woensdag 27 mei 2020

Schip


Om te beginnen is dit natuurlijk een waardeloze foto,
ik nam hem door het raam, vandaar ook de vlek, ik had 
net zo makkelijk even naar buiten kunnen lopen, maar dat 
deed ik niet, ik nam me voor, toen ik deze foto bewerkte
even een nieuwe te nemen maar ik vergat het helemaal.

Maar dat is natuurlijk niet het verhaal, dat is namelijk het
volgende; op een gegeven moment viel het mij op dat er 
ineens wel heel veel rijnaken (zo heten ze toch, of zijn het 
binnenvaartschepen, of allebei misschien) door het 
kanaal hier voor het huis langskwamen.
Ik maakte er een foto van eentje die ik op mijn Instagram
stories poste, daarbij zei ik dat ik het zo leuk vond al
die schepen, ze maken ook zo'n gezellig geluid.
Waarop ik een antwoord van iemand kreeg die zei dat
het kwam omdat ergens bij Zaandam de sluizen dicht waren 
en dat ze daarom deze route namen, ze wist dat omdat ze 
zelf regelmatig langs mijn huisje kwam met haar schip.
Ze beschreef het schip en zei dat ze zou zwaaien de
volgende keer, en geloof het of niet, op een gegeven
moment zag ik haar schip langskomen, wat een toevel
want ik kijk wel vaak, maar niet de hele tijd uit het raam,

Ik ging snel naar buiten en ik begon als een malle te 
zwaaien, alsof ik een lang verloren vriend zag (ik 
kende deze mensen helemaal niet) en ze zwaaiden terug,
ooh echt zo leuk, ik werd er echt helemaal blij van,
wat een geweldig moment was dat zeg :-)

Ik heb ze daarna niet meer gezien, wel vele andere boten,
en ik hoop dat die sluizen nog lang dicht blijven,
zodat ze hier gezellig langs blijven varen.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 25 mei 2020

Spelden en naalden


Toen ik een jaar of zeven was, dat was zo ongeveer
in de middeleeuwen, kreeg ik een speldenkussen, 
dat zat in een doos met allerlei dingetjes die wij altijd 
kregen met de feestdagen van een oom en tante.
Ik kan me de oom en tante zelf niet herinneren maar
 de cadeautjes die ze altijd stuurden, wel.
Het waren altijd wat vreemde cadeautjes, alsof ze ze 
gewoon uit de kast pakten, niet speciaal voor kinderen
gekocht; een handdoek, een oud treintjes, gebreide sokken
en handwerkspullen, zoals het speldenkussen..
Ik vond het overigens geweldig van die echte volwassen 
cadeautjes dus ik was bijzonder in mijn nopjes (haha, 
wordt deze uitdrukking eigenlijk nog gebruikt? ) met 
mijn kussentje met spelden en naalden, ik heb het nog 
steeds, het staat hierboven op de foto.


Omdat het op de één of andere manier nogal hard is 
geworden, het is natuurlijk al stokoud en niet meer 
geschikt voor dikke naalden maakte ik een nieuwe.
Het is supersimpel mocht je er ook eentje willen maken,
want het is gewoon een dubbelgevouwen lapje.
Ik gebruikte de gerstenkorrel steek; 1 recht, 1 averecht
en dan in de volgende rij andersom, dat geeft een leuk
effect en je kan de naalden er makkelijk insteken.


De maten zijn bij benadering als je een iets dikkere of 
dunnere naald gebruikt wordt het breder of smaller.
Als je goed kijkt zie je dat ik in het midden een draad door 
het werkje heb geregen, dat maakt het makkelijker om 
het dubbel te vouwen, dan weet je waar dat moet :-)

Het oude speldenkussentje zal ik natuurlijk altijd blijven
gebruiken, ik ben er aan gehecht, maar voor de dikkere 
naalden is deze echt heel handig, hoewel ik even zo vaak
mijn naalden in de zijkant van de bank steek, oh oh, 
omdat het zo makkelijk is als ik bezig ben, ik zal 
proberen mijn leven te beteren en ze in plaats daarvan
in mijn nieuwe mapje te stoppen..

