maandag 18 juni 2018

Klik


En nu heb ik voor het allereerst sinds ik deze blog
schrijf, dat zijn zo ongeveer 2500 berichten een bericht
weggeklikt, het was een bericht over de kaakchirurg,
wat gelukkig achter de rug is,  en over familieverhoudingen.

Aan de ene kant kreeg ik hier reacties van herkenning 
aan de andere kant is het duidelijk niet goed ontvangen.

Ik heb wel het gevoel dat alles wat ik hier nu zeg, 
een delicaat evenwicht is, en dat ik over dun ijs wandel
en ik zit enorm naar mijn woorden te zoeken, terwijl 
ik dit aan het typen ben.. Ik vroeg P. zelfs of ik dit zo 
wel kon zeggen, iets wat ik nog nooit eerder deed.
Ik zal op zoek moeten in mijzelf
naar de vrijheid en het lichte gevoel dat ik mijn
eigen koers weer kan bepalen en niet mijn hoofd laten 
hangen naar wat anderen zeggen of vinden, want 
iedereen vindt altijd wel wat..
Maar oh, hoe moeilijk is dat!

Ik wens je een fijne maandag
-X-

woensdag 13 juni 2018

Zakelaar


Gisteravond ging de webwinkel weer open, zomaar voor
een dag of 5, omdat daarna wat tijd moet besteden aan 
een beslissing nemen en een eventuele verhuizing, 
bovendien ga ik ook nog een paar weken naar Wenen.
Het is elke keer weer heel veel voorbereiden, als de foto
van een artikel in de winkel staat ziet het er zo..
makkelijk uit, daaraan vooraf zit heel veel werk.
Bijvoorbeeld de postzegels, alles moet gesorteerd, 
gefotografeerd en ik moet een soort van systeem bedenken
zodat ik ook alles nog terug kan vinden, haha.
Omdat ik bijna geen ruimte heb staat alles in bakjes 
boven op elkaar gestapeld en soms als ik een bestelling
krijg dan ik och hemel waar heb ik dat in vredesnaam
gelaten, zoals mijn zoon Daan dan zou roepen: Paniek!
Natuurlijk vind ik het altijd, kwijt kan het niet zijn,
maar een geordende plank met de dingen er op
zou echt vele malen makkelijker werken.


Het lastigste van het hele winkeltjes gedoe vind ik 
de prijzen, ik kan het niet in uren uitrekenen, een sjaal,
slingertje of kussen zou onbetaalbaar worden.
Maar er moet een prijskaartje aan, het liefst zou ik 
het gewoon weggeven, maar dat kan ik me niet veroorloven,
hoe leuk zou dat zijn; ah joh, neem maar mee, geniet ervan :-)
Dus ik probeer het redelijk te doen, 20% van het bedarg
is natuurlijk al BTW, dan heb je nog de materialen,
inkoop en een heel klein beetje tijd, aan die akelig 
hoge verzendkosten kan ik helemaal niets doen.
Maar een echte koopvrouw zal ik nooit worden, of 
zoals mijn zoon ooit zei toen hij klein was en met mij 
op een rommelmarkt stond en zelf iets verkocht;
ik ben een echte zakelaar, hij bedoelde natuurlijk
zakenman, maar het is zo'n leuk woord dat wij het
nog steeds gebruiken.

Ik wens je een fijne dag, ik ga een paar dagen
zakelaar spelen ;-)
-X-

dinsdag 12 juni 2018

Gaan of blijven


Als je mij op Instagram volgt zag je misschien al
een foto van dit huis en de tuin van mijn moeder.
Het is een heerlijke tuin en een ruim huis, maar het staat
leeg, al een tijdje omdat mijn moeder daar niet meer 
kan wonen, tot haar verdriet, overigens.
Ik dacht er wel eens over om daar te gaan wonen, maar
zette dat altijd meteen weer uit mijn hoofd en dan niet
vanwege de plek zelf maar het dorp waar in het ligt,
is nu niet bepaald het dorp van mijn verlangen.
Daarnaast jaagt het hele idee van weer te moeten 
verhuizen mij nogal schrik aan, sinds ik uit Zeeland
weg ging, verhuisde ik al 5 keer, wat mij het gevoel
geeft dat ik zomaar een passant ben en nergens thuis.


