donderdag 21 januari 2021

Hoe lang duurt het eigenlijk nog?


 Regelmatig doe ik een mindfulness oefening waarbij de
vraag wordt gesteld hoelang je iets meemaakt en dat dat
eigenlijk maar één moment is, de rest is verhaal..
Dat heeft mij erg bezig gehouden in de tijd dat ik in 
Wenen was en de duur van de dingen mij soms zwaar viel.
Zo was er een lockdown waarbij ik lange tijd alleen was
in een appartement zonder mijn eigen spullen en één koffer
met wat kleren waardoor ik vaak hetzelfde aanhad.
Soms was ik dat helemaal zat, alweer diezelfde grijze trui 
aan en als ik dan toch begon te mopperen dacht ik en 
hoelang zit ik hier nu eigenlijk al alleen, zoveel dagen..
en hoe lang gaat dit allemaal nog eigenlijk duren?
Als ik dan alles in het perspectief van de tijd ging zetten
werd ik steeds ongelukkiger en kon ik me niet voorstellen
dat ik dat allemaal nog langer vol kon houden..

Daar had ik natuurlijk niks aan en ik bedacht me dat 
ik de duur van de dingen anders moest gaan bekijken,
dat was tenslotte waar de oefening over het moment
over ging, maar om enkel het moment te zien of te
beleven was voor mij toch te ingewikkeld..
Dus ik ben het per dag te gaan zien, en ik elke ochtend
dacht ik; vandaag ben ik hier alleen want we zitten in
een lockdown, wat is het plan voor deze dag?
En; vandaag kan je kiezen tussen je grijze of je blauwe
trui, welke gaat het worden? (eeh, de grijze :-)

Ik moet zeggen dat dat mij uiteindelijk goed geholpen
heeft, het inkorten van de weg die ik ga, tot korte 
wandelingen van een dag in plaats van steeds om te
zien hoe lang ik al onderweg ben en hoever ik nog 
moet gaan (hoewel je dat natuurlijk niet kan weten)

Sindsdien neem ik het per dag, per moment is voor 
echt te kort, ik heb wel wat verhaal nodig :-)

Ik wens je een fijn moment, of een hele dag, of 
een hele fijne tijd, precies dat wat voor jou werkt.

-X-

maandag 18 januari 2021

Beetje sneeuw


 Dus wachtte ik zaterdag op de sneeuw, voor het raam,
met een handwerkje en zo af en toe keek ik uit het raam,
en op de buienradar om te zien of het front al dichterbij 
kwam, dat kwam het langzaam maar zeker..
Ondertussen kreeg ik filmpjes uit Wenen van de sneeuw 
daar en van mijn kleinzoon Timo, vrolijk op een slee,
ooh daar was ik graag even bij geweest..
Maar je kunt niet op twee plaatsen tegelijk zijn dus ik 
keek verder uit het raam, die ochtend had ik wat Little
people geleend van mijn broer, hij had eens het geluk
een hele zak vol mini reizigers te vinden.
Die zette ik klaar in de tuin om er een foto van te 
maken als ze ingesneeuwd zouden zijn..


 Dus ik wachtte en ik wachtte terwijl ik ondertussen
zat te handwerken, daar ging ik zo in op dat ik helemaal
niet gemerkt had dat de eerste vlokjes naar beneden 
kwamen, sterker nog, mijn broer belde om dat te zeggen.
Oh haha, dit was dus wat mijn moeder bedoelde met haar
opmerking om rustig te gaan spelen, ze hoopte dat we
er zo in op zouden gaan dat we de sneeuw zouden vergeten.

Het waren misschien niet de dikke vlokken die ik gehoopt
had, het was een beetje miezerige sneeuw, maar fijn
genoeg, dat zeker, en het werd zelfs een beetje wit.
Vlak voordat het donker werd kon ik nog een foto nemen
van de mini mensjes en zat ik nog een uur of wat voor
het raam, gewoon een beetje te mijmeren.

De volgende dag was de sneeuw verdwenen maar zo 
gaan de dingen, zo is het er en dan is het een herinnering.