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 22 mei 2020

Oo, wat ben je groot geworden..


Afgelopen woensdag werd mijn kleinzoon Timo één jaar,
natuurlijk kon ik daar niet bij zijn, dat was jammer maar 
ik denk dat heel veel mensen op het moment wel iets
jammer vinden wat op dit moment niet kan, ik kon mij 
makkelijk over dat gevoel heenzetten, gelukkig..

Als ik daar wel geweest was had ik waarschijnlijk als een
echte oma gezegd, oooh wat ben je groot geworden en dan een 
klein traantje weggepinkt, ik denk dat ik mij in had kunnen 
houden om niet even een kneepje in zijn wang te doen, zoals
ik mij van vroeger herinner en wat ik nooit fijn vond :-)

Gelukkig is het heel makkelijk om foto's en filmpjes te 
versturen, ik wou bijna zeggen, tegenwoordig, maar dat klinkt
ook al weer of ik nog steeds stomverbaasd ben over de techniek
en eigenlijk niets begrijp van het digitale tijdperk, haha, 
(misschien is dat ook wel zo)
Maar ik krijg , zo ongeveer, dagelijkse updates dus ik krijg 
van alles wat mee; hoe Timo lekker aan het spelen is, de 
eerste stapjes achter een karretje op wielen, dat hij zo graag 
naar de bus kijkt die bij hen door de straat rijdt en dan wijst
en Bam roept en dat hij sinds een week of wat los kan lopen.

Deze foto werd genomen in de dierentuin van Wenen, waar
ze voor Timo's verjaardag naar toe gingen, hij vond met name
de vissen heel erg leuk en kijk toch eens naar die mollige 
beentjes en die schoentjes, hoe lief is dat..

Enfin, ik zou nog wel een tijdje door kunnen gaan, met 
hoe lief en fijn dit en dat, maar het spreekt voor zich dat 
ik alles zo ongeveer leuk vind aan Timo en dat ik bijzonder
geniet van het grootmoederschap, ook al is het op afstand.

(ik ga er gewoon vanuit dat een weer een keer moment 
komt dat ik gewoon weer die kant op kan, desnoods 
op de fiets, oh haha, zie je het voor je..)

Ik wens je een goed weekend
-X-

dinsdag 19 mei 2020

Breien


Ooh, heb je dat soms ook dat je wakker wordt en het
gevoel hebt dat je helemaal geen zin hebt in de dag die 
zich voor je uitstrekt, maar dan ook echt geen zin?
Ik weet wel dat als je bijvoorbeeld op Instagram kijkt dat
iedereen altijd Heel veel zin lijkt te hebben en vaak 
geheimzinnige boodschappen plaatsen met; wat ik nu toch
aan het doen ben, ik kan er helaas nog niets over zeggen..
En ik weet ook wel dat het helemaal niet zo gewenst is als
je zegt dat er niks spannends in het verschiet ligt of dat je 
even helemaal niet geniet van de dingen van de dag, dat je
alleen maar zin hebt om te gaan breien op de bank, maar ik 
zeg het toch, het kan toch niet zo zijn dat ik de enige ben?

De enige die soms gewoon helemaal nergens zin in heeft,
dat de gewoonheid van de dingen soms zwaar wegen, dat
de muren van het huisje wel eens op je afkomen, dat je 
maar een beetje aan het dralen bent en dat je nergens
toe komt al is er niet eens een echte reden, dat je wel wil
gaan stofzuigen maar de kamer ineens zo groot lijkt
(en dat wil at zeggen in mijn mini huisje :-)
Dat je er niet eens een antwoord op zou hebben als iemand
zou vragen; maar wat is er dan, je zou niet verder komen
dan; nou ja, gewoon..

Misschien ben ik wel de enige, dat zou best kunnen en dat 
is ook goed, want wat zou ik er aan kunnen doen en het 
zou bovendien betekenen dat iedereen blij is, altijd en
overal, dat is een prachtige gedachte, vindt je niet?

