Hekje

Nu zou ik eigenlijk volgende week naar Wenen gaan,

en eigenlijk had ik met de kerst zullen gaan en een 

maand in mei, maar het zal bij 'eigenlijk' blijven.

Met de kerst bleef ik thuis voor mijn moeder,

ik was de enige die langs kon gaan, in mei bleek er

vloerbedekking in het appartement te liggen waar ik

allergisch voor ben en nu gaat het zo slecht met mijn 

moeder dat de kans dat ik terug moet komen zo 

groot is dat het ik dat risico niet ga nemen.

Natuurlijk zijn daar vele gedachten en overwegingen 

aan vooraf gegaan, ik ben zo ongelofelijk toe aan

even weg hier maar uiteindelijk kan ik het niet

over mijn hart verkrijgen..

Soms vind je een hekje op je pad, op de weg die

je wilde bewandelen waar je heel veel zin in had en

maar moet je omkeren en een andere weg vinden.

Dus ik ga vandaag mijn ticket annuleren en even 

rustig zitten en nadenken hoe ik de komende weken 

ga invullen, ga ik in mijn moeders huis logeren,

tussen alle dozen en rommel om in de buurt te zijn.

Ga ik regelmatig heen en weer, ik weet het nog niet

maar het zal zich wel ontvouwen zoals ze dat 

zo mooi zeggen, komt tijd, komt raad..

Het zal zeker zo zijn dat ik een beetje ga 'lala' bloggen,

soms zal het uitkomen en soms niet, maar omdat 

het vakantietijd is, is dat niet zo erg, denk ik.

Het hele idee van vakantie is toch om de dagelijkse 

dingen eens even los te laten, dus ik zal zien 

wat er komt, of niet..

Bovendien ga ik op zoek naar een nieuw pad, omdat ik 

geen jongen hinde meer ben kan ik niet zomaar 

over het hekje wat op het uitgestippelde pad staat

heen springen, ik zou het wel kunnen proberen, 

maar de kans dat ik blijf haken is groot. (haha)

Maar er ik vind er vast wel eentje zonder hek,

al is het dan met een omweg..

Ik wens je een mooie maandag

-X-

Klik

En nu heb ik voor het allereerst sinds ik deze blog

schrijf, dat zijn zo ongeveer 2500 berichten een bericht

weggeklikt, het was een bericht over de kaakchirurg,

wat gelukkig achter de rug is,  en over familieverhoudingen.

Aan de ene kant kreeg ik hier reacties van herkenning 

aan de andere kant is het duidelijk niet goed ontvangen.

Ik heb wel het gevoel dat alles wat ik hier nu zeg, 

een delicaat evenwicht is, en dat ik over dun ijs wandel

en ik zit enorm naar mijn woorden te zoeken, terwijl 

ik dit aan het typen ben.. Ik vroeg P. zelfs of ik dit zo 

wel kon zeggen, iets wat ik nog nooit eerder deed.

Ik zal op zoek moeten in mijzelf

naar de vrijheid en het lichte gevoel dat ik mijn

eigen koers weer kan bepalen en niet mijn hoofd laten 

hangen naar wat anderen zeggen of vinden, want 

iedereen vindt altijd wel wat..

Maar oh, hoe moeilijk is dat!

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Live is tough

Het gaat het toch niet helemaal worden met de natuur 

week, gisteren kwam ik er niet aan toe om de andere

foto's die ik in gedachten had te bewerken..

Ik sloot de webwinkel (voor een paar weken) ruimde 

alles op en het schoot in mijn schouder, wat dat het is

weet ik niet precies maar het doet onwaarschijnlijk

veel zeer en ik kan me nauwelijks bewegen..

Nu heb ik al jaren verschillende bijzonder vervelende

gezondheidsklachten, waar ik het eigenlijk nooit over

heb hier, ze zijn ook alleen vervelend voor mij..

Waarschijnlijk ligt de oorzaak in een ernstig auto

ongeluk wat ik ooit had, hoewel ik niet reed.

Sindsdien heb ik chronische hoofdpijn, zie ik dubbel

(alles geprobeerd, niets aan te doen) ben ik vaak duizelig

en ga zo maar voort, akelig verhaal.

Ik wil ook op geen enkele manier 'die vrouw die altijd 

wat heeft' zijn, en ik ben die klachten niet, ik heb ze

en ik weet nu dat ik meer ben dan dat.

Ook heb ik een manier gevonden, eindelijk, om er

mee te leven en mijn bezigheden er op aan te passen.

Maar soms overvalt het me ineens, en staat alles

weer even stil, zoals nu..

Ik zeg er nu één keertje iets over, ook om anderen

die misschien met iets kampen een hart onder de 

riem te steken er is vaak wel een manier te vinden

om, met vallen en weer opstaan, er mee om te gaan,

 hoewel het een lange, lange weg is..

Live is though and so am I and you!

Ik wens je een fijne dag

-X-

Kalm aan, joh..

De laatste weken, toen de webwinkel even dicht was,

werkte ik er met veel plezier aan, ik maakte nieuwe dingen,

en fotografeerde wat ik vond met veel plezier.

