Best

 Ondanks de wind en regen van de laatste tijd probeer ik

zoveel mogelijk mijn wandelflow vast te houden.

Eigenlijk ben ik helemaal niet zo'n wandelaar maar in 

Wenen wandelde ik vele kilometers per dag, ik heb zo'n

stappenteller op mijn telefoon en dat is heel motiverend.

Ik nam zelfs gewone trappen in plaats van roltrappen,

gewoon omdat ik het leuk vond om te zien dat ik veel

trappen had gelopen, je kan maar ergens plezier in hebben :-)

Ik moet zeggen dat ik mezelf hier regelmatig naar buiten

moet sleuren voor een wandeling, het is zoveel makkelijker

om even de fiets te pakken voor de boodschappen ofzo.

Ik haal ook echt niet elke dag de 10.000 stappen die ik

in Wenen makkelijk haalde, maar ik doe mijn best.

Mooie zin is dat, ik doe mijn best, zulke simpele woorden,

misschien zou dat mijn motto moeten worden, als je dat

regelmatig tegen jezelf zegt voelt dat toch vele malen 

beter dan al die kritische woorden en ja-maren die 

regelmatig door mijn hoofd heen schieten en waar

ik nu echt totaal niet van opknap...

Dus ik wandel, hier door de buurt, naar het winkelcentrum,

langs hoge flatgebouwen, door treurige straten, over 

de markt, door het park en langs het water en door het 

Konijnenbosje aan het einde van de dijk, waar ik

overigens nog nooit een konijntje gezien heb..

Wel zag ik daar van de week het allereerste fluitenkruid, 

ik moest wel een paar keer kijken of ik het echt zag, want

dat is toch veel en veel te vroeg, maar het stond er echt.

Als je wandelt zie je veel meer dan op de fiets, zeker als

je in het tempo wandelt wat ik doe, ik neem er de tijd voor.

Nu zou ik natuurlijk met een klinkende eindzin moeten 

komen, een soort van conclusie, die is er niet, ik wandel

 gewoon voort en ik doe mijn best, dat is het eigenlijk :-)

Misschien zou ik er kaartjes van moeten maken, met;

'ik doe mijn best' er op, en die uitdelen bij het mooie 

woorden loket (zie een aantal posts geleden) want dat is

zijn toch wel heel geruststellende woorden, vind je niet?

Ik wens je een fijne dag

-X-

Zure appel

En toen werd  het toch een beetje stil hier, de berichten uit

Wenen werden langzaam minder, de uitzendingen begonnen 

te kraken en hielden er toen helemaal mee op..;-)

Op de één of andere manier vergeet ik mijn blog als ik

ergens anders ben en ik op ga in andere dingen, ik denk 

eigenlijk dat dat een goed ding is, denk je niet?

Ik kijk ook nooit op mijn statistieken, al jaren niet meer,

omdat ik het daar niet van wil laten afhangen of ik 

blogberichten schrijf of niet, ik wil me er vrij in voelen.

Misschien moet ik dat toch eens doen want misschien

zijn er bijna geen lezers meer en heeft niemand gemerkt

dat het al een ruime week stil was hier..

Enfin, ik ben weer terug uit Wenen en ik kan dit bericht

weer via mijn pc maken in plaats van op de Ipad, wat mij 

ook niet echt motiveerde om berichten te maken, hoewel

ik er dan wel weer trots op ben dat het een paar keer

gelukt is (ik hou niet van nieuwe computerdingen)

Ik moet zeggen dat ik wel even door de zure appel heen

moest bijten om terug te reizen, ik heb het altijd zo naar 

mijn zin in Wenen, ik zou zelfs willen beweren dat 

ik me daar meer op mijn gemak voel dan hier.

Mocht ik er in geloven dan zou ik zelfs kunnen denken

dat ik daar in een vorig leven woonde, als bediende

aan het hof van Sisi, of als marktkoopvrouw die haar

zoete appeltjes op de markt verkocht, zoiets, haha..

Hoe het ook zij, ik wens je een fijne maandag

en ik zal eens kijken of ik de krakende radio weer

aan de praat krijg en wat vaker kan berichten

-X-

Zee van mensen..

Weet je wat nu zo gek is als je al een week of wat door

een grote stad beweegt, dat als je thuiskomt je eigenlijk

helemaal geen gezichten kan herinneren..

Je ziet duizenden mensen, staat er vlak naast in de tram

of in de metro en toch ben je ze zo weer vergeten.