Ik wens je een fijne dag, 
ik hoop echt dat je er zin in hebt :-)
-X-

vrijdag 15 mei 2020

Falen


Toen ik laatst deze quote las, moest ik er wel een beetje
om glimlachen, en ik dacht aaah ja, zo is het eigenlijk ook.
Vooral dat struikelen van mislukking naar mislukking, zie
ik dan meteen voor me (ik zie dingen altijd meteen als 
een beeld voor me, heb jij dat ook?) 
Story of my life, zoals ze dat zo mooi zeggen, ik deed een
studie die ik niet afmaakte, had talloze baantjes, werd 
uiteindelijk psychiatrisch verpleegkundige, ha een diploma!
Maar ik werkte nog geen jaar toen ik moest stoppen 
vanwege serieuze nek- en rugklachten, daarna rommelde
ik maar wat aan, verkocht vintage stoffen via internet
en ik begon met mijn blog, dat doe ik wel al 10 jaar :-)
Toen besloot ik kamers te gaan verhuren aan toeristen
 in het grote huis waar ik toen woonde in Zeeland, maar 
toen het net op gang kwam, moest ik daar weg..
Ooh, weer opnieuw beginnen, ver van alles wat mij 
vertrouwd was van Zutphen naar de Betuwe en 
uiteindelijk naar Amsterdam, pfff...
Ik maakte ondertussen een kleurboek en drie DIY 
boeken, waarvan de laatste zo slecht verkocht dat de
uitgeverij besloot dat niemand zat te wachten op mijn 
gevoelige sfeerboekjes (hun woorden) en dat het klaar
was met het boeken maken, aah ja, jammer..

Kortom, je zou kunnen zeggen dat ik niet erg succesvol
ben geweest in de zin van een carrière, maar als je het 
bekijkt vanuit het standpunt van Sir Winston Churchill,
ben ik heel succesvol, wat een heerlijke gedachte,
zo had ik de dingen nooit bezien, met vriendelijke dank.

Ik heb mij struikelend een weg gebaand, ben gevallen,
heb mijzelf weer opgeraapt (dat viel niet altijd mee) en ik
 ben met goede moed en enthousiasme weer voort gegaan..

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 13 mei 2020

Pronkkastje


Een jaar geleden of zoiets kocht ik een geweldig kastje, 
een heel oud kastje, ik denk dat het uit een apotheek komt,
met plankjes aan de bovenkant en laatjes van onder.
(ik zal eens een foto nemen van het hele kastje voor het idee)
Dat kastje staat in een hoekje naast de tafel waar mijn pc
staat en zit helemaal vol met mijn knutsel spullen, oh haha
dat klinkt zo kneuterig en gezellig, alsof ik elke dag met een
pot Gluton en papier dingetjes in elkaar zit te plakken.
Dat is natuurlijk niet zo, maar mijn papier ligt er in, mijn 
haaknaalden in een gezellig klein laatje en op de plankjes
ligt mijn voorraadje wol op elkaar gestapeld.
Kijk dan, hoe gezellig, ze daar samen staan, de bolletjes 
kan je zo maken met een wolwinder, mocht je ook 
van die heerlijke stapeltjes wol willen hebben..

Bovenop het kastje staat en verzameling Maria's, soms 
staan ze in de kast, maar soms voel ik de behoefte
om ze er weer uit te halen, het is zo'n vredig gezicht..
De pot die er op staat erfde ik van mijn moeder, ik had als
kind een fascinatie voor die pot en de kinderen er op,
ik schreef er al eens een blogbericht over..
Verder een sneeuwbol uit Oostenrijk, het land van mijn 
verlangen en dan met name natuurlijk Wenen, ik hoorde
net dat de grenzen misschien weer open gaan over een tijdje
dus er gloort hoop in de verte, ooh wat knap ik altijd op
van lichtpuntjes in de verte..