Waarschijnlijk omdat ik het gevoel had dat ik de tijd had 

om dat te doen, er stond geen grote druk op.

Ik weet niet precies hoe het komt maar het lijkt wel alsof 

ik steeds minder druk, die ik volgens P. overal op zet, 

aankan, hij vraagt mij regelmatig waarom ik mijzelf

zo over de kling jaag, dat weet ik niet, het gebeurt gewoon.

Misschien omdat ik vind dat ik dingen moet kunnen,

dat ik gewoon niet zo flauw moet doen en door moet gaan.

Misschien omdat ik op de social media zie wat mensen 

lijken te doen, te kunnen en te hebben en dat ik daar bij 

benadering niet aan kan voldoen, ik weet het niet..

Wat ik wel weet is dat er ergens iets moet veranderen

omdat ik het gewoon niet vol kan houden zo, ook al

vind ik dat eigenlijk een zwaktebod, maar misschien

moet ik wel zeggen dat het juist sterk is om te zeggen,

dit is de grens, kalm aan jij, zeg..

Gisteren ging de webwinkel open, ik was er gewoon

een beetje zenuwachtig van, maar ik begon monter

met inpakken, deze keer zou ik gewoon kalm stap

voor stap doen wat ik moest doen..

Op het moment dat ik een paar postzegels niet kon 

vinden, terwijl ik dacht dat ik alles tot in de puntjes 

geregeld had, was ik al in tranen, oh joh..

Aan het einde van de dag nam ik een ferm besluit,

waar ik vanochtend al weer over twijfelde, maar ik

ga het toch doen om wat ruimte te maken voor mijzelf.

Ik ga de webwinkel parttime doen, dat klinkt een

beetje gek voor een webwinkel, maar misschien is

pop-up een beter woord, ik ga hem elke maand 1 week

open doen, in de andere weken werk ik er dan op

mijn gemak aan, en zo heb ik nog tijd en ruimte voor

 andere dingen die op het moment mijn aandacht vragen.

Ergens zoemt op de achtergrond de gedachte mee;

maar dat doet niemand, maar ik kan mezelf niet

voortdurend aan andere meten, dat is zinloos

want wie neem je als ijkpunt, eigenlijk?

Mezelf in dit geval, wat maakt het uit wat anderen doen,

ik wil het zo en zo ga ik het doen, in ieder geval voorlopig.

Misschien werkt het wel helemaal niet, maar dan zie ik 

wel verder (voortschrijdend inzicht enzo).

Dus; de webwinkel is deze week tot en met zondag open,

ik zal alle bestellingen inpakken en verzenden 

met aandacht en liefde maar vooral in mijn eigen tempo.

Oh ja, ik vouwde een setje van drie vogels om weg te

geven samen met een envelopje fijne postzegels, als ik ze

nog kan vinden , haha en ohoh (vast wel).

Mocht je ze willen ontvangen laat dan een reactie achter,

ik geef ze weg op woensdag.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Stukken minder gezellig..

Dat is maar een wijze van spreken en ik zou best zin

hebben om lekker te gaan breien maar eigenlijk ga ik  

ik iets heel anders doen waar ik een beetje tegenop zie.

Het zou stukken minder gezellig zijn als er op de 

foto zou staan; ik ben een lange dag naar mijn moeder

die in een verpleeghuis zit, ik kwam er al enkele weken

niet waar ik me dan weer schuldig over voel en ik zie er

nogal tegenop omdat de hele situatie nogal schrijnend vind

en ik moeilijk met de situatie om kan gaan en er altijd

compleet uitgeput vandaan kom, maar ik vind dat ik aan

haar moet denken en niet aan mezelf in deze en dat ik 

onmogelijk een goed evenwicht in deze situatie kan vinden..

Nee, dat zou stukken minder gezellig zijn dan;

ik ben gaan breien, denk je niet ?

Ik wens je een fijne dag

-X-

Je eigen zorgelijke zelf..

Gisteren stond ik even in een pashokje van een grootwinkel

bedrijf om wat truien te passen die in de aanbieding waren,

ik probeerde heel hard om niet in de spiegel te kijken, want

de verlichting in die hokjes is werkelijk medogenloos..

Toen ik dat per ongeluk toch deed, schrok ik me echt rot,

wie was die vermoeide afgeleefde vrouw in dat akelige licht.

Nu ik toch keek, keek ik eens wat beter; grijze uitgroei in mijn

haar, donkere kringen, vlekkerige wangen, oh oh..

Ik griste de truien mee, rekende er eentje af en moest me 

inhouden om niet met gebogen hoofd af te rekenen..

Op weg naar huis probeerde ik mezelf gerust te stellen; 

het was een stressvolle periode, ik heb constant hoofdpijn,

daar knap je niet van op en ik ben niet meer de jongste,

wat verwacht je; dat ik er fris en stralend uit zie..

Ook schoot mij een onderzoek te binnen waar ik over

las, ergens, het ging over de tijd die wij besteden met het

denken aan anderen, dat was verassend weinig..