De gezichten dwarrelen even door je hoofd en vervolgens

waaien ze er zo weer uit, alsof je ze nooit zag.

Toch zijn er een paar uit die enorme zee van 

mensen die zich wel ergens in je hoofd vasthaken,

die je nog steeds voor je kan zien, geen idee wat de 

reden daarvan is, misschien is het iets in een blik,

of er is iets bijzonders met ze, iets wat ze onderscheidt

van alle mensen die je gezien hebt.

Zo zag ik een vrouw met een kussen bij zich en een

hondje, dat ook, maar het was het kussen met hengsels

als een tas wat mij opviel (was ook een beetje ongewoon)

Ze kwam de metro binnen met kussen en hondje, legde

het kussen op de stoel tegenover mij neer, ging zitten

en nam het kleine hondje op schoot, alsof het de 

gewoonste zaak van de wereld was, niemand keek op.

Het zag er uit alsof ze comfortabel zat, de vrouw met

het hondje, en dat beeld bleef bij mij hangen.

Een ander beeld wat ik mij herinner is een vrouw voor

een raam met een grote blauwe muts op, het was de 

muts die mij opviel, die de ietwat verpieterde planten 

voor haar raam water gaf met een gele gieter, het zag er

zo vriendelijk en zorgzaam uit..

Omdat ik natuurlijk niet zomaar foto's kan maken van

mensen die ik zie, stel je voor, dat zou onbeleefd zijn,

maakte ik op de Ipad deze twee tekeningen, het zijn de 

eerste die ik daar ooit op maakte en hoewel ze misschien

wat onbeholpen zijn, ben ik blij dat ik er iets op kreeg.

En dat ik ze vervolgens weer op mijn blog kreeg, oh haha,

dat mag wel een wonder heten, dat dat lukte zonder

in paniek te raken omdat ik ze niet meer kon vinden :-)

Enfin, ik ploeter gewoon weer verder en ondertussen

wens ik je een fijne dag

-X-

Boekenfiets

Je zou natuurlijk kunnen denken dat ik heel veel verhalen

te vertellen heb, als in een avonturen boek wat dan 

Ingrid gaat naar Wenen zou heten, met zo'n getekende 

voorkant waar ik in het reuzenradje in het Prater zit.

Niks is minder waar eigenlijk, er gebeurt niet zo veel hier,

dat heeft voornamelijk te maken met het griepje wat ik 

waarschijnlijk op deed in het vliegtuig (ik probeer maar niet 

te denken aan alle bacillen die daar rond vliegen, aangejaagd

door het ventilatie systeem, oh haha, geen fijn beeld)

Wel heb ik uitgevonden hoe ik de hoofdletters in bedwang kan

houden, dat was net voordat ik de Ipad uit het raam wilde 

 gooien, als je goed kijkt zie je links boven het raam van het
appartement waar dat bijna plaats had gevonden ;-)

Ik maakte wat wandelingetjes door de stad waarbij dit zo 

ongeveer de enige foto was die ik nam en ik veel moeite moest

doen om hem bij te snijden in het programma wat mijn nichje

Guusje op mijn Ipad zette, eerst kon ik de foto niet meer vinden,

daarna wist ik niet meer zo goed hoe het werkte, och hemel..

Ook bezocht ik gisteravond een fototentoonstelling die mijn

zoon Daan had opgebouwd, het zag er geweldig uit.

Ik bleef niet lang want voordat ik mij kon 

afvragen waar ik de afslag had gemist in het leven, daar

zo tussen de culturele elite van Wenen met vooral veel

interessante brillen op (ik met een rode loopneus, vet haar 

en een gekreukeld hoofd) besloot ik dat heilloze pad van

zinloze  gedachten niet op te gaan en vertrok ik.

(ook omdat ik weer een hoestbui voelde opkomen)

Ik ging alleen in het donker met de metro terug, en vond

het appartement, dat vond ik dan wel weer goed gedaan.

Enfin, je hebt heel veel verschillende boeken,

avonturenboeken, culturele boeken, zelfhulpboeken

 en gewoon hele saaie boeken waar weinig

gebeurd maar misschien best het lezen waard zijn.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Ansichtkaart

Op mijn bureau staat een klein kastje, waarin ik allerlei

dingetjes bewaar en op dat kastje staan ook weer 

allerlei dingetjes (ik hou gewoon van dingetjes)

Daartussen staat een ansichtkaart die ik van de zomer

kocht in Oostenrijk, ik was een paar dagen op pad met

mijn zoon Daan, zijn vriendin Julia en hun zoon Timo.

