Ben gaan vissen

 Terwijl ik dit blogbericht schrijf sneeuwt het buiten, natte

sneeuw dat wel maar het is toch een gek gevoel zo in April.

De eerste dozen staan al in de kamer omdat P. aan het 

pakken is, er is iets in gang gezet wat niet meer zomaar

teruggedraaid kan worden en ik moet zeggen dat de onrust

voelbaar is de hele dag, ook heb ik het gevoel dat ik de 

hele dag iets moet regelen, maakt niet uit wat, maar als ik

op mijn lijstje kijk valt het eigenlijk allemaal wel mee.

Het enige waar ik echt voor moet zorgen is dat ik soort 

van kalm blijf en de mijn focus hou, ik heb nogal de 

neiging om uit te wapperen in mijn hoofd, dat alles

door elkaar heen loopt en ik mee ga in de onrust.

Dus ik probeer vaste momenten in te bouwen; zoals

een uur per dag Duits leren, yoga doen en wat meditaties.

Verder maak ik lijstjes en streep ik af, elke streep die ik 

ergens door kan halen geeft rust, ook weer gedaan.

Maar het allerliefste zou ik zeggen; ik ben gaan vissen, 

ergens aan de waterkant met een kannetje koffie,

een hapje van het één of ander en natuurlijk een hengel

zonder aas, ik zou er niet echt een vis aan willen hebben.

Ik ben gaan vissen, tot ergens in oktober ofzo, als dit

allemaal achter de rug is en ik in mijn appartement kan.

Dat alles op wonderbaarlijke wijze geregeld was terwijl

ik mindfull onder mijn parasolletje naar het water 

zat te staren en af en toe zwaaide naar iemand die

met een bootje langs kwam varen (het liefst natuurlijk

iemand met een matrozenkiel aan :-)

Maar de realiteit is anders en ik neem mij elke dag 

opnieuw voor kalm te blijven (lukt niet altijd)

en dapper alles te doen waar ik zo tegen op zie.

Het is opgehouden met sneeuwen, het zonnetje schijnt

weer en ik wens je een fijne dag

-X-

Lekker bezig

Gisteren had ik een verkoopdagje, ik maakte gebreide 

schelpen en zeeëgeltjes en die verkocht ik dan als setje.

Oh ja, er zat ook nog een aquarel bij van de zee, eigenlijk

was het dus een 'verlangen naar de zee, pakketje'.

Als ik zeg verkoopdagje klinkt dat allemaal heel ontspannen

en gezellig, maar ik ben altijd een beetje gespannen en ik

zie er altijd een beetje tegenop, elke keer hetzelfde :-)

Om chaos te voorkomen bereid ik me altijd heel goed voor, 

dagen eerder begin al met kaartjes stempelen, (alleen

gekken en dwazen zetten hun naam op deuren en glazen,

dat spreekwoord schiet me nu te binnen met deze foto)

bootjes vouwen, bedankbriefjes schrijven en  gezellige

aardigheidjes verzamelen om erbij te doen.

Vervolgens zit ik dagen lang te dubben over de juiste prijs,

dan heb ik iets bedacht en dat leg ik dan aan P voor, die 

econoom is, die zegt dan altijd dat is veel te weinig,

reken nu eerst eens uit wat je aan materiaal kwijt bent..

Haha, ik en rekenen, maar goed dat doe ik dan en dan kom 

ik zo ongeveer op nul uit, dus dan kom ik met iets hogers.

P vind het dan nog altijd te weinig; hoeveel uur heb je daar

wel niet aan besteed? (veel, altijd veel) maar ik vind dat ik

mijn uren niet echt kan meetellen, dan zou alles wat ik 

maak volstrekt onbetaalbaar worden..

Uiteindelijk heb ik dan een prijs die ik goed vind, maar

dan ben ik een beetje zenuwachtig of mensen  dat wel

willen betalen, meestal is dat wel zo, maar toch..

Dan leg ik alle pakketjes klaar met nummers enzo en post

ik het, vervolgens moet ik dan alle berichtjes beantwoorden

en de juiste pakketjes in de juiste doosjes doen.

(en wat foutjes herstellen, ik raak altijd in de war van

die nummers enzo; huh dit was toch..oh nee toch niet :-)

Enfin, na vele vele uren is alles ingepakt en heb ik het 

gevoel dat ik een marathon heb gelopen, maar als ik

nu kijk naar het stapeltje keurige doosjes ben ik toch

blij dat het weer allemaal gelukt is!

(voorlopig maar weer eens even niet)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Slaap er eens een nachtje over

Het was vooral de zomer dat ik naar Wenen ging, niet 

één maar zelfs twee maal, 5 weken in totaal, hoewel die

vijfde week niet helemaal de bedoeling was, maar

misschien vertel ik daar later nog eens over.

Eigenlijk zou ik de eerste keer samen met een vriendin 

gaan, ik deed haar een ticket cadeau, maar mijn voorpret

was vele malen groter dan de hare.

Na wat app gesprekken die langzaam maar zeker 

gierend uit de hand liepen en wij uiteindelijk

beide onze stellingen betrokken..

