woensdag 24 februari 2021

Deze kant of toch die?


 Tot zover zijn we gekomen, dat is toch wel mijn favoriete
zin, het komt uit een boek van Mankell over Wallander.
Tot zover zijn we gekomen, het was een lange reis tot dit
punt, mijn zoveelste verjaardag, ik ben maar gestopt met
tellen, laten we zeggen dat ik oud genoeg ben :-)

Behalve mijn verjaardag is dit ook de dag dat ik een besluit 
zou nemen, eentje met verregaande gevolgen als ik ja zeg.
Ik had mijzelf 6 weken gegeven om er over na te denken, 
dat leek eindeloos lang toen, maar de tijd haast zich voort en
ineens is het zomaar voorbij, ik heb enkel nog wat uren over.

Ik heb alle vakjes steeds opnieuw opengemaakt, ga ik deze 
kant op, of toch die en wat zou dat betekenen?
Ik heb lijstjes gemaakt met voordelen en nadelen die dan
weer in evenwicht waren en soms waren er meer voordelen,
andere dagen zag ik alleen maar de nadelen, afhankelijk van
mijn stemming, het tijdstip van de dag ('s nachts zijn de 
dingen bijvoorbeeld anders dan overdag) 
Of zelfs van mijn lichamelijk toestand, op hoofdpijndagen 
zag ik alles somberder in dan op andere..

Maar steeds als ik het vakje 'uitkomst' probeerde te openen
ging het niet open, ik wrikte eraan, probeerde een extra 
muntje maar wat ik ook deed, het bleef dicht.
Dus dan opende ik de andere vakjes nog maar eens en
deed ik het hele proces nog maar eens opnieuw..

Het is niet zo dat ik jullie in spanning wil houden, 
hoewel het voor een ander helemaal niet zo of zelfs
helemaal niet interessant is allemaal, ik schrijf eigenlijk
alleen maar over wat me bezighoud deze dagen.

Ik hoop dat het vakje met 'besluit' zich vandaag zonder
moeite laat openen en dan weet ik wat het gaat worden
(oh haha)

Ps. deze foto nam ik in Wenen, het was ooit een automaat
waar je panties kon kopen, voor het geval je ineens een
ladder in je kous had en een stel nieuwe nodig had.
(geweldig, toch)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 19 februari 2021

Welke wind dan ook..


 Allereerst wil ik zeggen; hartelijk dank voor alle reacties,
aanmoedigingen en het meedenken, ik waardeer het 
bijzonder en ik las en dacht na over alle reacties.
Het is sowieso nogal een 'nadenk' week, afgelopen nacht
lag ik er zelfs wakker van, alles tuimelde over elkaar heen
in mijn hoofd, nieuwsberichten (oh oh het nieuws) 
overwegingen, mogelijkheden, onmogelijkheden, wat er 
was, wat er zou kunnen komen en willekeurige beelden 
die zomaar opkwamen, waarvan je je dan weer afvraagt 
waar die nu toch vandaan komen.
(zo dacht ik ineens aan een vriendinnetje van vroeger 
die op een boerderij woonde en waar ik op zaterdag
wel eens mee mocht eten, haar moeder had altijd 
een gebloemde schort aan, ik zag het zo voor me)

Je zou kunnen zeggen dat het enigszins een chaos is in
mijn hoofd, er is geen touw aan vast te knopen, mocht 
ik dat al willen, gekke uitdrukking eigenlijk..

En net zoals je over je gedachten weinig controle hebt
zo is dat ook met de dingen die komen gaan, je weet
het niet, welke beslissing dan ook je neemt, je kan 
enkel een (op hoop van zegen) richting kiezen.
Je wenst natuurlijk eindeloze windstille dagen
maar er kan een westerstorm opsteken, waarbij je alle 
zeilen bij moet zetten, of een gure noordooster waarbij
 je enkel maar met je hoofd onder een dekentje
 wil liggen, maar ook een zacht warm briesje uit het 
zuiden waarop je zomaar wat rond kabbelt.

