Aah, wat een liefje..

En dan eindelijk, nadat ik al bijna een week in Wenen

was, kon ik eindelijk naar het huis van mijn zoon en 

zijn vriendin om mijn kleinzoon Timo te bezoeken.

Het duurde zo lang omdat ik eerst ziek was en vervolgens

een koortslip had die veroorzaakt wordt door het 

herpesvirus, wat heel veel mensen bij zich dragen,

maar voor hele jongere kinderen gevaarlijk is omdat

hun weerstand nog niet goed ontwikkeld is..

Maar goed, eindelijk was het zo ver en nadat ik eerst de 

bushalte niet kon vinden, alles lijkt zo logisch op de 

kaart, vond ik uiteindelijk toch hun huis :-)

En oooh, die kleine lieve Timo, wat een lief kindje en 

zo bijzonder, jouw kind wat een kind heeft, ik kan 

het niet zo goed beschrijven maar het was heel fijn allemaal.

Het is ook een gek gevoel dat je een generatie bent 

doorgeschoven, nu mijn moeder is overleden en er 

niemand meer boven mij is, om het zo maar te zeggen,

en dat er een nieuwe generatie bij is gekomen.

Het voelde allemaal heel natuurlijk aan en het was een

bijzondere dag die ik nooit zal vergeten.

Als ik nu de foto's zie is hij nog zo klein, Timo

is nu bijna 5 maanden en ik krijg regelmatig filmpjes

en foto's (oh, zo geweldig dat dat kan met al die 

moderne techniek, haha ja, zo klink ik als een echte oma)

en hij is nu al zo gegroeid, mollig en goedlachs,

ik kan niet wachten om weer naar Wenen te gaan.

Zijn ouders hebben er voor gekozen om geen foto's

van hem te plaatsen op de social media dus ik kan geen

foto's laten zien, dat begrijp ik overigens heel goed,

maar geloof me, het is echt een heerlijk jongetje.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Opfleuren

Oh nou, zeker zeg, een appeltaartje kan de hele

dag opfleuren, zo'n leuk woord; opfleuren.

En deze dagen met die eindeloze regenbui, die ook

in het weekend nog door zal regenen las ik (aah nee,

ja toch wel..) kunnen wel wat gezelligs gebruiken.

Dus ik zal de meesterbakker hier in huis, dat is P,

ik ben niet zo'n wonder in de keuken, eens vragen

of hij een taartje bakt met de appeltjes die ik kocht

bij de boer (daar koop je de beste appeltjes)

Ik wens je een fleurig weekend, 

met of zonder taart.

-X-

Appeltaartdag

Ooh, eigenlijk heb ik me verslapen, vannacht werd ik

wakker omdat het raam helemaal open woei/waaide..

Het rolgordijn begon te klapperen en er vielen dingen om,

die ik op moest ruimen en daarna kon ik niet meer in 

slaap komen maar uiteindelijk toch..

Eigenlijk wil ik mijn bericht altijd om 9 uur posten, 

kwestie van een soort van ritme aanhouden anders ga ik 

natuurlijk glij ik snel af naar wanorde en chaos (haha)

Gisteren bewerkte ik deze foto's van een zelfmaker uit

mijn boek Vive la vie, wat ik nog steeds een vreselijke 

titel vind, het boek heette eigenlijk Appeltaartdagen.

Met als ondertitel; een feestelijk zelfmaak boek

(ik kan het nu wel vertellen nu ik toch geen uitgever meer heb)

Ook had het een hele ander cover, maar een paar dagen 

voordat het naar de drukker ging kwam het bericht dat 

ze toch een andere titel wilden, ze vonden het te apart.

Ik dacht dat ik ontplofte want het hele boek was zo

geschreven dat het bij de titel paste en er waren ook

veel verwijzingen naar, maar nee, het moest anders.

Dus ik herschreef een aantal stukken en uiteindelijk

kwamen we op Vive la vie uit (de beste van alle slechte :-)

en er kwam een andere cover (hmmm)

Het heeft nog in de Libelle gestaan met de titel 

Appeltaartdagen omdat alle persberichten al weg waren.

Achteraf vind ik het best grappig allemaal, maar toen..

Enfin, dat is allemaal geweest wat over blijft is het boek

en alle zelfmakers waarvan ik er zo af en toe eentje 

hier zal; plaatsten, dit is een hele makkelijke en leuk

om bijvoorbeeld met verjaardagspost mee te sturen of bij

welke Appeltaartdag dan ook ;-))

Ik wens je een fijne dag en wees voorzichtig met 

rondwaaiende takken enzo.

-X-

Geluk

Als je het geluk hebt om iemand in je leven te hebben,

die je ooit aansprak op een rommelmarkt omdat ze 

het idee had dat jullie het wel goed zouden kunnen vinden

en zich niks aantrok van je wat afwerende houding,

die gewoon langskwam ook al was je wat aarzelend,

maar die een heel aardige, ontzettend grappige en

een heel bijzondere vrouw bleek te zijn.

Die altijd voor je klaar staat ongeacht het tijdstip of moment,

die je echt alles kan toevertrouwen zonder oordeel,

die je door hele nare periodes gesleept heeft, 

zonder wie je het werkelijk nooit gered had..