Ik wilde horen dat ze er toch een beetje zin

in had, zij vond dat ik mijn verwachtingen niet aan een

ander op mocht leggen (om het kort samen te vatten)

en uiteindelijk vertrok ik alleen naar Wenen.

Natuurlijk niet op zo'n gezellige vrachtwagen met

lieve konijntjes hoewel ik dat heel gezellig had gevonden,

maar in een vliegtuig waar ik al in zat 

dat uren op Schiphol bleef staan vanwege 

een enorm onweer ergens op de route naar Wenen.

Daarnaast ook nog eens ziek, dus al met al geen goed

begin van het uitje waar ik zo naar uit had gezien.

Maar ik ben aangekomen en ik werd opgehaald door

mijn zoon Daan, die daar inmiddels al weer jaren woont.

Ik logeerde in een prachtig appartement van een familielid

van Julia, de vriendin van Daan, ik zal je later wat 

foto's laten zien, het was echt geweldig.

Natuurlijk kon ik de eerste nacht helemaal niet slapen,

ik voelde me beroerd het was ook heel erg warm 

(takkeheet, zouden we hier zeggen) en ik vond het

jammer dat ik dit allemaal niet kon delen met mijn 

vriendin, of beter ex-vriendin want ik hoorde nooit 

meer wat van haar, ondanks al mijn pogingen om 

in contact te komen, om het uit te praten.

(ik geloof niet dat er een schuldige is, we botsten 

tegelijkertijd tegen elkaar op)

Enfin, les die ik je mee wil geven, ga nooit appen

over gevoelige zaken, geschreven woorden kunnen 

hard lijken, je reageert indirect op elkaar en je ziet er

geen gezicht bij, recept voor ellende.

Wacht gewoon tot je elkaar ziet, ondanks het feit

dat je natuurlijk zo snel mogelijk je hart wil

luchten of je gelijk wil halen (er zitten altijd twee
kanten aan een verhaal, neem de tijd tot het stof is
neergedwarreld en kijk eens hoe je er dan tegenaan kijkt,
eigenlijk het ouderwetse; slaap er eens een nachtje over..:-)
Deze harde les geldt uiteraard ook voor mij!

Ik wens je een fijne dag

-X-

Grijzig

Ah ja, het is nogal stil hier, er gebeurt ook niet

zoveel, je mag wel zeggen dat ik me in de 

spreekwoordelijke lappenmand bevind..

(die er voor mij niet zo feestelijk uit ziet als

de stapel lapjes op de foto)

Grieperig, met wat koorts en een bonzend hoofd,

en een soort van algemene droefheid over de dingen

die ik inmiddels wel herken van mezelf in dit jaargetijde.

Ik weet ook wel dat het weer over gaat en dan

vergeet ik weer hoe het voelde, daar in de lappenmand.

Maar nu voelt alles grijzig en kan ik me maar 

moeilijk motiveren voor wat dan ook omdat 

het mij allemaal nogal zinloos voorkomt..

Dus ik wacht geduldig op de lichtere dagen, op het

moment dat ik mezelf weer herpakt heb en alle 

vrolijke kleuren van de lappenmand weer zie

voor wat ze werkelijk zijn.

In de tussentijd zal ik een beetje lala-bloggen,

gewoon als ik iets gezelligs heb te zeggen want 

het lijkt me niet de bedoeling dat ik iedereen

meeneem in mijn gesomber :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Kalm aan

Ooh, het pad loopt nu al weer anders dan gedacht

en het jaar is nog maar 3 dagen oud..

Ik heb geen goede voornemens maar ik had wel 

gedacht dat ik echt weer 5 dagen per week zou 

gaan bloggen en dat lijkt nu al niet te lukken.

Ik ben nog steeds in een te-laat-opstaan-ritme en 

het afgelopen half uur heb ik zitten worstelen met

een heel ander bericht dan dit, maar als je haast hebt

om het online te krijgen dan komen de woorden niet.

Ah, dit zal dan de eerste les (weer) zijn dit jaar, kalm aan

en neem je tijd, het is natuurlijk een oud gegeven;

haastig gespoed is zelden goed, maar je hebt nooit iets

aan adviezen als je het niet zelf ervaren hebt, denk je niet?

Mocht jouw pad net zo kronkelig zijn als het mijne

en je nu al weer je grote of kleine verwachtingen 

bij moet stellen, weet dan dat je niet allen bent :-))

Ik wens je een fijne dag

-X-

Klik

En nu heb ik voor het allereerst sinds ik deze blog

schrijf, dat zijn zo ongeveer 2500 berichten een bericht

weggeklikt, het was een bericht over de kaakchirurg,

wat gelukkig achter de rug is,  en over familieverhoudingen.

Aan de ene kant kreeg ik hier reacties van herkenning 

aan de andere kant is het duidelijk niet goed ontvangen.

Ik heb wel het gevoel dat alles wat ik hier nu zeg, 

een delicaat evenwicht is, en dat ik over dun ijs wandel

en ik zit enorm naar mijn woorden te zoeken, terwijl 

ik dit aan het typen ben.. Ik vroeg P. zelfs of ik dit zo 

wel kon zeggen, iets wat ik nog nooit eerder deed.

