maandag 14 oktober 2019

Appartement (waar je doorheen kan wandelen)


En, ooh, het appartement waar ik in mocht logeren 
in Wenen, zoals ik al zei van een familielid van de vriendin
van mijn zoon, die het helemaal renoveerde.
Het is niet eens zo dat er iemand woont, nee, het is een
appartement voor gasten, stel je voor zeg..
Midden in een prachtige buurt, enig nadeel was dat het 
op de vijfde verdieping lag en er geen lift was, soms
 moest ik mezelf echt omhoog slepen met een zware
boodschappentas, maar als ik dan weer eenmaal
binnen was, was ik weer helemaal blij..
(nadat ik uitgepuft was, het was de hele periode dat
ik er was meer dan 30 graden)


Het heeft mooie grote hoge ruimtes waar je echt doorheen 
kan wandelen met overal kunst en heel veel
kunstboeken echt heel fijn allemaal.
Dus ik voelde me daar de koningin te rijk en af en toe
liep ik er doorheen en stelde ik me voor dat ik daar zou 
wonen, en dat ik een interessant leven zou hebben
wat zou passen bij zo'n appartement..
Het enige was dat ik het best wel hoog vond als ik 
door het raam naar buiten keek, ik heb een paar keer 
gedroomd dat de buitenmuur omkiepte en dat ik dan 
met mijn bed aan de rand stond, oh haha.
Niet gebeurd natuurlijk en na een week was ik er
eigenlijk wel aan gewend, kortom ik heb er van
genoten om even in zo'n mooi huis te mogen wonen.

Ik wens je een fijne dag
X-

vrijdag 11 oktober 2019

Dekentje


Natuurlijk ging ik vooral naar Wenen om mijn kleizoon
te ontmoeten, geboren eind mei, hij heet Timo.
De beide (kersverse) ouders wilden graag een naam
die je zowel in het Duits als in het Nederland goed
kon uitspreken, wel, dat is gelukt, zo'n lieve naam
en Timo zelf is natuurlijk nog veel liever!
Ik vertel er later natuurlijk nog wat meer over.


Natuurlijk begon ik zodra ik het wist van de zwangerschap
als een gek te breien en te haken, echt zo oma-achtig ;-)
Vorig jaar haakte ik al een deken van katoen, omdat het 
warm zou zijn als de baby geboren zou worden.
Hij werd vanaf de eerste dag gebruikt, zo fijn om 
foto's te krijgen van Timo met mijn dekentje, daar
gaat je hart wel van zingen, echt waar.
De Weense vroedvrouw (haha, het lijkt wel een titel
van een boek) gaf mij nog een groot compliment,
ze vond het het een perfecte babydeken.
Omdat hij vrij los is van structuur is hij ongevaarlijk,
in het geval dat het babyhoofdje er onder zou raken.
(daar moet je natuurlijk allemaal helemaal niet 
aan denken, daarnaast moet je natuurlijk altijd 
goed opletten, maar het was fijn om te horen
dat ik een goede deken had gemaakt)


Dus ik was zo enthousiast dat ik nog een winterdekentje
haakte van hele lichte zachte merino wol.
Hij is heel makkelijk om te maken; je haakte steeds 
halve stokjes in 1 steek. (halve stokjes haak je door 
de draad om je je naald te slaan
in te steken in een lus, de draad om je naald
te slaan en dan in één keer alle drie de lussen 
door halen, gaat heel makkelijk :-)
Aan het begin van elke rij begin je met 2 lossen
dan steek je je naald in de eerste steek en haak je
2 halve vasten, dan krijg je zo'n geschulpte rand.
Deze deken is 80 cm breed en een meter lang,
maar je kan het formaat makkelijk aanpassen.


Van de week kreeg ik een foto van Timo, breed lachend,
in zijn kinderwagen onder het dekentje, aah zo lief.

