Varens

In de tuin hier achter het huisje is een prachtige tuin,

het is niet mijn tuin hoor, maar van mijn broer en 

schoonzus, wel kijk ik er op uit mijn raam en ik 

zit wel eens op een stoeltje bij mijn achterdeur.

Eén van de mooiste momenten in de tuin vind ik deze

tijd waarin de varens de grond uit schieten, dat doen ze 

echt, eerst zie je wat kleine felgroene blaadjes uit de 

grond piepen en binnen een paar dagen zijn het varens.

Ik stel me zo voor dat als je er de hele tijd naast zou 

gaan zitten je ze zou kunnen zien groeien, hoewel ik 

niet weet of dat met schokjes gaat of millimeter voor 

millimeter, razendsnel gaat het wel, dat is zeker.

Hier zie je de achterkant van mijn huisje, als je goed

kijkt zie je het roze van mijn stoeltjes en oh de dweil

die daar te drogen staat, ja, ik ben een propere 

huisvrouw, hahaha, als ik er zin in heb tenminste..

En kijk de varens, zo prachtig in het zonnetje, met de 

bovenkant van de bladeren nog niet helemaal uitgerold,

het lijkt net of ze aan het vergaderen zijn in een kringetje.

Ik ben benieuwd waar ze over fluisteren, zo zachtjes

wiegend in de wind...

Ik wens je een mooie dag

-X-

Geheime tuin

Laatst schreef ik een stukje over het mooi appartement

waar ik van de zomer in verbleef in Wenen.

Naast de entree daarvan was een trap naar boven, vol

met planten, het zag er prachtig uit, op die trap kwam ik 

een keertje de buurvrouw tegen van wie de planten zijn.

Ik stelde me voor en complimenteerde haar met de 

fraaie trap, ze nodigde me meteen uit om even naar 

boven te komen waar ze haar dakterras heeft.

Ooh, een foto doet er echt geen recht aan, dit is zomaar

een klein stukje van de magische geheime tuin, die ze daar

had gemaakt, vol met kruiden en planten, het was heerlijk.

Wat ik er zo mooi aan vond is dat iemand voor zichzelf,

niet zichtbaar voor de wereld, een eigen plek heeft

gemaakt, niet om mee te pronken, maar
 gewoon voor je eigen plezier, om bezig te zijn

met wat je graag doet en om te kunnen mijmeren
over de dingen die waren, komen en zijn..

Ze vertelde over haar liefde voor planten en kruiden,

en ik vertelde (onder andere) over mijn kleinzoon, dat ik nog 

steeds niet lekker was (de resten van een griep) en dat ik

hem nog steeds niet had kunnen bezoeken, ik zou hem niet

willen aansteken met één of ander virus..

De volgende dag kwam ik terug van boodschappen doen,

en bij de deur van het appartement, naast de trap met de

planten, stond een vaasje met allerlei kruiden.

Er zat een briefje bij dat ik er thee van kon zetten en dat 

ik vast snel weer beter zou zijn, aah wat lief.

Ik maakte de thee en de dag erna was ik zo opgeknapt,

dat ik eindelijk mijn kleinzoon kon bezoeken.

(ik was toen al een week in Wenen)

Wat ik zei, het is werkelijk een magische geheime tuin, 

daar boven op het dak, ergens in Wenen..:-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Bonen

Het huis van mijn moeder staat sinds deze week op Funda,

morgen komen de eerste kijkers en ik zal dan in alle

vroegte naar het huis gaan om het te luchten, een beetje

af te stoffen, er is al weken niemand geweest, en 

wat bloemen op de tafel gaan zetten..

Van de zomer hadden wij enkele gesprekken met

verschillende makelaars, om te zien wie wij het meest

geschikt vonden, dat was zeker niet de makelaar die één

blik op het huis wierp en zei dat het huis er 'zo afgeschoven'

moest worden, ze bedoelde afbreken natuurlijk en ze vond

het een mooi perceel voor een knappe bungalow..ohoh..

Uiteindelijk vonden we een makelaar die wel de

charme van het huis zag en er werden foto's gemaakt.

(tot twee keer toe, en nog steeds vind ik ze niet mooi,

maar het kan ook zijn dat ik te kritisch ben,

of eigenlijk gewoon moeite heb met de hele verkoop)

Na eindeloos veel papierwerk, er komt veel meer kijken

bij de afwikkeling van een erfenis dan ik had gedacht

en een bouwkeuring die verassend goed uit viel

(het huis is degelijk maar gedateerd) is het huis nu te koop.