Ik zal op zoek moeten in mijzelf

naar de vrijheid en het lichte gevoel dat ik mijn

eigen koers weer kan bepalen en niet mijn hoofd laten 

hangen naar wat anderen zeggen of vinden, want 

iedereen vindt altijd wel wat..

Maar oh, hoe moeilijk is dat!

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Over een tapijt dat mijn plan in de war stuurde..

Eigenlijk was ik al een tijdje bezig met het Wenen plan,

ik had contact met een aardige vrouw via Airbnb, zij had 

een leuk appartement in een fijne buurt in een huis met een tuin.

Vooral de tuin sprak mij aan, ik was van plan om eind mei

te vertrekken, toen ik haar mailde over mijn idee, zei ze;

wacht even met boeken, ik heb binnenkort een apprtement

wat grenst aan de tuin, nog veel fijner natuurlijk.

Ze zou mij laten weten wanneer het er op stond, in de weken

daarvoor wiebelde ik heen en weer over het plan, maar

ik werd steeds enthousiaster en dapperder over het hele

idee, en ik dacht als het erop staat boek ik..

En ja hoor, gisteren mailde ze, dus ik dacht Hup, daar ga je

en ik bekeek de foto's, als het een film was geweest had je

de Weense wals als muziek erbij gehoord en dan ineens

een krassend geluid en de muziek die stopte..

In het hele appartement lag tapijt, prachtig hoor, maar ik

ben echt heel allergisch voor ruimtes met vloerbedekking,

niet een beetje maar ik krijg meteen hoofdpijn en ik kan 

er echt ziek van worden, ah neee...

Dus dat kan niet en alle andere appartementen die in

aanmerking kwamen (prijs, ligging, vrij etc) zijn inmiddels

verhuurd, ik zocht nog een halve dag.

Dus, het loop altijd weer anders dan gedacht en nu 

ga ik even hergroeperen en het plan  uitstellen naar een 

later tijdstip, als het niet uit mijn vingers glipt het hele idee..

Bij mijn moeder staat nog dit groene fietsje, misschien kan

ik dat ophalen en hier door de stad gaan fietsen, haha.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Stukken minder gezellig..

Dat is maar een wijze van spreken en ik zou best zin

hebben om lekker te gaan breien maar eigenlijk ga ik  

ik iets heel anders doen waar ik een beetje tegenop zie.

Het zou stukken minder gezellig zijn als er op de 

foto zou staan; ik ben een lange dag naar mijn moeder

die in een verpleeghuis zit, ik kwam er al enkele weken

niet waar ik me dan weer schuldig over voel en ik zie er

nogal tegenop omdat de hele situatie nogal schrijnend vind

en ik moeilijk met de situatie om kan gaan en er altijd

compleet uitgeput vandaan kom, maar ik vind dat ik aan

haar moet denken en niet aan mezelf in deze en dat ik 

onmogelijk een goed evenwicht in deze situatie kan vinden..

Nee, dat zou stukken minder gezellig zijn dan;

ik ben gaan breien, denk je niet ?

Ik wens je een fijne dag

-X-

Zwemmen

Van het weekend vond ik in een bakje op de rommelmarkt,

deze diploma B, ik weet niet of je je deze nog herinnert

maar die kreeg je als je je zwemdiploma had gehaald,

en vervolgens op je zwempak moest naaien.

Ik heb nooit een diploma B gehaald, wel een A, dat was 

groen plaatje, want ik durfde niet te duiken.

De zwemles was zo ongeveer mijn dieptepunt in de week,

hoewel de gymles zo ongeveer op dezelfde plaats staat :-)

Op woensdag kwam de bus voorrijden en dan reden we

naar Vlissingen, dat zwembad bestaat al lang niet meer,

ik zat dan al te bibberen in de bus van de zenuwen.

Het zwemmen op zich ging nog wel, maar als we dan

in het water moesten springen of erger nog duiken, stond 

ik trillend als een riet op de startblokken..

Ik bleef ook gewoon staan ondanks de boze woorden van de

badmeester en het eindigde ermee dan hij mij bij mijn enkels

pakte, optilde zodat ik met mijn hoofd boven water hing

en dan liet hij los, ik gilde dan altijd van angst (aaah)

Het zijn natuurlijk methoden die tegenwoordig ondenkbaar

zijn en terecht, wat een bruut, maar toen leek het gewoon.

(het hielp natuurlijk ook helemaal niet)

Ik heb uiteindelijk mijn A diploma gehaald, maar veel

gezwommen heb ik nooit meer, ja, in zee, maar altijd zo

dat ik kon gaan staan en niet met mijn hoofd onder.

Ik heb erg geen trauma aan overgehouden hoor,

het is gewoon een herinnering, ik ga gewoon 

nooit meer zwemmen, dat is het eigenlijk.

Het embleem met de B erop is voor het 

kastje-met-dingen-van-vroeger van mijn broer

(dat heeft hij echt :-) ik heb tenslotte mijn 

B diploma nooit gehaald, hij wel, wat een held ;-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Je eigen zorgelijke zelf..