Toch haakte het hele idee zich ergens vast in mijn 
gedachten, mijn moeder vroeg het zelfs eens of ik 
daar niet wilde gaan wonen, natuurlijk ook omdat 
we dan veel dichter bij haar in de buurt zouden zijn.
P. had er aanvankelijk geen oren naar, toen ik het
het idee zomaar eens opgooide, maar omdat hij
dol is op gekke plannen stond hij er wel voor open.
Praktisch als hij is, besloot hij daar te gaan 'proefwonen'
en hij zette zijn tentje op in de (enorme) tuin, oh haha,
die hele grote man in dat piepkleine tentje onder de
dennenboom, in het huis slapen is namelijk niet echt
een optie, we zijn het leeg aan het ruimen en het moet
werkelijk grondig schoongemaakt en opgeknapt worden.
Het bevalt hem daar, tot mijn verassing, bijzonder,
hij sjouwt lekker rond in de tuin, is de moestuin
in ere aan het herstellen en de omgeving aan het 
ontdekken (Belgische grens, vlakbij Antwerpen)


Mijn bezwaren zijn meer van een gevoelsmatige aard,
wil ik bijvoorbeeld in het huis van mijn moeder wonen,
kan ik opnieuw ergens wennen, dat soort dingen.
De voordelen, die ik echt wel zie zijn legio, het fijnste is
al die ruimte, een atelier, 7 kamers sommige wel klein 
maar toch, tegen de twee kamertjes die we nu hebben
afgezet is dat wel heel prettig, het is wel eens wat
benauwd hier, zo samen in het huisje..
Ook zijn er nog wat 'technische' dingetjes, zo ben ik 
niet het enige kind, niet dat mijn broer en zus daar
willen wonen, maar het moet wel goed geregeld.
Enfin, genoeg stof tot nadenken en misschien daar 
ook weer eens mee stoppen en gewoon in het diepe,
of op het grasveld, haha, springen en gaan..

Ik laat je wel weten wat het geworden is, 
als ik een besluit kan nemen, tenminste..
(niet besluiten is ook een besluit)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 8 juni 2018

Mantra.


Dit moet misschien wel mijn nieuwe mantra worden;
ik ben de lucht/hemel en de rest is gewoon het weer,
dat steeds maar weer veranderd, je hebt er geen invloed op.
De wind steekt op en gaat weer liggen, het giet pijpestelen,
en ineens piept de zon weer van achter de wolken,
de mist trekt weer op en je zicht zal weer helder zijn,
maar de hemel is onveranderd, standvastig,
wat een prachtig beeld.
Ja, dit wordt mijn nieuwe mantra.

Ik wens je een heel goed weekend, met een stralende
blauwe hemel, die wolken waaien wel weer over, joh!

-X-

donderdag 7 juni 2018

Test vouwen


Laatste las ik op Instagram dat de mensen van Snowpuppe
misschien ken je ze wel van de gevouwen lampen,
ik heb er ook twee, gele, heel leuk, of er iemand 
wilde testvouwen voor een DIY klok.
Dat leek me wel wat, dus ik reageerde op het bericht,
uiteindelijk kozen ze 3 mensen uit en een tijdje later
werd het pakketje met de klok, of nu ja, wat de klok
moest worden bezorgd.
Er zat geen gebruiksaanwijzing bij, het hele pakket 
is nog in de ontwikkelingsfase, en ik dacht ik vouw het
wel even in elkaar, ik kan bootjes vouwen en kraanvogels,
haha, hoe moeilijk kan het wezen..


Maar dit was een geval van schromelijke zelfoverschatting,
wat ook wel eens leuk is om te ervaren omdat ik 
meestal meteen denk bij iets nieuws denk;
dat kan ik natuurlijk helemaal niet.
Dus ik vroeg, na een tijdje heen en weer vouwen, of er
niet wat aanwijzingen waren, een beschrijving of zoiets,
waarop ik de link van een filmpje toegestuurd kreeg.
Dat ging al stukken beter, ik was aanvankelijk helemaal
verkeerd begonnen, en als je verkeerd begint, dan kom 
je bijna nooit goed uit, maar met deze aanwijzingen
(ik ben dol op een goede aanwijzing) lukte het 
uiteindelijk wel, hoewel ik het niet makkelijk vond.


Het is gelukt maar pas nadat ik nog eens vroeg hoe het
nu met de laatste vouwen die dat mooie reliëf maken
moest, die had ik de verkeerde kant op gevouwen..
Omdat ik de klok tegen een witte muur wilde fotograferen,
die ik enkel heb boven een lambrisering, moest ik een 
tafeltje op een stoel zetten, het was nogal een wankel
bouwwerk en de zwaluw met van die poster plakkers
op de muur plakken, hij vloog steeds weg..
(haha, lees; kletterde op de grond)
Ik ben er een hele middag zoet mee geweest, met de 
klok en met de foto ervan, maar ik heb me uitstekend
vermaakt en dat is ook wat waard, denk je niet?