Het enige wat je zeker weet, is dat alles steeds weer
anders zal zijn, steeds maar weer opnieuw en het enige
wat je kan doen is het roer enigszins recht proberen
te houden en zien waar het schip uiteindelijk strandt
(oh haha, nu het besluit nog even nemen)

Ik wens je een mooi weekend
-X-

zondag 14 februari 2021

Wikken en wegen


 Over tien dagen ben ik jarig, dat is op zich niets bijzonders,
dat is elk jaar zo en ook nog wel altijd op dezelfde datum ;-)
Wat er anders aan is dit jaar is dat ik mij heb voorgenomen
om een beslissing te nemen op die dag over iets waar ik al
heel lang aan denk maar nooit concreet heb gemaakt.
(het is niets naars hoor, maar wel heel erg spannend)
Nu ben ik inmiddels op een leeftijd dat je eigenlijk niet 
meer kan zeggen dat ga ik ooit wel eens doen, wie weet 
hoeveel tijd mij nog gegeven is en of deze kans zich
nogmaals voor zal doen, het voelt voor mij als nu of niet...
Dus deze dagen probeer ik een afweging te maken, maak
lijstjes met voor en tegen en ik zocht uit of het sowieso
wel mogelijk is, ergens hoop je toch dat de beslissing voor 
je genomen wordt, dan ben je er van af en dan kan je 
zeggen jammer maar helaas en weer verder.

In dit geval blijkt het wel mogelijk dus ik ben op mijzelf 
teruggeworpen en moet ik ja of nee zeggen, ohoh
Ik dacht dat ik eindeloos te tijd had om te wikken en te 
wegen maar ineens ben ik bijna jarig, ik heb die dag
aangewezen omdat ik anders tot het einde der tijden 
zou nadenken en er niets zou worden besloten..

Waar ik vooral tegen opzie is dat als ik ja zeg, ik iets 
in gang zet wat niet meer te stoppen is en waarvan
ik niet weet of het goed uitpakt, het is zoiets als proberen
te kijken door een bevroren raam, je kan er niet doorheen
kijken, je kan je alleen maar voorstellen wat erachter is..

Kortom, het worden spannende dagen en ik hoop dat ik
de goede beslissing ga nemen, zo eentje waarvan ik later
zal zeggen; het is goed dat ik het wel (of niet) gedaan heb.

Ps. omdat ik heel veel spam reacties krijg op mijn berichten,
ga ik eerst kijken welke reactie ik wel of niet toelaat, 
reageer gewoon alsjeblieft, ik zal één keer per dag kijken
welke er op kunnen dus je reactie zal gewoon te zien zijn,
maar misschien iets later, ik lees ze natuurlijk altijd allemaal.

Ik wens je een fijne dag (laatste ijsdagje, geniet ervan)
-X-

dinsdag 9 februari 2021

Postkaart


En toen begon het toch te sneeuwen en te sneeuwen
en werd alles wit, ik hoefde niet eens voor het
raam te gaan zitten wachten, enkel een nachtje te 
slapen en 's ochtends uit het raam te kijken..ooh..
De wereld ziet er ineens uit als een goedkope postkaart,
zo eentje die men graag met de beste wensen stuurt 
met kerst, een vredige, stille wereld waarnaar we
verlangen en waarin alles goed is..

Dus ik ging naar buiten en eigenlijk vond ik het alleen
maar heel erg koud met die snijdende wind, ook was
ik een beetje bang om te vallen (dat is echt wel een
dingetje sinds mijn val afgelopen voorjaar)
Ik keek naar de kinderen, dik ingepakt, met rode 
wangen die met hun sleetjes naar beneden gleden, 
gillend van plezier en ik realiseerde me dat het 
lang geleden was dat ik zo'n pure onbezorgde
vreugde had gevoeld zoals die van de kinderen in
de sneeuw, gaandeweg ben ik dat vermogen misschien
verloren, dat stemde mij ietwat melancholisch..

Wat ik voornamelijk heel fijn vond aan dit bijzondere
weer is dat het het nieuws domineerde, dagen ging het
bijna alleen over sneeuw, een mogelijke elfstedentocht,
treinen die niet rijden en ga zo maar voort.
Ook ik ging er helemaal in op, in de weermodellen, hoe 
koud het wel niet zou kunnen worden en hoe bijzonder dit 
allemaal is, al het andere nieuws en de saaiheid der dagen
waren even opgeschort, ver op de achtergrond.

En zo komen we weer terug mij de goedkope postkaart,
waarop de wereld vredig is en alles goed, heel even lijkt 
dat echt zo, de sneeuw bedekt niet alleen het landschap
maar ook alle zorgen en de vaak minder aangename
werkelijkheid, allemaal vergeten, hoe kort ook.
En dat maakt het dubbel prachtig.