Gisteren stond ik even in een pashokje van een grootwinkel

bedrijf om wat truien te passen die in de aanbieding waren,

ik probeerde heel hard om niet in de spiegel te kijken, want

de verlichting in die hokjes is werkelijk medogenloos..

Toen ik dat per ongeluk toch deed, schrok ik me echt rot,

wie was die vermoeide afgeleefde vrouw in dat akelige licht.

Nu ik toch keek, keek ik eens wat beter; grijze uitgroei in mijn

haar, donkere kringen, vlekkerige wangen, oh oh..

Ik griste de truien mee, rekende er eentje af en moest me 

inhouden om niet met gebogen hoofd af te rekenen..

Op weg naar huis probeerde ik mezelf gerust te stellen; 

het was een stressvolle periode, ik heb constant hoofdpijn,

daar knap je niet van op en ik ben niet meer de jongste,

wat verwacht je; dat ik er fris en stralend uit zie..

Ook schoot mij een onderzoek te binnen waar ik over

las, ergens, het ging over de tijd die wij besteden met het

denken aan anderen, dat was verassend weinig..

Ook blijken mensen helemaal niet zoveel aandacht te 

besteden aan hoe anderen er uit zien, ik zelf probeerde mij

op de fiets naar huis te bedenken wie ik nu precies gezien

in de winkel, ik zag niemand speciaal voor me, gewoon mensen..

Ook probeerde ik me te bedenken wat bijvoorbeeld Guusje

de dag ervoor aanhad toen ik haar zag, iets groens, zwart?

Ik wist het gewoon niet meer, de rest van de dag probeerde ik 

steeds langere tijd over iemand na te denken, maar dat lukt 

helemaal niet, probeer het maar eens, het zijn allemaal 

vluchtige gedachten en dan ga je weer terug naar het gewone 

gebabbel in je hoofd, vaak gedachten over jezelf, wat je moet 

doen of je eigen zorgelijke gedoe in het algemeen..

Dat is een hele fijne conclusie; dat mensen waarschijnlijk

helemaal niet zoveel vinden van hoe je eruit ziet..

Nu ik zelf nog , haha; ik zou mijn haar kunnen verven,

misschien wat make up op kunnen doen maar voor de 

rest ben ik mijn eigen vermoeide zelf op het moment,

het is zoals het is, maar ik blijf mijlenver van welk

pashokje dan ook vandaan, voorlopig.

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Het is beter zo, denk je niet?

Eigenlijk heb ik me een beetje verslapen, maar het was

nog zo donker en zo warm in bed en omdat ik al een

paar dagen geen bericht schreef toch maar eentje..

Ik was gebleven bij het verhaal over mijn moeder,

natuurlijk vonden wij enkele relativerende woorden.

Maar misschien spraken we ze ook wel om het gevoel

van droefheid wat te overstemmen, want ik had met haar 

te doen hoewel ze alles gewillig onderging..

Ik was er voornamelijk bang voor dat ze ineens in de 

auto op weg naar de nieuwe plek zou zeggen; breng mij 

maar naar huis, maar dat deed ze gelukkig niet..

Wel gingen mijn broer en ik even naar het huis omdat

er nog wat dingetjes opgehaald moesten worden

Ze heeft nu een tijdelijke kamer, aanstaande vrijdag 

gaan wij er weer heen om haar definitieve kamer 

in te richten, dat doen we weer samen, zelfs mijn zus komt

uit Barcelona, waar ze woont, om te helpen..

Ik was natuurlijk al vaker in het lege huis geweest, leeg 

in de zin van dat er geen mensen zijn, alles, echt alles

staat precies zo als toen ze er nog woonde, wij hadden

enkel de bederfelijke dingen weggegooid.

Maar nu, in de wetenschap dat ze er nooit meer gaat

wonen maakt het huis met al zijn spullen, en dat zijn er 

nogal wat, tot een soort tijdscapsule, waarin de tijd

stil stond vanaf het moment dat ze wegging, alsof alles

vanaf dat moment bevroren was, hele rare sfeer..

Voor dit raampje hangen de gordijnen uit mijn jeugd,

ik vind het zo'n melancholisch beeld, maar dat terzijde..

Het huis wordt voorlopig niet verkocht, de buren houden

een oogje in het zeil en ook wij zullen er vaak zijn om

het op te ruimen, want ohoh..

Voor mijn moeder is het ook fijn om te weten dat het er

gewoon nog is, precies zoals het was, hoewel de kans dat

ze ooit terug zal keren verwaarloosbaar is.

Ze is beter verzorgd waar ze nu is en dat is wat wij de hele

dag tegen elkaar zeiden; het is toch echt beter zo,

stel je voor dat we haar alleen in het huis hadden moeten

achterlaten, wat zou er wel niet kunnen gebeuren,

nee, dit is veel fijner, we deden er goed aan, al deze

woorden als een plaat waarvan de naald in dezelfde 

groef blijft hangen, steeds weer opnieuw dezelfde woorden

ook toen we laat in de avond weg naar huis reden.