(een paar dagen geleden had ik een post met de hartjeswolk,

op weg naar onze bestemming; de bergen)

In de buurt van waar we logeerden was een piepklein

dorpje, gelegen aan een meer tussen de bergen.

Het was zo idyllisch dat ik bijna niet kon geloven dat 

het allemaal echt oud was en niet speciaal daar aangelegd

om toeristen, zoals ik, te betoveren, haha.

De huisjes waren echt prachtig, van hout, in fantastische

kleuren geschilderd, en oh, al die bakken met 

geraniums, precies zo als je denkt en hoopt dat het zal zijn.

En pas toen ik de foto's bewerkte zag ik de hartjeswolk

op de foto staan, nee, echt, dat is toevallig, zou de wolk

met ons meegedreven zijn tijdens ons uitstapje of zijn

er in Oostenrijk meer hartjeswolken dan hier?

Niets is onmogelijk, als je het maar gelooft.

Kijk nu toch, daar ga je toch van glimlachen, ik wel

tenminste, ik had meteen zin om plantenbakken aan 

mijn huisje te hangen en vitrage op te handen,

dat deed ik overigens niet hoor ;-)

Kortom, het was prachtig allemaal, alsof je zo een 

ansichtkaart instapte en misschien was dat ook wel zo.

Later vond ik de ansichtkaart die nu op mijn 

bureau staat en af en toe kijk ik er even na en ben ik 

weer helemaal terug in dat onwerkelijke lieve dorpje.

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Geheime tuin

Laatst schreef ik een stukje over het mooi appartement

waar ik van de zomer in verbleef in Wenen.

Naast de entree daarvan was een trap naar boven, vol

met planten, het zag er prachtig uit, op die trap kwam ik 

een keertje de buurvrouw tegen van wie de planten zijn.

Ik stelde me voor en complimenteerde haar met de 

fraaie trap, ze nodigde me meteen uit om even naar 

boven te komen waar ze haar dakterras heeft.

Ooh, een foto doet er echt geen recht aan, dit is zomaar

een klein stukje van de magische geheime tuin, die ze daar

had gemaakt, vol met kruiden en planten, het was heerlijk.

Wat ik er zo mooi aan vond is dat iemand voor zichzelf,

niet zichtbaar voor de wereld, een eigen plek heeft

gemaakt, niet om mee te pronken, maar
 gewoon voor je eigen plezier, om bezig te zijn

met wat je graag doet en om te kunnen mijmeren
over de dingen die waren, komen en zijn..

Ze vertelde over haar liefde voor planten en kruiden,

en ik vertelde (onder andere) over mijn kleinzoon, dat ik nog 

steeds niet lekker was (de resten van een griep) en dat ik

hem nog steeds niet had kunnen bezoeken, ik zou hem niet

willen aansteken met één of ander virus..

De volgende dag kwam ik terug van boodschappen doen,

en bij de deur van het appartement, naast de trap met de

planten, stond een vaasje met allerlei kruiden.

Er zat een briefje bij dat ik er thee van kon zetten en dat 

ik vast snel weer beter zou zijn, aah wat lief.

Ik maakte de thee en de dag erna was ik zo opgeknapt,

dat ik eindelijk mijn kleinzoon kon bezoeken.

(ik was toen al een week in Wenen)

Wat ik zei, het is werkelijk een magische geheime tuin, 

daar boven op het dak, ergens in Wenen..:-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Hartjeswolk

Af en toe, echt heel af en toe, zie je er eentje, een hartjeswolk, 

ze zijn zeldzaam maar soms heb je gewoon geluk..

Deze zag ik van de zomer toen ik met mijn zoon Daan, 

zijn vriendin Julia en hun zoon Timo een paar dagen naar 

de bergen gingen, ik was al heel heel vaak in Wenen maar 

verder zag ik nog niet zoveel van Oostenrijk.

Onderweg naar onze bestemming, in de auto, zag ik de

wolk, mijn hart maakte een sprongetje, ik graaide naar

mijn telefoon, want wolken zijn vluchtig, veranderen

snel van vorm en voor je het weet je is het een
 herinnering, maar ik heb hem gevangen,

heel af en toe heb je gewoon geluk :-)

Ik wens je een liefdevolle week

-X-

Weense fietsjes

Mijn voorliefde voor mooi oude fietsjes is inmiddels

misschien wel bekend en ook in Wenen kon ik 

mijn lol op (gekke uitdrukking eigenlijk)

Ik had wel honderd foto's kunnen nemen

want ze staan echt overal, van die geweldige

fietsjes in heerlijke kleuren.