Iemand die je altijd kan bellen, om iets leuks te vertellen,

maar ook tegen wie je eindeloos kan zitten zeuren over

van alles nog wat zonder dat ze zegt, maar dat zei je al

en in plaats daarvan zegt; ik begrijp het..

Die net zo dol is op rommelmarkten als jij dat bent,

die gewoon zegt; ik kom er aan als ze je blog leest 

en denkt te proeven dat het allemaal niet zo wel is

Die bloemen voor je koopt en jouw chaotische gedachten

keurig op een rijtje kan zetten en duiden.

Die samen met jou kan genieten van een middag in 

de zon met een kopje koffie en een taartje,

en met wie je voluit kan lachen om de gekste dingen.

Als je het geluk hebt om zo iemand in je leven 

te hebben, zoals ik mijn vriendin Fem, dan ben je

een ongelofelijke mazzelaar en heb je vele redenen

tot grote dankbaarheid..

Ik wens je een fijne dag

-X

Appeltaartdag

Vandaag is het een Appeltaartdag, ondanks het feit

dat het niet waait en al helemaal geen Zuidenwind,

vond ik toch mijn weg naar mijn computer..

Vandaag vier ik dat;

-het lala bloggen mij heel goed afgaat, ik kan de druk 

het dagelijks bloggen goed weerstaan, het blijkt

een goede oefening in het loslaten..

-de zon schijnt, maar niet meer zo genadeloos

als de afgelopen dagen, wat vooral de nachten iets

aangenamer maakt, oh die te warme nachten, dat gedraai,

wel of geen laken over je heen, en dan dat gezoem 

van een mug die verdwenen lijkt als je het licht aan doet..

-de duif in de boom hier voor het raam elke dag

even voor mij komt zingen, koeren zoals je wilt,

terwijl ik dit typ kijkt hij nieuwsgierig naar binnen

(ik denk graag dat het steeds dezelfde is..)

Vandaag vier ik dat mijn zoon Daan jarig is,

hoewel hij ver weg in Wenen in en ik er niet bij ben,

is het toch een bijzondere dag, en elke moeder zal het 

wel herkennen dat het zo'n dag is dat je uur na uur nog

even terugdenkt aan de dag van zijn geboorte, lang geleden..

En omdat het een feestelijke dag is, wil ik graag

een kadootje weggeven, ik heb hier een Kringloopgeluk

boek en een kaart, beide met een foutje er in..

(in het boek wat gerommel met de signering en op de

kaart staat een schrijffoutje)

Als je een imperfect kadootje kan waarderen laat dan 

een reactie achter, dat kan hier of op Instagram.

Ik zal vrijdag de winnaar bekend maken.

Aanvankelijk wilde ik het boek weggooien vanwege 

de slordigheid (eerst tekende ik met polood, gumde het

weg wat niet lukte en schreef met pen er over heen)

Maar op deze bijzondere dag bedacht ik mij

terugkijkend, dat hoe de dingen ook liepen, ik er

nergens perfectie in kon ontdekken, er is ook niets

weg te gummen, de dingen zijn zoals ze zijn,

met rafelranden en al..

Dus vandaag is het een Appeltaardag en ik zeg;

leve de imperfectie, de zomer, zingende duiven

en wat er zoal meer is maar vooral zeg ik

Lang leve Daan!

-X-

Lov-ing wool

Donderdagmiddag ging P. naar mijn uitgever,

hij neemt mijn zaken waar over mijn boeken,

ik kan prima een gesprek hebben over inhoud,

een nieuw idee, dat soort dingen maar zodra er iets 

is wat gaat over contracten enzo, ga ik op blanco..

Ik ben totaal niet zakelijk en wat meer is ik vat alles

persoonlijk op dus ik ben geen goede onderhandelaar..

In de auto belde hij even, hij had het nieuwe boek 

bij zich, oooh fijn, maar hij stond in de file, aaah..

Hij deed uren over het stukje Utrecht-Amsterdam,

maar eindelijk was hij er dan met het boek..

Dat is altijd een heel gek moment, ik heb er 8 

maanden aan gewerkt en mee geleefd.

Ik bekeek alle foto'd honderden keren, schreef teksten

opnieuw, dus ik ken elke centimeter, wat zeg ik,

elke millimeter ervan en toch is het anders,

ik moet er altijd even aan wennen, tot me nemen..

Het is bekend en toch ook weer niet, het is vooral

niet meer iets waar ik mee bezig ben, maar een feit.

Keuzes zijn gemaakt en ik kan er niets meer

aan veranderen, nu gaat het de wereld in,

en mensen vinden het leuk, of niet, ze kopen het

of laten het liggen, gaan er iets uit maken,

of denken het zal wel..

Wat men (wie is Men eigenlijk:-) er ook van vind,

dit is wat ik gemaakt heb, met alle liefde, aandacht

en tijd die ik had (en al het geploeter wat je niet ziet)

Ik laat het boek gaan, ik hoef er niet meer 

aan te denken, dat heb ik allemaal al gedaan, haha.