Misschien was het wel om het beeld van mijn moeder,

die in elkaar gedoken in haar nieuwe kamer zat en die met een 

klein stemmetje bedankt zegt en kom je gauw weer

zo snel mogelijk te vergeten (wat natuurlijk niet lukt)

en een soort van goed gevoel te hebben over deze dag.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Thuis

Deze foto's nam ik in de tuin van mijn moeder, eentje

ervan op dat laatste dag dat ze thuis was, bij toeval en

gelukkig was ik daar, het was een fijne dag.

Natuurlijk wisten we dat toen niet, dat ze na die dag niet

meer thuis zou komen, dat is altijd zo met onverwachte

laatste dagen dat je niet weet dat het daarna nooit 

meer hetzelfde zal zijn en gelukkig maar..

Morgen vertrekken mijn broer en ik in alle vroegte om

mijn moeder na een verblijf van maanden in het ziekenhuis

naar een nieuwe plek te brengen en daar zie ik tegen op.

Ik kan me zo ongeveer voorstellen hoe zij zicht voelt,

ik heb ook wel eens een onverwachte laatste dag 

(of in ieder geval een laatste dag waarop ik 

dacht dat alles normaal was) gehad in een huis en 

op een plek waar ik dacht altijd te zullen blijven..

Ook ik weet hoe het is als een ander besluit dat je je geliefde

huis moet verlaten, hoewel het bij mij natuurlijk een hele andere

situatie was, ik kon het huis alleen niet betalen dus ik moest

wel gaan, maar ik weet hoe moeilijk dat is.

Ook weet ik dat je je de beslissing eigen probeert te maken,

dat je probeert te denken het is beter zo, maar oh zo ingewikkeld.

Het doet mij pijn dat ik dat nu, gelukkig niet alleen, heb 

besloten voor haar of beter gezegd op aan heb gedrongen

om niet meer terug te gaan naar huis, ook al heeft

mijn moeder daar uiteindelijk mee ingestemd.

(er zijn keuzes die helemaal geen keuze zijn)

Onnodig te zeggen dat ik morgenochtend niet zal bloggen,

ik ben dan al uren op weg naar het zuiden, om mijn

moeder op te halen en vervolgens weer weg te brengen.

Gelukkig ga ik samen met mijn broer, ik moet er niet 

aan denken dat ik dit alleen had moeten doen.

Of zoals ik tegen mijn broer zei; dan kunnen we nog een

relativerend woord tot elkaar spreken, hoewel ik op

dit moment niet zou kunnen bedenken wat dit woord zal zijn.

Maar ik hoop dat het morgen naar bovenkomt, op de dag

 dat we mijn moeder naar haar nieuwe plek brengen.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Keuzes..

Laatst was Guusje (nichtje en buurmeisje) hier even, 

ze vertelde dat ze een werkstuk ging maken over keuzes

maken, en dat je gemiddeld wel 30.000 keuzes per dag maakt.

Dat leek mij nogal veel, maar als je het zo ongeveer uit rekent,

zeg; 15 uur per dag, dat zijn er 2000 per uur, dat zijn dan

ongeveer 33 keuzes per minuut kan het best eens kloppen.

Zo besloot ik in de korte tijd dat ik op was, dat ik een warme trui

aan zou doen, koffie zou drinken, dit bericht zou schrijven..

En dan heb je nog alle kleine dingen die je kiest zonder er

bij na te denken, zoals het licht aan doen, de trap aflopen etc.

Het hield mij nogal bezig de afgelopen dagen en ik dacht

na over de grote keuzes die ik gemaakt had, de keuzes die

levens bepalend zijn voor jezelf en voor anderen.

Zoals waar ga je wonen, wat voor werk ga je doen, er 

zijn dingen die ik achteraf betreur, maar als ik er weer voor

zou staan zou ik hoogstwaarschijnlijk hetzelfde kiezen, 

ik nam die beslissingen met wat ik toen wist

 en kon niet overzien wat de gevolgen waren.

Je weet pas achteraf of het goed of veel minder

 goed uitpakte en dan is het het makkelijk zeggen

 dat je het anders had moeten doen, of zelfs dat je 

er spijt van hebt, dat heeft helemaal geen zin.

Je kan ook nooit weten wat er gebeurd zou zijn als je

een andere keuze had gemaakt, misschien was 

dat ook helemaal niet zo goed afgelopen.

 Ik moet zeggen dat ik dit nogal een bevrijdende 

gedachte vond, dat de dingen gegaan zijn zoals ze gingen.

Nu kan ik er ook bij zeggen dat ik Zoveel keuzes moet

maken elke dag, elk uur of zelfs elke minuut dat het 

er gewoon teveel zijn en dat het daarom ook wel eens

een verkeerde geweest kan zijn, haha.

Gisteren probeerde ik eens een uurtje geen keuzes te 

maken maar dat gaat gewoon niet want ook op de bank 

zitten en naar buiten kijken is er eentje..

Bij dit blogbericht kon ik overigens niet kiezen welke 

foto ik het beste vond dus ik zette ze er allemaal maar bij.

(het is een half afgemaakte deken, overigens)

Ik ben nu ongeveer een uur op, dat betekent dat ik 

ongeveer 2000 bewusten en onbewuste keuzes maakte,

ik heb dus nog 28.000 te maken vandaag, ik word al 

moe bij het idee, de eerste ervan kies ik nu

door je een fijne dag (ik had ook mooie kunnen zeggen;-)

te wensen, bij deze!