Ik wens je een fijne dag 
(en niet vallen, hè :-)
-X-

vrijdag 5 februari 2021

Grijze dagen


 In deze grijze dagen, die allemaal op elkaar lijken,
waarin de tijd zo traag verloopt en er weinig doel lijkt 
te zijn behalve ze te leven, vind ik het soms lastig om
op te starten op zo'n dag die zich leeg voor je uitstrekt.
Dan loop ik eerst een beetje te dralen met een kopje koffie,
kijk eens even uit het raam en probeer iets te bedenken waar
 ik naar uit zou kunnen kijken, binnenkort of in de verte.
Dan denk ik dat ik misschien ooit weer naar een 
rommelmarkt kan (ooh, dat zou fijn zijn) of naar Wenen,
of dat het dit weekend kan gaan sneeuwen (ook al fijn)
Daarna herpak ik mij en ga ik over tot de orde van de dag,
opruimen, de was doen, misschien wat boodschappen
(zo weinig als mogelijk, ik vind het geen plezier)

Om wat ritme aan de dagen te geven heb ik een soort
van programma; ik leer een uurtje per dag Duits, met 
het idee van ooit weer naar Wenen gaan in mijn hoofd.
Dan wandel ik altijd een rondje, doe elke dag 
yoga en ik handwerk, kant dingen af terwijl ik naar
een postcast luister en ik brei in de avond als ik naar
een serie of een film kijk, dat is het wel zo'n beetje.

Er gebeuren weinig onverwachte dingen, dat is wel
rustig, er zijn geen uitjes, dat is wel saai, maar ik kan 
niet zeggen dat ik er ongelukkig van word van deze
eindeloze lockdown dagen, heel erg blij ook 
niet, het is iets er tussen in, een beetje grijs eigenlijk
net als het weer...
Ik ben benieuwd of mijn stemming volgende week
met de sneeuw mee zal veranderen en ik de lichtheid
zal ervaren van een wit sneeuwlandschap, ik hoop het.

Ik wens je een fijn weekend
-X-

dinsdag 2 februari 2021

Souvenir


 De deur waarboven 'souvenir' stond was dicht, toen ik
daar langs wandelde in Wenen, dit was bij een metro
stationnetje dus ik weet ook niet zeker wat er te 
halen was bij het loketje achter deze deur..

Ik stel me zo voor dat er een mannetje zou zitten 
(als de deur open zou zijn) met een grijze stofjas en een
geruite pet op, waar je kaarten van Wenen kan kopen,
voor een ieder die de weg helemaal kwijt was.
Hij wil je ook nog wel helpen om je pad weer te vinden,
vouwt de kaart open en tekent kruisjes op te kaart
en kleine pijltjes, zodat je weer verder kan.

Er zijn ook van die ouderwetste postkaarten die veel te 
fel gekleurd zijn en altijd wat blauwachtig met foto's 
van de stad en met Liebe Gruße aus Wien er op.
Het mannetje vraagt altijd waar je vandaan komt 
en schrijft dat in een schriftje, zo heeft hij een 
hele lijst van landen en steden waar hij nooit was.

Ook zouden er wat van die sneeuwbollen staan op
het ouderwetste toonbankje, waar dan een met de hand
geschreven  kaartje bij staat met 'niet aankomen'.
Dat helpt natuurlijk helemaal niet want niemand 
kan de verleiding weerstaan om er toch eentje te
 pakken, ermee te schudden en dan kijkt hoe
de sneeuw door de bol heen dwarrelt..

Het mannetje vindt het allemaal best, hij heeft ze zien
gaan en komen, al die mensen, al die gezichten, maar
stiekem is hij blij dat zijn loketje even gesloten is.
(ik vond het wel jammer, ik was graag even binnen gelopen)
Zo heeft hij de tijd om de boel eens aan te vegen en zelf
door de stad te wandelen langs alle attracties, parken en
paleizen te wandelen die op de postkaarten staan die
hij altijd verkoopt, zonder kaart natuurlijk want na de
talloze malen dat hij een verdwaalde toerist de weg wees,
kent hij de stad op zijn (oude) duimpje.