Ook blijken mensen helemaal niet zoveel aandacht te 

besteden aan hoe anderen er uit zien, ik zelf probeerde mij

op de fiets naar huis te bedenken wie ik nu precies gezien

in de winkel, ik zag niemand speciaal voor me, gewoon mensen..

Ook probeerde ik me te bedenken wat bijvoorbeeld Guusje

de dag ervoor aanhad toen ik haar zag, iets groens, zwart?

Ik wist het gewoon niet meer, de rest van de dag probeerde ik 

steeds langere tijd over iemand na te denken, maar dat lukt 

helemaal niet, probeer het maar eens, het zijn allemaal 

vluchtige gedachten en dan ga je weer terug naar het gewone 

gebabbel in je hoofd, vaak gedachten over jezelf, wat je moet 

doen of je eigen zorgelijke gedoe in het algemeen..

Dat is een hele fijne conclusie; dat mensen waarschijnlijk

helemaal niet zoveel vinden van hoe je eruit ziet..

Nu ik zelf nog , haha; ik zou mijn haar kunnen verven,

misschien wat make up op kunnen doen maar voor de 

rest ben ik mijn eigen vermoeide zelf op het moment,

het is zoals het is, maar ik blijf mijlenver van welk

pashokje dan ook vandaan, voorlopig.

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Het is beter zo, denk je niet?

Eigenlijk heb ik me een beetje verslapen, maar het was

nog zo donker en zo warm in bed en omdat ik al een

paar dagen geen bericht schreef toch maar eentje..

Ik was gebleven bij het verhaal over mijn moeder,

natuurlijk vonden wij enkele relativerende woorden.

Maar misschien spraken we ze ook wel om het gevoel

van droefheid wat te overstemmen, want ik had met haar 

te doen hoewel ze alles gewillig onderging..

Ik was er voornamelijk bang voor dat ze ineens in de 

auto op weg naar de nieuwe plek zou zeggen; breng mij 

maar naar huis, maar dat deed ze gelukkig niet..

Wel gingen mijn broer en ik even naar het huis omdat

er nog wat dingetjes opgehaald moesten worden

Ze heeft nu een tijdelijke kamer, aanstaande vrijdag 

gaan wij er weer heen om haar definitieve kamer 

in te richten, dat doen we weer samen, zelfs mijn zus komt

uit Barcelona, waar ze woont, om te helpen..

Ik was natuurlijk al vaker in het lege huis geweest, leeg 

in de zin van dat er geen mensen zijn, alles, echt alles

staat precies zo als toen ze er nog woonde, wij hadden

enkel de bederfelijke dingen weggegooid.

Maar nu, in de wetenschap dat ze er nooit meer gaat

wonen maakt het huis met al zijn spullen, en dat zijn er 

nogal wat, tot een soort tijdscapsule, waarin de tijd

stil stond vanaf het moment dat ze wegging, alsof alles

vanaf dat moment bevroren was, hele rare sfeer..

Voor dit raampje hangen de gordijnen uit mijn jeugd,

ik vind het zo'n melancholisch beeld, maar dat terzijde..

Het huis wordt voorlopig niet verkocht, de buren houden

een oogje in het zeil en ook wij zullen er vaak zijn om

het op te ruimen, want ohoh..

Voor mijn moeder is het ook fijn om te weten dat het er

gewoon nog is, precies zoals het was, hoewel de kans dat

ze ooit terug zal keren verwaarloosbaar is.

Ze is beter verzorgd waar ze nu is en dat is wat wij de hele

dag tegen elkaar zeiden; het is toch echt beter zo,

stel je voor dat we haar alleen in het huis hadden moeten

achterlaten, wat zou er wel niet kunnen gebeuren,

nee, dit is veel fijner, we deden er goed aan, al deze

woorden als een plaat waarvan de naald in dezelfde 

groef blijft hangen, steeds weer opnieuw dezelfde woorden

ook toen we laat in de avond weg naar huis reden.

Misschien was het wel om het beeld van mijn moeder,

die in elkaar gedoken in haar nieuwe kamer zat en die met een 

klein stemmetje bedankt zegt en kom je gauw weer

zo snel mogelijk te vergeten (wat natuurlijk niet lukt)

en een soort van goed gevoel te hebben over deze dag.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Thuis

Deze foto's nam ik in de tuin van mijn moeder, eentje

ervan op dat laatste dag dat ze thuis was, bij toeval en

gelukkig was ik daar, het was een fijne dag.

Natuurlijk wisten we dat toen niet, dat ze na die dag niet

meer thuis zou komen, dat is altijd zo met onverwachte

laatste dagen dat je niet weet dat het daarna nooit 

meer hetzelfde zal zijn en gelukkig maar..

Morgen vertrekken mijn broer en ik in alle vroegte om

mijn moeder na een verblijf van maanden in het ziekenhuis

naar een nieuwe plek te brengen en daar zie ik tegen op.