Nu heb ik ineens (nu ja, ineens) een stapel,

een eigen stapeltje boeken hoe leuk is dat!

Binnenkort volgt er nog wel een give-away 

maar ik heb er zelf ook nog maar eentje in huis,

ze worden morgen pas uitgeleverd.

Nu volgt er een drukke week, ik moet alle 

bestellingen inpakken en signeren, dat zijn er 

vele malen meer dan ik gedacht had, bedankt,

als je een boek bestelde, heel erg fijn.

Daarnaast moet het hele boekenfeestje nog georganiseerd,

ik ben natuurlijk geen beroemdheid, voor wie

alles geregeld wordt, ik regel

het zelf en dat is echt veel werk, ik weet dan

ook niet of ik eraan toe kom om elke dag 

een blogbericht te maken, ik zal zien hoe het loopt.

Ik wens je een fijne dag

-X-

2000 times..

Dit is mijn 2000ste blog bericht, echt waar,

ik keek gisteren even in mijn statistieken,

wat ik eigenlijk nooit doe en toen zag ik het,

ik zag ook dat er bijna 5 miljoen pageviews waren.

(dat zijn dus geen individuele lezers maar hoe vaak

mijn blog is geopend) een abstract getal maar wel Veel..

Dus 2000 keer in de ochtend koffie zetten,

dan mijn computer aan, even bij mijn afbeeldingen kijken,

en een eerste zin bedenken (dat doe ik allemaal

nooit van te voren, ik bedenk het ter plekke)

Ik zou niet meer precies weten waar ik het 

allemaal over heb gehad, ik lees mijn blog

nooit terug, echt nooit, ik babbel hier wat in de

ochtend, klik op verzenden en dat is het.

Er is veel veranderd maar het blog ritueel

is hetzelfde gebleven, 2000 ochtenden lang..

Altijd dezelfde lichte spanning of het technisch

allemaal weer werkt (ik word heel zenuwachtig

van foutmeldingen) en of ik weer iets weet te 

verzinnen (dat lukt blijkbaar steeds weer opnieuw)

Maar ook over of er reacties zijn, als er zoals 

gisteren nauwelijks wordt gereageerd, denk ik

och hemel, is de tekst niet goed, heb ik iemand

beledigd of was het gewoon niet goed?

Eigenlijk wilde ik de print van gisteren weggeven

vandaag, bedacht ik mij gisteravond, maar 

ik twijfelde omdat niemand er iets van zei,

misschien toch niet leuk genoeg..

(ik wijs hier overigens naar niemand, hoor,

ik beschrijf enkel mijn eigen proces :-)

Ik ben wel iets zelfverzekerder geworden over mijn

kunnen maar nog niet Zoveel, ik besloot om 

het niet te doen vanochtend..

Vervolgens laat ik dat weer achter me

en richt ik mijn blik vooruit, als ik mijn hoofd

zou laten hangen naar de dagkoersen

(vooral die van mezelf) was ik al lang

geleden gestopt, dat is niet vol te houden..

Ik heb veel te danken aan deze blog en jullie lezers,

mijn boeken, publicaties in bladen, opdrachten

en alle leuke mensen die ik heb leren kennen via hier..

Heel erg bedankt dus, voor alles!

Ik heb geen idee of ik nogmaals 2000 berichten

zou kunnen verzinnen, misschien zit ik op

een ochtend wel voor het scherm en is mijn hoofd

blanco, kan ik geen eerste zin meer bedenken..

Dat kan, je weet het gewoon niet, net zoals

ik bijna 6 jaar geleden toen ik mijn eerste bericht

op deze blog zette (oh wat was ik trots dat het gelukt was)

kon weten wat er allemaal van zou komen.

En dat is maar goed ook, dat we het niet weten,

stel je voor..

Ik wens je een hele fijne dag

-X-

Grateful and a happy birthday!

Vandaag is een appeltaartdag, ja dat is het,
 want mijn dochter Judith is jarig vandaag.

 Onwillekeurig gingen mijn gedachten

de afgelopen tijd terug naar die 12 januari
toen ze geboren werd..

Ik denk dat dat echt een moederdingetje is, 

dat je hoe lang het ook geleden is toch even 

terugdenkt aan wat wat was..

Deze foto heb ik al eens eerder laten zien hier,

hij is van de zomer genomen in Frankrijk,

waar wij voor het eerst sinds jaren een weekje 

met elkaar doorbrachten, een fantastisch weekje..

Ik nam nog vele andere foto's van haar, maar

die zijn voor het wolboek en dit is zo'n ongelofelijk

blij plaatje, zo zie ik haar graag..

Wij hebben samen een lange ingewikkelde 

en vaak pijnlijke weg afgelegd,

waar ik niet over zal uit wijden omdat het

onze weg was maar ik kan je zeggen dat ik 

bijzonder dankbaar ben dat we op dit punt in onze 

geschiedenis zijn beland, een prachtig punt..

Dus vandaag vieren wij dat..

Deze slingers kocht ik op een rommelmarkt

in Wenen en ik vond ze zo leuk en zo

makkelijk dat ik er meteen maar een 

zelfmaker van gemaakt heb

(hoe lang is dat wel niet geleden?)