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 29 januari 2021

Wandelen


 In Wenen heb ik eindeloos veel gewandeld, gewoon de 
ene voet voor de andere, door de stad, in paleistuinen,
parken of , waar ik dan ook terecht kwam.
Aanvankelijk liep ik met een kaart in mijn tas waar ik af
en toe op moest kijken, later nam ik hem niet meer mee
en als ik niet meer wist waar ik was zocht ik naar 
herkenningspunten vanwaar ik de weg wel wist.
Bijvoorbeeld gebouwen (hé, is dat de Stefansdom daar 
in de verte, dan moet ik die kant op) of metrostations.

Ik heb meer dan 400 kilometer gelopen, dat klinkt veel
maar ik was er ook best lang en ik had veel tijd.
Tijdens mijn wandelingen kwam ik allerlei mensen tegen,
hardlopers, mensen die wat rond kuieren (zoals ik),
mensen met honden en hondjes, mensen die recht op 
een doel afliepen, mensen zonder doel (zoals ik) kinderen
en wat mensen die zo bijzonder waren dat ik ze onthield.
Zoals een oude dame, ik heb haar getekend, die de laatst
overgebleven bloemetjes in het park plukte, ook zag ik in
het Praterpark, waar ik vaak kwam, altijd dezelfde mevrouw
met 5 zwarte hondjes aan de lijn  en één witte die losliep.
Dat vond ik echt heel leuk om in zo'n grote stad iemand
tegen te komen die ik herkende ik was altijd blij als ik ze zag.

Nu ik weer in Amsterdam ben heb ik mijn wandelflow
verloren, ik loop wel elke dag maar vaak hetzelfde rondje, 
 het voelt als corvee, iets wat ik moet doen om nog wat
conditie te houden, maar ik mis de straten en parken van 
Wenen, waar achter elke hoek het onbekende lag.

Ik wens je een goed weekend
-X-

dinsdag 26 januari 2021

Vertragen


Het allerfijnste aan mijn periode in Wenen was 
wel het feit dat ik zomaar bij mijn kleinzoon en 
natuurlijk zijn ouders op visite kon gaan, hoewel er ook 
een lockdown periode was waar het lastiger was, maar
 dan was het idee dat ze in de buurt waren voldoende.
Timo, mijn kleinzoon dus, is echt een schattebolletje,
maar dat zegt waarschijnlijk elke oma, echt zo'n lief 
en grappig kindje, hoewel hij ook heel erg goed
gedecideerd 'nein' kan zeggen als hij iets niet wil.
Wat op zich een goed ding is, dat ze een eigen wil 
ontwikkelen en ik merk dat ik dit als oma heel leuk
vind, veel leuker dan toen mijn kinderen klein waren :-)
Dus ik ging regelmatig op visite, na een aanvankelijke
aarzeling van zijn kant, hij had mij al maanden niet
gezien, was hij daarna heel enthousiast, riep oma, oma
als ik binnenkwam, ging op mijn schoot zitten en heb
ik veel met hem gespeeld en boekjes gekeken.
(wat zegt de eend? kwaaaak, goed zo, jongen)


 Omdat ik alle tijd had breide ik mutsjes, vooral de
aardbeienmuts die hij hier op heeft is favoriet, 
warme handjes, ook hier op de foto, dasjes en truitjes.
(waarvan eentje veel te kort, hij was groter dan ik dacht)
Regelmatig gingen we met Timo op stap en wat de
velen van ons kwijt zijn geraakt  als volwassene 
hebben kleine kindjes nog van nature; in het moment zijn.
Ze hoeven niet ergens naar toe, ze zijn er namelijk al,
elk moment lijkt een nieuw avontuur, iets bijzonders.
Hij wil best mee wandelen maar wel als hij elke meter
even mag stoppen om te kijken, naar een steentje (ooh)
of de tram die langskomt (de man van de tram liet het
 belletje rinkelen en zwaaide even, geweldig toch)
Of je nu wil of niet, vertragen is het motto als je op
stap bent met een anderhalf jarige en de dingen waar
jezelf langs heen zou lopen omdat je zo opgaat in je
gedachten, zorgen en haast om je doel te bereiken
blijken stuk voor stuk veel interessanter dan je dacht..

Enfin, ik kan nog wel een tijdje doorgaan over de 
geneugten van het oma zijn, maar het zou een veel te 
lang bericht worden en wie heeft of neemt daar de 
tijd nog voor, ik meestal niet, het vertragen zit niet
echt in mijn systeem, ik moet maar snel weer naar
Wenen om te gaan wandelen met Timo.
(Dat wil zeggen als de omstandigheden 
het toe laten, ohoh)

Ik wens je een fijne dag-X-

donderdag 21 januari 2021

Hoe lang duurt het eigenlijk nog?