Ik kan me zo ongeveer voorstellen hoe zij zicht voelt,

ik heb ook wel eens een onverwachte laatste dag 

(of in ieder geval een laatste dag waarop ik 

dacht dat alles normaal was) gehad in een huis en 

op een plek waar ik dacht altijd te zullen blijven..

Ook ik weet hoe het is als een ander besluit dat je je geliefde

huis moet verlaten, hoewel het bij mij natuurlijk een hele andere

situatie was, ik kon het huis alleen niet betalen dus ik moest

wel gaan, maar ik weet hoe moeilijk dat is.

Ook weet ik dat je je de beslissing eigen probeert te maken,

dat je probeert te denken het is beter zo, maar oh zo ingewikkeld.

Het doet mij pijn dat ik dat nu, gelukkig niet alleen, heb 

besloten voor haar of beter gezegd op aan heb gedrongen

om niet meer terug te gaan naar huis, ook al heeft

mijn moeder daar uiteindelijk mee ingestemd.

(er zijn keuzes die helemaal geen keuze zijn)

Onnodig te zeggen dat ik morgenochtend niet zal bloggen,

ik ben dan al uren op weg naar het zuiden, om mijn

moeder op te halen en vervolgens weer weg te brengen.

Gelukkig ga ik samen met mijn broer, ik moet er niet 

aan denken dat ik dit alleen had moeten doen.

Of zoals ik tegen mijn broer zei; dan kunnen we nog een

relativerend woord tot elkaar spreken, hoewel ik op

dit moment niet zou kunnen bedenken wat dit woord zal zijn.

Maar ik hoop dat het morgen naar bovenkomt, op de dag

 dat we mijn moeder naar haar nieuwe plek brengen.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Lalala en Hup

Net toen ik van de week weer de draad wilde oppakken,

hup, tegen mezelf had gezegd en besloten had mij door 

wat tegenwind en grijze dagen niet gek te laten maken,

kreeg ik een telefoontje van de belastingdienst.

Ze bellen tegenwoordig blijkbaar, toe ik vroeg waarom

was het antwoord dat ze graag persoonlijk contact willen.

Dat klinkt allemaal reuze gezellig maar de mededeling was

dat helemaal niet, ik moet een aanzienlijke som bij betalen

omdat kosten die in 2015 zijn opgevoerd zijn niet 

worden toegekend, dat waren voornamelijk

de kosten die ik maakte voor het laatste boek.

(het voert te ver om het hier helemaal uit te leggen)

Eigenlijk zou de uitgever die betalen, maar toen ze gemaakt 

waren, hadden ze toch ineens geen budget meer over..

Daar was ik toen al naar van en omdat het boek niet goed 

verkocht en ik alle kosten zelf moet betalen, kosten die 

niet verrekend mochten worden, kom ik op nul uit..

Oh, ik dacht dat ik er in bleef, 8 maanden voor niets 

gewerkt, en ik zakte echt als een plumpudding in,

geen Hup ter wereld kon mij overeind helpen..

Ik sliep er een paar nachten niet van, ken je dat, dat je

maar de hele tijd in cirkels rond blijft denken, eindeloos,

steeds weer hetzelfde, zo vermoeiend..

Ik deed de ene mindfulness oefening na de andere,

maar ook dat leek niet te helpen, dus ik besloot om alle 

gedachten de vrije ruimte te laten en gewoon te gaan breien,

meters heb ik gebreid deze week en inmiddels ben ik 

wat gekalmeerd (hoewel als ik er aan denk..)

Dit is natuurlijk niet het gezellige Lala bericht wat ik voor 

ogen had, maar dit is gewoon zoals de dingen zijn, mede 

door het hele social media gebeuren heb ik wel eens het idee

dat ik de enige ben die geen leien dakje heeft waar alle

problemen zo vanaf glijden..

Ik zal de belasting betalen, de komende maanden brood met

pindakaas eten, haha, proberen de draad weer op te 

pakken en ik zal op zoek gaan naar de Lalala mindset,

en de luchtigheid de dingen..

Ter geruststelling, ik weet uit ervaring dat ik dat echt wel 

weer zal vinden, dat heeft de ervaring mij geleerd.

Ik wens je een heel goed weekend

-X-

Kortom

Het was nu niet bepaald een weekend om over naar huis

te schrijven (dit is overigens niet mijn huis hoor) laat 

staan hier op mijn blog, ik zou iedereen meenemen in een 

soort van sombere november droefheid..

Lang geleden belde ik vaak met een vriendin, gewoon over

de dingen van de dag, over de leuke dingen maar ook

om eens lekker te klagen over wat er niet goed ging.

We eindigden het klaag gedeelte altijd met dat één van ons

zei; kortom..en dan zei de ander; ellende, vervolgens 

schaterden we het dan het uit, het werkte heerlijk relativerend.

Daan was toen nog een klein Daantje en vaak als ik dan zei;

kortom, riep hij al; ellende, hij dacht dat het iets heel

grappigs was, omdat we er zo om moesten lachen.

(dat was het natuurlijk ook)

Ik bel allang niet meer met die vriendin, zo gaan die 

dingen soms, en ook mis ik Daan die ellende roept,

eigenlijk mis ik mijn hele relativeringsvermogen op het moment..