Ik hoop zo dat iemand het koopt die het er niet

'af zal schuiven' en de ietwat wilde, prachtige tuin

zal betegelen, maar die in ere zal herstellen.

Iemand die net zoveel van het huis zal houden

als mijn moeder deed en dat er volgend jaar weer

bonen in de moestuin zullen staan..

Ik wens je alvast een heel goed weekend,

geniet nog even van het mooie weer, ik las dat

de herfst bovenop ons gaat vallen dit weekend

met regen en wind..

-X-

Gaan of blijven

Als je mij op Instagram volgt zag je misschien al

een foto van dit huis en de tuin van mijn moeder.

Het is een heerlijke tuin en een ruim huis, maar het staat

leeg, al een tijdje omdat mijn moeder daar niet meer 

kan wonen, tot haar verdriet, overigens.

Ik dacht er wel eens over om daar te gaan wonen, maar

zette dat altijd meteen weer uit mijn hoofd en dan niet

vanwege de plek zelf maar het dorp waar in het ligt,

is nu niet bepaald het dorp van mijn verlangen.

Daarnaast jaagt het hele idee van weer te moeten 

verhuizen mij nogal schrik aan, sinds ik uit Zeeland

weg ging, verhuisde ik al 5 keer, wat mij het gevoel

geeft dat ik zomaar een passant ben en nergens thuis.

Toch haakte het hele idee zich ergens vast in mijn 

gedachten, mijn moeder vroeg het zelfs eens of ik 

daar niet wilde gaan wonen, natuurlijk ook omdat 

we dan veel dichter bij haar in de buurt zouden zijn.

P. had er aanvankelijk geen oren naar, toen ik het

het idee zomaar eens opgooide, maar omdat hij

dol is op gekke plannen stond hij er wel voor open.

Praktisch als hij is, besloot hij daar te gaan 'proefwonen'

en hij zette zijn tentje op in de (enorme) tuin, oh haha,

die hele grote man in dat piepkleine tentje onder de

dennenboom, in het huis slapen is namelijk niet echt

een optie, we zijn het leeg aan het ruimen en het moet

werkelijk grondig schoongemaakt en opgeknapt worden.

Het bevalt hem daar, tot mijn verassing, bijzonder,

hij sjouwt lekker rond in de tuin, is de moestuin

in ere aan het herstellen en de omgeving aan het 

ontdekken (Belgische grens, vlakbij Antwerpen)

Mijn bezwaren zijn meer van een gevoelsmatige aard,

wil ik bijvoorbeeld in het huis van mijn moeder wonen,

kan ik opnieuw ergens wennen, dat soort dingen.

De voordelen, die ik echt wel zie zijn legio, het fijnste is

al die ruimte, een atelier, 7 kamers sommige wel klein 

maar toch, tegen de twee kamertjes die we nu hebben

afgezet is dat wel heel prettig, het is wel eens wat

benauwd hier, zo samen in het huisje..

Ook zijn er nog wat 'technische' dingetjes, zo ben ik 

niet het enige kind, niet dat mijn broer en zus daar

willen wonen, maar het moet wel goed geregeld.

Enfin, genoeg stof tot nadenken en misschien daar 

ook weer eens mee stoppen en gewoon in het diepe,

of op het grasveld, haha, springen en gaan..

Ik laat je wel weten wat het geworden is, 

als ik een besluit kan nemen, tenminste..

(niet besluiten is ook een besluit)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Blog-dingen.

Nu ben ik eigenlijk veel te laat, deze ochtend, maar ik

dacht; ik maak er een bericht voor twee dagen van.

Morgenochtend vroeg zijn we weer naar het Zuiden

van het land, ik denk dat er ondertussen een pad is

uitgesleten die kant op, zo vaak gaan we, om mijn

moeder te bezoeken en het gras te maaien in de tuin.

(op de foto hieronder zie je een stukje van die heerlijkheid)

De afgelopen dagen was ik druk bezig met het vullen

van de webwinkel, ik onderschat elke keer hoeveel

werk dat is, en doe het steeds op het laatste moment.

Maar ik ben een heel eind en afhankelijk van hoe 

laat ik vandaag klaar ben doe ik hem vanavond

of zaterdagochtend open, ik denk dat ik weer 

leuke dingen er in heb staan, maar soms sla

ik de plank helemaal mis, haha, en ben ik de enige.