Zo doe je het:

Dat lijkt me niet al te moeilijk, denk je wel?

Ik zal zelf de slingers niet ophangen,

wel zal ik ze vandaag meenemen naar Breda,

als we met Judith appeltaart gaan eten..

En ook die zal ik niet zelf bakken, oh haha,

wat een feestvierder ben ik zeg, maar het 

gaat om het idee en dat we gewoon even

bij elkaar zijn, op deze bijzondere dag..

Tot slot, want wat is tenslotte een verjaardag

zonder een lied, dit liedje waarbij ik 

altijd aan Judith moet denken, en waar ik 

zo vaak naar geluisterd heb..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Colouring book..

Lang geleden zat ik een blauwe maandag op de 

lerarenopleiding tekenen, dat deed ik in 

combinatie met het vak textiele werkvormen.

Dat vond laatste ik heel erg leuk maar het tekenen,

ohoh, wat ingewikkeld vond ik dat..

Ik hield wel van tekenen zomaar voor jezelf en wat 

er zoal in mij opkwam, niet om te leren hoe je een 

ander bijvoorbeeld een paard kan leren tekenen.

Uiteindelijk ben ik gestrand op het vak Artis,

wat zoveel inhield als het 4 uur per weken tekenen 

in de dierentuin, aah gek werd ik ervan, die dieren 

liggen ook nooit stil (kan je ze niet kwalijk nemen, hoor)

Aan het einde van de les werden de tekeningen verscheurd

die niet goed waren (echt waar) je had er zo'n 50 nodig,

ik geloof dat ik er niet meer dan drie had..

Ik verliet de opleiding en heb jaren niet meer getekend

(ik had toch wel een teken-deukje opgelopen)

Wel begon ik op een gegeven moment weer

poppetjes te tekenen voor mijn kinderen en nog 

veel later voor mijn blog (dat was spannend ..)

Ik heb het plezier weer helemaal teruggevonden,

en met enig trots laat ik de dummy zien van mijn kleurboek.

(of eigenlijk is het een soort enveloppe met tekeningen)

Het moet nog naar de drukker en pas in september

zal het in de winkel liggen maar ik heb het gevoel

dat er weer een cirkel rond is op deze blauwe maandag ;-)

En oja, er zit ook een kleurplaat in van een dierentuin

met mijn eigen onbeholpen dieren, haha,

gewoon omdat ik er zin in had...

Ik wens je een fijne dag, en als je iets prettig vind om te 

doen, laat je dan nooit door een ander zeggen 

dat het niet goed is, doe gewoon wat je fijn vind!

-X-

Stories around the campfire..#1

Als het weer het toelaat (en dat doet het de laatste tijd)

drink ik vroeg in de ochtend altijd koffie buiten.

Dat is zo ongeveer het eerste wat ik doe nadat ik

naar beneden ben gesjokt (ik ben niet zo goed in ochtenden)

Dan zit ik een tijdje buiten, kijk even op de thermometer

(vanochtend was het 16 graden) en naar de lucht

(bewolkt en het regent een paar spetters, vandaag)

Vervolgens denk ik een beetje aan mijn blog en 

over het algemeen komt er wel iets langsdrijven waarvan 

ik denk, aah ja daar ga ik vandaag iets over zeggen,

het is een beetje zoals de wind waait waait mijn blog..

Meestal zit ik daar alleen een beetje te mijmeren

maar toen ik vanochtend aan de verhalen van gisteren dacht,

had ik het gevoel dat jullie allemaal een beetje 

koffie met mij meedronken, wat leuk is dat zeg,

al die dromen en verhalen, dank jullie wel..

Ik heb ze allemaal gelezen, sommige grappig, 

andere ontroerend, kleine verlangens en grote dromen..

Als ik een grote tuin had zou ik jullie allemaal

uitnodigen en samen rond het kampvuur verhalen vertellen..

Soms ben ik enorm aan het foeteren over 

de social media en dat het allemaal zo onpersoonlijk is,

dat niets ervan meer bestaat als alle apparaten uit zijn,

in zekere zin ook niet echt is..

Maar nu had ik dat gevoel helemaal niet, ik voelde

dat er iets mooi was gebeurd, dat wij iets deelden

ook al kennen wij elkaar helemaal niet,

op straat zouden wij zo

langs elkaar heen lopen, gek idee toch?

Ik denk dat dit gevoel de reden is waarom ik zo 

lang door heb kunnen bloggen, ik stuur elke dag

een bericht naar ik heb geen idee wie, eigenlijk..

Ik heb me ook vele malen afgevraagd waarom, eigenlijk..

Wel, ik gaf het antwoord hier boven al, omdat wij iets delen,

ook al is het dan virtueel..

(ondertussen dat ik dit schrijf zit ik na te denken over

een manier om een keer iets te organiseren,

iets met het verhalen rond het kampvuur-gevoel,

zodat wij elkaar ook eens in het Echt kunnen begroeten,

zodra ik daar uit ben laat ik het weten..:-)

Vooralsnog maak ik maar een nieuwe blogrubriek van,

waarbij ik een verhaal vertel en jullie zal vragen,

hetzelfde te doen, nogmaals bedankt,

You brightened up my day!