Ik zit een beetje mee te somberen met het weer,

zelfs de foto's die ik maakte stralen nu niet een fijne

lichtheid der dingen uit..

Dus ik besloot om weer eens even een tijdje te gaan

lala bloggen, wat zoveel wil zeggen dat ik een bericht

zal maken als ik iets gezelligs te zeggen heb, misschien

elke dag maar soms misschien ook niet..

Ik heb het gevoel dat ik ruimte nodig heb om de dingen 

te ervaren zoals ze zijn en op zoek te gaan naar lichtheid,

in welke vorm dan ook..kortom..haha

Ik wens je, hoe dan ook, een mooie maandag

-X-

Foto studio

Nu de donkere dagen zijn aangebroken, is het eigenlijk

een wonder dat ik hier in huis nog wat foto's kan maken.

Ik heb maar een heel klein stukje witte muur, voor de 

andere witte muur staat een grote kast en in de rest van de 

kamer zit een lambrisering, die een beetje creme-achtig

geverfd is, niet helemaal mijn keuze, maar het is een huurhuisje..

Ik heb voor en achter een raam, maar voor het raam achter

staat een boom die het licht wegneemt, dus ik moet het hebben

van het voorraam en wachten tot de zon goed staat.

Dat is op deze dagen ongeveer van 2 tot 3 

en dan moet hij ook nog schijnen..soms doe ik zelfs een 

zonnedansje, als ik echt foto's nodig heb, om hem te

verleiden om te gaan schijnen, haha, dat moet

je niet geloven hoor ;-)

Mijn werktafel staat precies op de plek voor het raam,

hij heeft zo ongeveer overal in de kamer gestaan 

maar dit lijkt de oplossing die het meeste ruimte geeft.

Dus blijft er ongeveer 40 centimeter over waar ik de

foto's kan maken voor de webshop en mijn blog.

Dus ik maak vaak close ups (zeg je dat zo?) en flatlays,

dat is een hip woord voor gewoon alles op de tafel leggen

en dan van boven af een foto maken, het duurde even voordat

ik dat in de gaten had, overigens, dat dat zo heette.

Omdat ik maar heb beperkte ruimte heb, zie je bij de mijne

vaak dezelfde vlek op de tafel, ohoh, nu ja, ik doe wat ik 

kan in mijn mini foto studio, maar ik denk dat het echt tijd 

word voor een gloriette :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Windstil

En steeds weer lopen de dingen anders dan je verwacht 

had, alles kan in een vingerknip weer anders zijn.

Ik word er soms een beetje zenuwachtig van, dat de dingen

altijd anders gaan dan verwacht of gedacht..

Zo gingen wij maandag naar mijn moeder, zoals wij

zeer regelmatig doen om haar wat gezelschap te bieden

en allerlei klusjes te doen die nodig zijn.

We namen de kaarten mee, een hele doos vol, ze vond het

geweldig, hoewel het even duurde voordat ze begreep

dat ze allemaal voor haar waren, hartelijk bedankt namens haar..

Ook mijn dochter Judith kwam langs en we hadden

een stralende, vrolijke dag met zijn allen en redelijk

gerustgesteld lieten we haar daar 's avonds achter.

(oh, dat is altijd het moeilijkste moment; haar daar

alleen achter laten, terwijl je weet hoe kwetsbaar ze is)

De volgende ochtend werden we gebeld, in eerste instantie

met het bericht dat ze midden in de nacht gevallen was

en uren op de grond had gelegen voordat er hulp kwam,

hoewel de hoogbejaarde buurman er al vrij snel was..

Zij was uiteindelijk met een ambulance naar het ziekenhuis

gebracht, waar bleek dat ze een CVA (beroerte) had gehad..

Ohoh en och hemel, dan draait je hart om als je dat hoort,

dus wij reden weer naar het huisje om spullen op te halen,

de taartjes die over waren van de dag ervoor op te ruimen

en een bloemetje naar de buurman te brengen..

Later troffen wij mijn moeder in het ziekenhuis aan als een 

zielig vogeltje, het gaat naar omstandigheden redelijk,

maar de vraag is of zij ooit nog naar haar huisje terug kan..

Tussen de bedrijven door maakten wij een wandelingetje 

in het park om even op adem te komen, maar de beelden

van mijn moeder op de grond en de doos met ongelezen post

in dat lege huisje lieten mij maar moeilijk los..

Je kan je onmogelijk schrap zetten tegen de dingen die

elke dag onverwacht op je pad komen, noch kan je voorbereid

zijn op wat dan ook, want je weet gewoon niet wat er 

komen gaat en dat is misschien maar goed ook, ik vind

het allemaal al ingewikkeld genoeg om je gewoon

mee te laten voeren met welke wind er dan ook opsteekt..

Soms een warme bries uit het zuiden, dan weer een 

storm uit het westen en soms een gure wind uit het oosten,

Maar daartussen is het altijd windstil, dat moet je niet

vergeten, er komt altijd weer een kalm moment, of als je geluk

hebt zelfs een kalme tijd, daar moet je (ik) vertrouwen in hebben..