Voorts wil ik nog even iets zeggen over de AVG 

privacywet, die op 25 mei ingaat, dat ik zo'n privacy-

verklaring voor de webwinkel moest hebben wist ik wel,

maar niet dat het moet voor je blog, ik las het toevallig.

Op het moment dat je reacties toestaat op je blog en 

omdat Google bezoekers etc. telt, ben je al een verzamelaar

van gegevens ook al doe je er helemaal niets mee.

(ik zou werkelijk niet eens weten hoe)

Mocht je daar nog niet mee bezig zijn voor je blog,

kijk dan even na of het nodig is voor de jouwe en zo ja,

dan zul je door de zure appel heen moeten bijten.

Op de blog van Loggers en bloggers kan je er van 

alles over lezen, ik kan er geen vragen over 

beantwoorden, want ik snap er helemaal Niks van

en P. is dit voor mij in het orde aan het maken.

Ik wou het je gewoon even laten weten, ik stuitte

er ook maar, zoals gezegd, bij toeval op :-)

Ondertussen wens ik je vast een heel goed weekend

-X-

Varens (update)

Weet je nog dat ik een week of wat geleden een 

berichtje schreef over de varens in de tuin?

Dat het een paar van die voorzichtige blaadjes waren

die zich langzaam uitrolden en moet je nu kijken..

Het is één groene zee geworden die het hele

stuk tuin onder de hazelaar bedekken.

(en oh, zie je de rode bezem, die kreeg ik van mijn broer,

ik had een hele oude waarvan de stok steeds van

de bezem afviel, ik vond het geen probleem, ik hou van

krakkemikkige dingen, maar hij dacht dat het beter kon,

en hij had gelijk; deze bezemt beter :-)

Nu is de bovenste foto wel zo genomen dat het lijkt

alsof het hele huisje er in verdwijnt maar de varens

zijn wel bijna een meter hoog en als het een beetje 

waait wiegen ze tevreden en trots in de wind.

Zo van, zie ons eens mooi, groot en groen zijn en 

gelijk hebben ze want het is een prachtig gezicht.

Links zie je een stukje van mijn stoel waar ik

graag koffie zit te drinken, naar de tuin kijk 

en een beetje zit te mijmeren.

Af en toe meen ik de varens te zien wuiven, alsof

ze willen zeggen; fijn he, hier en dan knik ik 

bijna onzichtbaar terug want ik wil natuurlijk niet

dat iemand denkt dat ik met varens praat ;-)

Ik wens je een fijne dag, er komt mooi weer aan,

dat is al iets om naar uit te zien.

-X-

Varenveldje

Hier achter het huisje, in de tuin die niet de mijne is,

maar ik heb wel een stoel achter tegen de keukenmuur 

staan, en ik kan er natuurlijk naar kijken, staan onder

de boom een heel veldje met varens.

In de winter zijn ze helemaal verdwenen maar in het 

voorjaar piepen ze ineens boven de grond.

Ik vind dat de mooiste fasen van de groei, van die

frêle opgerolde blaadjes die in kleine kringetjes bij 

elkaar staan alsof ze met elkaar in vergadering zijn,

de hoofden naar elkaar toegebogen..

De viooltjes proberen zich er een beetje mee te bemoeien,

maar de varens lijken ze niet op te merken, ze hebben 

het veel te druk met zichzelf en elkaar.

Als je heel stil zou zijn zou je ze kunnen horen fluisteren

en als je lang genoeg zou blijven zitten zou je ze zien 

groeien, want dat gaat echt met centimeters per dag.

In nog geen anderhalve week tijd groeiden ze van een

paar centimeter naar wel een halve meter, ik vroeg aan

P. of het met kleine schokjes ging en of je het 

echt zou kunnen zien, waarop hij glimlachte

en zei; nee, het is een kwestie van celdeling.

Oh haha, niet goed opgelet bij de biologieklas..

Het varenveldje achter is inmiddels helemaal groen 

en ze staan nu in de ochtendzon een beetje te wuiven,

alsof ze tevreden zijn dat het dit jaar weer gelukt is,

het is echt sprookjesachtig mooi, dat veldje.

En er zijn twee viooltjes, die zich toch hebben kunnen

mengen in de conversatie van de varens, helaas heb ik

niet kunnen ontdekken waar ze het over hebben, 

maar dat is het wonder van de natuur :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

It's wonderful

Oh wat een heerlijkheid, deze dagen met het zonnetje,

vooral zo in alle vroegte in de tuin, met een kopje koffie,

terwijl ik daar zo zat en zat te mijmeren over een goede

openingszin, hoorde ik in gedachte zomaar dit liedje 

en dat zegt eigenlijk genoeg voor vandaag, denk ik..

