maandag 9 december 2019

Muts


Eén van de allerleukste dingen om te breien of te haken
voor kleine kindjes vind ik wel mutsen, het is niet al te 
veel werk en er zijn vele varianten mogelijk.
Ik maakte er al verschillende voor mijn kleinzoon Timo
en regelmatig krijg ik foto's van hem met een door mij
gemaakte muts, dat zijn van die 'aaah, wat lief' momenten.
Hoewel eigenlijk elk filmpje of foto bij mij die reactie
oproept, met of zonder muts, haha.
Voor de lol tekende ik allemaal mutsen die ik zou kunnen
maken, niet dat ik dat echt ga doen, hoeveel mutsen heeft
zo'n kleintje nu helemaal nodig, maar de blauwe linksboven 
en de aardbeienmuts heb ik wel gemaakt.


Op Instagram kreeg ik wat reacties van mensen die vonden
dat een roze muts niet kon voor een jongetje, ik zie daar zelf
niet zo'n bezwaar in, misschien zou de vraag moeten zijn;
wil je een baby een aardebei op zijn hoofdje zetten ;-)?
Ik vond het gewoon leuk om te proberen en of Timo hem
ooit zal dragen is aan zijn ouders, mij maakt het niets uit.
Ik gebruik nooit patronen voor mijn haak-en breiwerk, ik 
begin gewoon ergens en ik zie wel of het wat wordt, vaak
lukt het ook helemaal niet, maar ik hou van het proces
van proberen, nog eens en nog eens..
Wel kocht ik als basis voor alle baby dingetjes die ik maakte 
een breiboek van Phildar, zodat ik in ieder geval een 
idee heb van de juiste maten, je kan die baby breiboeken
gewoon online bestellen, mocht je ook zin hebben
in wat handwerk voor kleine kinderen.

Ik wens je een fijne maandag
-X-

vrijdag 6 december 2019

Appelboom


Ooh, als ik dan 's ochtends naar benden kom en het is
nog steeds donker en het regent heb ik het gevoel
dat de hemel een beetje op mij gevallen is..
Ik heb toch een beetje moeite met die eindeloze sombere
dagen zo aan het eind van de middag vind ik het wel 
gezellig, met de kaarsen aan en een breiwerkje.
Maar de uren daarvoor..vind ik het lastig om op gang te
komen, dus zo af en toe stel ik me gewoon voor, 
dat het een aangename lentedag is en ik onder een 
appelboom in het zonnetje sta (eigenlijk moet ik nog 
eens een hoedje van stro kopen voor als het echt zo ver is :-)

Met dat beeld in gedachten trek ik mijzelf dan in gang,
de ene keer werkt het wel en soms ook niet dan rommel 
ik een beetje terwijl de uren verglijden.
Ik heb geleerd mijzelf dat toe te staan; niet te voldoen aan 
alle verwachtingen die ik van mezelf heb, wat ik allemaal 
zou moeten doen en kunnen, maar gewoon te zijn en 
desnoods de hele dag in gedachten onder een appelboom
te staan en nergens toe te komen...

Ik wens je een heel goed weekend
-X-

woensdag 4 december 2019

Interieurblogger (voor éénmaal)


Soms wou ik dat ik een interieur blogger was, dan had ik
altijd iets om over te schrijven, dat ik een nieuwe vaas
had, een nieuwe bank of een bijzondere lamp.
Dat ik dan een huis had met vele kamers, die ik elke keer
opnieuw kon decoreren met allerlei dingetjes afhankelijk 
van het seizoen, en daar iets over zeggen, ik zou zo snel niet
 weten wat, maar misschien zou ik iets kunnen verzinnen..
Dat ik dan geen rommelige kapstok had met een stapel 
schoenen eronder in een veel te krap halletje, maar een
ruime entree die een foto waardig zou zijn.
Ook de stapeltjes op de trap, van die stapeltjes met
onduidelijke dingen, die naar boven of misschien juist
naar beneden moeten, zouden dan ontbreken..