Ik wens je een fijne windstille dag

-X-

Trein

Gisteren stapte ik per ongeluk in de verkeerde trein,

geen echte, maar in gedachten, de trein denderde maar 

voort, en stopte niet eens op welk station dan ook..

Eerst reed hij lang Onrust, daarna langs Ik-kan-het-niet

en hoewel ik ik er wel uit wilde reed hij maar door.

Sterker nog, hij maakte steeds meer vaart, dus we reden

langs Wat-er allemaal-niet-goed-gaat en vervolgens naar

Wat-er-niet-goed-ging en daarna naar Niets-komt-ooit-nog-goed

De trein reed nu zo hard dat hij niet meer te stoppen was,

richting Tranen en vervolgens denderde hij af op Paniek..

Daar aangekomen kon ik uiteindelijk aan de noodrem trekken,

uitstappen, diep ademhalen en bijkomen..

Onnodig te zeggen dat ik geen fijne dag had en vandaag

blijf ik ver weg van welke trein dan ook en ga ik

in mijn thuis station zitten, op een bankje met een breiwerk,

kalm aan, de ene steek na de andere..en laat ik welke

trein dan ook rustig aan mij voorbijgaan..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Idee

Straks moet ik naar de tandarts, het idee van de tandarts,

vind ik echt niet fijn, het liefst zou ik deze 

ochtend onder de dekens zijn blijven liggen,

toch ben ik opgestaan en ga ik gewoon..

Toen ik daar over na dacht kwam ik op vele dingen 

waarvan ik in gedachte tegen op zie..

Het idee van grote groepen mensen bij elkaar vind ik 

niet fijn , toch ga ik naar een drukke rommelmarkt..

Het idee van een aanslag vind ik eng, toch ga ik

gewoon naar de stad of stap ik in een vliegtuig..

Het idee om nieuwe mensen te ontmoeten vind ik spannend,

toch ga ik overal naar toe en klets ik met iedereen..

Bij het idee dat ik moet maken of dat ik een opdracht 

krijg denk ik altijd, maar dat kan ik helemaal niet,

toch lukt het mij altijd als ik er eenmaal aan begin..

Het idee dat mijn boeken in de uitverkoop gaan vind ik

heel vervelend, toch is het al een abstract iets geworden,

ik hoef er tenslotte niet zelf mee op de markt te staan..

Het idee over mijn eigen werk is altijd; ik doe maar wat,

ik heb geen speciale talenten, toch, als ik terugkijk op wat 

ik deed, vind ik dat het redelijk gelukt is..

Zo heb ik vele gedachten van te voren over allerlei dingen,

maar als ik het dan doe of maak blijkt het allemaal

reuze mee te vallen, toch moet ik altijd eerst over

de berg van mijn eigen ideeën heen, elke keer opnieuw..

Zo ook vanochtend, dan moet ik de tandarts-berg nemen,

maar ik weet dat als ik daar eenmaal zit dat het 

echt wel zal gaan, toch zal ik opgelucht zijn als

dit achter de rug is, het idee alleen al :-)

Ik wens je een fijne dag en veel geluk en plezier

met wat je zoal gaat doen of met welke berg jij moet nemen.

-X-

Uitverkoop

Gisteren plaatste ik een berichtje op Instagram, ik weet

eigenlijk niet of ik daar goed aan deed, hoewel ik vele

hele aardige, echt heel aardige reacties op kreeg.

Dit was wat er gebeurde; ik kreeg een berichtje van mijn

voormalige uitgever dat al mijn boeken, alle 4 (!) in de ramsj

(mooi woord, zij gebruikten het ook niet) gaan.

Wat zoveel wil zeggen dat alle boeken met grote korting

verkocht gaan worden omdat ze ze aan de straatstenen

niet kwijt kunnen..

Nu voelde ik me toch al niet zo wel, maar na dat bericht bleef

er van dat kleine beetje welzijn helemaal niets meer over.

Ik voelde me beschaamd, hoewel ik waarschijnlijk niets

heb om me over te schamen maar toch was het zo.

Ik had het gevoel dat ik zelf in de uitverkoop werd gezet,

dat ik op de één of andere manier gefaald had.

Iemand zei op Instagram; neem het niet persoonlijk maar 

dat vind ik heel lastig omdat ik de boeken, los van de

vormgeving helemaal alleen maakte, ik werkte er jaren aan.

En ik weet natuurlijk best dat er veel mensen zijn die ze

leuk vinden, ze zelfs allemaal hebben, maar daar was gisteren

geen ruimte meer voor in mijn hoofd.

Dat komt natuurlijk wel weer uiteindelijk maar op het moment

overheerst de teleurstelling over hoe het hele boeken avontuur

is afgelopen en leg ik ze op een stapeltje in de kast totdat

er een moment komt dat ik er in kan kijken en iets van trots

hoop te voelen over wat ik gemaakt heb.