Helaas had ik niet zo'n fietsje tot mijn beschikking,
maar ik heb vele uren gewandeld door de stad.
In het begin wat aarzelend, ik ben niet zo'n avonturier,
en ik ben wel vaak in Wenen geweest maar dan ging
ik vaak met mijn zoon Daan mee op pad.
Ik liep gewoon gezellig mee terwijl hij vertelde over
de stad en alles wat er zo ter sprake kwam, maar ik
lette helemaal niet op de weg of welke bus of
metro we moesten nemen als we ergens heen gingen.

Bovendien zat ik nu in een heel andere buurt dan waar
hij woont, dus ik had steeds een kaart bij me,
maar in het echt ziet het er dan toch heel anders uit.
Op één van mijn eerste wandelingen was ik zo anders
gelopen dan ik dacht dat ik naar Daan appte, ik heb geen
idee waar ik ben, hij staat ook niet op de kaart, deze straat.
O haha, ik was zover afgedwaald dat ik op het verkeerde
stuk kaart keek, met wat hulp van Daan ben ik
weer op de goede weg (het goede pad ;-) gekomen.

Naarmate de weken vorderden raakte ik langzaam
vertrouwd met de stad en wat belangrijker is misschien,
ik vertrouwde meer op mezelf, ik kon dit heus wel.
Ik werd gaandeweg niet meer paniekerig als ik het
even niet wist en ik dacht steeds vaker, geen probleem,
gewoon even rustig kijken waar je bent en dan een
een route uitstippelen, loop je verkeerd dan kijk je opnieuw..
(geldt dat eigenlijk niet voor alles bedenk ik me
nu ik dit zo aan het typen ben?)

Ik wens je een fijne dag
-X-

Aah, wat een liefje..

En dan eindelijk, nadat ik al bijna een week in Wenen

was, kon ik eindelijk naar het huis van mijn zoon en 

zijn vriendin om mijn kleinzoon Timo te bezoeken.

Het duurde zo lang omdat ik eerst ziek was en vervolgens

een koortslip had die veroorzaakt wordt door het 

herpesvirus, wat heel veel mensen bij zich dragen,

maar voor hele jongere kinderen gevaarlijk is omdat

hun weerstand nog niet goed ontwikkeld is..

Maar goed, eindelijk was het zo ver en nadat ik eerst de 

bushalte niet kon vinden, alles lijkt zo logisch op de 

kaart, vond ik uiteindelijk toch hun huis :-)

En oooh, die kleine lieve Timo, wat een lief kindje en 

zo bijzonder, jouw kind wat een kind heeft, ik kan 

het niet zo goed beschrijven maar het was heel fijn allemaal.

Het is ook een gek gevoel dat je een generatie bent 

doorgeschoven, nu mijn moeder is overleden en er 

niemand meer boven mij is, om het zo maar te zeggen,

en dat er een nieuwe generatie bij is gekomen.

Het voelde allemaal heel natuurlijk aan en het was een

bijzondere dag die ik nooit zal vergeten.

Als ik nu de foto's zie is hij nog zo klein, Timo

is nu bijna 5 maanden en ik krijg regelmatig filmpjes

en foto's (oh, zo geweldig dat dat kan met al die 

moderne techniek, haha ja, zo klink ik als een echte oma)

en hij is nu al zo gegroeid, mollig en goedlachs,

ik kan niet wachten om weer naar Wenen te gaan.

Zijn ouders hebben er voor gekozen om geen foto's

van hem te plaatsen op de social media dus ik kan geen

foto's laten zien, dat begrijp ik overigens heel goed,

maar geloof me, het is echt een heerlijk jongetje.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Appartement (waar je doorheen kan wandelen)

En, ooh, het appartement waar ik in mocht logeren 

in Wenen, zoals ik al zei van een familielid van de vriendin

van mijn zoon, die het helemaal renoveerde.

Het is niet eens zo dat er iemand woont, nee, het is een

appartement voor gasten, stel je voor zeg..

Midden in een prachtige buurt, enig nadeel was dat het 

op de vijfde verdieping lag en er geen lift was, soms

 moest ik mezelf echt omhoog slepen met een zware

boodschappentas, maar als ik dan weer eenmaal

binnen was, was ik weer helemaal blij..