-X-

Lalala en Hup

Net toen ik van de week weer de draad wilde oppakken,

hup, tegen mezelf had gezegd en besloten had mij door 

wat tegenwind en grijze dagen niet gek te laten maken,

kreeg ik een telefoontje van de belastingdienst.

Ze bellen tegenwoordig blijkbaar, toe ik vroeg waarom

was het antwoord dat ze graag persoonlijk contact willen.

Dat klinkt allemaal reuze gezellig maar de mededeling was

dat helemaal niet, ik moet een aanzienlijke som bij betalen

omdat kosten die in 2015 zijn opgevoerd zijn niet 

worden toegekend, dat waren voornamelijk

de kosten die ik maakte voor het laatste boek.

(het voert te ver om het hier helemaal uit te leggen)

Eigenlijk zou de uitgever die betalen, maar toen ze gemaakt 

waren, hadden ze toch ineens geen budget meer over..

Daar was ik toen al naar van en omdat het boek niet goed 

verkocht en ik alle kosten zelf moet betalen, kosten die 

niet verrekend mochten worden, kom ik op nul uit..

Oh, ik dacht dat ik er in bleef, 8 maanden voor niets 

gewerkt, en ik zakte echt als een plumpudding in,

geen Hup ter wereld kon mij overeind helpen..

Ik sliep er een paar nachten niet van, ken je dat, dat je

maar de hele tijd in cirkels rond blijft denken, eindeloos,

steeds weer hetzelfde, zo vermoeiend..

Ik deed de ene mindfulness oefening na de andere,

maar ook dat leek niet te helpen, dus ik besloot om alle 

gedachten de vrije ruimte te laten en gewoon te gaan breien,

meters heb ik gebreid deze week en inmiddels ben ik 

wat gekalmeerd (hoewel als ik er aan denk..)

Dit is natuurlijk niet het gezellige Lala bericht wat ik voor 

ogen had, maar dit is gewoon zoals de dingen zijn, mede 

door het hele social media gebeuren heb ik wel eens het idee

dat ik de enige ben die geen leien dakje heeft waar alle

problemen zo vanaf glijden..

Ik zal de belasting betalen, de komende maanden brood met

pindakaas eten, haha, proberen de draad weer op te 

pakken en ik zal op zoek gaan naar de Lalala mindset,

en de luchtigheid de dingen..

Ter geruststelling, ik weet uit ervaring dat ik dat echt wel 

weer zal vinden, dat heeft de ervaring mij geleerd.

Ik wens je een heel goed weekend

-X-

Kortom

Het was nu niet bepaald een weekend om over naar huis

te schrijven (dit is overigens niet mijn huis hoor) laat 

staan hier op mijn blog, ik zou iedereen meenemen in een 

soort van sombere november droefheid..

Lang geleden belde ik vaak met een vriendin, gewoon over

de dingen van de dag, over de leuke dingen maar ook

om eens lekker te klagen over wat er niet goed ging.

We eindigden het klaag gedeelte altijd met dat één van ons

zei; kortom..en dan zei de ander; ellende, vervolgens 

schaterden we het dan het uit, het werkte heerlijk relativerend.

Daan was toen nog een klein Daantje en vaak als ik dan zei;

kortom, riep hij al; ellende, hij dacht dat het iets heel

grappigs was, omdat we er zo om moesten lachen.

(dat was het natuurlijk ook)

Ik bel allang niet meer met die vriendin, zo gaan die 

dingen soms, en ook mis ik Daan die ellende roept,

eigenlijk mis ik mijn hele relativeringsvermogen op het moment..

Ik zit een beetje mee te somberen met het weer,

zelfs de foto's die ik maakte stralen nu niet een fijne

lichtheid der dingen uit..

Dus ik besloot om weer eens even een tijdje te gaan

lala bloggen, wat zoveel wil zeggen dat ik een bericht

zal maken als ik iets gezelligs te zeggen heb, misschien

elke dag maar soms misschien ook niet..

Ik heb het gevoel dat ik ruimte nodig heb om de dingen 

te ervaren zoals ze zijn en op zoek te gaan naar lichtheid,

in welke vorm dan ook..kortom..haha

Ik wens je, hoe dan ook, een mooie maandag

-X-

Windstil

En steeds weer lopen de dingen anders dan je verwacht 

had, alles kan in een vingerknip weer anders zijn.

Ik word er soms een beetje zenuwachtig van, dat de dingen

altijd anders gaan dan verwacht of gedacht..

Zo gingen wij maandag naar mijn moeder, zoals wij

zeer regelmatig doen om haar wat gezelschap te bieden

en allerlei klusjes te doen die nodig zijn.

We namen de kaarten mee, een hele doos vol, ze vond het

geweldig, hoewel het even duurde voordat ze begreep

dat ze allemaal voor haar waren, hartelijk bedankt namens haar..

Ook mijn dochter Judith kwam langs en we hadden

een stralende, vrolijke dag met zijn allen en redelijk

gerustgesteld lieten we haar daar 's avonds achter.