Daar, zei ik gisteren, in het kort iets over op Instagram en

ik weet echt niet of ik er goed aan doe, dit soort berichten te 

delen, ik wil graag laten zien wat er om gaat in het 'echte leven'

maar ik wil niet een soort medelijden oproepen en gezien

worden als een stakker (ook al zo'n prachtig woord, 

maar toch wil er geen eentje zijn)

Tussen de vele jubelende zege tochten begin ik toch wel 

een beetje mager af te steken en ik ga de komende dagen eens

nadenken over mijn motieven om al mijn mindere momenten

(saai, hoofdpijn, in de uitverkoop, enzovoort) te delen

en eens onderzoeken hoeveel eerlijkheid wenselijk is..

Het goede nieuws is overigens dat als je mocht overwegen

nog een boek van mij te willen kopen, ze binnenkort voor

een paar euro worden aangeboden, daarna zijn ze 

een zeldzaamheid geworden :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Wolmand

Ben vandaag te vinden in de lappenmand, of 

misschien beter gezegd in de wolmand want ik werd wakker 

met een enorme hoofdpijn en er is geen ruimte in mijn

hoofd voor allerlei luchtigheden of scherpzinnige gedachten..

Ik wens je een hele fijne dinsdag, hier schijnt een waterig

zonnetje, dat is dan het goede nieuws na al die grijze dagem

-X-

Maandag (weer)

En aah, de herfst is nu toch echt begonnen, vorige week

heeft het hier zoveel geregend dat het grondwater in 

de keuken naar boven kwam, het huisje is gebouwd op een

dijk en ik denk dat die verzadigd was, ook de dijk had 

genoeg van de regen, net als ik eigenlijk, haha.

Ik hou best van de herfst maar ik zie wel een beetje op 

tegen de eindeloze sombere koude dagen die voor ons liggen.

Ik probeer elk jaar om zo lang mogelijk nog geen sokken

te dragen, ik heb een hekel aan sokken, en op het moment

dat mijn voeten toch te koud worden en ik ze aan doe,

geef ik me pas echt over aan de komende koude seizoenen..

Deze gedroogde blaadjes vond ik overigens in een bloemen-

persje wat ik ooit kocht bij de kringloopwinkel,

echt een klein cadeautje wat er in zat.

Over kleine cadeautjes gesproken, kijk, dat is nog eens

een mooie toevallig bruggetje, soms lopen de dingen

zomaar mooi in elkaar over, het was inderdaad een

naaldenmapje, hoewel zonder al te veel naalden.

Ik moet zeggen dat jullie veel beter zijn in raden dan

ik het ben, want ik zag geen verband tussen het mannetje

en de naalden, maar vooruit.

Ik wil graag een setje kaarten sturen naar Wil Donkers 

sturen, zij had het het eerst gezien, als je mij je adres

wil mailen, dan stuur ik ze naar je op..

Nog zo'n bruggetje; over kaarten gesproken, gisteren

hield mijn super printer er mee op, wat een mij een

heel andere zondag bracht dan verwacht.

Na 4 uur handleidingen lezen, dingen proberen, 

en ga zo maar voort, deed hij het nog niet, wat heel

vervelend is omdat ik nu een aantal dingen niet kan leveren..

Vandaag maar eens verder naar oplossingen zoeken,

en misschien moet ik ook twee passende sokken bij

elkaar gaan zoeken want ik heb nu al koude voeten.

Allemaal heeft het iets te maken met het mee bewegen

met de dingen die op je pad komen, hoe lastig soms ook.

Ik wens je een mooie maandag

-X-

Achter de geraniums

En toen was het al weer maandag, de dagen lijken

zomaar uit mijn handen te glippen, ik neem mij steeds

voor en ik doe ook van alles en tegelijk ook weer niet..

Elke dag neem ik mij voor van alles af te maken of

iets nieuws te beginnen maar het lijkt niet zo te lukken.

Omdat de dingen meer tijd kosten dan ik dacht, 

omdat ik veel hoofdpijn heb op het moment,

omdat ik mij nogal zorgen maak over sommige dingen,

omdat ik heel veel dingen tussendoor doe, 

omdat ik mij er niet toe kan zetten,

omdat het niet lukt zoals ik dat wil en ik dan

vervolgens denk dat ik het helemaal niet kan..

Dat is eigenlijk de vervelendste gedachte van allemaal,

dat je aan jezelf en al je pogingen om er iets van

te maken begint te twijfelen, dat is de meest

verlammende van allemaal..

En ondanks het feit dat ik het liefste achter de 

geraniums zou gaan zitten, gewoon zitten en kijken

wat er buiten gebeurt ga ik dat toch niet doen.

Ten eerste heb ik helemaal geen geraniums voor mijn

ramen, deze staan voor de ramen van mijn moeder

Ten tweede denk ik niet dat ik er uiteindelijk 

van op zal knappen, dus, mijn voornemen van deze week 

is, en dat is dan ook de enige, is om gewoon te doen

wat ik kan en daar vervolgens geen oordeel over te 

geven, of er een kaartje van goed of niet goed aan 

te hangen, dat lijkt mij ingewikkeld genoeg..