(nadat ik uitgepuft was, het was de hele periode dat
ik er was meer dan 30 graden)

Het heeft mooie grote hoge ruimtes waar je echt doorheen 

kan wandelen met overal kunst en heel veel

kunstboeken echt heel fijn allemaal.

Dus ik voelde me daar de koningin te rijk en af en toe

liep ik er doorheen en stelde ik me voor dat ik daar zou 

wonen, en dat ik een interessant leven zou hebben
wat zou passen bij zo'n appartement..

Het enige was dat ik het best wel hoog vond als ik 

door het raam naar buiten keek, ik heb een paar keer 

gedroomd dat de buitenmuur omkiepte en dat ik dan 

met mijn bed aan de rand stond, oh haha.

Niet gebeurd natuurlijk en na een week was ik er

eigenlijk wel aan gewend, kortom ik heb er van

genoten om even in zo'n mooi huis te mogen wonen.

Ik wens je een fijne dag

X-

Geraniums

Als je goed kijkt zie je een glimpje van mij in het raam,

ik nam de foto ergens in België, de bloemen tekende

ik er in, eigenlijk zie je mij dus achter de geraniums,

haha, dat klopt wel; ik ben op het moment echt

een-achter-de-geraniums-vrouw ;-)

Van daar uit wens ik je een heel fijn weekend

(en misschien moeten we allemaal wat zaadjes planten

voor al die bloemen van morgen en alle morgens daarna)

-X-

Ah ja, de zee

Van het weekend gingen wij even naar het strand, 

dat is vanuit Amsterdam wel een stukje rijden maar 

toch dichtbij genoeg om af en toe eens te gaan.

Want soms wil ik gewoon even de zee zien,

kijken of hij, misschien wel zij er nog is ;-)

Dan heb ik behoeft aan de weidsheid van het landschap,

het geruststellende idee dat sommige dingen

nooit veranderen, hoewel de zee er altijd anders uitziet.

En ja hoor elke keer weer opnieuw is hij daar 

gewoon, in al zijn glorie, soms onstuimig, soms kalm.

Omdat het een stralende dag was, knisperend koud

(zo heerlijk, eindelijk een beetje winter)

en het licht zacht waren de kleuren echt prachtig.

Je kan gewoon zie dat het helder en koud was op de foto.

Dus wij wandelden, eerst met de wind mee in de file 

over het strand, wij waren niet de enige die op 

dit idee waren gekomen, maar het strand is groot 

genoeg, er is ruimte voor iedereen.

Terug tegen de wind in, was een stuk kouder, maar

je voelde de zon op je gezicht, wat een verademing

na al die eindeloze grijze dagen en het was net zo

heerlijk als je voorstelt dat het zou zijn.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Sound of music

Als kerstcadeautje kreeg ik van mijn zoon Daan en 

zijn vriendin Julia een dagje naar Salzburg.

Omdat dat nu echt helemaal zo'n Oostenrijkse plaats

is zoals je je dat voorstelt, met omringd door bergen 

en van die mooie romantische oude huizen.

Bovendien zijn daar in de omgeving de opnames 

gemaakt van de Sound of Music, wat ik als kind een 

prachtige film vond, ik heb hem sindsdien nooit meer

bekeken omdat ik de magie van de beelden zoals ik ze

toen heb ervaren niet wil verliezen.

Het is heel waarschijnlijk dat als ik de film nu zou 

zien er helemaal niets meer aan zou vinden :-)

(daarom lees ik bijvoorbeeld een boek wat ik heel

mooi vond ook nooit voor een tweede keer)

We gingen met de trein uit Wenen, wat op zich al heel 

leuk was, lekker naar buiten turen terwijl je door 

een landschap komt wat je nooit eerder zag.

Salzburg was prachtig, inderdaad echt helemaal zoals

je hoopt dat het zal zijn, kleine straatjes, winkeltjes met

koekoeksklokken, pastelkleurige huizen, een kerstmarkt

en de bergen op de achtergrond.

Bovenop een rots staat een oud groot kasteel wat 

je kan bezoeken en omdat we op een toeristisch tripje

waren sloten wij achter aan de lange rij met toeristen

om een kaartje te kopen voor het kabel treintje 

wat ons naar boven zou brengen.

Boven gekomen begreep ik de toeristen want het was 

adembenemend mooi, je had zicht over het dal en 

daarachter zich op de besneeuwde bergen van de Alpen.

Als je goed kijkt zie je helemaal links mijn zoon staan,

Julia staat bij hem, met de capuchon op.

We bleven daar staan kijken totdat de zon helemaal

achter de bergen verdween, het licht was prachtig.