-X-

Happy Kingsday!

Vandaag is het natuurlijk en appeltaartdag,

hoewel ik niet bijzonder koningsgezind ben

vind ik dit toch altijd een feestelijke dag..

Vanochtend vroeg hoorde ik al in de verte de dreun

van house muziek (of hoe dat ook mag heten..)

je hoort de stad gonzen van verwachting..:)

De eerste keer dat ik koninginnendag vierde 

in Amsterdam was ik 18, ik studeerde hier

(zomaar eventjes hoor, haha) en jee, wat een feest.

Sindsdien kwam ik hier zo ongeveer elk jaar..

en vandaag kan ik, net als toen zomaar even

 de stad in fietsen (weer een cirkel die rond is)

-Judith-

Dus vandaag trek ik een warme trui aan

over mijn feestjurk (het is droog maar fris)

  Toen ik de foto maakte 

dacht ik dat ik zoiets zou zeggen als:

ik sla mijn spaarvarken kapot...maar..

punt 1: ik heb geen spaarvarken en

punt 2: ik ga natuurlijk helemaal geen varkens slaan,

ook geen houten, mijn dochter Judith 

(die natuurlijk  mijn prinses is ;-) zou zeggen:

Aah nee dat is zielig, en dat is ook zo.

Vandaag fiets ik de stad in, om mij even deel 

te voelen van het feest, zal ik wat losgeld,

geven aan een kind met een blokfluit.

En ik zal op zoek gaan naar een 1 euro kadootje,

wat ik hier weg zal geven, laat even een reactie 

achter als je het zou willen ontvangen.

(Ik weet natuurlijk nog niet wat het wordt,

en jij niet wat je gaat krijgen!)

Ja, vandaag is het een appeltaartdag,

en ik zeg : Hoezee, hoezee, hoezee..

Geniet er van

-X-

Work in progress (and the finish :-)

Hat klinkt natuurlijk allemaal best wel interessant,

een -soort van kleurboek- maken, maar 

eigenlijk is dat het helemaal niet, echt niet..

Eerst zit je urenlang schetsjes te maken, en als je 

dan uiteindelijk een beeld hebt van wat het ongeveer 

moet worden begin je met tekenen, in potlood.

Hoewel ik misschien meer gegumd heb dan getekend,

er ging letterlijk een hele gum doorheen :)

Vervolgens teken je alles met een pennetje, 

dat vraagt een opperste concentratie omdat het

zulk precies werk is, uren en uren lang..

Dat kan ik ook alleen met het juiste muziekje aan

en met de luxaflex half dicht..

Anders word ik steeds afgeleid door Iets wat er

buiten gebeurd (ik neb nogal nieuwsgierig),

iemand die langs fietst, een bootje wat vaart door

het kanaal, of mijn oog valt ineens op het eerste 

fluitenkruid van het jaar, oooh prachtig, toch?

Als dan na dagen en dagen tekenen het min of meer

af is, moet je met je tekeningen in een mapje

naar de uitgever om ze te laten zien.

Dan wordt er gewikt en gewogen, er vallen er

een aantal af, en er moeten nog wat nieuwe bij..

Dus dan begin je weer (ondertussen zit je te tellen,

ik moet er nog 12...nog 8...nog 2...)

Waarbij de laatste dan maar niet lijkt te lukken..

dus je kijkt nog maar eens een tijdje naar buiten..

En ah, een reiger (er gebeurt van alles hier voor het raam)

Uiteindelijk is alles getekend, dan moet alles gescand

en bewerkt in photoshop, zoals iemand in de

reacties zo mooi zei: de tekeningen moeten 

opgeschoond worden, dat klinkt best gezellig..

Maar oh, urenlang foutjes eruit halen, net zolang

tot je ogen vierkant zijn en je je arm niet meer 

op kan tillen, maar ik deed het..

(gisteren nog een uurtje of 6, ik ben er nog flauw van)

Dus het is een feestelijk dag, ik ben best trots op mezelf,

dat het me gelukt is en nu maar hopen

dat anderen ook vinden dat ik het aardig gedaan heb..

Als het goed is komt het ergens in het najaar uit.

Vandaag ga ik even bijkomen en dan ga ik bezig

met mijn volgende project, dat Iets met wol..

Dat klinkt ook al weer veel spannender dan het is..haha

Ik wens je een fijne dag

-X-

Hurray, 5 years old!

Aaah, wat leuk, dat ik door iedereen gefeliciteerd

ben met het Idee en het maken van mijn blog,

hoewel het pas vandaag de dag is dat ik

vijf jaar geleden op publiceren drukte..

Voor deze feestelijke gelegenheid ben ik eens even

nar mijn statistieken gaan kijken, hoewel ik natuurlijk

helemaal geen vrouw van cijfers ben..

(ik word altijd terstond Blanco als 

er iets berekend moet worden)

In de afgelopen 5 jaar :

-Maakte ik bijna 1800 blogberichten

(oh haha, dat is Veel gebabbel..)

-Is mijn blog bijna 4 miljoen keer bekeken, eh..echt, ja echt..