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 15 januari 2021

Sneeuw


Nu hou ik van allerlei soorten weer maar samen met 
storm en onweer vind ik sneeuw toch wel heel erg fijn.
Toen ik nog klein was vroeg ik zo ongeveer de hele
winter aan mijn moeder; gaat het al sneeuwen?
Het sneeuwde toen veel vaker, en dat is niet omdat
ik denk dat vroeger alles beter was maar het aantal 
sneeuwdagen per jaar is echt veel minder geworden.

Mijn moeder zei altijd als antwoord op mijn vraag, 
dan moet je heel stil zijn en braaf gaan spelen
 dan komt de sneeuw vanzelf, echt waar.
Oh haha, dat was nog eens een goede methode om ons
rustig te krijgen want natuurlijk geloofden wij haar
en wij zaten keurig te wachten (een uurtje ofzo ;-)
Maar als de sneeuw dan zachtjes begon te dwarrelen,
oooh, kan je je iets mooiers voorstellen..


 Eerst met kleine vlokjes, zo dat je goed moet kijken 
of het nu dan toch echt sneeuwt, dan wat groter en 
tenslotte dikke vlokken die traag naar beneden dansen.
Alles wordt langzaam wit, de geluiden worden gedempt 
en de wereld veranderd in een sprookje (in ieder geval 
voor een tijdje, als het gaat smelten is het zootje, maar
dat doet er niet toe, dat is van later zorg :-)

Gisteren las ik dat de kans groot is dat er van het 
weekend wat sneeuw gaat vallen en nu ga ik dus braaf 
wachten (en rustig zijn) want dat vergoot de kans enorm
dat het echt gaat gebeuren, dat heb ik althans
begrepen toen ik klein was...

Ik wens je een goed weekend
-X-

dinsdag 12 januari 2021

We zien wel


Nu het vandaag de laatste dag van mijn quarantiane is
(ik hop van lockdown naar quarantaine naar lockdown)
dacht ik dat het misschien wel een goed moment was
om weer eens iets van me te laten horen.
Mijn laatste bericht was wat droevig en ik had eigenlijk
niet zo'n idee wat ik daarna nog moest zeggen en heb ik
mijn hele blog geparkeerd ergens aan de zijkant van mijn
gedachten, zo af en toe dacht ik oh ja en vervolgens 
ach nee en zo verstreek de tijd..
Uiteindelijk heb ik dan toch besloten om naar huis te gaan,
nadat mijn zoon had geïnformeerd wat de rustigste dag zou
zijn om te reizen want ik kiepte achterover van de stress bij
het idee om in welk vervoersmiddel dan ook te gaan zitten.
Dat werd 2 januari en gelukkig hoorde ik een week voor 
vertrek dat een negatieve test nodig was om te gaan,
voor iedereen, dat was een opluchting.
Dus ik liet mij op de valreep testen en ik kreeg groen licht,
er waren zelfs wat mensen die bij het boarden werden 
geweigerd omdat ze niet de juiste papieren hadden..


 De terugreis was een ietwat surrealistische ervaring
met een bijna leeg vliegtuig en verlaten luchthavens.
Bij aankomst was de band leeg en stond er dat de bagage
al gelost was maar mijn koffer was er niet, na wat gedoe
bleek mijn koffer de enige van die vlucht en waren ze
vergeten die op de band te zette, pff, toch nog gevonden.
(vliegen was trouwens de enige mogelijkheid, P wilde me
nog wel ophalen met een gehuurde auto maar dat kon niet,
evenals de trein in verband met quarantaine als je naar
een oranje code gebied reist, dat zou een lange reis
zijn geworden, oh, stel je voor)
Enfin, nu zit mijn quarantaine er op en kan het normale
leven weer beginnen, eeh, wacht eens even, ik weet 
eigenlijk niet meer zo goed wat dat is..jij?
Dus ik neem het dag bij dag en ik zie wel wat er komt
(eigenlijk is dat altijd zo toch, dat je niet weet wat er
komt, dus toch nog iets wat normaal is, haha)