 Regelmatig doe ik een mindfulness oefening waarbij de
vraag wordt gesteld hoelang je iets meemaakt en dat dat
eigenlijk maar één moment is, de rest is verhaal..
Dat heeft mij erg bezig gehouden in de tijd dat ik in 
Wenen was en de duur van de dingen mij soms zwaar viel.
Zo was er een lockdown waarbij ik lange tijd alleen was
in een appartement zonder mijn eigen spullen en één koffer
met wat kleren waardoor ik vaak hetzelfde aanhad.
Soms was ik dat helemaal zat, alweer diezelfde grijze trui 
aan en als ik dan toch begon te mopperen dacht ik en 
hoelang zit ik hier nu eigenlijk al alleen, zoveel dagen..
en hoe lang gaat dit allemaal nog eigenlijk duren?
Als ik dan alles in het perspectief van de tijd ging zetten
werd ik steeds ongelukkiger en kon ik me niet voorstellen
dat ik dat allemaal nog langer vol kon houden..

Daar had ik natuurlijk niks aan en ik bedacht me dat 
ik de duur van de dingen anders moest gaan bekijken,
dat was tenslotte waar de oefening over het moment
over ging, maar om enkel het moment te zien of te
beleven was voor mij toch te ingewikkeld..
Dus ik ben het per dag te gaan zien, en ik elke ochtend
dacht ik; vandaag ben ik hier alleen want we zitten in
een lockdown, wat is het plan voor deze dag?
En; vandaag kan je kiezen tussen je grijze of je blauwe
trui, welke gaat het worden? (eeh, de grijze :-)

Ik moet zeggen dat dat mij uiteindelijk goed geholpen
heeft, het inkorten van de weg die ik ga, tot korte 
wandelingen van een dag in plaats van steeds om te
zien hoe lang ik al onderweg ben en hoever ik nog 
moet gaan (hoewel je dat natuurlijk niet kan weten)

Sindsdien neem ik het per dag, per moment is voor 
echt te kort, ik heb wel wat verhaal nodig :-)

Ik wens je een fijn moment, of een hele dag, of 
een hele fijne tijd, precies dat wat voor jou werkt.

-X-

maandag 18 januari 2021

Beetje sneeuw


 Dus wachtte ik zaterdag op de sneeuw, voor het raam,
met een handwerkje en zo af en toe keek ik uit het raam,
en op de buienradar om te zien of het front al dichterbij 
kwam, dat kwam het langzaam maar zeker..
Ondertussen kreeg ik filmpjes uit Wenen van de sneeuw 
daar en van mijn kleinzoon Timo, vrolijk op een slee,
ooh daar was ik graag even bij geweest..
Maar je kunt niet op twee plaatsen tegelijk zijn dus ik 
keek verder uit het raam, die ochtend had ik wat Little
people geleend van mijn broer, hij had eens het geluk
een hele zak vol mini reizigers te vinden.
Die zette ik klaar in de tuin om er een foto van te 
maken als ze ingesneeuwd zouden zijn..


 Dus ik wachtte en ik wachtte terwijl ik ondertussen
zat te handwerken, daar ging ik zo in op dat ik helemaal
niet gemerkt had dat de eerste vlokjes naar beneden 
kwamen, sterker nog, mijn broer belde om dat te zeggen.
Oh haha, dit was dus wat mijn moeder bedoelde met haar
opmerking om rustig te gaan spelen, ze hoopte dat we
er zo in op zouden gaan dat we de sneeuw zouden vergeten.

Het waren misschien niet de dikke vlokken die ik gehoopt
had, het was een beetje miezerige sneeuw, maar fijn
genoeg, dat zeker, en het werd zelfs een beetje wit.
Vlak voordat het donker werd kon ik nog een foto nemen
van de mini mensjes en zat ik nog een uur of wat voor
het raam, gewoon een beetje te mijmeren.

De volgende dag was de sneeuw verdwenen maar zo 
gaan de dingen, zo is het er en dan is het een herinnering.