(oh, dat is altijd het moeilijkste moment; haar daar

alleen achter laten, terwijl je weet hoe kwetsbaar ze is)

De volgende ochtend werden we gebeld, in eerste instantie

met het bericht dat ze midden in de nacht gevallen was

en uren op de grond had gelegen voordat er hulp kwam,

hoewel de hoogbejaarde buurman er al vrij snel was..

Zij was uiteindelijk met een ambulance naar het ziekenhuis

gebracht, waar bleek dat ze een CVA (beroerte) had gehad..

Ohoh en och hemel, dan draait je hart om als je dat hoort,

dus wij reden weer naar het huisje om spullen op te halen,

de taartjes die over waren van de dag ervoor op te ruimen

en een bloemetje naar de buurman te brengen..

Later troffen wij mijn moeder in het ziekenhuis aan als een 

zielig vogeltje, het gaat naar omstandigheden redelijk,

maar de vraag is of zij ooit nog naar haar huisje terug kan..

Tussen de bedrijven door maakten wij een wandelingetje 

in het park om even op adem te komen, maar de beelden

van mijn moeder op de grond en de doos met ongelezen post

in dat lege huisje lieten mij maar moeilijk los..

Je kan je onmogelijk schrap zetten tegen de dingen die

elke dag onverwacht op je pad komen, noch kan je voorbereid

zijn op wat dan ook, want je weet gewoon niet wat er 

komen gaat en dat is misschien maar goed ook, ik vind

het allemaal al ingewikkeld genoeg om je gewoon

mee te laten voeren met welke wind er dan ook opsteekt..

Soms een warme bries uit het zuiden, dan weer een 

storm uit het westen en soms een gure wind uit het oosten,

Maar daartussen is het altijd windstil, dat moet je niet

vergeten, er komt altijd weer een kalm moment, of als je geluk

hebt zelfs een kalme tijd, daar moet je (ik) vertrouwen in hebben..

Ik wens je een fijne windstille dag

-X-

Trein

Gisteren stapte ik per ongeluk in de verkeerde trein,

geen echte, maar in gedachten, de trein denderde maar 

voort, en stopte niet eens op welk station dan ook..

Eerst reed hij lang Onrust, daarna langs Ik-kan-het-niet

en hoewel ik ik er wel uit wilde reed hij maar door.

Sterker nog, hij maakte steeds meer vaart, dus we reden

langs Wat-er allemaal-niet-goed-gaat en vervolgens naar

Wat-er-niet-goed-ging en daarna naar Niets-komt-ooit-nog-goed

De trein reed nu zo hard dat hij niet meer te stoppen was,

richting Tranen en vervolgens denderde hij af op Paniek..

Daar aangekomen kon ik uiteindelijk aan de noodrem trekken,

uitstappen, diep ademhalen en bijkomen..

Onnodig te zeggen dat ik geen fijne dag had en vandaag

blijf ik ver weg van welke trein dan ook en ga ik

in mijn thuis station zitten, op een bankje met een breiwerk,

kalm aan, de ene steek na de andere..en laat ik welke

trein dan ook rustig aan mij voorbijgaan..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Uitverkoop

Gisteren plaatste ik een berichtje op Instagram, ik weet

eigenlijk niet of ik daar goed aan deed, hoewel ik vele

hele aardige, echt heel aardige reacties op kreeg.

Dit was wat er gebeurde; ik kreeg een berichtje van mijn

voormalige uitgever dat al mijn boeken, alle 4 (!) in de ramsj

(mooi woord, zij gebruikten het ook niet) gaan.

Wat zoveel wil zeggen dat alle boeken met grote korting

verkocht gaan worden omdat ze ze aan de straatstenen

niet kwijt kunnen..

Nu voelde ik me toch al niet zo wel, maar na dat bericht bleef

er van dat kleine beetje welzijn helemaal niets meer over.

Ik voelde me beschaamd, hoewel ik waarschijnlijk niets

heb om me over te schamen maar toch was het zo.

Ik had het gevoel dat ik zelf in de uitverkoop werd gezet,

dat ik op de één of andere manier gefaald had.

Iemand zei op Instagram; neem het niet persoonlijk maar 

dat vind ik heel lastig omdat ik de boeken, los van de

vormgeving helemaal alleen maakte, ik werkte er jaren aan.

En ik weet natuurlijk best dat er veel mensen zijn die ze

leuk vinden, ze zelfs allemaal hebben, maar daar was gisteren

geen ruimte meer voor in mijn hoofd.

Dat komt natuurlijk wel weer uiteindelijk maar op het moment

overheerst de teleurstelling over hoe het hele boeken avontuur

is afgelopen en leg ik ze op een stapeltje in de kast totdat

er een moment komt dat ik er in kan kijken en iets van trots

hoop te voelen over wat ik gemaakt heb.

