik dan maar op, anders moet het alsnog weg.
Ik heb al de perfecte fietstassen, die vond ik jaren 
geleden op een rommelmarkt in Frankrijk en ik zag ze
altijd voor me aan zo'n fijn Frans fietsje.
Dit is er zo ongeveer net zo eentje en het idee dat 
het van mijn moeder is geweest maakt het nog fijner.
Mocht ik er ooit op kunnen rijden zal ik nog eens
een foto plaatsen van het fietsje in zijn volle glorie :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 15 maart 2019

Opfleuren


Oh nou, zeker zeg, een appeltaartje kan de hele
dag opfleuren, zo'n leuk woord; opfleuren.
En deze dagen met die eindeloze regenbui, die ook
in het weekend nog door zal regenen las ik (aah nee,
ja toch wel..) kunnen wel wat gezelligs gebruiken.
Dus ik zal de meesterbakker hier in huis, dat is P,
ik ben niet zo'n wonder in de keuken, eens vragen
of hij een taartje bakt met de appeltjes die ik kocht
bij de boer (daar koop je de beste appeltjes)

Ik wens je een fleurig weekend, 
met of zonder taart.

-X-

woensdag 13 maart 2019

Blaadjes breien


Laatst vond ik een boek bij de kringloopwinkel, het heet
75 vogels, bijen en vlinders om te haken en te breien, 
van Lesley Stanfield met allemaal patroontjes.
Eigenlijk koop ik nooit dat soort boeken want ik heb echt
helemaal geen geduld om patronen uit te pluizen.
Bovendien als er zoiets staat als; 2r, dvo, 1 afh, raro, dan 
dan ga al helemaal op blanco en denk ik laat maar.
Als er een schema tekeningetje van de steken bij staat
dan vind ik het al iets beter te doen, dan kijk ik daarna
en fantaseer ik de rest er bij, haha
Maar goed, ik bladerde door het boek in de winkel,
ik koop alleen dingen die ik echt ga gebruiken, en ik zag
 een gebreid blaadje wat ik werkelijk heel erg leuk vond.


Ik las de werkbeschrijving en oh oh, ik snapte er niets
van maar ik dacht, kom op Ingrid (soms praat ik tegen
mezelf) dat kan je best, je moet je er gewoon op toeleggen..
En dat deed ik, ik bladerde constant heen en weer tussen
de werkbeschrijving en de uitleg van de afkortingen.
Ik breide blaadjes, maar ze leken in niets op die van de 
foto, en ik maakte er nog meer en nog eentje, net zo lang
totdat ik er eentje had die op een blaadje leek.
En ineens snapte ik het en maakte ik de ene na de andere,
eerst met de beschrijving ernaast en later uit mijn hoofd.
Nu heb ik een hele stapel blaadjes, ik dacht dat ik ze
misschien maar op vilt moest naaien en er een 
kussen van maken, maar misschien ook wel niet,
ik vind het gewoon leuk dat ik het nu kan..

Mocht je het ook willen leren, je hebt wat aandacht
en toewijding nodig denk ik, of misschien ben je wel
een hele goede patronenlezer, ik zag het boek laatst
ook staan bij de Boekenvoordeel winkel, niet 
gesponsord hoor :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 11 maart 2019

Fluister-planten


Laatst las ik in een boek over een onderzoeker met een
leugendetector, die hij eigenlijk voor de grap bevestigde
aan een blad van een plant in zijn kantoor.
Tot zijn stomme verbazing sloeg de naald van die 
leugendetector uit als hij bijvoorbeeld een blaadje van 
een plant af trok of ze water gaf.
Als ik zo'n verhaal aan P. zou vertellen zou hij willen 
weten welke wetenschapper, in welk land, waar precies,
 hoever de naald uit sloeg en wat de conclusie was.
Wel, dat weet ik dan natuurlijk allemaal niet, soms zoek 
ik het even voor hem op, maar eigenlijk maakt dat me niets uit.
Het gaat mij er meer om welk gevoel het mij gaf, dat verhaal
dus ik kan ook jou er niet meer over vertellen :-)
Wel kijk ik met andere ogen en gevoel naar mijn paar
planten, en probeer ik er zo goed mogelijk voor te zorgen,
dat deed ik al maar nu met nog iets meer aandacht.
Ik zou het heel vervelend vinden als mijn planten
onderling zouden gaan fluisteren hoe dorstig te zijn,
oh haha, stel je voor dat dat echt zo zijn..
De plant links op de foto, de vrouwentongen 
(de sanseveria) komt uit het huis van mijn moeder 
en is al vele tientallen jaren oud, ik stel me zo voor 
dat dat de koningin van mijn vensterbank is.
Die plant koester ik extra en ik stel me zo voor 
dat als de koningin blij is haar onderdanen dat ook zijn ;-)

Ik wens je een fijne dag
-X-