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 15 januari 2021

Sneeuw


Nu hou ik van allerlei soorten weer maar samen met 
storm en onweer vind ik sneeuw toch wel heel erg fijn.
Toen ik nog klein was vroeg ik zo ongeveer de hele
winter aan mijn moeder; gaat het al sneeuwen?
Het sneeuwde toen veel vaker, en dat is niet omdat
ik denk dat vroeger alles beter was maar het aantal 
sneeuwdagen per jaar is echt veel minder geworden.

Mijn moeder zei altijd als antwoord op mijn vraag, 
dan moet je heel stil zijn en braaf gaan spelen
 dan komt de sneeuw vanzelf, echt waar.
Oh haha, dat was nog eens een goede methode om ons
rustig te krijgen want natuurlijk geloofden wij haar
en wij zaten keurig te wachten (een uurtje ofzo ;-)
Maar als de sneeuw dan zachtjes begon te dwarrelen,
oooh, kan je je iets mooiers voorstellen..


 Eerst met kleine vlokjes, zo dat je goed moet kijken 
of het nu dan toch echt sneeuwt, dan wat groter en 
tenslotte dikke vlokken die traag naar beneden dansen.
Alles wordt langzaam wit, de geluiden worden gedempt 
en de wereld veranderd in een sprookje (in ieder geval 
voor een tijdje, als het gaat smelten is het zootje, maar
dat doet er niet toe, dat is van later zorg :-)

Gisteren las ik dat de kans groot is dat er van het 
weekend wat sneeuw gaat vallen en nu ga ik dus braaf 
wachten (en rustig zijn) want dat vergoot de kans enorm
dat het echt gaat gebeuren, dat heb ik althans
begrepen toen ik klein was...

Ik wens je een goed weekend
-X-

dinsdag 12 januari 2021

We zien wel


Nu het vandaag de laatste dag van mijn quarantiane is
(ik hop van lockdown naar quarantaine naar lockdown)
dacht ik dat het misschien wel een goed moment was
om weer eens iets van me te laten horen.
Mijn laatste bericht was wat droevig en ik had eigenlijk
niet zo'n idee wat ik daarna nog moest zeggen en heb ik
mijn hele blog geparkeerd ergens aan de zijkant van mijn
gedachten, zo af en toe dacht ik oh ja en vervolgens 
ach nee en zo verstreek de tijd..
Uiteindelijk heb ik dan toch besloten om naar huis te gaan,
nadat mijn zoon had geïnformeerd wat de rustigste dag zou
zijn om te reizen want ik kiepte achterover van de stress bij
het idee om in welk vervoersmiddel dan ook te gaan zitten.
Dat werd 2 januari en gelukkig hoorde ik een week voor 
vertrek dat een negatieve test nodig was om te gaan,
voor iedereen, dat was een opluchting.
Dus ik liet mij op de valreep testen en ik kreeg groen licht,
er waren zelfs wat mensen die bij het boarden werden 
geweigerd omdat ze niet de juiste papieren hadden..


 De terugreis was een ietwat surrealistische ervaring
met een bijna leeg vliegtuig en verlaten luchthavens.
Bij aankomst was de band leeg en stond er dat de bagage
al gelost was maar mijn koffer was er niet, na wat gedoe
bleek mijn koffer de enige van die vlucht en waren ze
vergeten die op de band te zette, pff, toch nog gevonden.
(vliegen was trouwens de enige mogelijkheid, P wilde me
nog wel ophalen met een gehuurde auto maar dat kon niet,
evenals de trein in verband met quarantaine als je naar
een oranje code gebied reist, dat zou een lange reis
zijn geworden, oh, stel je voor)
Enfin, nu zit mijn quarantaine er op en kan het normale
leven weer beginnen, eeh, wacht eens even, ik weet 
eigenlijk niet meer zo goed wat dat is..jij?
Dus ik neem het dag bij dag en ik zie wel wat er komt
(eigenlijk is dat altijd zo toch, dat je niet weet wat er
komt, dus toch nog iets wat normaal is, haha)

