Hup, daar gaan we

Ietsje later dan normaal, ik ben een beetje uit mijn ritme,

door de oudejaarsavond, niet dat ik iets bijzonders deed,

maar de tijd dat ik ga slapen is iets opgeschoven.

Ook ben ik de dagen helemaal kwijt, met dinsdagen 

die voelen als zondagen maar ik heb het even 

nagekeken en het is woensdag vandaag :-)

Woensdag 2 januari 2019, ook dat is even wennen

en januari voelt voor mij als de maandag van het jaar.

Maandagen zijn van die dagen dat je alles wat je uitgesteld

hebt in het weekend moet gaan doen, aan het werk, 

schoonmaken, boodschappen doen omdat alles op is,

enzovoort, je snapt wel wat ik bedoel, denk ik,

het voelt een beetje ongezellig, zonder franje..

Dus, hup, daar gaan we, met zijn allen het nieuwe jaar

in en we zien wel wat het gaat brengen..

Ik heb geen enkel goed voornemen, waarschijnlijk zijn 

ze over een week al lang vergeten en nemen de 

dingen weer gewoon zijn loop.

Begrijp me niet verkeerd, ik zie niet op tegen het jaar,

maar ik ga het dag voor dag nemen, dingen waar ik niets

aan kan veranderen laat ik en voorts ik doe wat ik kan,

zoals me vorig jaar op een willekeurige dag voornam,

en tot nu toe werkt het goed mag ik wel zeggen.

Ik wens je wat Hup en zeker ook kalmte,

plezier en sterkte op je pad, 

welke kant dat ook op zal gaan.

-X-

Sneeuwglobe

Regelmatig appt mijn zoon Daan dingen die we kunnen 

doen als ik naar Wenen kom, het is inmiddels een hele lange 

lijst, er is er zelfs eentje voor slecht en mooi weer

De lijst voor slecht (in dit geval koud-) weer is veel korter

en er staat bijvoorbeeld ook spelen met de Lego op, 

haha, niet al te serieus dus allemaal.

Zo vond hij het sneeuwglobe museum, ik noemde die 

sneeuw dingetjes altijd sneeuwballen maar dat is toch iets anders.

Omdat hij vaak zo'n globe voor me koopt als hij ergens is,

ik heb al best een verzameling, vonden we dit beide een goed 

plan, en dat was het ook, ietwat hilarisch, maar heel leuk.

Het museumpje is gevestigd in zo'n ouderwets huizenblok

met binnenplaats, op de eerste verdieping zat het werkplaatsje

van alweer de vierde generatie makers van de globes

Het was zo'n fijn knus werkplaatsje, inclusief loketje, waar 

je moest vragen of je naar binnen mocht, de vriendelijke

vrouw die er werkte bracht ons een verdieping hoger

waar in twee kamertjes het museum was..

Zij ging zelf weer naar beneden, wat mooi dat zij er van 

uit ging dat we alles met respect zouden behandelen.

Hoewel museum misschien een iets te groot woord

is, het waren twee kamertjes volgezet met allerlei globes

en foto's van de hele geschiedenis van de familie.

Ergens begin 1900 is een van hen begonnen met het

maken van de globes en zij doen het nog steeds,

de ene generatie na de andere.

(ik zie dan meteen de man voor me, die er mee begon,

op een avond zegt hij tegen zijn vrouw; weet je wat ik 

ga doen? Nou, zegt zijn vrouw..Sneeuwglobes maken..

Oh, zegt zijn vrouw, echt, wat een goed idee,

maar stiekem denkt ze, och hemel, wat nu weer :-))

De rest is geschiedenis, ik kocht er natuurlijk eentje,

het bolletje is van glas wat ze blazen in het werkplaatsje

en zo staat er op het kaartje wat ik erbij kreeg, het water

is van smeltwater uit de bergen wat voor een bijzonder

effect zorgt bij het dwarrelen van de sneeuw.

Ik zie het, het bijzondere dwarrelen, maar of dat nu komt

omdat ik dat las of dat het echt zo is..

Het maakt niet uit, het is een bijzonder leuk dingetje

en evenzo was het uitstapje.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Bloesem

Een paar weken geleden alweer (soms heb ik ineens

zoveel foto's dat er wel eens een paar een beetje

vergeten raken) bezochten wij de Japanse tuin in 

het Amsterdamse bos, vol met kersenbomen in bloei.

Ik had gelezen dat het er erg druk kon zijn, dus we

gingen op een doordeweekse avond rond etenstijd.

Dat was goed gedacht want er was bijna niemand,

vanaf de parkeerplaats was het nog een behoorlijk eind

lopen, maar het was de moeite waard..

Het was werkelijk prachtig, sprookjesachtig zelfs..

en moeilijk te vangen op een foto, als je onder de bomen

doorliep liep je onder een dak van tere roze bloemen

en de hele grond was bezaaid met kleine roze blaadjes.

Van te voren had ik al een soort van bloesem

bloemetjes gehaakt, waarvan ik dacht dat ze misschien 

leuk zouden zijn als zelfmaker, niet dat ze op enige 

manier de echte bloesem benaderen, maar ach :-)

Daar aangekomen zag ik ook dat ze een roze hartje 

in het midden hebben en geen groene, nu ja, 

dat kan je altijd nog doen als je ze gaat maken..

Ik maakte ze van roze wol omdat dat er zo zacht

uitziet, maar je kan ze natuurlijk ook van katoen 

maken, het nummer van je haaknaald pas je gewoon

aan aan je het garen wat je gebruikt.

