zondag 24 maart 2019

Moed verzamelen



Nu twijfel ik toch echt aan mijzelf en ik 
vraag me af of ik de aansluiting met de hele online
leven kwijt ben, dat gevoel heb ik al een tijdje
 maar nu dringt die gedachte zich wel heel erg op.

Ooh, ik kan er niets aan doen en ik heb ook geaarzeld
om het te zeggen maar een gevoel van lichte teleurstelling
bekroop mij toch toen ik zag hoe weinig reacties
ik kreeg, in de mail, op mijn aanbod van mijn vorige
post, ter viering van mijn 9 jarige blogbestaan..
Misschien is het een veel te klein gebaar (als ik zie
wat er allemaal aan grote en dure dingen worden
weggegeven overal) of misschien voel ik gewoon
niet meer goed aan wat mensen fijn vinden.

Begrijp me goed, ik vind het echt niet erg als je 
niet gereageerd hebt, het is de spreekwoordelijke
druppel in mijn emmer vol twijfel die nu overloopt.

Het fijne van deze blog en ook wel mijn Instagram
account is de interactie met mensen, zou je die niet 
hebben dan gooi je zomaar berichten de eindeloze
online-ruimte in en zeg nu zelf, wat heb je daar
nu aan, ik niets, kan ik je zeggen..

Ik ga daarom eens even stoppen met bloggen om
mijzelf te herbezinnen of ik dit nog wel wil
en om te kijken of er toch nog iets van vreugde
te vinden is in het hele gebeuren van mijn online leven.
Ik ga onderzoeken of ik nog moed kan verzamelen
om zoveel tijd te steken in deze blog en vooral
om er plezier in te vinden en Zonder Verwachtingen
berichten te plaatsen (dat is waar het vaak fout gaat,
je verwacht iets en dat komt dan niet uit..)

Ik zal de kaartjes toesturen naar de mensen die 
om mijn adres hebben gevraagd, maar ik trek het
aanbod verder in, niet om kattig te doen maar omdat
ik het gewoon achter me wil laten en op andere
dingen wil focussen..

En dat ga ik nu eens een tijdje doen, waarschijnlijk
kom ik op een gegeven moment wel weet tot het punt
dat ik er weer zin in heb, maar dat is een verwachting ;-)

Ik zal nog wel berichtjes plaatsen op Instagram,
mocht je me zoeken (haha)
In de tussentijd wens ik je Alle goeds
-X-

donderdag 21 maart 2019

Courage


Laatst realiseerde ik me dat ik al bijna 9 jaar geleden 
aan deze blog ben begonnen, onwaarschijnlijk toch.
Wat begon als zomaar een aardigheidje werd iets wat
echt een onderdeel van mijn bestaan werd..
Dit is het 2523ste bericht en ik kijk net eens in mijn 
statistieken, dat doe ik bijna nooit, het voegt niets toe
wat mij betreft en er zijn bijna 7 miljoen pageviews,
och hemel, ik moest wel drie keer kijken
Nu leek het mij fijn om weer eens iets te maken wat
ik naar lezers op zou kunnen sturen, net zoals ik al eens
deed met de Hupclub kaartjes, de inactieve club mag ik
wel zeggen, ik bezit zelf niet zoveel Hup momenteel.
(ik zal eens zien of ik hem nieuw leven in kan blazen)


Net zoals meestal als ik een vaag idee heb, denk ik er even
over, dan laat ik het rusten en onverwacht komt er dan 
zomaar iets langs drijven, in dit geval was het het woord
courage, en dan op zijn Frans uitgesproken.
Op de één of andere manier klinkt het poëtischer dan het
woord moed en daarom gebruikte ik het op de kaartjes
die ik maakte, met mijn allereerste zelfgemaakte stempel,
het logo van de zwaluw wat ik wel gebruikte voor
mijn blog, het staat symbool voor geluk..
Moed of courage is voor mij echt een sleutelwoord;
De moed om elke morgen weer uit je bed te komen,
ook al voel je je als een dweil (dat gebeurt ;-))
en de dingen van de dag onder ogen zien.
De moed om weer verder te gaan na tegenslag
zoals ziekte, een verbroken relatie, financiële problemen
en dat soort gedoe, ook mij is niets bespaard gebleven..
De moed om je staande te houden in deze ingewikkelde
wereld, je hoeft maar naar het nieuws te kijken en
je weet precies wat ik bedoel (om het nog maar niet
te hebben over het huidige politieke klimaat) 
De moed om dat allemaal even naast je neer te leggen 
en te genieten van de mooie, lieve, grappige dingen
en mensen om je heen..