Ik wens je een fijne dag
(en morgen zien we wel)
-X-

vrijdag 27 november 2020

Eindeloze zondagen


Nu was ik er een tijdje niet, ik was er wel natuurlijk maar
niet hier op mijn blog, het is niet zo dat ik er niet aan dacht
aan mijn blog, dat deed ik elke ochtend even..
Maar zoals elke gedachte op het moment lijkt het alsof ik
er geen enkele vast kan houden, ze wapperen maar een 
beetje door mijn hoofd en ik zie ze voorbij komen maar
echt over iets nadenken lijkt me niet te lukken noch kan
ik een gedachte vastgrijpen en tot een conclusie komen.
Ben ik geheel onbedoeld mindful geworden; ik observeer
wat er is maar daar blijft het, geloof ik, bij, vanochtend zei 
ik wel drie keer tegen mezelf; hup zet iets op je blog Ingrid.
Als je al zoveel weken alleen bent ga je tegen jezelf praten,
ik in ieder geval wel, of ik ben nu echt een murmelende
oma geworden, dat kan natuurlijk ook..
Ik ben ook nog steeds hier in Wenen, wat ook wel het 
resultaat mag heten van mjn besluiteloze zijn, elke 
gedachte aan reizen in deze tijd laat ik voorbij drijven,
want het voelt absurd om er zelfs maar bij stil te staan,
maar blijven evengoed, dus ik dobber door de dagen heen.



Sinds mijn laatste bericht kreeg ik eerst een infectie in mijn
oog, geen idee waar het vandaan kwam, misschien van  
een oude mascara, omdat het besmettelijk was, bleef ik 
van iedereen weg en toen het na een dag of acht wat beter
ging (met tussenkomst van een oogarts en antibiotica) 
kwam er een strenge lockdown hier..
Omdat mijn zoon en familie in quarantaine moesten voor
10 dagen (allemaal goed afgelopen, gelukkig) zag ik nu
al tijden niemand en de dagen glijden in elkaar over.
Ik moet soms op mijn telefoon kijken wat voor een dag 
het eigenlijk is, want deze lockdown voelt als een 
eindeloze zondag, het weer werkt daar ook aan mee,
het is constant grijs en koud, alsof het elk moment kan
gaan sneeuwen maar er gebeurt niets, helemaal niets..
Dus ik wandel elke dag, de ene voet voor de andere
zonder een speciaal doel, ik lees, mediteer wat en ik brei.
Er komt natuurlijk een moment dat ik een gedachte moet
vasthouden en besluiten wat ik ga doen en daarmee bedoel
ik naar huis gaan maar zelfs als ik dit typ lijkt dat een 
onneembare horde, dus ik zal dit bericht maar eens posten
en een wandeling maken en dan zie ik wel,
het zal zich wel ontvouwen.

Ik wens je een goed weekend, ik zag net dat het vrijdag
is maar het had net zo goed dinsdag kunnen zijn :-)
-X-

donderdag 5 november 2020

Het woud in


 Nu kijk ik 's avonds nooit naar het nieuws, om een zekere
kalmte te bewaren voor het naar bed gaan, het zou 
zich vast kunnen haken in mijn gedachten, waardoor ik
de hele nacht, of tenminste de halve lig te tobben..
Maar een paar avonden geleden hoorde ik helicopters en 
zoveel sirenes dat ik toch dacht ik kijk even want dat is wel
erg veel ongewoon tumult, en ik las iets over een aanslag 
hier echt vlakbij, in de binnenstad.
Ik appte even naar mijn zoon Daan en hij vond al smel
meer informatie op de Oostenrijkse media, toen was het 
wel gedaan met de rust natuurlijk, door alle geluiden buiten
en door het volgen van het vreslijke nieuws.
Onnodig te zeggen dat het wel een tijdje duurde voordat 
ik sliep, zoveel vragen spookte door mijn hoofd, met name
waarom en wat bezielt die mensen, zoveel haat..
Daar kreeg ik natuurlijk geen antwoord op en uiteindelijk
viel ik in slaap, de volgende dag moesten wij binnen
blijven en de hele dag was ik wat onrustig.
In wat voor een wereld groeit mijn kleinzoon en (natuurlijk
alle andere kinderen) op, waar gaat het heen, kan ik er iets 
aan doen, moeten we het nemen zoals het komt en een soort
gevoel van vrede in onszelf vinden (meest waarschijnlijk)
Dus ik mediteerde, deed wat yoga, ijsbeerde wat door het
appartement (dat kan, het is nogal groot) luisterde muziek
en breide de ene rij na de andere..