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 5 juni 2018

Het 'even weg' plan


Nu mijn hele -ik ga een paar weken naar Wenen- plan
in duigen was gevallen door de aanwezigheid van 
vloerbedekking, notabene (zie een paar weken terug)
was ik nogal bezig met het hele idee van even weg.
Dat heet natuurlijk gewoon vakantie, haha, maar het
'even weg' van alles hier had zich vastgezet in mijn hoofd.
Dus ik bekeek huisjes in Frankrijk tot aan nog veel
verder, allemaal even prachtig maar als je dan echt gaat
rekenen wat het kost was het steeds te duur.
Op een gegeven moment zei mijn schoonzus/buurvrouw
 waarom ruil je het huisje niet met iemand, een 
huisje als dit lijkt mij bijzonder leuk om aan te bieden.
Dus ik zette het huisje op Instagram met de vraag of 
iemand wilde ruilen, onnodig te zeggen dat ik dacht 
dat ik de vakanties voor het kiezen zou hebben.
(oh altijd die verwachtingen en dan de realiteit..)
Dat was niet het geval, uiteindelijk kreeg ik één 
echt aanbod, in Denemarken, wat qua periode
niet echt goed uitkwam omdat mijn broer in die 
periode op vakantie is en iemand hier moet 
blijven in verband met de situatie van mijn 
moeder, die nogal zorgelijk is.


Uiteindelijk kreeg ik een telefoontje van mijn zoon,
die zoals je misschien wel weet in Wenen woont.
Of ik op het huis wilde passen van zijn schoonouders,
een overigens bijzonder geweldig huis, met kat :-)
Het enige dingetje was dat het ook in de periode was
dat mijn broer was was, oh jee en och hemel.
Ik overlegde even met P. en hij zei; ik blijf hier zodat
ik in geval van nood naar je moeder kan gaan en 
dan heb jij toch je 'even weg' in Wenen.
Oh dat was echt te aardig en ik sputterde nog wat
(voor de vorm :-) en ik belde naar mijn zoon, boekte
een vliegticket, voor ik mij bedacht en zo heb ik toch
nog, helemaal onverwacht, mijn 3 weken in Wenen.
Wonderlijk hoe de dingen kunnen lopen, denk je niet?

Ik wens je een fijne dag
(en oh, luister schatten; dank jullie wel voor alle 
reacties op mijn vorige bericht, ik waardeer het bijzonder)
-X-

maandag 4 juni 2018

Luister schat


Elke week ga ik naar de markt hier in de buurt, zo'n 
fijne markt waar je alle kunt vinden wat je nodig hebt.
Ik koop ook vaak wat bij de bloemenkraam, gerund
door moeder en dochter, beide met luide stem en
zo'n heerlijk plat Amsterdams accent.
Ik wilde een bosje van deze duizendschoon of 
boerenpronkers zoals wij ze noemden, de dochter zei;
luister schat, je kan één bosje kopen of je neemt de hele
emmer voor hetzelfde bedrag, ik nam ze allemaal..
Wat ik het allerleukste vond, was dat luister schat, wat 
een geweldige manier om een zin te beginnen, ze had 
meteen mijn aandacht, ik zelf gebruikte het nooit.
Maar nu wel, haha, ik ga het nu ook tegen jou zeggen.
Luister schat, in al die jaren dat ik deze blog heb, voelde
ik altijd een soort verplichting, die ik mijzelf oplegde
om hier zo ongeveer dagelijks te bloggen, wat ik ook deed.
Ik vind het zelf fijn om een ritme te hebben, maar ook 
dacht ik dat men, oh wie is men eigenlijk, op de een 
of andere manier op mijn berichten zat te wachten.


Dat is natuurlijk helemaal niet zo, het hele social media-
en blog gebeuren is zo vluchtig als wat, je bent in een 
paar dagen vergeten, zo kreeg ik in al deze weken
welgeteld van 2 mensen een berichtje dat ze het jammer
 vonden dat ik niet blogde, bedankt daar voor :-)
Dat is helemaal niet erg, ik ervaar het juist als bevrijdend,
je hoeft jezelf helemaal geen druk op te leggen om ergens
aan te voldoen, in wezen maakt het allemaal weinig uit.
Het enige wat het uitmaakt is dat je er zelf plezier aan 
hebt, en een zekere lichtheid voelt om te posten.
Omdat ik die weer wat hervonden heb, ga ik de komende
tijd weer wat berichten de virtuele wereld insturen, 
precies wat en wanneer ik daar zin in heb.

De boerenpronkers staan al anderhalve week hier op
tafel en elke keer als ik langsloop heb ik zin om 
luister schat, tegen iemand te zeggen, en dan nog het
liefst in plat Amsterdams, maar ik kan het lang niet zo 
goed als de bloemenverkoopster op de markt.
Dus ik zeg het zo af en toe, bij gelegenheid, op mijn 
manier want een ieder heeft, tenslotte, zijn eigen unieke
wijze om de dingen te zeggen en te doen, denk je niet?

Ik wens je een fijne dag
-X-