De moed om je rust en kalmte te bewaren met al die 
social media, zelf beperk ik mijn schermtijd tot minder
dan een uur per dag, dat is heerlijk rustig..
De moed om regelmatig te zeggen; ach nu ja en gewoon
door te ademen, ook al beneemt het leven je soms die adem.
De moed om gewoon af en toe je hoofd te laten hangen,
als het echt teveel wordt en je terug te trekken op 
je eigen vierkante centimeter (met een breiwerkje, haha)
Ah ja, ik zou nog wel even door kunnen gaan maar 
waarschijnlijk heb je mijn punt; er is vooral veel moed
(courage :-) nodig en dat zou ik je willen wensen.
Mocht je zo'n kaartje willen ontvangen stuur mij dan
een mailtje, ik geef je dan mijn adres, stuur mij een 
envelop met een gefrankeerde envelop aan jezelf
met je adres erop natuurlijk dan stuur ik die terug 
met het kaartje er in ( je mag er natuurlijk ook iets
voor mij bij doen in de envelop, een aardig woord
of zo, maar dat mag je helemaal zelf weten:-)

Ik denk overigens niet dat ik nog 9 jaar zal door 
bloggen, wie kan er zo ver vooruit kijken, maar 
zo lang ik er plezier in heb blog ik voort.

Ik wens je een fijne dag en moed, vooral moed.
-X-

woensdag 20 maart 2019

Zacht wolletje


Nu sta ik natuurlijk helemaal in de baby-brei-modus
en ik ben steeds op zoek naar simpele patronen.
gewoon van die dingetjes die lekker weg breien zonder
dat ik eindeloos aan het tellen enzo ben.
Op een rommelmarkt kocht ik een tijdschrift van Phildar
met allerlei niet te ingewikkelde patronen (fijn zo :-)
Dit is eigenlijk de meest simpele vorm mutsje wat je kan
maken, het zijn eigenlijk gewoon 2 lapjes die je aan 
elkaar naait, dat ik er zelf nu niet opkwam, haha


Mocht je het ook willen maken, maak dan eerst een 
proeflapje, meet dat op en bereken dan hoeveel steken
je nodig hebt en gebruik een lekker zacht wolletje.
Voor ongeveer 3 maanden brei je twee lapjes
van 16 cm breed en 14 cm hoog, voor ongeveer 6 maanden;
17 cm breed en 15 cm hoog en voor ongeveer een jaar;
19 cm breed en 16 cm hoog.
Naai de lapjes aan elkaar, ik stel me zo voor dat als je
het mutsje op doet bij een kindje dat je dan 2 kleine 
oortjes krijgt, ik kon het (nog) niet proberen :-))
Je kan op de twee punten van het mutsje twee kleine
pompoms zetten als je dat leuk vind.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 18 maart 2019

Fietsje


Nou moet ik zeggen dat eindeloos geaarzeld heb over
het fietsje wat ooit van mijn moeder was.
Ze fietste er al jaren niet meer op en het is echt in 
erbarmelijke staat maar ooh wat een geweldig fietsje.
Het is een Belgs fietsje, de labels die er op zitten zijn
nog net te ontcijferen tussen alle roest.
Ik kon maar niet besluiten of ik het nu mee zou nemen
of niet en liet het dan weer staan maar nu het huis 
van mijn moeder verkocht is en we het aan het 
leeg halen zijn moest ik de knoop doorhakken..