Zoals je begrijpt ben ik dol op mijn kastje en ik herschik 
alles regelmatig, gewoon omdat ik dat fijn vind om te 
doen, het is mijn 'pronkkast' , zoals een oude bejaarde
 buurvrouw haar kast met mooie dingen noemde..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 11 mei 2020

Fotootjes


Gisteren was het moederdag en ik voelde ineens de behoefte
om naar een foto van mijn moeder te kijken, dus ik rommelde
wat in een schoenendoos met oude fotootjes, er zaten veel van
die kleine, zwart wit foto's in, een leven in vierkantjes.
Ik vond er een paar die me aanspraken en ik keek er naar
terwijl ik aan mijn moeder dacht, ze zag er blij uit op de 
meeste foto's, maar ik weet dat ze het vaak moeilijk had,
dat ze ongelukkig was over hoe de dingen waren en gingen.
Ook vond ik een fotootje van mijzelf met mijn lange vlechten
toen ik twaalf jaar was en ik dacht terug aan toen.
Eigenlijk heb ik pas achteraf het verhaal van mijn jeugd
en de rol van mijn moeder daar in, gelabeld, zo van dit was
goed en dit was niet goed, toen ik jong was dacht ik daar niet
over na, het was zoals het was, of dat nu normaal was of niet.
Er is een hele periode geweest dat ik boos was op mijn 
moeder, omdat ze weigerde antwoord te geven op mijn 
vragen, dat ze geen verantwoording wilde afleggen en 
ik heb mij altijd voorgenomen nooit zo te zijn als zij..
Dat is natuurlijk niet gelukt, ik heb ook steken laten 
vallen en ik ben blij dat er uiteindelijk een punt is gekomen,
toen ze nog leefde, dat ik haar kon bezien met een grote
mildheid en dat ik niet omzag in wrok, 
Ze deed wat ze kon, ze was wie ze was, net zoals
 ik dat ook doe, net zoals ik ook ben, en af en toe, zoals
gisteren denk ik eens terug aan haar verhaal..

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 8 mei 2020

Competitie (loos)


Ooh, dit vind ik toch zo'n mooie uitspraak, de wens dat 
we elkaar allemaal het allerbeste gunnen en niet meer 
(en zeker ook niet minder) willen zijn/hebben dan een ander.

Over het algemeen gaat het mij redelijk goed af, het ontbreekt
mij ten ene male aan enige vorm van competitie drang.
Ik was zo'n kind wat als laatste werd gekozen by gym,
omdat ik er niet goed in was, dat ten eerste, maar zeker ook
omdat ik geen enkel verlangen had om te winnen en altijd
maar een beetje rond me heen stond te kijken, oh haha..
(ik vond het zelfs niet erg dat ik niet gekozen werd)

Natuurlijk denk ik wel eens als ik op de social media kijk,
en al helemaal op Instagram, ik wou dat ik ook zo'n huis
had, zo'n vakantie, zulke mooie wol, zo'n goed bedacht 
patroon, van die fijne kleren of bijzondere spullen..
Maar meestal zijn dat maar vluchtige gedachten die zo
weer mijn hoofd uit zweven en ik voel mij al helemaal
niet geroepen om dat te overtreffen, ik vergeet het gewoon.

Soms denk ik wel dat enige vorm van fanatiek zijn mij
had geholpen om wat verder te komen in het leven, dat 
ik echt wat meer had kunnen bereiken als ik iets van
competitie had gevoeld, zo van; wat zij kunnen kan ik ook,
maar ik kan het gewoon niet vinden dat gevoel.
(ik heb juist vaak gedacht, dat ik het niet kon, en als ik
het dan probeerde ging het eigenlijk best wel)

Hoe dan ook, ik hoop dat het goed met je gaat :-)
en hartelijk bedankt dat je mijn blog leest, dat waardeer
ik bijzonder, dat mag ook wel eens gezegd worden.
Fijn weekend voor jou.
-X-