Ik heb gisteravond zelfs even aan Guusje gevraagd

wat er nu precies stond, maar dat stond er :)

-Hebben jullie bij elkaar zo'n 35.000 keer

een reactie achtergelaten, dat betekent meteen

dat ik Zoveel reacties ook heb gelezen..

-Keken er mensen van over de hele wereld mee,

voornamelijk uit het nederlandse taalgebied, 

maar ook uit de V.S, Korea en Japan,

om maar eens wat te noemen..

-Ontving ik duizenden en duizenden mailtjes,

waarvan ik de meeste beantwoorde, hoewel ik er

vast wel eens een paar vergat (oh, ach, sorry daarvoor)

-Maakte ik Ontelbaar veel foto's, die ik gebruikte,

maar er werden er nog veel meer 

met 1 klik de prullenbak in gekieperd..

-Ben ik wel een keer of 40 gaan vissen, maar 

ik heb nooit iets gevangen (gelukkig maar, haha)

-Woonde ik in zes verschillende huizen

maar ik geloof dat ik nu eindelijk weer thuis ben

-Heb ik ontelbare malen gedacht dat ik Echt

niet wist hoe het verder moest, maar heb ik

evenzo veel keren de draad weer opgepakt.

-Ben ik door diepe dalen gegaan, waarbij

ik van sommige reizen verslag heb gedaan,

andere heb ik voor mijzelf gehouden want

er zijn dalen, zo diep, daar moet je alleen door heen

trekken, enkel jij weet de weg naar boven..

-heb ik Roodkapje wel een keer of tien in het bos

gezien, hoewel het nu al weer een tijd geleden is..

-Haakte ik een enorme berg met dingetjes

-Vouwde, knipte en plakte ik me een slag in de rondte

-Herontdekte ik het tekenen weer, ik durfde zelfs

te laten zien wat ik gemaakt had..

-Stond er iets over mij, of van mij in Zoveel bladen

dat het inmiddels een stapel van wel een halve meter is..

(ah, wie had Dat nu gedacht, toen?)

-Het meest wonderlijk is natuurlijk dat ik de kans 

kreeg twee boeken te maken, en dat er ook mensen zijn,

die ze daadwerkelijk gekocht hebben, dank daarvoor..

Ach nee, het meest bijzondere is natuurlijk dat 

ik op mijn leeftijd, haha, P nog ontmoet heb,

en dat het mij gegeven is zo'n lieve man 

in mijn leven te hebben..

In de afgelopen 5 jaar heb ik:

-Heel veel mensen leren kennen via mijn blog,

stuk voor stuk lieve inspirerende vrouwen

-Heb ik veel verloren, maar ik heb nog veel Meer

gevonden, de balans staat op positief..

-Vele gesprekken gevoerd met de familie Little,

en ze af en toe op de foto gezet

(ze hebben daar niet zo vaak zin in, het is 

nogal een eigenzinnige familie)

-Heb ik honderden type fouten gemaakt,

en heb daar vele mailtjes over gekregen,

ik doe mijn best ze te vermijden, maar ja..

-Mij losgemaakt van het idee, door anderen ingegeven 

 dat er niemand zat te wachten op de

 wereld volgens Ingrid...toch wel, lijk mij zo..

-Kreeg ik honderden brieven en kadootjes

van al die lieve lezeressen van  mijn blog

en stuurde ik ook heel veel post en kadootjes naar hen..

Dat ga ik vandaag ook doen, iets weggeven,

op de twee bovenstaande foto's zie je allerlei dingen,

die symbool staan voor allerlei thema's die 

steeds weer terug kwamen (en komen) in mijn berichten.

Alle spullen doe ik straks in een doosje

en die ga ik naar 1 van jullie versturen, de meeste 

dingetjes zijn tweedehands, maar ook dat lijkt me passend..

(het is ook zomaar een aardigheidje)

Mocht je kans willen maken op de doos

met d-ing-etjes, laat dan een reactie achter.

Ik ben benieuwd of je de thema's eruit kan halen,

misschien kan je laten weten wat je denkt..

(hoeft niet hoor, enkel als je het leuk vindt..

Rest mij nog op deze Feestelijke dag, iedereen te bedanken,

die op de een of andere manier een positieve

bijdrage heeft geleverd aan mijn blog.

Allereerst natuurlijk dan aan alle lezers, zonder jullie

was deze blog niet wat het het was, echt niet!

Dank aan, Daan en Judith, als altijd en voor alles.

Dank aan P. ach nu ja, dat is wel duidelijk.

Dank aan Dries, voor zijn vaak hilarische 

en opbouwende woorden..

Dan aan Jurianne Matter omdat zij als een van de eerste 

mijn blog in haar leeslijst zette, en ik nog steeds geloof

dat het zonder haar nooit zover zou zijn gekomen..

Natuurlijk is deze lijst veel langer,

maar het zou een bericht van een meter worden..

Wel...doe lekker mee met de give-away

en omdat ik niet iedereen een kadootje kan geven,

mag je mij ook een envelop met een postzegel sturen

dan stuur ik je een persoonlijk bedank kaartje terug.