Ik wens je een fijne dag
(en morgen zien we wel)
-X-

vrijdag 27 november 2020

Eindeloze zondagen


Nu was ik er een tijdje niet, ik was er wel natuurlijk maar
niet hier op mijn blog, het is niet zo dat ik er niet aan dacht
aan mijn blog, dat deed ik elke ochtend even..
Maar zoals elke gedachte op het moment lijkt het alsof ik
er geen enkele vast kan houden, ze wapperen maar een 
beetje door mijn hoofd en ik zie ze voorbij komen maar
echt over iets nadenken lijkt me niet te lukken noch kan
ik een gedachte vastgrijpen en tot een conclusie komen.
Ben ik geheel onbedoeld mindful geworden; ik observeer
wat er is maar daar blijft het, geloof ik, bij, vanochtend zei 
ik wel drie keer tegen mezelf; hup zet iets op je blog Ingrid.
Als je al zoveel weken alleen bent ga je tegen jezelf praten,
ik in ieder geval wel, of ik ben nu echt een murmelende
oma geworden, dat kan natuurlijk ook..
Ik ben ook nog steeds hier in Wenen, wat ook wel het 
resultaat mag heten van mjn besluiteloze zijn, elke 
gedachte aan reizen in deze tijd laat ik voorbij drijven,
want het voelt absurd om er zelfs maar bij stil te staan,
maar blijven evengoed, dus ik dobber door de dagen heen.



Sinds mijn laatste bericht kreeg ik eerst een infectie in mijn
oog, geen idee waar het vandaan kwam, misschien van  
een oude mascara, omdat het besmettelijk was, bleef ik 
van iedereen weg en toen het na een dag of acht wat beter
ging (met tussenkomst van een oogarts en antibiotica) 
kwam er een strenge lockdown hier..
Omdat mijn zoon en familie in quarantaine moesten voor
10 dagen (allemaal goed afgelopen, gelukkig) zag ik nu
al tijden niemand en de dagen glijden in elkaar over.
Ik moet soms op mijn telefoon kijken wat voor een dag 
het eigenlijk is, want deze lockdown voelt als een 
eindeloze zondag, het weer werkt daar ook aan mee,
het is constant grijs en koud, alsof het elk moment kan
gaan sneeuwen maar er gebeurt niets, helemaal niets..
Dus ik wandel elke dag, de ene voet voor de andere
zonder een speciaal doel, ik lees, mediteer wat en ik brei.
Er komt natuurlijk een moment dat ik een gedachte moet
vasthouden en besluiten wat ik ga doen en daarmee bedoel
ik naar huis gaan maar zelfs als ik dit typ lijkt dat een 
onneembare horde, dus ik zal dit bericht maar eens posten
en een wandeling maken en dan zie ik wel,
het zal zich wel ontvouwen.

Ik wens je een goed weekend, ik zag net dat het vrijdag
is maar het had net zo goed dinsdag kunnen zijn :-)
-X-

donderdag 5 november 2020

Het woud in


 Nu kijk ik 's avonds nooit naar het nieuws, om een zekere
kalmte te bewaren voor het naar bed gaan, het zou 
zich vast kunnen haken in mijn gedachten, waardoor ik
de hele nacht, of tenminste de halve lig te tobben..
Maar een paar avonden geleden hoorde ik helicopters en 
zoveel sirenes dat ik toch dacht ik kijk even want dat is wel
erg veel ongewoon tumult, en ik las iets over een aanslag 
hier echt vlakbij, in de binnenstad.
Ik appte even naar mijn zoon Daan en hij vond al smel
meer informatie op de Oostenrijkse media, toen was het 
wel gedaan met de rust natuurlijk, door alle geluiden buiten
en door het volgen van het vreslijke nieuws.
Onnodig te zeggen dat het wel een tijdje duurde voordat 
ik sliep, zoveel vragen spookte door mijn hoofd, met name
waarom en wat bezielt die mensen, zoveel haat..
Daar kreeg ik natuurlijk geen antwoord op en uiteindelijk
viel ik in slaap, de volgende dag moesten wij binnen
blijven en de hele dag was ik wat onrustig.
In wat voor een wereld groeit mijn kleinzoon en (natuurlijk
alle andere kinderen) op, waar gaat het heen, kan ik er iets 
aan doen, moeten we het nemen zoals het komt en een soort
gevoel van vrede in onszelf vinden (meest waarschijnlijk)
Dus ik mediteerde, deed wat yoga, ijsbeerde wat door het
appartement (dat kan, het is nogal groot) luisterde muziek
en breide de ene rij na de andere..

Ik voelde een sterke neiging om Roodkapje maar achterna
te lopen, het woud in en nooit meer terug te komen,
maar ik begrijp dat dat de oplosing niet is, ik ben er nog
niet helemaal uit wat dan wel...

Ik wens je een fijne dag, kalmte en wijsheid.
-X-