Geniet ervan, fijne dag

-X-

Over een tapijt dat mijn plan in de war stuurde..

Eigenlijk was ik al een tijdje bezig met het Wenen plan,

ik had contact met een aardige vrouw via Airbnb, zij had 

een leuk appartement in een fijne buurt in een huis met een tuin.

Vooral de tuin sprak mij aan, ik was van plan om eind mei

te vertrekken, toen ik haar mailde over mijn idee, zei ze;

wacht even met boeken, ik heb binnenkort een apprtement

wat grenst aan de tuin, nog veel fijner natuurlijk.

Ze zou mij laten weten wanneer het er op stond, in de weken

daarvoor wiebelde ik heen en weer over het plan, maar

ik werd steeds enthousiaster en dapperder over het hele

idee, en ik dacht als het erop staat boek ik..

En ja hoor, gisteren mailde ze, dus ik dacht Hup, daar ga je

en ik bekeek de foto's, als het een film was geweest had je

de Weense wals als muziek erbij gehoord en dan ineens

een krassend geluid en de muziek die stopte..

In het hele appartement lag tapijt, prachtig hoor, maar ik

ben echt heel allergisch voor ruimtes met vloerbedekking,

niet een beetje maar ik krijg meteen hoofdpijn en ik kan 

er echt ziek van worden, ah neee...

Dus dat kan niet en alle andere appartementen die in

aanmerking kwamen (prijs, ligging, vrij etc) zijn inmiddels

verhuurd, ik zocht nog een halve dag.

Dus, het loop altijd weer anders dan gedacht en nu 

ga ik even hergroeperen en het plan  uitstellen naar een 

later tijdstip, als het niet uit mijn vingers glipt het hele idee..

Bij mijn moeder staat nog dit groene fietsje, misschien kan

ik dat ophalen en hier door de stad gaan fietsen, haha.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Het graan van de buren..

Hier achter in de tuin van mijn broer en schoonzus, 

(waar ik mijn huisje van huur) staat een kippenhok met een

ruime ren waar drie kippen wonen, van die mooi zwart/witte.

Ze scharrelen daar een beetje rond en hebben een bijzonder

fijn en gezellig leven, althans zo lijkt het mij; beetje 

scharrelen, lekker vroeg op stok en genoeg te eten.

Een tijdje geleden hoorde ik ze ineens heel hard kakelen

en omdat het meestal heel rustig is, keek ik even uit 

het raam om te zien wat de onrust veroorzaakte.

Er zat een bruine kip op de schutting, die vervolgens de 

tuin in sprong en daar rondwandelde, even later sprong

ze weer op de schutting en verdween in de tuin hiernaast.

Dit herhaalde zich een aantal dagen achter elkaar, alsof

de bruine kip op een verkenningsreisje was en op een 

gegeven moment sprong (vloog?) de kip de ren in.

De kippen kakelden dat het een lieve lust was, alsof ze

tegen elkaar riepen; maar wat krijgen we nou, wie is dat

die gekke kip, wat komt ze hier doen, ohoh :-)

De bruine kip kwam en ging nog een paar keer en op

een dag bleef ze gewoon , de andere kippen 

leken haar te accepteren.

(misschien zijn kippen net als mensen en raken ze 

uiteindelijk overal aan gewend, of het nu fijn is of niet)

Later hoorden we dat de kip een paar huizen verderop 

woonde, ze was alleen overgebleven in die ren nadat de 

andere kippen in de sloot hierachter waren verdronken, 

ja echt, een beetje zielig is het wel..

Waarop de bruine kip was gaan wandelen op zoek naar

een gezelliger onderkomen, kippen kunnen zo gezellig

zacht zitten tokken, alsof ze tegen elkaar praten, 

misschien was dat wat de bruine kip zocht, maar het kan

ook zijn dat ze dacht dat het graan van de buren,

net iets beter was als dat van thuis..

De kip woont hier nog steeds, met instemming van de 

buren en de rust is weergedaald in het kippenhok

hier achter in de tuin..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Bloesem

Een paar weken geleden alweer (soms heb ik ineens

zoveel foto's dat er wel eens een paar een beetje

vergeten raken) bezochten wij de Japanse tuin in 

het Amsterdamse bos, vol met kersenbomen in bloei.