Daarna liepen wij door de kleine straatjes

naar beneden, waarbij je een mooi zicht op de stad had.

Op een gegeven moment verscheen de volle maan aan

de hemel en hoorden wij een koor van vrouwenstemmen

zingen, waarschijnlijk uit de kerk, het was een magisch 

moment, helemaal een Sound of music moment,

eigenlijk letterlijk :-)

Nu kan ik nooit meer naar Salzburg omdat ik dat gevoel

over mijn kerstcadeautje wat ik kreeg wil vasthouden,

dat geeft helemaal niets want ik heb er 

een prachtige herinnering bij.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Oud en nieuw

En dan is het zomaar ineens alweer de laatste dag van 

het jaar, absoluut niet mijn favoriete dag, nooit geweest.

Meestal word ik overvallen door een gevoel van 

melancholie, ik voel het al aankomen, oh haha.

Ik denk dat de sfeer die dit liedje oproept eigenlijk

het beste weergeeft hoe ik deze dag meestal beleef.

Ik denk, eigenlijk vanzelf, terug aan de dingen die 

waren en nooit meer zullen zijn, ik geef mezelf ook

maar toestemming om alle gedachten te laten komen,

des te eerder dwarrelen ze mijn hoofd ook weer uit.

Natuurlijk zal dit altijd het jaar blijven waarin mijn

moeder overleed, en de eindeloze warme zomer, 

waarin wij haar huis opruimden.

Ik ben in vrede met hoe het allemaal ging, eigenlijk

was ik al jaren bezig afscheid van haar te nemen,

en ik mis haar niet echt, het is een veel zachter 

gevoel van ooh ja, dat was toen..

Wat ik wel een gek gevoel vind, ik heb er nog geen

woord voor gevonden, is dat ik nu een generatie ben 

opgeschoven, dat er niemand meer 'boven' mij is.

In dat licht bezien was het natuurlijk heel wonderlijk dat

een paar maanden naar mijn moeders overlijden mijn

zoon naar Nederland kwam om te vertellen dat hij 

en zijn vriendin een kindje krijgen.

De ene generatie ontvalt ons en de volgende dient 

zich aan, de eeuwige loop van het leven.

Oud en nieuw, zo is het eigenlijk, de dingen gaan 

en komen weer, daar zal ik mij vandaag mee bezig 

houden, het is er een perfecte dag voor.

Zelfs het weer werkt mee, grijzig en onbestemd.

Morgen is er een nieuwe dag, altijd is er weer een

nieuwe dag, een nieuw jaar zelfs, waarin alles 

opnieuw mogelijk lijkt,

Zoals mijn vriendin Fem altijd zegt; 

heb vertrouwen, het zal zich wel

ontvouwen en daar sluit ik me bij aan 

en ik geef het nu door aan jou.

Daarnaast wil ik je natuurlijk een fijne dag wensen,

 het allerbeste voor het komende jaar, en vooral

veel liefde van en voor de mensen rondom je,

moed om om te gaan met tegenslag en 

heel veel plezier in de (kleine) dingen.

-X-

Oh, de zee..

Heel af en toe rijden wij naar de zee, meestal ergens

in Noord Holland, gewoon omdat ik soms zo kan

verlangen naar de zee,  even de wind voelen, naar

de eindeloze leegte turen en de golven horen, soms 

zachtjes, soms bulderend, heerlijk..

Deze keer gingen we naar Egmond aan zee, het dorpje

zelf is niet zoveel aan vind ik, veel flats en volledig 

ingericht op toeristen (net als ik, haha) maar op het strand

staan, in het seizoen, van die prachtige ouderwetse,

strandbankjes, ik zou niet weten hoe je ze anders

zou moeten noemen, weet jij het ?

Je hebt niet veel fantasie om de badgasten, prachtig 

woord, voor je te zien van  lang geleden, in badpakken

met pijpjes en zonnehoeden op en rieten manden met 

lekker bij zich, zittend op zo'n mooi bankje.

Toen we aankwamen op het strand werd de lucht 

donkerder en donkerder, toch wandelden wij

in de straffe zuidwesten wind het strand op.

We dachten de bui wel voor te kunnen zijn, maar dat 

was niet het geval, het begon me daar toch te regenen,

aan de ene kant scheen de zon nog en terwijl wij ons
naar de auto haasten, maakte ik nog snel
even deze foto..

Kletsnat kwamen we bij de auto aan, mijn oren

suizend van de wind, maar oh wat heerlijk was 

het weer gewoon even op het strand..