Ik stelde me voor dat ik het in een container zou gooien
en dat kon ik dan toch niet over mijn hart verkrijgen
dus ik nam het mee naar Amsterdam.
P. zegt dat we het fietsje nog wel rijdende kunnen krijgen
en daar hoop ik dan maar op, anders moet het alsnog weg.
Ik heb al de perfecte fietstassen, die vond ik jaren 
geleden op een rommelmarkt in Frankrijk en ik zag ze
altijd voor me aan zo'n fijn Frans fietsje.
Dit is er zo ongeveer net zo eentje en het idee dat 
het van mijn moeder is geweest maakt het nog fijner.
Mocht ik er ooit op kunnen rijden zal ik nog eens
een foto plaatsen van het fietsje in zijn volle glorie :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 15 maart 2019

Opfleuren


Oh nou, zeker zeg, een appeltaartje kan de hele
dag opfleuren, zo'n leuk woord; opfleuren.
En deze dagen met die eindeloze regenbui, die ook
in het weekend nog door zal regenen las ik (aah nee,
ja toch wel..) kunnen wel wat gezelligs gebruiken.
Dus ik zal de meesterbakker hier in huis, dat is P,
ik ben niet zo'n wonder in de keuken, eens vragen
of hij een taartje bakt met de appeltjes die ik kocht
bij de boer (daar koop je de beste appeltjes)

Ik wens je een fleurig weekend, 
met of zonder taart.

-X-

woensdag 13 maart 2019

Blaadjes breien


Laatst vond ik een boek bij de kringloopwinkel, het heet
75 vogels, bijen en vlinders om te haken en te breien, 
van Lesley Stanfield met allemaal patroontjes.
Eigenlijk koop ik nooit dat soort boeken want ik heb echt
helemaal geen geduld om patronen uit te pluizen.
Bovendien als er zoiets staat als; 2r, dvo, 1 afh, raro, dan 
dan ga al helemaal op blanco en denk ik laat maar.
Als er een schema tekeningetje van de steken bij staat
dan vind ik het al iets beter te doen, dan kijk ik daarna
en fantaseer ik de rest er bij, haha
Maar goed, ik bladerde door het boek in de winkel,
ik koop alleen dingen die ik echt ga gebruiken, en ik zag
 een gebreid blaadje wat ik werkelijk heel erg leuk vond.


Ik las de werkbeschrijving en oh oh, ik snapte er niets
van maar ik dacht, kom op Ingrid (soms praat ik tegen
mezelf) dat kan je best, je moet je er gewoon op toeleggen..
En dat deed ik, ik bladerde constant heen en weer tussen
de werkbeschrijving en de uitleg van de afkortingen.
Ik breide blaadjes, maar ze leken in niets op die van de 
foto, en ik maakte er nog meer en nog eentje, net zo lang
totdat ik er eentje had die op een blaadje leek.
En ineens snapte ik het en maakte ik de ene na de andere,
eerst met de beschrijving ernaast en later uit mijn hoofd.
Nu heb ik een hele stapel blaadjes, ik dacht dat ik ze
misschien maar op vilt moest naaien en er een 
kussen van maken, maar misschien ook wel niet,
ik vind het gewoon leuk dat ik het nu kan..

Mocht je het ook willen leren, je hebt wat aandacht
en toewijding nodig denk ik, of misschien ben je wel
een hele goede patronenlezer, ik zag het boek laatst
ook staan bij de Boekenvoordeel winkel, niet 
gesponsord hoor :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 11 maart 2019

Fluister-planten


Laatst las ik in een boek over een onderzoeker met een
leugendetector, die hij eigenlijk voor de grap bevestigde
aan een blad van een plant in zijn kantoor.
Tot zijn stomme verbazing sloeg de naald van die 
leugendetector uit als hij bijvoorbeeld een blaadje van 
een plant af trok of ze water gaf.
Als ik zo'n verhaal aan P. zou vertellen zou hij willen 
weten welke wetenschapper, in welk land, waar precies,
 hoever de naald uit sloeg en wat de conclusie was.
Wel, dat weet ik dan natuurlijk allemaal niet, soms zoek 
ik het even voor hem op, maar eigenlijk maakt dat me niets uit.
Het gaat mij er meer om welk gevoel het mij gaf, dat verhaal
dus ik kan ook jou er niet meer over vertellen :-)
Wel kijk ik met andere ogen en gevoel naar mijn paar
planten, en probeer ik er zo goed mogelijk voor te zorgen,
dat deed ik al maar nu met nog iets meer aandacht.
Ik zou het heel vervelend vinden als mijn planten
onderling zouden gaan fluisteren hoe dorstig te zijn,
oh haha, stel je voor dat dat echt zo zijn..
De plant links op de foto, de vrouwentongen 
(de sanseveria) komt uit het huis van mijn moeder 
en is al vele tientallen jaren oud, ik stel me zo voor 
dat dat de koningin van mijn vensterbank is.
Die plant koester ik extra en ik stel me zo voor 
dat als de koningin blij is haar onderdanen dat ook zijn ;-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 8 maart 2019