Ik voelde een sterke neiging om Roodkapje maar achterna
te lopen, het woud in en nooit meer terug te komen,
maar ik begrijp dat dat de oplosing niet is, ik ben er nog
niet helemaal uit wat dan wel...

Ik wens je een fijne dag, kalmte en wijsheid.
-X-

donderdag 29 oktober 2020

Spullen


Ineens bedacht ik me dat ik hier al bijna vier weken ben,
 somsweet ik niet eens welke dag het is, de 
dagen verstrijken en voor mij iser geen verschil in de dagen, 
of het nu zondag of is of woensdag.
Nu het er naar uitziet dat ik hier nog wel even ga blijven, 
ik heb geenidee waar ik de moed vandaan zou moeten
 halen om terug te reizen,dacht ik na over de spullen 
die ik bij me heb en of dat wel genoeg is,
in het verlengde hiervan vroeg ik me af wat je nu eigenlijk
werkelijk nodig hebt om je enigszins goed te voelen.
Ik heb wat kleren bij me, die ik steeds weer met de hand 
was, wat eigenlijk een opmerkelijk bevredigend werkje is.
Ik heb geen winterjas bij me, maar tot nu toe was dat ook 
nietnodig mocht het kouder worden kan ik er eentje bij 
de Humana kopen, een tweedehandswinkel met kleren.
Voorts heb ik natuurlijk toiletspullen en als 
die op zijn kan ik ze makkelijk aanvullen, 
dus alle praktische zaken zijn geregeld.
Voor het plezier en de ontspanning kocht ik een hele 
tas met wol,om te breien, haken kan nog 
steeds niet echt met mijn vinger.
Ook nam ik een stapel boeken mee, maar die slinkt 
behoorlijk en ik vond geen boekwinkel hier die 
Nederlandse boeken verkoopt,
ik moet even zien hoe ik dat ga oplossen..

Het gekke is, is dat ik helemaal niet het gevoel heb dat ik iets 
anders nodig heb, er is hier een bed, een bank, 
wifi en een minikeuken en dat vind ik meer dan 
voldoende ik mis helemaal niets van
wat ik thuis heb (behalve dat ik eens even een kast 
kan herorganiserenals ik me wat gespannen voel, 
dat helpt altijd, oh haha)

Dat geeft toch te denken, misschien ga ik het op den duur wel
missen, misschien ook helemaal niet, maar ik denk 
dat ik met veelminder toe kan dan gedacht, 
tenminste tot nu toe..

Ik wens je een fijne dag
-X-

zondag 25 oktober 2020

Nadenkochtend


 Nu ik al een paar weken in Wenen ben en hier zit te 
typen om iets over achten in de ochtend terwijl het voor mijn
gevoel iets over negenen is dacht ik na over deuren die opengaan,
soms op een kiertjes staan en af en toe helemaal dicht zijn..
(ondertussen zat ik een hele tijd aan te modderen met de opmaak
van deze tekst, steeds werd er een hele zin overgeslagen die ik
typte omdat elke keer het programma op paragraaf sprong bij
een nieuwe zin, uiteindelijk begon ik opnieuw en lukt het wel)
Van nature ben ik een 'deurendichtgooier' niet dat ik met deuren 
smijt maar als er ergens eentje opent heb ik nogal de neiging om er
niet door heen te gaan, omdat ik het niet durf of omdat ik denk 
dat het niet kan, dat wat aan de andere kant van de deur is..
Onnodig te zeggen misschien dat ik daardoor vele kansen heb 
laten gaan, niet dat ik me daar dan uiteindelijk beter door 
voelde, dat helemaal niet, maar ik ben nu eenmaal geen held,
zelfs niet eentje op sokken..