Ik wens je een fijne dag

-X-

De bellenblaasman.

Op één van de prachtige pleintjes van Lucca, stond elke

dag een bellenblaasman, hij had enkel een emmer zeepsop

en wat materiaal om de bellen te maken bij zich.

Dat waren stokjes met draad die hij dan door het sop haalde

en dan in de lucht bewoog, er kwamen dan honderden

bellen uit die over het plein zweefden..

Op hetzelfde plein zat vaak een man klarinet te spelen, 

melancholische liedjes, dit samen met de bellen was zo

wonderlijk dat mensen bleven staan, kinderen achter de

bellen aanrenden en wij gingen zitten om te kijken.

Het was een bijna magisch gebeuren, de bellenblaasman

die compleet mindful, glimlachend, opging in het maken

van de bellen, de klarinetspeler die vol overgave speelde 

en de bellen die, het leek wel op de maat van de muziek,

rondzweefden en weer verdwenen.

Terwijl ik daar zo zat overwoog ik even om mij aan te

sluiten bij de bellenblaasman, misschien als assistente,

om, in een zwierende jurk, glimlachend, rond te gaan

met de pet om wat geld op te halen, waar we dan van

zouden kunnen leven, rondtrekkend van plein naar plein..

Maar deze gedachte spatte natuurlijk, net als alle 

zeepbellen uiteen, maar ik zal nog vaak even mijmeren

over dat moment daar op het pleintje in Lucca..

Ik wens je een fijne dag

-X-

We gingen en kwamen weer terug

Dus wij gingen naar Italië en we kwamen weer terug,

niet lopend natuurlijk, zoals mijn dochter Judith op 

deze foto, ik vind het gewoon een mooi beeld, maar

in de auto, vliegtuig, trein en met de bus :-)

Alles liep van een leien dakje, echt alles eigenlijk, het 

was precies Zo als je hoopt dat een ontspannen, rustige,

vakantie zal zijn, het was een cadeautje..

Nadat wij in de avond aankwamen in het appartement,

superchic overigens, maakte de eigenaresse ons wegwijs,

ze bleef maar praten.. hoewel ze erg vriendelijk was.

Iedereen was overigens overal erg aardig, hoewel ons

Italiaans zich beperkte tot een paar woorden..

(espresso, prego, grazie, ciao, dat is het wel zo ongeveer)

Nadat ze eindelijk was vertrokken, deden wij als eerste 

het TL licht uit, knipten wat gezellige lampjes aan en 

begonnen meteen te schuiven met de tafel, legden

 een plaid en kussentjes op de bank, om het ons

zo knus mogelijk te maken (we legden alles weer 

keurig op zijn plaats toen we weggingen)

En oja, we hadden nog een hilarische jacht op

soort vliegende torren die in de slaapkamer van Judith

zaten, staande op stoelen met stukken papier in onze 

handen omdat we ze niet zo durfden te pakken :-)

Als je in het donker ergens aankomt waar je nog nooit 

geweest bent is het natuurlijk een verrassing als je in de 

ochtend de luiken open doet, en ooh dit is wat we zagen..

Ik weet niet precies wat ik verwacht had, maar niet dat

het zo mooi zou zijn, de roze huizen, de bergen op de

achtergrond en de fantastische torens..

Eigenlijk heb ik niet veel foto's genomen, en degene

die ik nam, nam ik met mijn telefoon, ik ben het 

gewoon vergeten, maar met degene die ik heb zal

ik de komende dagen nog wat berichten maken..

Ik denk overigens dat het een goed ding is, dat ik 

er niet aan dacht, het betekent dat ik er Helemaal was.

met al mijn aandacht, daar in Lucca, waar we naar

toe gingen, een heerlijke week hadden en 

nu een herinnering is..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Instagramwaardig..

Laatst las ik op Instagram dat mensen tips vroegen 

voor Instagram waardige vakantiebestemmingen, ik

moest het wel twee keer lezen maar het stond er echt..

Oh haha, daar moest ik eens even over nadenken,

natuurlijk post ik ook wel eens een foto van iets moois

als ik er toevallig op stuit maar ik heb nog nooit een

Instagramwaardig (leuk voor Scrabble) uitje gepland..

Heel vaak lopen ze ook volledig mis, die uitjes, zoals

gisteren bijvoorbeeld stonden wij anderhalf uur in de

file, want er was een omleiding, om de bollenvelden te

gaan bekijken, we waren een week of wat te laat, geen tulp

meer te zien en we dronken hier op een parkeerplaats wat..