Geraniums


Als je goed kijkt zie je een glimpje van mij in het raam,
ik nam de foto ergens in België, de bloemen tekende
ik er in, eigenlijk zie je mij dus achter de geraniums,
haha, dat klopt wel; ik ben op het moment echt
een-achter-de-geraniums-vrouw ;-)
Van daar uit wens ik je een heel fijn weekend
(en misschien moeten we allemaal wat zaadjes planten
voor al die bloemen van morgen en alle morgens daarna)

-X-

donderdag 7 maart 2019

Kamertje


Eigenlijk laat ik niet zo vaak foto's zien van mijn huis,
het zouden ook steeds dezelfde foto's zijn want zoveel
is er niet te zien, het is nogal een kleine kamer.
Beneden in het keukentje, wat onderdijks ligt (de voorkant
van het huis staat aan de dijk, dan moet je met een trap
naar beneden naar het keukentje) is het nogal donker
en daar kan je geen fatsoenlijke foto maken.
(mocht er al iemand interesse hebben in mijn keuken, haha)
Aan de ene kant van de woonkamer staan 3 bankjes,
de grote is een oud gymbankje uit een Zeeuwse gymzaal,
ik heb al jaren, de kleinere twee gebruik is soms als 
bijzettafel bij de bank als dat nodig is, verder ben ik
gewoon dol op oude houten bankjes :-)


Aan de andere kant staat een bank, mijn grote witte 
wonderkast, die niet op de foto staat, maar waar 
werkelijk zoveel in kan dat ik me wel eens afvraag 
of hij geen achterkant heeft en alles er in verdwijnt.
Dan heb je nog de tafel, die eigenlijk te groot is voor 
de ruimte, ik stoot mijn heup zo vaak aan het hoekje 
dat er gewoon al eelt op zit (ah, nee hoor, dat kan 
natuurlijk helemaal niet, bij wijze van spreken dan..
Er staat ook nog een klein kastje waar al mijn papier,
wol, haaknaalden en dat soort dingen inzitten, dat is
eigenlijk mijn knutselkastje, een heerlijk ding.
Het houten stoeltje op de foto is gemaakt door mijn
zoon Daan, het is een ontwerp van Piet Hein Eek,
wat ergens in een boek stond (weet niet meer welk)
Nou dat was het eigenlijk wel, dus je begrijpt dat ik
niet vaak interieur foto's laat zien, want hoeveel
varianten zouden er zijn? 

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 5 maart 2019

Glinstering


Soms heb ik het gevoel dat elke dag min of meer hetzelfde 
is, niet precies maar wel bijna, dat heeft iets geruststellend
en ik kies er zelf voor om mijn dagen zo in te richten,
maar het kan ook wel eens een beetje saai zijn.
Mijn zoon Daan had vroeger een tshirt waarop stond;
same shit, different day, nou zoiets dus..
(ook wel leuke dingen hoor, haha)
Daarom vind ik het fijn om zo af en toe een baken in de
tijd neer te zetten, iets wat ik weken of maanden later
zal gaan doen, iets wat glinstert aan de horizon
waar je je op kan verheugen tijdens de grijzige dagen.
Nu krijgen mijn zoon en zijn vriendin ergens eind mei/
begin juni hun eerste kindje (wat mij oma maakt :-)
en ik boekte twee weken naar Wenen, waar ze wonen,
in juni zodat ik ze kan bezoeken.
Wat echt heel erg leuk is is dat mijn vriendin Fem ook 
een paar dagen meegaat, ik gaf haar een ticket cadeau,
en oh is dat geen fijn baken in de tijd, echt iets om 
naar uit te kijken, voorpret is tenslotte ook plezier..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 4 maart 2019