Ik had gelezen dat het er erg druk kon zijn, dus we

gingen op een doordeweekse avond rond etenstijd.

Dat was goed gedacht want er was bijna niemand,

vanaf de parkeerplaats was het nog een behoorlijk eind

lopen, maar het was de moeite waard..

Het was werkelijk prachtig, sprookjesachtig zelfs..

en moeilijk te vangen op een foto, als je onder de bomen

doorliep liep je onder een dak van tere roze bloemen

en de hele grond was bezaaid met kleine roze blaadjes.

Van te voren had ik al een soort van bloesem

bloemetjes gehaakt, waarvan ik dacht dat ze misschien 

leuk zouden zijn als zelfmaker, niet dat ze op enige 

manier de echte bloesem benaderen, maar ach :-)

Daar aangekomen zag ik ook dat ze een roze hartje 

in het midden hebben en geen groene, nu ja, 

dat kan je altijd nog doen als je ze gaat maken..

Ik maakte ze van roze wol omdat dat er zo zacht

uitziet, maar je kan ze natuurlijk ook van katoen 

maken, het nummer van je haaknaald pas je gewoon

aan aan je het garen wat je gebruikt.

Het is nu natuurlijk veel te laat om de Japanse tuin

met de bloeiende bomen aan te prijzen als een fijn uitje,

de bloesem is ondertussen al lang verdwenen.

Het is maar goed dat ik niet als reisleider werk of bij de 

VVV, ik zou alle leuke dingen gewoon vergeten te melden 

en enkel teleurgestelde toeristen aan de balie krijgen..

Maar misschien is het een tip voor volgend jaar, haha,

als je net bent als ik ben je het tegen die tijd al lang vergeten..

Ik wens je een goede maandag, hier gaat het de hele dag

regenen en ik deed net de was in de machine, die buiten

moet drogen want ik heb binnen geen ruimte voor een rek,

als weervoorspeller ben ik ook al niet echt geschikt ;-)

-X-

Bloemenmannetje

Afgelopen weekend gingen wij op bezoek bij mijn

dochter Judith in Breda, zij is onlangs verhuisd 

naar een heel fijn huisje en wij gingen het bewonderen

(wij kregen ook een heerlijke lunch en het was gewoon fijn)

Als ik dan al zo richting het Zuiden ben gereden, 

wil ik ook altijd graag even naar Zeeland, omdat ik dan

al dichter in de buurt ben dan anders.

Meestal gaan we dan naar het strand maar om de drukte

vanwege de pasen te mijden, namen we de afslag

richting de zak (zo heet dat echt) van Zuid Beveland,

het gebied waar ik mijn laatste jaren in Zeeland woonde..

We reden over de weggetjes die ik zo goed ken en 

waar ik eindeloos veel gefietst heb, op weg naar mijn

werk, naar de stad, de kaasboerderij en gewoon voor

mijn plezier, omdat het er zo prachtig is..

We reden langs mijn oude huis in Driewegen, waar

alles nog precies hetzelfde is, alsof er geen jaren zijn 

verstreken sinds mijn vertrek, hele gekke ervaring.

Ook wilde ik graag even kijken of het boerderijtje

of het spulletje zoals wij dat in Zeeland noemden van 

het bloemenmannetje er nog was, en ooh ja dat was zo.

Een prachtig plekje waar de tijd stil heeft gestaan, 

een betoverend mooi stukje land vol met uitbundig

bloeiende bloemen waar een oud mannetje woont.

Er staat altijd een emmertje buiten met zorgvuldig 

samengestelde boeketjes bloemen uit zijn eigen tuin.

Het geld kan je gewoon in een plastic bakje leggen.

Ik ging daar altijd mijn bloemen halen en als je 

geluk had kwam het mannetje even uit zijn schuurtje.

(wist je dat het wit rond de deuren bedoeld is

om de deuren ook in het donker te kunnen vinden?)

Het mannetje droeg vaak een stofjas en klompen

en meestal maakten we even een praatje, over het weer,

zijn tuin, bijzonder planten en wat er zoal op kwam.

Het mannetje hield zich vandaag schuil, maar zijn landje

lag er fantastisch bij, en het maakte me zo gelukkig 

dat deze bijzondere plek onveranderd was gebleven, een 

klein eiland van vrede en vrolijkheid in de wereld..

