Tiles (and little pieces)

Tegenover het appartement waar Judith en ik 

verbleven in Lissabon, zat een klein winkeltje.

Elke dag keek ik vanaf het balkon naar het winkeltje,

er zat een vrouw tegels te beschilderen, op haar gemakje,

en af en toe liep er een toerist binnen om even te kijken,

of ze stond met iemand te kletsen in de deuropening.

Het hele gebeuren riep bij mij een verlangen op,

naar een klein atelier waar je aan het werk bent,

je spullen verkoopt, wat kletst met buurtbewoners,

het lijkt mij een perfecte combinatie, maar voor mij helaas

niet te betalen hier in Amsterdam.

Pas een uur voordat we vertrokken liepen we het 

winkeltje binnen, de bijzonder vriendelijke vrouw

maakte prachtige tegels, gebaseerd op oude motieven

van tegels, die je overal in de stad ziet.

Dat spreekt me enorm aan, ik hou er ook van om

oud handwerk in een nieuw jasje te gieten en dat 

vertelde ik haar ook, we bekeken haar prachtige werk

en hadden een bijzonder leuk gesprek.

Uiteindelijk kochten we een paar tegeltjes, ook met het

idee er misschien later iets mee te gaan doen, ik

 kreeg er zelfs eentje van haar kadoo omdat ze het zo'n

leuk gesprek had gevonden, zo hartverwarmend aardig.

(dit zijn toch altijd de leukste dingen van op reis gaan,

de onverwachte ontmoetingen met bijzondere mensen)

De tegels liggen hier op de vensterbank en elke keer

dat ik er naar kijk denk ik aan de aardige vrouw

in haar lieve kleine winkeltje..

Alle tegels die je hier ziet, zijn niet haar tegels,

maar gewoon gefotografeerd op straat, ik had wel

100 foto's kunnen maken, het ene gebouw is 

nog mooier dan het ander, (en oh, die kleuren)

Op de een of andere manier vind ik dit 

de meest aansprekende tegel-foto die ik maakte,

ik voel me verwant met de tegelzetter, die dacht,

ach, niks perfect, ik doe het gewoon op mijn manier,

lekker rommelen en maar zien wat er van komt..

Imperfect maar creatief en persoonlijk :-)

Ik wens je een fijn 'rommel'weekend waarbij ik hoop

dat alle losse stukjes samen een mooi geheel vormen.

-X-

Crochet lady..

Op een avond liepen Judith door de smalle straatjes,

op zoek naar een leuk restaurantje om te eten.

Het was niet dat we niets konden vinden, het was meer

dat we gewoon niet konden kiezen, het eten was

overal heerlijk, en de terrasjes geweldig.

Op een klein binnenplaatsje zat een vrouw te haken

en als mijn hart nu ergens van opspringt 

is het een handwerkende vrouw op straat.

We bewonderden haar handwerk, waar ze zichtbaar

trots op was en natuurlijk kocht ik een theedoek

met een gehaakt randje, niet precies mijn smaak,

maar dat geeft helemaal niets, het gaat om het idee.

Ik gaf haar iets meer dan de gevraagde 2,50

dat leek me wat weinig voor alle moeite,

daarnaast hadden de dieven mijn losgeld niet

meegenomen, haha..

Ik vroeg de vrouw of ik een foto van haar mocht

maken, ja natuurlijk zei ze stralend..

Tenminste dat denk ik want ik spreek geen Portugees,

maar ze schikte wat aan haar haarband, legde

haar werkje zorgvuldig over haar schoot en ik 

nam een foto, die ze daarna graag even wilde zien.

Nadat de foto goedgekeurd was, wensten we de vrouw

een fijne avond en kozen een restaurantje uit.

Later vond ik een winkel nog 2 geweldige 

afwaskwasten en mijn afwas-set is compleet :-)

En oh, ik ben nogal laat met dit bericht, ik was/ben

helemaal van mijn stuk over de aanslagen op 

het vliegveld van Istanbul, ik was daar de afgelopen

jaren een aantal keer, en ooh ik zei nog laatst toen 

ik naar Schiphol ging dat ze de beveiliging zo zouden

moeten doen als daar, meteen bij binnenkomst.

Maar ook dat helpt niet, blijkbaar, zo afschuwelijk.