Bijbenen


Een week of twee geleden was ik bij mijn moeders
huis, het is natuurlijk haar huis niet meer maar zo voelt
het wel, ik was daar om even te kijken of alles goed was.
Het staat al een tijdje leeg en behalve de makelaar komt 
er eigenlijk niemand dus af en toe gaan we even.
Ik vroeg me af waarom het maar niet verkocht werd,
er kwamen wel kijkers, dat wel, maar iedereen vond er
iets van, vooral iets wat ze niet beviel :-)
Terwijl ik het echt een prachtige plek vind, ik zou er zo
zijn ingetrokken en mijn was aan de lijn 
hebben gehangen, haha, maar het was niet voor mij..
Nog geen week later was er ineens een bod, er kwam een 
stel kijken en ze waren om (dat snap ik) en na overleg 
met mijn broer en zus hebben we dat aanvaard.
En nu ineens is het huis verkocht, onder voorbehoud van
financiering, dat wel, maar we gaan er van uit dat het in orde is.
Het voelt toch een beetje gek dat nu anderen daar gaan 
wonen, het gaan verbouwen, en in mijn moeders zo
geliefde tuin gaan spitten en snoeien, maar zo gaan de 
dingen, alles wat je bezit is onderweg naar anderen..

Dus nu gaan wij de laatste dingen uit het huis halen,
het aanvegen en uiteindelijk de sleutel inleveren.
Er kan een hoop veranderen in een jaar, dat kan heel 
goed zijn maar ook wat beangstigend, alles verandert 
constant, ook dit verandert in een herinnering
 en soms kan ik het bijna niet bijbenen..

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 1 maart 2019

Postzegelmannetje


Regelmatig bezoek ik op een rommelmarkt de postzegel-
mannetjes, ik schreef er al eens eerder over.
Eigenlijk zijn het twee verschillende kramen beide met
postzegels maar de met dezelfde soort mannetjes.
Bij de ene kraam ga ik meestal zitten om postzegels per 
stuk uit te zoeken, tussen allemaal mannen (het zijn
nooit vrouwen, tenminste niet als ik er ben) die hele
speciale dingen zoeken, terwijl ik alleen maar naar
mooie plaatjes, zoals deze op de foto, geweldig toch?


Bij de andere kraam verkopen ze alleen maar hele boeken,
wat als nadeel heeft dat er regelmatig veel zegels
tussen zitten die ik helemaal niet mooi vind.
Maar soms koop ik wel eens een heel boek, meestal eentje
die het mannetje speciaal voor mij mee nam omdat hij 
inmiddels weet wat ik zoek.
Laatst stond ik daar ook even te kijken en 
het mannetje zei; kom eens even en dan op zo'n 
samenzweerderige toon, terwijl hij goed keek
of de andere mensen aan de kraam het niet hoorden.
Ik zou niks kopen hoor vandaag, zei hij, want volgende
maand is alles voor de halve prijs (oh haha, hoe kan je
je eigen handel om zeep helpen) en dat zeg ik alleen 
tegen vaste klanten, terwijl hij trouwhartig glimlachte.
Oooh dat is lief van je zei ik, dan kom ik volgende 
maand zeker even langs en ik weet nu al dat ik een
album zal kopen, of er nu leuke postzegels in zitten,
of niet, want ach toch dat mannetje :-)

Ik wens je een weekend
-X-

woensdag 27 februari 2019

Lezen


Elke avond voor dat ik ga slapen lees ik nog een uurtje,
dat doe ik al sinds ik een kind ben en ik verheug me 
altijd erg op mijn uurtje met boek.
Ik maakte een foto van een stapeltje wat ik nog niet las,
op Herman Hesse en Goethe na, want ik
 leen vaak boeken van de bibliotheek (de bieb :-)
en soms koop ik ze tweedehands maar die geef ik meestal
weer weg als ze uit zijn (ik kan niet alles bewaren)
Er zijn boeken die meer indruk maken dan andere,
zo las ik laatst Grijze zielen van Philippe Claudel,
al een wat ouder boek en heel bekend maar het was aan 
mijn aandacht ontsnapt op de een of andere manier.
Ooh, wat een mooi boek, bedachtzaam en rustig,
er stonden zulke prachtige zinnen in, dat ik ze regelmatig
herlas, sommige mensen lijken te kunnen toveren
met woorden en je echt te raken.
Een ander boek wat ik las was Laat me niet vallen
van Willy Vlautin, over een jonge man die een 
carrière als profbokser ambieert en van huis vertrekt.
Ik heb helemaal niets met boksen maar dit boek 
vond ik echt hartverscheurend, echt prachtig..