Daar, zei ik gisteren, in het kort iets over op Instagram en

ik weet echt niet of ik er goed aan doe, dit soort berichten te 

delen, ik wil graag laten zien wat er om gaat in het 'echte leven'

maar ik wil niet een soort medelijden oproepen en gezien

worden als een stakker (ook al zo'n prachtig woord, 

maar toch wil er geen eentje zijn)

Tussen de vele jubelende zege tochten begin ik toch wel 

een beetje mager af te steken en ik ga de komende dagen eens

nadenken over mijn motieven om al mijn mindere momenten

(saai, hoofdpijn, in de uitverkoop, enzovoort) te delen

en eens onderzoeken hoeveel eerlijkheid wenselijk is..

Het goede nieuws is overigens dat als je mocht overwegen

nog een boek van mij te willen kopen, ze binnenkort voor

een paar euro worden aangeboden, daarna zijn ze 

een zeldzaamheid geworden :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Afgehaakt..

Toen ik begon met bloggen, alweer jaren geleden

begon ik ook andere blogs te lezen, daarvoor wist ik niet

van het bestaan af, en ik had daar veel plezier in.

Gewoon even buurten en kijken wat een ieder aan het doen

was, wat ze gemaakt hadden of wat dan ook..

Ik weet niet precies meer wanneer maar ergens is 

 het hele blog- en social media landschap veranderd.

(in ieder geval voor mijn gevoel)

Ik geloof dat ik nog één van de weinigen ben wiens blog niet

mee veranderd is, veel blogs zijn  professioneel

uitziende perfecte pagina's geworden en hoewel niet altijd 

duidelijk zie je regelmatig berichten die gesponsord

zijn door grote bedrijven of soms ook betaald.

Begrijp me goed, het is absoluut geen kritiek, helemaal niet,

een ieder moet dit echt voor zich weten, dat zijn 

keuzes waar ik niet over ga (stel je voor :-)

maar ik voel me niet meer zo thuis in dit hele gebeuren.

Laatst las ik ergens; I am getting too old for this shit, haha

misschien is dat wel zo, ik begrijp er soms niets meer van,

alle zelfbenoemde infuencers, entrepreneurs, wat bedoelen

ze daar toch allemaal mee, voor mijn idee schrijf ik 

regelmatig verhaaltjes op internet en dat is het eigenlijk..

Ik kan niet ontkennen, dat het toch invloed op me heeft,

ik vraag me de laatste tijd regelmatig af of het allemaal 

nog wel de moeite waard van het vermelden is, ik 

maak niet zoveel mee, ik heb geen groots en meeslepend 

leven (ik lees het woord 'episch' ook ineens nogal vaak)

geen bijzondere inrichting of grote cadeaus te geven..

(ik heb hier nog een hele mand met dingetjes liggen 

van give aways, voor mensen die nooit hun adres mailden

als ze het gewonnen hadden, dat scheelt mij in verzendkosten,

en moeite, maar jammer vind ik het wel)

Kortom, ik merk dat ik zo langzamerhand een beetje

aan het afhaken ben en ik weet best dat je ten alle tijden

gewoon je eigen pad moet gaan en dat probeer ik ook,

maar soms verdwaal ik een beetje in het hele social media 

gebeuren en weet ik niet of ik mijn pad nog wel kan vinden..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Hutje..

Laatst hoorde of las ik ergens, ik kan er soms 

helemaal geen wijs meer uit waar de dingen tot mij 

komen, dat een mens in de Middeleeuwen net zo

veel informatie te verwerken kreeg als de inhoud van

één New York Times (1 krant in een heel leven!)

Kijk, dacht ik, dat zou nu net precies informatie voor mij

zijn geweest en ik stelde me voor hoe heerlijk weinig

dat geweest zou zijn, wat veel ruimte in het hoofd

moet er overgebleven zijn terwijl ik daar in een 

hutje in een bos had geleefd...

Ik begrijp overigens heel goed dat zij weer hele 

andere zorgen gehad moeten hebben..

Maar je zou wel kunnen zeggen dat ik een overload

aan prikkels ervaar, de stad, het internet, zorgen

en ik ervaar druk om maar door te gaan en alles

fluitend te moeten verwerken.

(en ik kan helemaal niet fluiten, och hemel)

Hoewel het natuurlijk helemaal niet hip is om te zeggen

(ik heb via de social media het idee dat het een ieder

voor de wind gaat en dat de een nog harder 

fluit dan de ander, zo prachtig lijkt het allemaal)

maar ik kan het even niet meer bijbenen..

Dus ik trek mij even terug, niet in een hutje in het bos,

maar ik ga wel even achter de geraniums zitten,

hoewel niet zulke mooie als deze en ondanks het feit

dat ik eerder al eens zei dat ik dat niet ging doen..

(er zit geen enkele lijn in mijn gedachten op het moment)

Ik ga eens even ver van mijn pc wegblijven, dat scheelt

al weer, wel zal ik de bestellingen van de winkel versturen,

maar ik ga zo weinig informatie als mogelijk is tot mij nemen.

Je zou ook kunnen zeggen dat ik gewoon met zomervakantie

ben, de maand Augustus is daar meer dan geschikt voor.

Ik wens je een hele fijne vakantie en ik meld mij wel weer

als ik wat opgeladen ben en mij opgewassen voel

tegen de Dingen..

Met een hartelijke groet uit mijn spreekwoordelijke hutje

op de hei met geraniums :-)

-X-