Ooit had ik zo'n huis, lang geleden inmiddels, met vele
kamers waar je door heen kon dwalen, alles zorgvuldig
ingericht met heel veel spullen en dingetjes.
Gek genoeg verlang ik er nooit naar terug, de meeste 
spullen en dingetjes zijn al jaren weg en ik weet
helemaal niet meer wat het allemaal was..
Hier in het kleine huisjes staan de dingen die ik nodig 
heb en dingen waar ik aan gehecht ben, ik koop
 bijna nooit iets nieuws, ik vind het goed zoals het is
 en ik voel geen enkel verlangen om iets 
te veranderen of om iets te vervangen.
(nou ja, heel af en toe, zo vond ik de roze bureaulamp
een tijdje geleden op een rommelmarkt, dat leek mij 
na jaren zonder lamp daar, wel handig :-)
Eigenlijk heb je het zo wel een beetje gezien, ik heb 
nog wel een keukentje, maar dat is onder de dijk 
(dit is een dijkhuisje) en daar is het veel te donker 
om te fotograferen en nog twee slaapkamertjes,
maar daar staat enkel een bed, kast en een bureau.

Enfin, tot zover mijn interieur bloggers carrière, 
best jammer want soms lijkt het mij zo makkelijk
dat je altijd iets hebt om over te schrijven, maar aan
de andere kant kan je naar iets verlangen maar als je
dan eens goed kijkt naar wat er is, blijkt dat vaak
eigenlijk meer dan voldoende:-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 2 december 2019

Mooi weer


Bij mij in de keuken staat een weerhuisje, en hoe dan ook
het mooi-weer-vrouwtje staat altijd buiten.
Ik weet niet of ze besloten heeft om zich niks van het 
weer aan te trekken en bedacht heeft dat elke soort 
weer gewoon mooi weer is..
Als ik een weervrouwtje zou zijn, zou dat niet zo zijn,
soms stormt het, giert de wind rond mijn huisje.
Of het regent het pijpestelen, of het miezert een beetje,
alles lijkt dan wat troosteloos..
Ook heb ik dagen dat het mistig is, dan lijkt de 
wereld ver weg en zie ik alleen wat er rondom mij is.
Soms vriest het, dan voel ik me een beetje bevroren en
lijk ik helemaal niet warm te worden noch kom ik
dan ergens toe, dan draal ik maar wat.
Het ergste vind ik de bewolkte dagen, dat alles zo 
grijs en kleurloos lijkt alsof de hemel op mij viel.
Gelukkig zijn er ook veel dagen dat de zon doorbreekt,
fijne stralende dagen waarop de wereld mij toelacht.
net als bij het mooi-weer-vrouwtje in het huisje 
in de keuken.
 Misschien zou ik een voorbeeld aan haar
 kunnen nemen en elke keer opnieuw besluiten 
dat het, ongeacht het weer, best een goede dag is :-)

Dat wens ik je; gewoon een goede dag.
-X-

vrijdag 29 november 2019

Aanmoediging


Oh ja, laten we dat doen, de blaadjes aanmoedigen om
weer terug te komen, volgend jaar en als we dan toch 
bezig zijn, laten we ook de zon aanmoedigen om zo af 
en toe tevoorschijn te komen in de lange donkere winter,
de sneeuw om eens te vallen, al is het maar voor een dag..

En laten we vooral niet vergeten om onszelf (en misschien 
ook eens anderen) aan te moedigen om zo moedig te zijn
de dingen te aanvaarden zoals ze komen en daar met 
een milde open blik naar te kijken..
(soms lastig, maar we kunnen het proberen, toch?)

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 27 november 2019

Portret


Allereerst wil ik even zeggen dat ik deze foto's nam met
mijn telefoon in een iets te donker restaurant, dus de kwaliteit
is niet echt bijzonder meer ze zijn te leuk om niet te laten zien.
Dit is het kleinkind van mijn zus, ze heet Nayara, ik weet niet
precies wat ze dan van mij is, een oud-nichtje, ofzo?
Mijn zus woont al in Spanje sinds ze na de middelbare school
daar heen ging, voor de liefde natuurlijk, haha.
Hoewel het met die liefde allang over is, is ze daar altijd
gebleven, ze heeft twee dochters, die alleen Spaans spreken
en één van die dochters heeft ook al weer een dochter.
(ongelofelijk dat we allebei al oma zijn, we waren er vroeg bij
met kinderen krijgen, maar toch vind ik het een gek idee)
Mijn zus en ik hebben het jarenlang niet goed met elkaar
kunnen vinden, de afstand speelde daar zeker een rol in.