Ik had er nog een paar op mijn briefje staan, maar
het bericht wordt veel te lang, binnenkort wat meer.
Ik wens je een fijne dag, geniet van deze mooie dag,
hoewel 19 graden in Februari...hmmm..

-X-

maandag 25 februari 2019

Taartjes-weekend


Nu vroeg er iemand of ik wel appeltaart ging eten,
ah ja, ik ben dol op appeltaart maar ik at allerlei taartjes
dit weekend maar geen appeltaart..
Op zaterdagochtend bracht P. een mocca gebakje mee 
van de bakker, moccataart is echt iets van mijn jeugd,
een verjaardag is niet gevierd zonder zo'n taartje.
Dat was het eerste taartje, later op de dag kwam 
Fem, mijn vriendin uit Zeeland speciaal voor mijn 
verjaardag en zij bracht een zelfgebakken taart mee.
Ik weet niet precies wat erin zat, iets met sinaasappel
en het was heerlijk, maar vooral dat zij er was, eigenlijk..
Op zondag gingen wij naar een high tea voor de 
verjaardag van mijn buurvrouw en schoonzus en daar
at ik nog een mocca dingetje, een soort bakje van 
koek met een mocca bergje er op, ohoh..
Het was een heus taartjesweekend en ik was gewoon
een beetje bibberig van al die suiker, ik eet bijna
nooit zoete dingen, maar ach, je bent maar één keer
per jaar jarig en ik had een een fijn zoet weekend.
(en het weer, onwaarschijnlijk toch?)

De rest van de week ga ik op water en brood, haha
en ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 22 februari 2019

Tot zover..


Deze plastic fles met gezegend water, tenminste dat 
vermoed ik, staat hier in mijn vensterbank, ik vond hem
bij een verkoop in een kerk.
Vanochtend dacht ik er over wat ik vandaag zou zeggen
en omdat ik van het weekend jarig ben leek me dit een
mooi beeld daarbij, het zijn tenslotte van die dagen dat je
gedachten gaan naar wat is en wat gaat komen..
Zo'n dag dat je over je zegeningen nadenkt maar ook aan 
wat nooit gekomen is en waarschijnlijk ook nooit zal komen.
Ik ben natuurlijk al best wel oud, hoewel, het is ook
maar hoe je het bekijkt, als ik nu dood zou gaan zou men
waarschijnlijk zeggen; ze was nog veel te jong..
Dat is het gekke, bijna iedereen wil graag oud worden
maar het niet zijn, ik sta er blanco in, hoewel ik me over
vele dingen zorgen maak is dit iets waar ik geen invloed
op heb, de dagen verstrijken of je nu wilt of niet..
Soms voel ik het gewicht van al die jaren, vooral van de 
dingen met verstrekkende gevolgen, beslissingen die
ik ooit in goed vertrouwen nam maar die de loop der
dingen een onaangename draai gaven en die nog steeds
voelbaar zijn en niet alleen voor mij..
Natuurlijk is er soms ook ineens een lichtheid, een
gevoel van het is goed zo, en dan denk ik aan de uitspraak 
Eckhart Tolle; nothing ever happens in the past.
Wat ik wel jammer vind is dat ik altijd overal zo 
bang of beter misschien, schrikachtig van ben geweest,
maar ik kan dat nu beter accepteren, zoals ze zo
mooi zeggen; het is de aard van het beestje :-)

Kortom genoeg om over te mijmeren in zo'n weekend,
het mooiste wat ik er uiteindelijk over kan zeggen,
zijn niet mijn woorden maar die van Mankell in één
van de Wallander boeken; Tot zover zijn we gekomen,
en zegt eigenlijk alles.

Ik wens je een mooi weekend
-X-

woensdag 20 februari 2019

Van lapje naar kussen


Laatst schreef ik al eens iets over de kussens die ik 
maakte, echt zo'n fijn werk, gewoon maar breien,
de ene streep na de andere, het lijkt ook zo snel 
te gaan, elke keer een andere kleur.
Nu vroeg iemand mij hoe ik de kussens zo netjes
(dank je voor het compliment :-) aan elkaar naaide.
Oh haha, daar heb je veel geduld en toewijding voor
nodig, dat in de eerste plaats eigenlijk.
Ik hou van breien maar het in elkaar zetten, daar 
moet ik me echt toe zetten, liever zet ik meteen een
ander breiwerk op, maar aan al die lapjes heb je niets
dus soms is het gewoon; Hup en doen..