Dus dat ik door de deur glipte, die echt maar op een kiertje
stond toen ik bijna hals over kop naar Wenen vertrok, mag wel
een wonder heten, ik dacht er gewoon niet te lang over na..
(ook al vrij bijzonder, ik ben een eindeloze nadenker)

Nu ben ik hier, en ik heb de deur terug naar huis even dicht
gedaan, los van het feit dat ik niet zo goed durf te reizen op 
het moment, is het rustiger om niet constant te denken wat nu..
Ik besloot, na een gesprek met mijn vriend P, dat ik 1 keer per
week een 'nadenkochtend' zal hebben en dan besluiten wat ik
de komende week zal doen, blijven of gaan, zodat ik de rest
van de tijd gewoon hier kan zijn zonder de hele tijd in twijfel
te zijn en te genieten van deze kans..

Ik wens je een goede week (zoals je gezien hebt blog ik niet
zoveel, is de deur hier vaak gesloten, maar dat komt omdat ik aan
de andere kant ervan gewoon bezig ben met van alles en nog wat..

-X-

maandag 19 oktober 2020

Het leven van anderen

Tegenover het appartement waar ik vorige week was, ik 
ben nu ergens anders, is de straat zo smal dat je zo in het 
appartement van iemand anders kan kijken, dat vind ik 
facinerend maar ook een beetje ongemakkelijk dat je zomaar
even in het leven van een ander kunt kijken, ik had ook altijd
de gordijnen open, dus zij konden ook zien wat ik deed.
(dat was niet zoveel bijzonders, meestal zat ik te breien te lezen,
of misschien deed ik wat yoga oefeningen, oh haha)
Het meest waarschijnlijke is dat degene die daar woont erg 
weinig gedachten heeft over mij net als iedereen anders.
Omdat ik toch een beetje zat met het feit dat ik hier in Wenen
ben en niet in Amstrdam in deze ietwat beangstigende tijd,
had ik een gesprek met mijn zoon over wat 'men' daar wel
van zou vinden, de conclusie was; niet zo veel, waarschijnlijk..
Hij vroeg mij al eens eerder; wie is men eigenlijk?' dat is 
een goede vraag, het is een volkomen abstract gegeven..
 


 Een dag later stuurde hij mij een een artikel over dit onderwerp,
het was een studie die werd gedaan door mensen van Harvard,
daarin wordt gesteld dat als je je beoordeeld voelt door anderen,
je waarschijnlijk je zelf beoordeeld, de meeste mensen zijn veel
te veel met zichzelf bezig om over anderen te denken..
Dat is natuurlijk een bijzonder bevrijdende gedachte, en als je 
bij jezelf nagaat hoeveel tijd je aan anderen denkt, blijken dat 
vaal voorbijgaande, vluchtige gedachten te zijn.
Bij mij in ieder geval wel, ik vind er vaak ook eigenlijk niets 
van, van het leven van anderen en hoewel ik me wel eens druk 
maak over wat anderen over mij vinden, zijn dat natuurlijk
aannames, je kan onmogelijk weten wat anderen denken.
En dat is maar goed ook, stel je voor dat het wel zo was, wat
een chaos zou het worden in je hoofd...

Dus zo af en toe kijk ik eens naar het leven van andersn,
vergeet het weer en ga verder met wat ik aan het doen was.

Ik wens je een mooie week
-X-

zondag 11 oktober 2020

Hutje


 Nu ik hier voor of achter de keukentafel zit, het ligt er 
maar aan hoe je het bekijkt, en net alle nieuwsberichten
las over Nederland maakt een een groeiend gevoel van
onbehagen zich van mij meester...
Alles wat ik lees maakt mij nog schrikachtiger dan ik 
normaal al ben, voor het virus, maar vooral alle reacties 
die ik las, ik zou er verre van moeten blijven, maar zo af 
en toe kijk ik toch even wat de stand der zaken is.