(je mag mij even mailen voor mijn adres,

mocht je dat nog niet hebben)

Haha, ben je er nog, wat een Eindeloos lang bericht,

maar ja, het is dan ook een Bijzondere dag,

en nu ga ik net als 5 jaar geleden op publiceren klikken

(pfff..;-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

This day, 5 years ago..

Vijf jaar geleden besloot ik op deze dag

om een blog te gaan maken.

Dat kwam zo: Daan hield een blog bij waarop 

hij zijn werk wat hij maakte voor de kunstacademie

waar hij toen nog op zat..

Daar keek ik regelmatig op en op een gegeven moment 

zei ik tegen hem, wat knap toch, jongen, dat je 

een foto op internet kan zetten..waarop hij zei:

oh dat is niet zo moeilijk hoor, dat kan jij ook..

Zelfs een hele blog zal je nog wel lukken..

Dus ik klikte blogger aan

(ik voelde me toch een beetje uitgedaagd ;)

koos een profiel wat Simpel heet, dat vond ik wel

een geruststellende naam, haha, ik heb het ook nooit

meer veranderd..en ik begon allerlei namen te verzinnen.

De meeste namen waren allang in gebruik,

tot mijn grote verbazing eigenlijk, ik had geen idee

dat er zoveel verschillende blogs waren,

ik kende eer namelijk maar eentje..

Vervolgens vroeg ik me af, wat ik er eigenlijk

op zou moeten zetten, misschien kon ik de naam

daar dan op aanpassen...hmm..dus ik dacht,

en ik dacht nog eens een beetje meer..

En ik besloot dat ik er wel dingen op kon zetten,

die ik vond op rommelmarkten enzo, zoiets als

het ding van de dag, maar Ingdingen, klonk niet,

D'ing, kwam nog langs, maar het lukte me niet

die naam te claimen, uiteindelijk maakte ik er 

maar Ingthings van...

Het volgende was, dat ik dan ook een foto

moest hebben, dus ik nam er willekeurig eentje

van een door mij gebreid schaap op een bankje..

En oh, hoe kreeg ik die foto nu op mijn computer..

na een enorm gehannes met kabeltjes enzo

stond deze eindelijk op mijn computer

(trots dat ik was, haha, ik, het technische wonder)

Vervolgens had ik een header/bloghoofd nodig

dus ik nam wat geborduurde lapjes, nam daar 

ook een foto van, die ik zo hup op mijn computer zette..

 Vervolgens plaatste ik de foto van het schaap en

het bloghoofd erbij, ik drukte nog niet op publiceren,

dat was nog even een stap te ver..

Ik klikte de blog weg, maar toen ik me bedacht

dat ik hem aan Daan wilde laten zien, kon ik 

hem niet meer vinden, echt niet..

Dus ik belde Daan om te zeggen dat het gelukt was,

maar dat ik niet wist waar de hele blog gebleven was..

(tot grote hilariteit van zijn kant, natuurlijk)

De volgende dag had ik genoeg moed verzameld

om op publiceren te drukken..en zie..

Nu is het zomaar Ineens 5 jaar later en
is mijn blog morgen jarig, vandaag

is het al een soort van feestelijk dag.

Want wat een goed idee is dat geweest die blog,

het heeft mijn leven en niet in het minst mijzelf

veranderd op een wel hele positieve manier.

Dus vandaag hang ik wat slingers op, 

ik zou de feestjurk aantrekken, mocht ik er in passen (niet)

dus ik doe gewoon een strikje om ;)

en gooi ik een handje confetti..

Allemaal te viering van het uitgedaagd worden,

van dingen doen waarvan je denkt dat je het niet kan

van de (gevonden) moed om een onbekende weg in te slaan.

Ja, het was, zonder dat ik het wist, een bijzondere dag

nu al weer 5 jaar geleden.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Unexpected visit at the beach..

De allereerste keer dat ik de zee zag,

was ik ongeveer 6 jaar, wij verhuisden toen

van Ede naar Koudekerke op Walcheren.

Van te voren was er iets over gezegd, hoe bijzonder

de zee was, bij wijze van reclame daarvoor,

omdat wij, de kinderen, helemaal niet weg wilden..

Ik kon me er ook helemaal geen voorstelling van maken

en ik geloof dat ik helemaal niet onder de indruk was

van een verhaal over wat water..

(ik had heus wel eens eerder een meertje gezien ;)

Dus wij reden op een goede dag naar Domburg,

ik weet nog hoe ons autootje eruit zag,

blauw en met zo'n hele schuine achterruit,

geen idee meer wat het merk was..

Wij klommen wat trappen op van een heuvel

en ooh en aah dat was werkelijk heel iets anders

dan ik me ooit had kunnen voorstellen..

Nog mooier was het uitzicht vanaf de Hoge Hil,

het hoogste duin van Domburg, vanwaar

je over het hele eiland kan kijken.

Sindsdien hou ik van de zee, en kwam ik er

vele malen, als kind zo ongeveer de hele zomer 

omdat we een kotje (huisje) op het strand hadden.

Later ging ik met mijn eigen kinderen,

als het lekker weer was, ik zie me nog sjouwen

met tassen vol handdoeken, emmertjes en broodjes..