En zo kan ik vele niet helemaal gelukte uitstapjes opnoemen;

een picknick in de auto in plaats van op het idyllische plekje

aan het water waar heel veel muggen blijken te zitten.

Een brocante in Frankrijk waar we honderd kilometer 

voor omreden en die per ongeluk die dag dicht is, 

de tomtom die het ineens begeeft waardoor we 

nooit aankomen en ga zo maar voort.

Nadat ik nagedacht had over de Instagramwaardige 

uitjes kwam ik tot de conclusie dat het toch 

echt allereerst gaat om het plezier wat je in het echt hebt

 over waar je bent, of wat je doet en dat dan werkelijk 

elke foto, waar dan ook, volstaat, denk je niet?

Ik wens je een mooie dag

-X-

Thijm

Behalve wat gewone planten heb ik altijd wel wat kruiden

in huis staan, meestal in de keuken om wat van te knippen

voor in het eten maar ook een pot thijm in de kamer.

Daar haal ik dan even mijn hand doorheen en ruik er aan,

net als mooie woorden kunnen geuren je ook 

terugbrengen naar een fijn moment.

Als ik die thijm dan zo ruik denk ik altijd even terug, al is het

 maar in een flits naar een vakantie in het zuiden van Turkije.

Daar reden wij met een huurauto rond door de bergen, over

lege stoffige wegen, het was heel erg warm en we kwamen

niet veel meer tegen dan wat bijenvolken die in prachtige 

blauwe kisten woonden en af en toe iemand met een

ezel, waar ik dan altijd naar zwaaide.

Op een gegeven moment reden wij door een klein

dorpje met een paar huizen, het leek verlaten op een terras 

na, waar een grote familie in de schaduw van een paar

bomen zat te eten, het was een vrolijk luidruchtig gezelschap.

Het was ons niet helemaal duidelijk of het een uitspanning 

maar een oude vrouw wenkte ons en gebaarde dat we plaats 

moesten nemen aan een wiebelig tafeltje iets verder op.

Het was duidelijk dat de oude vrouw, prachtig gekleed in

een gebloemde jurk met dito schort en hoofddoek, de scepter

zwaaide over het hele gebeuren.

Er was geen kaart maar we kregen heerlijk te eten en elke 

keer dat de vrouw iets kwam brengen, streek ze even met

haar hand door de grote pot met thijm op ons tafeltje,

vervolgens rook ze dan tevreden lachend aan haar hand.

Dat was zo'n prachtig gezicht dat ik sindsdien altijd

wel ergens een pot met kruiden heb staan en hetzelfde doe,

en even, heel even ben ik dan weer daar, in dat kleine

dorp, ver weg van hier.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Varenveldje

Hier achter het huisje, in de tuin die niet de mijne is,

maar ik heb wel een stoel achter tegen de keukenmuur 

staan, en ik kan er natuurlijk naar kijken, staan onder

de boom een heel veldje met varens.

In de winter zijn ze helemaal verdwenen maar in het 

voorjaar piepen ze ineens boven de grond.

Ik vind dat de mooiste fasen van de groei, van die

frêle opgerolde blaadjes die in kleine kringetjes bij 

elkaar staan alsof ze met elkaar in vergadering zijn,

de hoofden naar elkaar toegebogen..

De viooltjes proberen zich er een beetje mee te bemoeien,

maar de varens lijken ze niet op te merken, ze hebben 

het veel te druk met zichzelf en elkaar.

Als je heel stil zou zijn zou je ze kunnen horen fluisteren

en als je lang genoeg zou blijven zitten zou je ze zien 

groeien, want dat gaat echt met centimeters per dag.

In nog geen anderhalve week tijd groeiden ze van een

paar centimeter naar wel een halve meter, ik vroeg aan

P. of het met kleine schokjes ging en of je het 

echt zou kunnen zien, waarop hij glimlachte

en zei; nee, het is een kwestie van celdeling.

Oh haha, niet goed opgelet bij de biologieklas..

Het varenveldje achter is inmiddels helemaal groen 

en ze staan nu in de ochtendzon een beetje te wuiven,

alsof ze tevreden zijn dat het dit jaar weer gelukt is,

het is echt sprookjesachtig mooi, dat veldje.

En er zijn twee viooltjes, die zich toch hebben kunnen

mengen in de conversatie van de varens, helaas heb ik

niet kunnen ontdekken waar ze het over hebben, 

maar dat is het wonder van de natuur :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-