Maar sinds het overlijden van mijn moeder, waarna wij een
aantal dagen intensief met elkaar omgingen, klikt het weer 
goed, heel fijn, we hebben ook niet zoveel familie..
Laatst was ze hier met haar dochter en kleindochter, een
ongelofelijk leuke wervelwind, hier gingen we wat drinken
bij het restaurant waar mijn nichtje Guusje werkt, 
als je goed kijkt zie je haar op de eerste foto.
We hadden een paar mooie dagen samen, er waren veel
momenten van 'weet je nog' , heel waardevol om mensen
in je omgeving te hebben die je al je hele leven kennen.
Maar ook veel nieuwe verhalen, we hebben onze jeugd 
toch allemaal heel anders beleefd, de omstandigheden 
waren hetzelfde maar we kijken er totaal anders op terug.

Nayara maakte een goed gelijkende tekening :-) van mij,
vooral het haar klopt precies, ik heb hem bewaard,
zodat ik af en toe even terug kan denken aan die fijne dagen.

Ik wens je een stralende dag ondanks het sombere weer.
-X-

maandag 25 november 2019

Beschermengeltje


Omdat ik steeds zo gespannen over mijn gebit zocht ik
allerlei manieren om mezelf af te leiden, ik sorteerde
laatjes, kastplanken, sopte de hele keuken en zocht
mijn heil in handwerken.
Ik vond laatst een wolwinder bij de kringloop, ik wist
niet eens hoe het werkte maar ik dacht ik probeer het 
gewoon, het werkte fantastisch, je kan deze mooie 
bolletjes er van maken (als je van wol houdt en vaak 
van die strengen koopt is dit echt een aanrader :-)
Dus ik maakte mooie stapelbare bolletjes, kocht er 
ook nog wat bij, de meeste zijn van het merk Holt,
mocht je het willen weten, de kleuren vind ik prachtig.


Dus elke dag, na mijn opruim- en schoonmaakexpedities,
het hele huis is om door een ringetje te halen inmiddels,
breide ik, op hele dunne naaldjes, het ene beschermengeltje 
na het andere, nadat ze klaar waren maakte ik huisjes,
die zal ik later nog wel eens laten zien.
Het idee kwam door het veertje wat in de tuin naar
beneden dwarrelde en waarvan ik dacht (hoopte) dat 
het van mijn beschermengel was..


Ik begon zomaar ergens, dat doe ik het liefste, ik heb
een hekel aan patronen lezen, met al die afkortingen enzo,
(1r, 2afh, 2raro, 1dvo, dat soort beschrijvingen, nou..zou ik
 zeggen, het wordt vast prachtig maar ik geloof het wel:-)
De eerste exemplaren zijn dan vaak niet helemaal naar
mijn zin en dus begin ik steeds opnieuw, net zo lang
tot ik het goed vind, eigenlijk vind ik het proces van het 
maken het leukste, als ze eenmaal klaar zijn heb ik mijn 
belangstelling al min of meer verloren..


Dus ik verkocht er een aantal via Instagram, ik kreeg 
een paar mooie verhalen van mensen die ze ontvangen 
hadden terug, over waarom ze wel een beschermengeltje
konden gebruiken, heel fijn is dat..
Binnenkort zal ik er nog een paar verkopen, mocht je 
er eentje willen hou dan de stories van mijn Instagram
in de gaten, ik heb geen webwinkel meer, vandaar..

Ik wens je een hele mooie maandag en oh ja, de tekst
die op het kaartje staat is uit een oud liedje,
wat in vele uitvoeringen beschikbaar is, ik luister nog
regelmatig naar die van Jonathan Richman het enige 
nadeel is dat het liedje de rest van de dag in je hoofd zit..

-X-

vrijdag 22 november 2019

Don't call us..