Een groot verlangen maakte zich van mij meester

naar een dergelijke plek (ik voel mij altijd veel lichter

als ik in Zeeland ben, daar ben ik me pas weer van

bewust als ik daar ben)

Maar ik vind het ook fijn om te weten dat het nog bestaat,

deze onwaarschijnlijk mooie bloementuin..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Variabelen

Nadat ik vorige week hier zo ferm stelde dat ik mijn

eigen koers zou gaan varen en dat ik een aantal

besluiten had genomen, bleek dat dat natuurlijk

makkelijker gezegd dan gedaan is.

De werkelijkheid is toch weerbarstiger dan wat je 

bedenkt en er bestaat geen gewoon geen rechte weg naar

je beoogde doel (en wat zou je eigenlijk moeten doen

als je daar aankomt, haha, op een stoel gaan zitten 

en tevreden rond je heen gaan kijken en hopen dat

de zon altijd blijft schijnen?)

Dus ik ging monter op pad, maar op dinsdag was ik

al helemaal verdwaald, ondanks het feit 

dat ik een zelfbedachte kaart in mijn

hoofd had van de weg die ik wilde volgen.

Ik twijfelde aan mijn voornemens, afspraken

 werden door anderen afgezegd, waardoor

ik mijn plannen toch weer aan moest passen.

Dagelijkse zaken vroegen mijn aandacht, zoals een 

belastingaangifte, ik kreeg post die mij uit mijn evenwicht

bracht, er waren wat familiezaken die mij aan het 

denken zette en al heel snel was er nog maar weinig

over van mijn vastberadenheid om zelf te bepalen

welke richting ik uit zou gaan..

Aan het einde van de week had ik van alles gedaan

maar niet de dingen die ik van te voren bedacht had

en ik besloot om inderdaad maar gewoon lekker 

in de tuin te gaan zitten, beetje te wandelen en zomaar wat

rond te dobberen op de dingen zoals ze waren..

Vandaag voel ik me weer redelijk vastbesloten om 

mijn uitgestippelde weg weer te bewandelen en heb ik 

het voornemen om mij niet uit het veld te laten slaan

door allerlei variabelen en zijwegen die onvermijdelijk zijn,

te accepteren dat dat er gewoon bij hoort en

 maar zien wat er groeit uit de zaden die ik geplant heb..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Blaadjes

De laatste tijd veeg ik heel veel blaadjes,

die op het stoepje liggen bij elkaar en gooi ik ze

in de tuin, het is een eindeloze hoeveelheid..

Steeds als ik denk dat mijn stoepje schoon is,

zie ik alweer nieuwe blaadjes naar beneden dwarrelen,

op weg naar mijn geveegde stoepje.

Mijn werktafel staat voor het raam op de eerste

verdieping, beneden is de keuken, of beter gezegd,

het keukentje, het is een dijkhuisje en de helft

van de keuken ligt in de dijk, en doet dienst als kelder.

Eigenlijk is het hele stoepje vegen onderdeel 

van de dagelijkse strijd tegen het verval,

als je erover nadenkt ben je daar toch een deel van

de dag mee bezig, maar helemaal winnen zal je het nooit.

Ik veeg het stoepje omdat er anders op een geven moment

zoveel blaadjes liggen dat het stoepje glad word,

bovendien loop je alles mee naar binnen, daar moet ik

dan weer vegen zodat het huisje schoon blijft.

Ik ruim op omdat het de kamers anders dichtslibben,

met stapels was, handwerk, papieren en wat dan ook.

Ik doe de was omdat de boel op te frissen, als ik dat

niet zou doen zou ik er op den duur als een

zwerver bij zou lopen, met mottige kleren..

Ik was mijn haar omdat het anders een vettige klittenbos

zou worden, ik verf het omdat ik nog niet 

grijs wil zijn, ik maak lijstjes van alle dingen

die ik nog moet doen, maar er komt altijd weer

een nieuw dingetje bij, de lijst lijkt nooit klaar..

Allemaal in de strijd tegen het verval, terwijl ik dit 

typ zie ik mezelf zitten, met dat haar, vieze kleren

tussen de stapels spullen, onafgestreepte lijstjes

in een stoffig huisje waar de muizen doorheen scharrelen

en wat overgroeid is door takken en overladen met blaadjes :-)

Maar als je zo door de tuin loopt, zie je natuurlijk 

dat ik de strijd nooit ga winnen, alles is bezaaid met

blaadjes, ik heb ze alleen maar verplaatst.

Het is gewoon onmogelijk om alles onder 

controle te hebben, dat gaat gewoon niet..