Er zijn momenten waarop alles in mij zegt; ren, Ingrid, ren,
ergens het bos in, kraak een boshutje zonder wifi en ga daar
zitten mediteren en wandel door het woud..
Maar dat  is natuurlijk een fantasie die bezijden alle realiteit
is, nog los van het feit dat ik sinds ik als kind een Pinkeltje
boek las (Pinkeltje en de flonkersteen) over zeven 
rovers die door het bos dwaalden en getekend werden
met enkel ogen tussen de bomen, ik het bos in het donker eng
vindt, en ik het dus nog geen nacht zou uithouden daar, oh haha

Dus er zit niets anders op dan te aanvaarden dat de dingen zijn
zoals ze zijn en als mijn gedachten op hol slaan, ze lekker
laten rennen en afleiding zoeken door te gaan breien of zo iets
kalmerends waardoor ik de dingen weer enigszins in perspectief
kan zien, maar ohoh, ik vind het niet meevallen op het moment.

Als het mogelijk is blijf ik nog een tijdje hier, het is dan wel geen
boshutje maar ik voel me hier stukken beter dan in Amsterdam.
Tegelijkertijd zoemt er een gevoel mee dat ik thuis zou moeten
zijn, hoewel het thuisfront mij met klem verzekerd dat ik met 
een gerust hart hier kan blijven, alles gaat goed daar (gelukkig)

Enfin, ik bekijk het per dag en soms per uur en we zullen zien
wat er komen gaat..

Ik wens je alle goeds
-X-

woensdag 7 oktober 2020

Schattebolletje


En toen was ik in Wenen, het voelt een beetje alsof
ik er stiekum tussen uit ben geknepen en misschien is
dat ook wel zo maar ik moet zeggen dat het een verademing
is na Amsterdam, de sfeer is totaal anders hier, beter vind ik.
Iedereen draagt mondkapjes in het OV en in winkels en aftstand
bewaren lijkt hier al helemaal ingebakken, het is ook niet druk
op straat en al met al voel ik me hier veel prettiger..
Ik denk dat ik hier maar gewoon blijf, haha, zeker ook omdat
de familie van mijn zoon in de buurt is, dat is een fijn idee.
 Zondag bracht ik een dag door met mijn zoon en met Timo,
ooh, het is echt zo'n schattebolletje en alweer zo gegroeid.
(en nee, ik kneep hem niet in zijn wang terwijl ik zei; wat 
ben je al groot geworden :-)
Voorts is het hier eigenlijk net zo als thuis, ik wandel, 
doe boodschappen, yoga, lees en brei (en ik worstelde een
uurtje of wat met de Ipad, ik had geen idee meer hoe het 
moest met de foto's bijsnijden en berichten maken, maar 
als je dit leest is het gelukt.

Ik wens je een goede dag en ik hoop dat je wat kalmte
kan vinden in weerwil van alles wat er speelt, zo weinig
mogelijk alle berichten op social media lezen helpt, weet
ik uit ervaring, als het belangrijk is komt het toch wel tot je.

-X-

donderdag 1 oktober 2020

Dagdag


 En toen stond de deur naar Wenen toch ineens op een 
kiertje, en ben ik van plan er doorheen te glippen.
Morgen al, omdat we niet weten hoe deze hele situatie 
zich gaat ontwikkelen, ik heb ook nog geen terugreis
geboekt, het is gewoon bekijken wat het beste moment
zal zijn om weer door die halve open deur te gaan.

Ik moet zeggen dat ik de laatste twee nachten slecht heb
geslapen, mijn hoofd bleef maar malen, is het nu juist
een goed plan of helemaal niet, wat als ik daar ziek wordt,
hoe veilig is het om te reizen, en ga zo maar voort..

Ding wat zeker is dat ik hier in Amsterdam midden in 
zoals ze dat mooi zeggen 'brandhaard' zit en ik las dat 
Amsterdammers massaal niet aan de mondkapjes willen.
Dat ik daar zenuwachtig van wordt laat zich wel raden
en ik hoop dat het in Wenen allemaal wat beter geregeld is,
mondkapjes dragen is daar overigens heel gewoon geworden.