Als je er over nadenkt is het toch iets geks dat bloggen,
ik vertel een verhaaltje en dat wordt gelezen
door mensen ik helemaal niet ken.
Ook hebben jullie er geen invloed op of en wanneer 
ik iets van me laat horen, het is zoiets als het gezegde,
dont call us, we'll call you, hoewel het dan natuurlijk 
ik moet zijn, en geen koninklijk meervoud ;-)
Deze telefoon fotografeerde ik in Oostenrijk, zo jammer 
dat wij geen telefooncellen meer hebben; weet je nog,
de muntjes die je er in moest gooien, het wachten en 
hopen dat iemand op zou nemen en dan tijdens het gesprek
zeggen; ik hou het kort want ik heb niet zoveel muntjes..

Enfin, een kort belletje dus vandaag van mij, ik belde 
even om te zeggen dat ik me eindelijk weer wat beter
voel nadat ik wekenlang steeds naar de tandarts moest.
Afgelopen dinsdag zelfs naar de kaakchirurg wat zo tegen 
viel dat ik nog steeds een dikke kaak heb en dat ik er
eigenlijk niet eens over kan praten omdat ik anders 
zo weer begin te huilen..
Ik hoop nu dat ik uit de gedachtencirkel kan stappen 
over de tandarts, ken je dat, dat je helemaal in de greep
bent van iets en maar niet uit de cirkel kan stappen,
niet eens ergens een hekje neer kan zetten?
(ondanks alle mindfulnessoefeningen :-)

Dat was het eigenlijk, er gebeurde niet zoveel verder,
of misschien wel maar merkte ik het niet op, dat kan ook.
Ik hoop dat het goed gaat me jou, en ik wens je
een fijn weekend!

-X-

maandag 18 november 2019

Meisje


Deze foto staat op mijn bureau, ik vond hem jaren geleden 
in Frankrijk, en de blik van het meisje..oh, die blik.
Meestal vind ik het nogal ongemakkelijk als er ergens
een doos met oude foto's in een kringloop of marktje staat.
Ik kijk er vaak wel even in en ik vraag me af hoe ze daar
terecht zijn gekomen, was er niemand die ze wilde bewaren?
Al die gezichten, gebeurtenissen en levens, met gedachten,
zorgen en plezier, die vergeten zijn, verdwenen in de tijd.
Maar deze foto van het meisje met de melancholische blik,
alsof er verdriet achter schuilt, maar monter probeert 
te zijn voor de foto in haar zondagse jurk, deze 
moest ik gewoon wel meenemen.
Sindsdien staat ze op mijn bureau en ik kijk er vaak naar,
probeer me iets voor te stellen van haar leven hoewel dat 
natuurlijk allemaal verzonnen is, het is een verhaal.
Want ik weet natuurlijk helemaal niets van dit meisje met
de droevige ogen, maar ze is niet vergeten,
in ieder geval niet door mij...

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 15 november 2019

Begaan


Ah ja, dat denk ik wel dat dat heel fijn is, 
als je weet dat er mensen zijn die zo op de achtergrond
begaan met je zijn, dat is misschien een beter woord,
bij zorgen denk ik als snel aan ziek zijn enzo.
(dan is het natuurlijk ook fijn als er iemand is)
Mensen die je koesteren en informeren hoe het met je gaat
en of ze misschien iets voor je kunnen betekenen.
Ik heb er niet zoveel maar wel een paar en daar ben ik
bijzonder dankbaar voor, dat mag ook wel eens gezegd worden.

Wat niet onbelangrijk is, is dat je het zo af en toe eens tegen 
jezelf zegt, ik zal goed voor je zorgen, want, oh,
ben jezelf soms niet je grootste 
criticus, ik af en toe wel..
Dus ik probeer mijn grenzen helder te hebben, hoewel
dat soms heel lastig kan zijn vooral om die uit te spreken.
Ik probeer te luisteren naar de signalen van mijn lichaam
en op tijd gas terug te nemen, af en toe eens tegen mezelf
te zeggen, goed gedaan of dat kan je best, dat soort dingen.
Ook koop ik soms iets gezelligs voor mezelf, zoals fijne 
wol, een mooie plant of een nieuwe trui.
Mijn tijd op de social media probeer ik te beperken 
en vooral probeer ik mijn leven niet te vergelijken met 
anderen, dat is echt pas echt glad ijs, als je daaraan begint :-)

Enfin, we ploeteren voort en als je een paar mensen
kent die met je mee ploeteren maakt dat alles
een stuk lichter, denk je niet ?