(het gekke is dat ik nooit zo hard over een ander

zou oordelen als over mijzelf, ken je dat?)

Het lijkt mij een mooie oefening in mildheid,

als ik mild kan zijn over anderen moet ik dat toch

ook over mezelf kunnen zijn/leren?

De eerste stap heb is dat ik blij ben dat ik weer

een blogbericht heb geschreven of het nu goed is

of niet, ik deed het toch maar weer, haha..

Ik zou graag de postzegels naar Nadine sturen,

als je mij je adres wil mailen (dat was ook best 

aardig dat ik die zegels weggaf, ah de tweede stap ;-)

Ik wens je een hele mooie maandag

-X-

Feiten

Oooh, nu lees ik vanmorgen mijn blogbericht van 

gisteren en natuurlijk naar de reacties, ik kijk nooit op 

mijn blog nadat ik het bericht er op heb gezet, sterker nog,

ik kijk zo weinig mogelijk op mijn pc, ik ben vind het

nogal snel veel te veel informatie, en ik zie dat

er wat feitelijke onjuistheden in mijn bericht staan.

Zo kwam er een bericht van de redactie in Wenen

(oh haha) dat ik het aantal kamers van het paleis

schromelijk onderschat heb en de naam van de auteur

van het boek was fout (er lagen 2 boeken op mijn tafel,

en ik heb de namen van de auteurs gecombineerd)

Het voelde een beetje als een proefwerk wat ik terugkreeg,

ook daar was nogal eens iets mis mee, want als ik iets niet

wist, dan verzon ik gewoon zelf een antwoord..

(wat dan meestal niet het antwoord op de vraag was)

Dat pakte meestal niet goed uit, maar soms wel, ik kan me

nog een tentamen herinneren toen ik op de opleiding voor

verpleegkundige zat, voor het vak psychiatrie.

Ik wist het gevraagde schema niet meer, maar zo betoogde ik,

ik kan wel alles vertellen over andere zaken die ik heb geleerd,

ik schreef 3 kantjes vol en ik kreeg een voldoende, vanwege

de originele oplossing, dus soms kom je er wel mee weg..

Onnodig te zeggen dat je dus niet alles moet geloven, wat

ik hier vertel op mijn blog (dat van dat tentamen is wel waar :-)

Voor de juistheid der dingen; het zomerpaleis van Sisi, heeft

1440 kamers (ja zeg, dat kan je je toch ook niet voorstellen)

en de achternaam van de auteur is Pataki.

Ik laat het verder even met de feiten, ik ga weer naar mijn 

moeder vandaag en van het weekend ga ik

naar de tour de Tour de France kijken

(ik heb niets met wielrennen maar de tour vind ik leuk)

met een handwerkje op mijn fijne bank.

Ik wens je een heel mooi weekend

-X-

Kluwen

Jaren geleden moest mijn zoon Daan eens een stamboom

van de familie maken voor school, dus hij vroeg mij 

om te helpen, wat makkelijker klinkt dan het is..

Mijn familie is namelijk een grote kluwen van verschillende

vaders; stiefvaders, een vader die niet gevonden wil worden,

vaders die geen familie zijn, maar door nieuw samengestelde

gezinnen toch weer een soort van vader zijn.

Moeders die verlaten zijn, weer opnieuw getrouwd en

broers en zussen in alle mogelijke soorten; half broers en 

zussen die ik helemaal niet ken, maar ook die ik wel ken,

zussen die in achternaam halfzussen zijn maar die ik 

nooit zie en ook nog een paar die familie

zijn geworden door een huwelijk, snap jij het nog?

Je begrijpt dat ik Daan een versimpelde stamboom liet 

maken en hem later precies heb uitgelegd hoe het zit..

Sinds ik volwassen ben (en de keuze had) heb ik me 

altijd afzijdig gehouden van de hele familie, ik vind 

het te ingewikkeld, vaak pijnlijk ook..

Door een bepaalde verdrietige gebeurtenis heb ik de 

laatste tijd toch weer contact met een aantel mensen

van de familie, daar heb ik zelf voor gekozen.

Dat voelt goed en ook op een bepaalde manier helend,

aan de andere kant beheerst het hele concept Familie,

mijn dagen en al helemaal mijn (soms slapeloze) nachten.

Het is natuurlijk een klassiek thema; wie ben ik, 

waar kom ik vandaan en waar hoor ik bij?

Het kan zomaar zijn dat ik wel eens een blogberichtje 

over zal slaan, de komende tijd omdat ik hier mee

bezig ben en er ook daadwerkelijk tijd in steek.

Als deze, eerder genoemde  verdrietige omstandigheden 

voorbij zijn, zal ik in alle rust eens nadenken over alles

en misschien moet ik voor mijzelf ook eens een 

stamboom tekenen, niet de kinderversie, maar hoe het

echt is, de knoop ontwarren en mijn bijzonder

kleurrijke familie, en vooral mijn plaats er in, omarmen.

Ik wens je een fijne dag

-X-