woensdag 6 mei 2020

Wapperen


Daar op dat linker roze stoeltje zit ik elke ochtend even
mijn koffie te drinken, ik kijk dan naar de tuin, naar de twee
duiven die er altijd zitten en ik luister naar de vogels.
Stil is het nooit daar achter in de tuin want je hoort de auto's
van de ring in de verte, als je goed luistert hoor je de metro
langs suizen en er er is altijd wel iemand ergens aan het 
zagen of zoiets, maar het is een goede plek om te zitten.
Ik denk dan na over wat ik op mijn blog zal zetten, en ik 
hoop dat mij zomaar een goede begin zin zal invallen.
Soms gebeurt dat en soms ook niet, zoals vandaag, vandaag
kon ik niets verzinnen, misschien komt dat omdat ik straks
naar de tandarts moet omdat er een kroon uit mijn mond
viel, fijn tijdstip met al die maatregelen, maar aan de andere
kant is de tandarts sinds een week weer open, dus misschien
is het precies het juiste tijdstip..
Of misschien weet je het de ene keer beter dan de andere,
of heb je soms veel woorden en soms geen..
Zo gaan de dingen en in mijn mindful meditatie van gisteren
van Edel Maex, je kan ze hier vinden, moest je kijken naar 
wat opkwam en het dan bezien al interessant, wat het dan 
ook was, dus zo kijk ik ook maar naar mijn blogberichten.

Ik wapper gewoon een beetje mee met de wind en ik kijk
naar wat er op kwam, vandaag was het dit, interessant (haha)

Je kan verschillende geleide meditaties op de site gewoon
beluisteren maar je kan je ook inschrijven dan krijg je 
er drie per week in je inbox, echt heel fijn, je kan ze ook
doen onder dat je cursus deed, hoewel het dan wel een 
goed idee is om je een beetje in te lezen over het hoe en
waarom..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 4 mei 2020

Bam


Ruim een maand geleden ging de kringloopwinkel
dicht, of misschien is het zelfs wel al veel langer geleden,
ik moet zeggen dat ik het gevoel voor de tijd en de dagen
een beetje kwijtgeraakt ben, de dagen vloeien in elkaar.
Ik kocht toen deze zachte wol, heel soms hebben ze wol
die ik mooi vind, niet zo vaak dus het is iets waar ik extra 
blij van word, ook kocht ik wat boeken.
Later, toen de bibliotheek ook dicht ging had ik er spijt 
van dat ik niet wat meer boeken had gekocht en ik ging 
steeds minder en langzamer lezen omdat ik geen idee 
had hoe lang dit allemaal zou gaan duren..

Tot mijn grote plezier las ik vorige week ergens dat er
weer een kringloop open zou gaan en ik hoopte dat ze
alles goed geregeld zouden hebben zodat ik er naar 
binnen kon gaan, gek eigenlijk, hoe snel je dan toch 
weer gewend raakt aan die anderhalve meter enzo.
Het was allemaal prima in orde en ik was zo blij als
wat om daar weer eens rond te mogen kijken, alsof ik
nog nooit van mijn leven in een kringloopwinkel was
geweest, wat ongelofelijk leuk daar allemaal, haha.
Dus ik kocht wat boeken, eindelijk, een vaasje en 
een geweldige vintage Fisher Price bus met passagiers.
Mijn kleinzoon Timo is sinds kort in de ban van de
bus die langs hun huis rijdt, ze gaan elke dag even 
kijken, zo lief, hij noemt de bus: Bam, wat ik een
natuurlijk een prachtig woord vind daarvoor.

De bus deed ik in het pakket wat ik opstuurde voor
de eerste verjaardag van Timo over een paar weken, 
waar ik natuurlijk niet bij kan zijn, helaas..
Maar ik wacht rustig af en probeer vertrouwen te 
hebben dat alles langzaam aan weer beter zal
gaan en ik vast nog wel eens naar Wenen kan.

In ieder geval is de kringloop weer open, dat is 
in ieder geval een stapje in de goede richting
(en ik koester elke centimeter voor uit)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 1 mei 2020

Val


Van de week ging ik even wat boodschappen doen,
soms moet dat gewoon even, hoewel ik er altijd een 
beetje tegen op zie, ik probeer wel altijd een rustige
route te kiezen, liefst met wat groen hier en daar.
Op de terugweg rommelde ik wat met mijn rugzak
en ik lette niet op waar ik liep en voordat ik het wist
struikelde ik over iets en viel eerst op mijn knieën en
daarna languit op de straat, dat gebeurde zo snel dat
ik geen idee had wat er nu precies gebeurde..
Er fietste een vrouw voorbij, terwijl ik viel en ze riep
achterom; hé, je moet wel uitkijken hè, ach jee dat 
was niet zo heel erg vriendelijk, althans dat vond ik.