Ik wens je een heel fijn weekend
-X-

woensdag 13 november 2019

Gedoe


Nu had ik eigenlijk een heel mooi nieuw systeem voor
mijn blog, ik schreef 2 of 3 posts tegelijk en zo, dacht ik,
zou ik altijd een post extra hebben voor het geval mijn 
hoofd er niet neer stond of zoiets, goed idee, toch?
Maar ik plaatste ze steeds omdat ik dacht; ik heb er nog 
eentje, haha, en nu mijn hoofd er werkelijk niet naar staat
zijn ze gewoon allemaal op..
Dus ik schrijf nu even een klein berichtje om toch in het 
ritme te blijven, net voordat ik weer naar de tandarts moet 
bellen, ik zit de afgelopen tijd vast in een soort van cirkel
met problemen aan mijn gebit, echt vreselijk.
Ik ging mijn hele leven keurig op tijd naar de tandarts,
maar door slecht werk, zijn er nu allerlei problemen
ontstaan die ineens allemaal tegelijk komen.
Ik ging 7 weken achter elkaar elke week en nu moet ik 
ook nog naar de kaakchirurg, och hemel, wat een gedoe.
Ik ben er erg gespannen van, oh nee, ik moet natuurlijk
zeggen; ik Merk dat ik er gespannen van ben om nog een 
beetje ruimte in het hoofd over te houden..
Ook ging de verwarming kapot en liep de hele ketel
leeg in de keuken, de keukenvloer stond drie maal blank.

Kortom, allerlei dingen die mij afleiden (ik merk dat ik 
afgeleid ben ;-) van het schrijven van blogs, gezellige blogs
vooral, over gehaakte blaadjes, vogeltjes vouwen en 
wat dies meer zij..maar dit is gewoon het leven,
niets wat er niet bijhoort, maar eerlijk gezegd had ik dit toch
liever allemaal overgeslagen.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 11 november 2019

Ansichtkaart


Op mijn bureau staat een klein kastje, waarin ik allerlei
dingetjes bewaar en op dat kastje staan ook weer 
allerlei dingetjes (ik hou gewoon van dingetjes)
Daartussen staat een ansichtkaart die ik van de zomer
kocht in Oostenrijk, ik was een paar dagen op pad met
mijn zoon Daan, zijn vriendin Julia en hun zoon Timo.
(een paar dagen geleden had ik een post met de hartjeswolk,
op weg naar onze bestemming; de bergen)


In de buurt van waar we logeerden was een piepklein
dorpje, gelegen aan een meer tussen de bergen.
Het was zo idyllisch dat ik bijna niet kon geloven dat 
het allemaal echt oud was en niet speciaal daar aangelegd
om toeristen, zoals ik, te betoveren, haha.
De huisjes waren echt prachtig, van hout, in fantastische
kleuren geschilderd, en oh, al die bakken met 
geraniums, precies zo als je denkt en hoopt dat het zal zijn.
En pas toen ik de foto's bewerkte zag ik de hartjeswolk
op de foto staan, nee, echt, dat is toevallig, zou de wolk
met ons meegedreven zijn tijdens ons uitstapje of zijn
er in Oostenrijk meer hartjeswolken dan hier?
Niets is onmogelijk, als je het maar gelooft.


Kijk nu toch, daar ga je toch van glimlachen, ik wel
tenminste, ik had meteen zin om plantenbakken aan 
mijn huisje te hangen en vitrage op te handen,
dat deed ik overigens niet hoor ;-)
Kortom, het was prachtig allemaal, alsof je zo een 
ansichtkaart instapte en misschien was dat ook wel zo.
Later vond ik de ansichtkaart die nu op mijn 
bureau staat en af en toe kijk ik er even na en ben ik 
weer helemaal terug in dat onwerkelijke lieve dorpje.