Hoe dan ook, ik kan in ieder geval wat tijd met mijn 
zoon en zijn gezin doorbrengen, ik zie er naar uit om de 
kleine lieve Timo weer te zien, verder wil ik veel
gaan wandelen en neem ik meer boeken mee dan kleren.

Ik weet dat het mij ooit gelukt is om op mijn Ipad een
blogbericht te maken, ik ben allang vergeten hoe, maar 
ik ga het proberen, lukt het niet dan duurt het even voor 
ik weer hier ben, ik weet niet precies hoe lang.
Je kan mij natuurlijk ook op Instagram volgen.

In de tussentijd wens ik je alle goeds op je pad, 
liefs van Ingrid.

maandag 28 september 2020

Berg


 Wat motiverende woorden om te starten in deze
nieuwe week, welke berg je dan ook op moet; 
begin er gewoon kalm aan en wie weet haal je de 
top wel, of vind je halverwege wel hoog genoeg
of misschien blijf je wel gewoon in het dal
zitten en geniet je van het uitzicht op al die bergen..

Hoe dan ook, ik wens je plezier, succes of strekte,
wat je dan ook nodig hebt, maar vooral wens ik je
gemoedsrust en een goede week.

-X-

vrijdag 25 september 2020

Blaadjes


Van de week veegde ik de blaadjes op het stoepje hier
achter op het plaatje op een hoop en gooide ze in de tuin.
Terwijl ik dat deed dacht ik dat het eigenlijk een zinloze
handeling was omdat er nog vele zouden volgen, van de
hazelaar die er staat en de grote rode beuk van de buren..
Toch veegde ik monter verder en terwijl ik dat deed dacht
ik aan de eindeloze reeks handelingen die je elke dag moet
doen om het verval tegen te gaan..
Tandenpoetsen, wassen, stofzuigen, de afwas, de planten
water geven, de vuilnis weggooien, toilet schoonmaken,
wasbakken poetsen, matjes uitkloppen, in beweging blijven,
 vaak je handen wassen, nu veel vaker dan eerst.
Elke dag weer nieuwe zorgen waarvoor je in je hoofd
een soort van oplossing voor moet zoeken, totdat je
denkt; ach nu ja, we zien wel, steeds weer opnieuw..


 En ik vroeg me af, toen ik alle blaadjes in de tuin 
kieperde wat er zou gebeuren als je dat alles 
niet meer zou doen, als je de boel, de boel zou laten.
Binnen no time zou alles verwaarloosd zijn; het stof 
zou zich ophopen in de hoeken van de kamer, de afwas
zou torenhoog op het aanrecht staan, de vuilnis zou zich
opstapelen, eerst in de hoeken later zou je er niet meer
overheen kunnen stappen, je zou er, binnen afzienbare
tijd uitzien en ruiken als een zwerver en uit je huis worden
geplukt na een melding van de buren dat het zo toch
echt niet langer gaat, oh haha..
Ik weet niet wat er zou gebeuren als je je zorgen de vrije
loop zou laten en geen oplossingen meer bedenkt, misschien
zou je hoofd wel groeien om steeds meer ruimte te maken ;-)

Ik dacht ook nog, terwijl ik nog steeds met die blaadjes
in de weer was of het anders zou zijn als het altijd maandag
zou zijn (of dinsdag), dat niet elke 24 uur alles opnieuw
zou beginnen, maar ook dat zou geen oplossing zijn.

De volgende dag keek ik door het keukenraam naar het 
stoepje, en ja hoor, evenveel blaadjes als de dag ervoor,
Die moet ik straks even opvegen, dacht ik, en met goede
moed begon ik eraan, net als met de rest van de dagelijkse
lijst tegen het verval, het is een strijd die je niet gaat winnen
maar ik kan op zijn minst proberen het enigszins 
in de hand te houden..dus ik begon te vegen..

Ik wens je een fijn wekend,
-X-