Ik stond weer op en liep verder voorzover dat ging, ik 
was duizelig en misselijk en ik had het gevoel dat ik 
flauw zou vallen en ik zei tegen mezelf; ga zitten Ingrid.
Dus ik ging zitten op het gras naast de stoep, en iedereen
liep gewoon langs mij heen, dat heeft mij achteraf nog
misschien nog wel het meest geraakt.
Dat je zomaar onwel kan zijn op straat en mensen je 
 gewoon negeren, ik begrijp heel goed met de anderhalve
 meter regel dat je uit de buurt blijft maar je kan ook 
iets zeggen, toch, zoals de man met zijn zoontje die
wel vroegen of het wel goed ging, zo aardig..
(gelukkig zijn er nog aardige meevoelende mensen :-)
Hij ging een glas water halen en bleef bij me totdat P
mij op kwam halen, die had ik inmiddels gebeld.

De schade viel achteraf gelukkig mee, ik heb een 
gekneusde vinger, blauwe knieēn en ik ben inmiddels
wel bekomen van de schrik maar al met al vond ik 
het een ontluisterende ervaring.
De herinnering die ik vast ga houden is de vriendelijke
man die wel oog had voor een ander, de rest kieper ik
zo over boord omdat ik graag blijf geloven in goedheid.

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 29 april 2020

Linten


Nu wilde ik mijn Koninginnedag verhaal nog even afmaken,
er zijn geen foto's van die dag dus ik gebruik er maar eentje
die een beetje bij het verhaal past, het gaat over het wel of
niet iets vasthouden en als een houten pop het kan..
Enfin, na de parade achter de fanfare aan langs alle bejaarden,
moesten de meisjes die op gym zaten, dat waren zo ongeveer
alle meisjes van het dorp, ik was er heel slecht in, maar het
was sociaal onwenselijk om niet op gymnastiek te zitten.
De gymlessen werden met ijzeren hand geleid door tante Ans
en haar assistente Lenie, in mijn beleving was er sprake
van een waar schrikbewind, oh haha, dat was waarschijnlijk
helemaal niet zo maar ik was bang van ze..
Voor Koninginnedag hadden wij een dansje ingestudeerd wat
wij moesten uitvoeren voor alle bejaarden op het grasveld.
We moesten daarbij met rood, wit, blauwe linten zwaaien
en vriendelijk lachen natuurlijk, er was ons steeds gezegd
dat wij de linten niet mochten oprapen als we ze zouden
laten vallen, maar gewoon doorgaan en werd er bij gezegd
dat het wel heel erg dom zou zijn als je ze niet vast kon houden.

Nu ja, je raadt het al, de muziek kwam nog maar net krakend
uit de boxen en bij de eerste zwaai naar boven met de 
handen liet ik de linten zo in de lucht vliegen, misschien
wel van de zenuwen en ik maakte als enige het dansje af
zonder linten, ooh, als ik er nog aan terug denk, het ergste 
was misschien wel dat ik ook meteen begon te huilen..

Daarna kreeg ik ook nog een preek van een teleurgestelde
bozige gymjuf, over hoe dom en kinderachtig (dat huilen)
Het hele voorval maakte grote indruk op me en ik heb 
daarna altijd een gloeiende hekel aan gym gehad..

Nu kan ik er om lachen maar ik leef ook mee met dat
kleine meisje in mij dat de linten los liet..

Ik wens je een fijne dag (en als je iets laat vallen, denk 
dan ach, nu ja en raap het gewoon op :-))

-X-

maandag 27 april 2020

Hoezee


Ach nu vergat ik helemaal dat het Koningsdag was,
in mijn hoofd heet het eigenlijk nog steeds Koninginnedag,
naar goed, dat is al een tijdje niet meer zo..
Dus ik haastte mij vanochtend om de voordeur open te 
doen en te kijken of er toevallig ergens een vlag hing in
de straat, wat een weinig boeiende foto opleverde, dus
keek ik noch even in de archieven naar een foto die iets
van de sfeer voor deze dag had, ik vond een kroontje :-)
Normaal vind ik Koningsdag heerlijk, lekker struinen
tussen de rommel van anderen, maar vandaag is anders.
Toen ik vanochtend buiten koffie zat te drinken dacht ik 
aan de Koninginnedagen vroeger toen ik klein was.
In het dorp in Zeeland waar wij woonden kwamen om
8 uur in de ochtend herauten (zo noemden we dat, het
waren eigenlijk natuurlijk gewoon boerenjongens)
 te paard iedereen wakker maken, ze bliezen dan 
met een trompet het liedje;
Als je niet opstaat blijf je maar liggen, moet je maar
weten wat er van komt, ik zing het zo nog mee..