Ik kon even geen woorden vinden over theedoeken,

maar ik dacht aan wat ik gisteren zelf al zei:

Goed over kwaad..

Ik wens je een goede dag

-X-

No use crying over spilled milk..

De tweede dag besloten wij de stad te gaan verkennen,

we hadden 11 uur geslapen, zo heerlijk, dat kan 

ik thuis nooit, dus we hadden er zin in.

We gingen met de bus naar LX factory een oud fabrieks-

terrein met allerlei leuke winkeltjes en cafeetjes en 

weer terug met de bus en de tram, vanaf het eindpunt

besloten we terug te lopen, de heuvel op.

Door eindeloze kleine steegjes, met prachtige 

pastelkleurige huizen, was aan de lijnen (ooh:-)

en trappen, heel veel trappen, we kletsten wat,

maakten foto's en het was een heerlijke dag.

In de buurt van het appartement hoorden we opeens 

een plof, alsof er iets op straat viel, er kwam een 

echtpaar onze kant oplopen en zeiden; your wallet,

ik keek om en daar lag mijn portemonnee op straat.

Huh..ik snapte er niks van, we waren gewaarschuwd 

voor zakkenrollers en ik had een fototas met ritsen

en een klep erover bij me waar alles inzat..

daar kon niks zomaar uitvallen, maar wij zeggen

nog dankjewel en gingen op een terrasje zitten.

Judith ging even betalen en vroeg heb je 

het cash geld ergens anders zitten, eeeh, neee!

En ja hoor, geld weg, de pasjes zaten er nog in,

gelukkig maar we snapten er niets van..hoe..??

Op dat moment kwam er bord dat aan de gevel 

hing naar beneden zeilen en viel op mijn hoofd,

dat was iets teveel van het goede dus ik voel

een soort van paniek opkomen.

Judith, die dat ziet, zegt; nu ga je niet huilen hoor,

en dat was precies wat ik nodig had, ik realiseerde me

razendsnel dat dit moment zo'n kantelpunt was

het zou de vakantie kunnen maken of breken en ook dacht 

ik, gek genoeg, aan de quote van Drs.P die luidt:

al is de situatie zorgelijk, ik raak niet in paniek.

Dus ik haalde diep adem en wij gingen terug naar het 

appartement, later begrepen wij van een Porugese vrouw

dat dit is wat ze (de zakkenrollers) doen:

Ze zijn altijd met een paar mensen, op het moment

dat je niet oplet en je loopt vlak na een hoek,

stelen ze je portemonnee, halen het geld eruit,

gooien je portemonnee op straat en een ander

(in dit geval het echtpaar) zegt daar ligt ie,

vervolgens verdwijnen ze om de hoek.

Ze willen niet dat je aangifte doet dus daarom

geven ze de pasjes terug en stelen ze geen spullen.

I feel like an idiot, zei ik tegen de vrouw waarop ze zei:

There is no harm done to you or your daughter,

it's ok to feel like an idiot, you'll get over it.

En gelijk had ze, het was jammer van het geld, maar 

we waren gezond en wel en we zijn er overheen gestapt.

Toen ik weer geld gepind had moest ik ineens

aan mijn vriendin Fem denken, zij doet weleens haar

telefoon in haar bh en ik dacht ja, ik doe de Femke-methode

en stopte het geld in mijn bh, knappe jongen die het daar

uit kan halen, en dat gebeurde ook niet, haha.

Voor de terugreis hadden wij bij de eigenaresse een taxi

geboekt naar het vliegveld (vanwege de koffer :-)

 ik appte naar haar dat we met de metro zouden gaan,

om wat geld te besparen, maar nee zij betaalde de taxi,

geen discussie mogelijk, zo lief, zo onverwacht vriendelijk.

Ik was er gewoon ontroerd van en besloot dat er 

echt veel meer vriendelijke mensen zijn dan niet en dat dat

is waar het om gaat en dat zij je gedachten waard zijn.

Dat gebaar  en het bijbehorende is waar ik aan 

 terugdenk, het heeft het vervelende gevoel

(en het idee dat ik een idioot ben) helemaal uitgevlakt.

Ik wens je een goede dag

en heel veel (onverwachte) vriendelijkheid.

-X-