Er zit zelfs een zekere schoonheid in het verval,

als je het maar wil zien, dus misschien moet ik de

 sommige dingen gewoon op zijn beloop

laten, de controle-teugels wat laten vieren 

en kijken wat er gebeurt, waarschijnlijk 

helemaal niet zoveel bijzonders..

Ik ga zo maar eerst even het stoepje vegen, haha,

en daarna ga ik de boel de boel laten..

(in een keer alle controle loslaten is wat veel gevraagd ;-)

Ik wens je een heel fijn weekend, mocht je 

Sinterklaas vieren, heel veel plezier.

-X-

Sunny days and a garden.

Vanochtend werd ik wakker en ik hoorde de wind

in de bomen al, toen ik buiten koffie wilde gaan

drinken motregende het al weer.

Gelukkig had ik de was gisteren al binnengehaald,

ik bleef toch even onder de boom zitten, het is per 

slot van rekening zomer en ik verlang naar echt zomers

weer, van die warme lome dagen..

Ik dacht even terug aan die perfecte zomerse zondag

in Lissabon, zo'n dag als je de luiken open doet,

de warmte de kamer al in komt stromen..

Wij besloten richting de botanische tuinen te gaan,

op de kaart leek het allemaal heel makkelijk te vinden.

Dus wij gingen met de metro en wandelden richting

de tuinen, die we helemaal niet konden vinden.

Aardig als de Portugezen zijn, oh echt, ik ben nog 

nooit in een stad geweest waar de mensen zo beleefd

en vriendelijk zijn als in Lissabon (zelfs de dieven 

geven je je portemonnee terug, haha, grapje)

werden wij door verschillende mensen geholpen

om de weg te vinden.

Het was zo'n hete dag, waarbij de zon genadeloos schijnt,

als je er te lang inloopt, loop je te puffen, maar in de 

schaduw is het heerlijk, het geeft zo'n aparte sfeer,

zo'n warme dag, ik vind het heerlijk.

Uiteindelijk vonden we de tuin, er zat een man in 

een prachtig versleten houten kotje, maar misschien 

moet ik hokje zeggen, er hing een vergeeld briefje aan

met de toegangsprijzen, er zat een man 

wat landerig voor zich uit te staren. 

Ik had dolgraag een foto genomen van dit tafereel,

maar ik neem geen foto's van zomaar mensen

op straat of waar dan ook, maar dat lijkt mij

een schending van privacy, dus ik kijk

en sla het beeld gewoon op in mijn hoofd..

Ik wilde al discreet wat geld uit mijn bh halen

(het is echt diefstal proof hoor geld in je bh,

maar het er op een nette manier uithalen is een tweede..;-)

om de entree te betalen, toen de man, wat verveeld

met zijn hand wuifde dat we door moesten lopen.

Ik weet niet of het op zondag altijd gratis is,

of dat hij dacht, geen geld uit bh's of dat hij het gewoon 

te warm had om wisselgeld te geven, aardig was het wel.

Wij wandelden door de wonderschone tuinen,

de ene plant nog mooier dan de ander.

Als ik zo naar de foto's kijk, voel ik de hitte

en ruik ik de zoete geuren van de tuin.

Ik hoop dat iets van de warmte van deze dag op je

afstraalt, op deze regenachtige grijze dag, hier..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Ps, P en ik hebben geen zomervakantie gepland,

maar kregen er toch ineens zin in, mocht je nog een

tip hebben voor een onderkomen, ergens..

laat me dat even weten, dank je wel.

Early bird..

Het mooiste moment van de dag, op onverwachte 

zomerse dagen als deze zijn wat mij betreft

het vroege uur, ik ben altijd vroeg wakker,

altijd voor zevenen, buiten in de tuin.

Het is natuurlijk helemaal mijn tuin niet, dat geeft

ook helemaal niets, ik kan er naar kijken en 

je hoeft iets niet te bezitten om ervan te kunnen genieten.

Ik heb ongeveer een metertje tegen mijn huisje aan,

waar een stoel staat en een tafeltje, waar ik erg 

aan gehecht ben als een van de weinige dingen,

het is een oud keukentafeltje uit de tijd 

dat ik nog in Kattendijke woonde, dat was nog

voordat ik begon met bloggen, ik wist toen 

niet eens wat een blog was..