Maar we gingen ook in de herfst en de winter,

als het stormde, zo vaak dat ze er wel eens

genoeg van hadden..

Ik weet nog goed dat (toen kleine) Daan eens zei:

gaan we nu al weer naar het strand, 

ik zit veel liever met een taartje bij de kachel :)

 Afgelopen vrijdag waren we weer eens in Domburg,

we hadden een afspraak met Judith in Breda,

en P. vroeg daarna heb je zin om naar

Domburg te gaan, ik sputter altijd wat bij een

plotselinge verandering van plan, maar

het was echt heerlijk..

Het licht was werkelijk op zijn allermooist,

welke foto dan ook, die ik zou hebben

genomen, had er mooi uitgezien.

Aan het einde van de middag, aten wij 

in een strandtent, buitendijks, bij Westkapelle,

waar wij getuigen waren van een werkelijk magische

zonsondergang, wat een kadootje..

Toen wij wegreden over de dijk scheen de vuurtoren

zijn felle lichtbundels over de weg...

Ik was er gewoon ontroerd door en even voelde 

ik een steek van heimwee, want hoewel ik

het uitstekend naar mijn zin heb in Amsterdam,

is Walcheren toch Thuis..

Oh ja, vorige week vertelde ik dat deze blog,

deze week 5 jaar bestaat, ha, dat is niet zo..

Ik kreeg een mailtje van Dries, de penningmeester

van de ietwat rommelige Hup club, dat hij nu 

in verwarring was over de juiste datum..

Het moet zijn 25 maart, hij had gelijk..

Om hem te bedanken voor deze nauwkeurigheid,

en de regelmatige lieve en vaak hilarische

commentaren op mijn blog (via de mail)

maakte ik speciaal voor hem deze foto van de kerk

van Domburg waar hij speciale herinneringen aan heeft..

(hij woonde daar als kind omdat zijn vader

de dominee van Domburg was..)

Ik wens je een fijne dag

-X--

House of dots party..

Een tijdje geleden ontving ik deze ontzettend lieve

uitnodiging, van de House of Dots vrouwen,

Hester en Marielle, die zat in het piepkleine envelopje..

Ik heb ze ooit leren kennen omdat ik ze uitnodigde

voor mijn eerste boekenfeestje, gewoon omdat 

ik wat ze doen/maken (en hun site) zo leuk vind.

Ik herinner me hun binnenkomst nog goed,

ze zagen er verpletterend mooi uit,

werkelijk tot in het kleinste detail, daarnaast

zijn ze hartverwarmend aardig..

Dus ik mag wel zeggen dat ik blij was met de uitnodiging.

Ik breide voor hen beide een strikje naar een 

patroon uit mijn boek Vive la vie.

(ik moest het zelf nog weer even opzoeken :)

Toen ik er eentje op Instagram zette zonder erbij

te zetten dat het voor hen was, reageerde ze al

met oooh die is echt leuk (ha!)

Met het kadootje zat het dus wel goed, maar

op zondagochtend vroeg ik me toch even af wat ik

aan zou moeten doen, ik bedoel maar wat trek je aan

naar een feestje van twee vrouwen die altijd 

tot in de puntjes (dots;) gekleed zijn..

Uiteindelijk besloot ik de jurk van mijn tweede

boekenfeestjes aan te doen, met sneakers eronder,

dat dan weer wel...ik ben niet in het bezit

van bijpassende feestelijke schoenen :)

De ontvangst was bijzonder hartelijk en ohh,

de tafel was zo mooi gedekt met allerlei verschillende

taartjes, scones, bloemen en zelfs servetten 

met de naam van elke gast erop gestempeld..

Het was een bont gezelschap van allerlei leuke vrouwen,

waaronder Erika van Mikodesign, Yvonne van Yvestown,

Dianan van Webvedettes, Daan van Maandagdaandag,

Monique van de Happymakersblog en Jikke 

(eigenaresse van een kinderfeestwinkel) en Charlotte

(kookboekmaakster) en later schoof Eline Pelinkhof nog aan.

Sommige van hen had ik al eens

eerder ontmoet, anderen nog niet.

Aan een ieder was gevraagd iets van haar werk

mee te nemen, en daarover iets te vertellen..

(zo fijn om eens van andere vrouwen te horen,

die over het algemeen ook alleen werken,

heel herkenbaar en verhelderend)

Het was een inspirerende middag, die uitliep,

tot wel een uur of negen in de avond,

zoveel was er te bespreken, te eten en te lachen.

Kortom het was een bijzonder fijne dag

en dit was natuurlijk het bericht wat ik dinsdag 

had willen maken, ware het niet dat er iets anders

onaangenaams voor werd geschoven, of beter gezegd,

ik schoof er zelf iets anders voor..

Maar nu ik dit zo schrijf, gloei ik ineens nog na

van de hartelijke ontvangst, alle lieve woorden,

(ik ben echt dol op de Dots vrouwen, haha)

en dat is wat ik Vast ga houden, al die positieve energie

van die middag en al het andere laat ik aan me voorbijgaan.

Ik wens je een feestelijke dag

(in welk opzicht dan ook, de zon schijnt hier,

dat lijkt me alvast een goed begin)

-X-