Ik wens je een fijne maandag
-X-

vrijdag 8 november 2019

Appeltaartland


Lange tijd heb ik gedacht, of op zijn minst gehoopt, dat 
er ergens in mijn leven een punt zou komen dat ik 
eindelijk het Appeltaartland zou mogen betreden.
Het land waar alles fijn is, goed gaat, waarin alle 
problemen opgelost zijn, waar in niemand ruzie heeft,
waar alles in balans is en waar ze geen tandarts hebben ;-)
 Het land waar ik tevreden uitkijkend over mijn 
 moestuin met wapperende was aan de lijnen, 
 met een handwerkje en de kat op schoot zou zitten,
waar in de toekomst een zee van tevredenheid zou zijn.

Maar nu ik halverwege de vijftig ben realiseer ik me dat 
er helemaal geen beloning gaat komen, dat er geen punt 
gaat komen waarin alles opgelost is en de hemel immer blauw.
Dat, alle stormen die ik doorstaan heb alles wat heb ik 
heb genomen, alle pijn, verdriet en ga zo maar voort, niet 
gaan leiden tot het toetreden in Appeltaartland, 
maar dat het leven gewoon een proces is, alles gaat voort,
de mooie dingen maar ook de dingen die minder fijn zijn..

Wat ik me inmiddels wel heb gerealiseerd, en niet in het
minst door mijn mindfulness oefeningen is dat alles wat
gebeurd is nu een verhaal is en dat ik er geen label van 
goed of niet goed op hoef te plakken, het is gewoon gebeurd.
Ook de toekomst is iets wat er enkel in gedachten is, het is
iets wat je zelf bedenkt, het bestaat namelijk nog niet.
Wat er overblijft is dit moment en als je het lukt om daar
een soort van vrede in te vinden, als je bereid bent om
aan te gaan wat er op je pad komt en dat met milde 
open blik kan bekijken, ben je al een heel eind op weg.
Je woont dan misschien niet in Appeltaartland, maar zo 
af en toe heb je dan de grens ervan bereikt en kan je 
er min of meer tevreden naar kijken :-)

Ik wens je een fijn weekend
(met wat appeltaart natuurlijk)
-X-

woensdag 6 november 2019

Geheime tuin


Laatst schreef ik een stukje over het mooi appartement
waar ik van de zomer in verbleef in Wenen.
Naast de entree daarvan was een trap naar boven, vol
met planten, het zag er prachtig uit, op die trap kwam ik 
een keertje de buurvrouw tegen van wie de planten zijn.
Ik stelde me voor en complimenteerde haar met de 
fraaie trap, ze nodigde me meteen uit om even naar 
boven te komen waar ze haar dakterras heeft.


Ooh, een foto doet er echt geen recht aan, dit is zomaar
een klein stukje van de magische geheime tuin, die ze daar
had gemaakt, vol met kruiden en planten, het was heerlijk.
Wat ik er zo mooi aan vond is dat iemand voor zichzelf,
niet zichtbaar voor de wereld, een eigen plek heeft
gemaakt, niet om mee te pronken, maar
 gewoon voor je eigen plezier, om bezig te zijn
met wat je graag doet en om te kunnen mijmeren
over de dingen die waren, komen en zijn..


Ze vertelde over haar liefde voor planten en kruiden,
en ik vertelde (onder andere) over mijn kleinzoon, dat ik nog 
steeds niet lekker was (de resten van een griep) en dat ik
hem nog steeds niet had kunnen bezoeken, ik zou hem niet
willen aansteken met één of ander virus..
De volgende dag kwam ik terug van boodschappen doen,
en bij de deur van het appartement, naast de trap met de
planten, stond een vaasje met allerlei kruiden.
Er zat een briefje bij dat ik er thee van kon zetten en dat 
ik vast snel weer beter zou zijn, aah wat lief.
Ik maakte de thee en de dag erna was ik zo opgeknapt,
dat ik eindelijk mijn kleinzoon kon bezoeken.
(ik was toen al een week in Wenen)

Wat ik zei, het is werkelijk een magische geheime tuin, 
daar boven op het dak, ergens in Wenen..:-)

Ik wens je een fijne dag
-X-