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 9 oktober 2019

Slaap er eens een nachtje over


Het was vooral de zomer dat ik naar Wenen ging, niet 
één maar zelfs twee maal, 5 weken in totaal, hoewel die
vijfde week niet helemaal de bedoeling was, maar
misschien vertel ik daar later nog eens over.
Eigenlijk zou ik de eerste keer samen met een vriendin 
gaan, ik deed haar een ticket cadeau, maar mijn voorpret
was vele malen groter dan de hare.
Na wat app gesprekken die langzaam maar zeker 
gierend uit de hand liepen en wij uiteindelijk
beide onze stellingen betrokken..
Ik wilde horen dat ze er toch een beetje zin
in had, zij vond dat ik mijn verwachtingen niet aan een
ander op mocht leggen (om het kort samen te vatten)
en uiteindelijk vertrok ik alleen naar Wenen.
Natuurlijk niet op zo'n gezellige vrachtwagen met
lieve konijntjes hoewel ik dat heel gezellig had gevonden,
maar in een vliegtuig waar ik al in zat 
dat uren op Schiphol bleef staan vanwege 
een enorm onweer ergens op de route naar Wenen.
Daarnaast ook nog eens ziek, dus al met al geen goed
begin van het uitje waar ik zo naar uit had gezien.


Maar ik ben aangekomen en ik werd opgehaald door
mijn zoon Daan, die daar inmiddels al weer jaren woont.
Ik logeerde in een prachtig appartement van een familielid
van Julia, de vriendin van Daan, ik zal je later wat 
foto's laten zien, het was echt geweldig.
Natuurlijk kon ik de eerste nacht helemaal niet slapen,
ik voelde me beroerd het was ook heel erg warm 
(takkeheet, zouden we hier zeggen) en ik vond het
jammer dat ik dit allemaal niet kon delen met mijn 
vriendin, of beter ex-vriendin want ik hoorde nooit 
meer wat van haar, ondanks al mijn pogingen om 
in contact te komen, om het uit te praten.
(ik geloof niet dat er een schuldige is, we botsten 
tegelijkertijd tegen elkaar op)

Enfin, les die ik je mee wil geven, ga nooit appen
over gevoelige zaken, geschreven woorden kunnen 
hard lijken, je reageert indirect op elkaar en je ziet er
geen gezicht bij, recept voor ellende.
Wacht gewoon tot je elkaar ziet, ondanks het feit
dat je natuurlijk zo snel mogelijk je hart wil
luchten of je gelijk wil halen (er zitten altijd twee
kanten aan een verhaal, neem de tijd tot het stof is
neergedwarreld en kijk eens hoe je er dan tegenaan kijkt,
eigenlijk het ouderwetse; slaap er eens een nachtje over..:-)
Deze harde les geldt uiteraard ook voor mij!

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 7 oktober 2019

Kermis in het hoofd


Ach, ik dacht de hele zomer niet aan mijn blog, zo blog
je jaren achter elkaar het ene bericht na het andere en zo
ben je het helemaal vergeten..
Maar omdat ik merkte dat er toch weer verhalen 
ontstonden in mijn hoofd, niet dat ik ze opriep,
ze kwamen gewoon, dacht ik er weer aan, aan mijn
blog die inmiddels wat stoffig was geworden.
Ik dacht, ik zou natuurlijk gewoon weer verder kunnen
gaan waar ik gebleven was, maar toch voelde ik steeds
een aarzeling, wat is het punt eigenlijk, en hoe langer ik 
er over nadacht hoe ingewikkelder ik het vond worden.
Zit er nog iemand op te wachten, kan ik het nog wel,
dat soort 'niet helpende' gedachten om ze 
zo maar te noemen..


En terwijl de gedachten in mijn hoofd steeds maar
weer in dezelfde trage cirkel rond bewogen zonder dat
ik wist wat ik moest doen, heb ik nu besloten om uit
de kermisattractie die mijn gedachten zijn te stappen
en besloot ik om gewoon weer verhalen te gaan vertellen.
Want dat is het, je vertelt verhalen, ze zijn soort van waar
en misschien ook weer helemaal niet want als iemand anders 
ze mee had gemaakt was het misschien een heel ander
verhaal, zo gaat dat met herinneringen..

Dus ik ga weer een beetje lala bloggen, wat zoveel wil
zeggen als; ik zie wel welk verhaal er komt en wanneer.
Misschien heb je zin om mee te lezen, alvast hartelijk
dank daarvoor.

Ik wens je een fijne dag
-X-