Het tafeltje is inmiddels helemaal versleten, 

afgebladderd en oud, maar het staat nog steeds,

ook al wankelt het een beetje (soms voel ik me een

beetje verwant met het tafeltje, haha)

Het is het tafeltje waar ik spelletjes aan deed met Judith

en waar ik 's nachts soms aan zat te wachten

al ik niet kon slapen omdat Daan de stad in

was en nog steeds niet thuis was en ik me zorgen 

maakte of hij wel het licht van zijn fiets aan had

gedaan terwijl hij over het gevaarlijke donkere

dijkje naar huis moest fietsen..

Ik heb een zeiltje over het tafeltje heen gelegd,

om het te beschermen tegen verder verval,

er op staan wat kruiden en een geranium, bij wijze

van het 'eigen tuintje' gevoel er ligt ook een steen op

in de vorm van een hart die ik ooit eens vond.

Enfin, op het vroege uur, zit ik dan op de stoel

met een glaasje koffie, ik drink altijd koffie uit

een glas, dat ziet er lekkerder uit en ik luister

naar de vogels die boven het geruis van de weg

in de verte heen zingen.

Als ik geluk heb hoor ik de duif koeren, dat 

maakt het echt een zomerochtend, ik zie hem 

nooit want hij zit ergens verscholen tussen de 

bladeren van de grote bomen, die in de tuinen staan.

De zon komt op aan deze kant van de tuin en 

het gefilterde licht is zacht en goudachtig, precies 

wat je nodig hebt zo vroeg op de dag.

Dan zit ik daar een beetje wakker te worden en soms

als je heel goed luistert hoor ik ineens de gesprekken

die gevoerd zijn aan het tafeltje, hoor ik de 

kinderen lachen en dat vervult mij met melancholie,

maar net voordat ik sentimenteel wordt, is de koffie 

op en ga ik naar binnen..

Het is een mooi moment van de dag, net voordat 

de hele wereld wakker wordt en ik koester deze,

net als mijn tuintje van een meter breed.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Reasons to be cheerful #2

Oh my, regent het nu nog steeds, dat is nog eens

een flinke bui die al zo'n 24 uur duurt..

De tuin zal het misschien wel fijn vinden,

hoewel ik niet zeker weet of tuinen ergens iets van vinden,

ze lijken mij er gewoon te zijn en te nemen zoals het komt..

De foto's bij dit bericht nam ik in de tuin van mijn broer,

aan de achterkant van het huisje kijk ik daar op uit.

Het is een prachtige tuin, zo midden in de stad,

ik mag er gebruik van maken, maar dat beperkt zich

tot het zitten op een stoel achter tegen het huis aan.

En soms hang ik er de was op

(dit huisje is zo klein dat ik geen plek heb voor een droger

of een wasrek, ja midden in de kamer, maar dat vind

ik zo armoedig, sterker nog ik heb er een hekel aan..)

maar enkel als zij niet thuis zijn want ik voel een

grote terughoudendheid bij het gebruik van de tuin,

het voelt gek om zomaar in de tuin van een ander te zitten.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben heel erg blij 

met het huisje maar zo af en toe zou ik dolgraag

weer zelf een klein landje hebben.

Waar in ik zou kunnen rommelen, een moestuintje

aanleggen en lange waslijnen kon ophangen.

De laatste tijd kijk ik heel regelmatig

op allerlei sites waar ze bouwvallen in Frankrijk 

te koop aanbieden, natuurlijk ook mooie kant en klare

huizen, maar die zou ik me nooit kunnen veroorloven.

maar zelfs de bouwvallen liggen buiten mijn bereik.

Laatst zag ik er eentje die misschien zou kunnen

als we alles bij elkaar leggen, maar toen ik het

aan P liet zien, zei hij; er zit geen dak op,

aah ja dat was ook zo, maar er was wel een hele

mooie tuin bij (ter mijn verdediging) haha

Maar ik blijf kijken, misschien vind ik er per ongeluk

wel eentje met een dak, die ik kan betalen.

Maar dan moeten er nog Heel veel boeken verkocht worden,

maar gezien de sector waar ik in zit (hobby,

hoewel ik dat dan weer zo tuttig vind klinken)

is het niet waarschijnlijk dat dat gaat gebeuren..

Dus ik geniet van de tuin van mijn broer,

en ik tel mijn zegeningen, want als ik naar het nieuws 

kijk en al, al die mensen die wanhopig op zoek zijn

naar een veilige plaats om te leven, oh dat is toch 

hartverscheurend en werkelijk buitencategorie ellendig,

realiseer ik mij dat er nogal wat zijn (zegeningen)

En dat lijkt mij een reden om opgewekt te zijn..

Ik wens je een mooie dag

-X-