Het is nu natuurlijk veel te laat om de Japanse tuin

met de bloeiende bomen aan te prijzen als een fijn uitje,

de bloesem is ondertussen al lang verdwenen.

Het is maar goed dat ik niet als reisleider werk of bij de 

VVV, ik zou alle leuke dingen gewoon vergeten te melden 

en enkel teleurgestelde toeristen aan de balie krijgen..

Maar misschien is het een tip voor volgend jaar, haha,

als je net bent als ik ben je het tegen die tijd al lang vergeten..

Ik wens je een goede maandag, hier gaat het de hele dag

regenen en ik deed net de was in de machine, die buiten

moet drogen want ik heb binnen geen ruimte voor een rek,

als weervoorspeller ben ik ook al niet echt geschikt ;-)

-X-

Bloemenmannetje

Afgelopen weekend gingen wij op bezoek bij mijn

dochter Judith in Breda, zij is onlangs verhuisd 

naar een heel fijn huisje en wij gingen het bewonderen

(wij kregen ook een heerlijke lunch en het was gewoon fijn)

Als ik dan al zo richting het Zuiden ben gereden, 

wil ik ook altijd graag even naar Zeeland, omdat ik dan

al dichter in de buurt ben dan anders.

Meestal gaan we dan naar het strand maar om de drukte

vanwege de pasen te mijden, namen we de afslag

richting de zak (zo heet dat echt) van Zuid Beveland,

het gebied waar ik mijn laatste jaren in Zeeland woonde..

We reden over de weggetjes die ik zo goed ken en 

waar ik eindeloos veel gefietst heb, op weg naar mijn

werk, naar de stad, de kaasboerderij en gewoon voor

mijn plezier, omdat het er zo prachtig is..

We reden langs mijn oude huis in Driewegen, waar

alles nog precies hetzelfde is, alsof er geen jaren zijn 

verstreken sinds mijn vertrek, hele gekke ervaring.

Ook wilde ik graag even kijken of het boerderijtje

of het spulletje zoals wij dat in Zeeland noemden van 

het bloemenmannetje er nog was, en ooh ja dat was zo.

Een prachtig plekje waar de tijd stil heeft gestaan, 

een betoverend mooi stukje land vol met uitbundig

bloeiende bloemen waar een oud mannetje woont.

Er staat altijd een emmertje buiten met zorgvuldig 

samengestelde boeketjes bloemen uit zijn eigen tuin.

Het geld kan je gewoon in een plastic bakje leggen.

Ik ging daar altijd mijn bloemen halen en als je 

geluk had kwam het mannetje even uit zijn schuurtje.

(wist je dat het wit rond de deuren bedoeld is

om de deuren ook in het donker te kunnen vinden?)

Het mannetje droeg vaak een stofjas en klompen

en meestal maakten we even een praatje, over het weer,

zijn tuin, bijzonder planten en wat er zoal op kwam.

Het mannetje hield zich vandaag schuil, maar zijn landje

lag er fantastisch bij, en het maakte me zo gelukkig 

dat deze bijzondere plek onveranderd was gebleven, een 

klein eiland van vrede en vrolijkheid in de wereld..

Een groot verlangen maakte zich van mij meester

naar een dergelijke plek (ik voel mij altijd veel lichter

als ik in Zeeland ben, daar ben ik me pas weer van

bewust als ik daar ben)

Maar ik vind het ook fijn om te weten dat het nog bestaat,

deze onwaarschijnlijk mooie bloementuin..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Crochet lady..

Op een avond liepen Judith door de smalle straatjes,

op zoek naar een leuk restaurantje om te eten.

Het was niet dat we niets konden vinden, het was meer

dat we gewoon niet konden kiezen, het eten was

overal heerlijk, en de terrasjes geweldig.

Op een klein binnenplaatsje zat een vrouw te haken

en als mijn hart nu ergens van opspringt 

is het een handwerkende vrouw op straat.

We bewonderden haar handwerk, waar ze zichtbaar

trots op was en natuurlijk kocht ik een theedoek

met een gehaakt randje, niet precies mijn smaak,

maar dat geeft helemaal niets, het gaat om het idee.

Ik gaf haar iets meer dan de gevraagde 2,50

dat leek me wat weinig voor alle moeite,

daarnaast hadden de dieven mijn losgeld niet

meegenomen, haha..

Ik vroeg de vrouw of ik een foto van haar mocht

maken, ja natuurlijk zei ze stralend..

Tenminste dat denk ik want ik spreek geen Portugees,

maar ze schikte wat aan haar haarband, legde

haar werkje zorgvuldig over haar schoot en ik 

nam een foto, die ze daarna graag even wilde zien.

Nadat de foto goedgekeurd was, wensten we de vrouw

een fijne avond en kozen een restaurantje uit.

Later vond ik een winkel nog 2 geweldige 

afwaskwasten en mijn afwas-set is compleet :-)

En oh, ik ben nogal laat met dit bericht, ik was/ben

helemaal van mijn stuk over de aanslagen op 

het vliegveld van Istanbul, ik was daar de afgelopen

jaren een aantal keer, en ooh ik zei nog laatst toen 

ik naar Schiphol ging dat ze de beveiliging zo zouden

moeten doen als daar, meteen bij binnenkomst.

Maar ook dat helpt niet, blijkbaar, zo afschuwelijk.

Ik kon even geen woorden vinden over theedoeken,

maar ik dacht aan wat ik gisteren zelf al zei:

Goed over kwaad..

Ik wens je een goede dag

-X-