Dit is dan de waardeloze foto van de wimpel in mijn 
straat, oh haha, nu ja het hoeft niet altijd perfect, toch?
Als wij dan gewekt waren door de trompetten, maakte 
voelde ik altijd een soort opgewonden blijheid, zoals je 
die eigenlijk alleen als kind had bij een bijzonder dag.
Vervolgens verzamelde iedereen zich op het dorpsplein,
waar de burgemeester sprak en wij allemaal met 
 vlaggetjes zwaaiend en oranje papieren hoeden op
het Wilhelmus zongen waar we hard op geoefend
hadden op school en als je het niet meer precies wist,
zong je gewoon maar wat (zoals ik)
Daarna gingen alle kinderen van het dorp achter de fanfare
aan naar een bejaardenhuis buiten het dorp, zie je het voor
je, het lijkt wel iets uit een film, waar dan alle bejaarden
buiten op een stoel waren gezet en wij daar dan zwaaiend 
met onze vlaggetjes langs liepen, oh haha, echt waar..

Eigenlijk is het verhaal nog niet klaar, er schiet me nog
iets grappigs te binnen, hoewel ik er toen van moest huilen,
maar dat zal ik in een volgende post vertellen, hoewel ik dat
misschien wel eens eerder deed, ik schreef zoveel berichten,
maar het bericht wordt veel te lang zo..

Ik wens je een mooie dag, 
hoezee, hoezee, hoezee (voor jou)
-X-

vrijdag 24 april 2020

Truitje


De meest gestelde vraag als ik iets gemaakt heb is
of ik er een patroon van heb, dat is bijna nooit het geval,
ik begin gewoon zomaar ergens en dan zie ik wel
of het iets wordt, vaak na heel veel proberen.
Het klinkt gek maar ik kan helemaal niet goed patronen
lezen, of ik heb er het geduld niet voor, dat kan ook,
daarnaast ben ik er echt helemaal niet goed in om ze te
maken, ik maak fouten, geef maar een halve uitleg 
en ik vergeet het juiste naald nummer er bij te zetten.
(Hoewel ik wel 3 boeken maakte met patronen, dat 
kostte heel veel moeite en verbeteringen van een ander)
Ik maak daarom ook bijna nooit patronen meer voor
mijn blog, ik ben er uren mee bezig en dan nog is
het net niet helemaal goed en krijg ik daarna veel
vragen over het patroon die ik op afstand eigenlijk
niet kan beantwoorden, ik moet het werk in mijn 
handen hebben om te zien wat er fout gaat.


Je zou dus wel kunnen zeggen dat ik een intuïtieve 
handwerkster ben, ik moet gewoon een draad en naalden
hebben en dan proberen en zien wat er van komt.
Soms zit ik avonden lang maar wat te proberen, en dat 
vind ik net zo goed bij het plezier van het maken horen
 als het eindresultaat, het gaat mij om het proces.
Soms maak ik een uitzondering, zoals voor dit truitje voor
mijn kleinzoon Timo, ik heb niet zo'n idee hoe groot zo'n
truitje zou moeten zijn dus dan gebruik ik wel een patroon.
Deze komt uit een Phildar baby breiboek, wat je gewoon 
kunt kopen bij wolwinkels, om precies te zijn komt het uit 
het boek herfst/winter 2017 en het is no.147.
Ik heb het wel een beetje aangepast, dat kan ik dan toch
niet laten, haha, het bloemetje naaide ik erop omdat de 
draad brak toen het breiwerk al klaar was, ik snap niet 
hoe dat kan, maar ik kon het op deze manier herstellen.

Ik wens je een goed weekend
-X-