Er zijn verschillende manieren om een breiwerk aan 
elkaar te zetten maar dit werkt voor mij het beste
hoewel het een heel precies werkje is.
Wat je doet is dat je een rij uitkiest, meestal neem ik
de tweede of de derde rij aan de zijkant van het werk,
je krijgt dan wel een naad aan de binnenkant.
(maar dar zie je natuurlijk niets van, haha)
Met je naald neem je steeds het steekje tussen de 
twee Vtjes van de rij op, eerst aan de ene kant,
dan aan de andere, doe dit ongeveer 3 keer en 
trek dan de draad voorzichtig aan.
Als je de draad meteen aantrekt dan heb je kans dat 
je de naald in een andere rij steekt en dan wordt
het toch nog scheef (en dat wil je niet :-)


Zo krijg je een min of meer onzichtbare naad aan
de buitenkant, oh ja, voor je begint te naaien is
het een goed idee om eerst het breiwerk aan elkaar
te spelden, zodat je goed uitkomt.
Ik heb al verschillende keren alles uit moeten halen
omdat het werk scheef trok omdat ik geen zin had 
om het eerst te spelden, zoals ik al zei, ik ben wat
ongeduldig als het om breiwerken in elkaar zetten gaat.

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 19 februari 2019

Zonnetje


Wat een onwaarschijnlijk weer, deze dagen, het was
weer eens een warmterecord maar daar kijken we 
niet meer van op, ik weet ook niet of we daar nu zo 
blij mee moeten zijn, eigenlijk niet denk ik...
Aan de andere kant kan je niet anders dan het nemen
zoals het komt en is het heerlijk..
Het parkje aan het einde van de straat, ook wel het 
konijnenbosje genoemd, geen idee waar die naam 
vandaan komt ik heb er nog nooit een konijntje gezien,
staat vol met crocussen, zomaar ineens..
Als je heel stil bent hoor je ze zachtjes zoemen van 
tevredenheid, de blaadjes opengevouwen 
om al het zonlicht op te vangen..


Om zelf wat van dat zonlicht op te vangen ga ik 
regelmatig even naar buiten, we hadden zelfs ons 
eerste mini picknick langs het water.
De rozijnenbroodjes kochten we voor het Franse gevoel
en het kaasbroodje was voor mij, omdat ik gulzig was;-)
Even de stad uit, de stilte in, daar kan ik zo van 
genieten, de stilte, hier in de stad vind je dat nooit..
Kortom, passend bij de tijd van het jaar of niet,
ik knap er wel van op, van het zonnetje..

Ik wens je een fijne dag
-X-

donderdag 14 februari 2019

Over het kastje tegen de muur


Jaren geleden kreeg ik dit kastje van mijn lieve vriendin
Fem, die ik ook al weer jaren ken, we kwamen elkaar
ooit tegen op een rommelmarkt in Middelburg.
Ze vond het echt een kastje voor mij en dat vind ik 
nu ook, ik vind het echt een geweldig kastje.
Het stond een hele tijd onder mijn bureau, het kon er niet
op staan omdat het niet tegen de muur kon staan
(van het kastje naar/tegen de muur, haha)
Nu heb ik mijn bureau, of eigenlijk is het gewoon een
tafel, gedraaid zodat ik naar buiten kan kijken en zo
kan het daar perfect staan en kan ik al mijn kleine 
rommeltjes er in leggen (ik ben dol op kleine rommeltjes)


Ook de familie Little is zeer verheugd over hun plekje
op de kast, ze lagen al een tijdje in een la omdat ik nergens 
een goed randje voor ze had om te zitten.
Ze zaten een tijdje in het keukenraam maar daar vielen
ze steeds af, zo de schaal met uien en tomaten in.
Het is gezellig hoor, die familie daar, maar ze kwetteren
de hele dag over van alles en nog wat en bemoeien
zich overal mee, ik hoef dan alleen het woord laatje
te zeggen en dan zijn ze weer een tijdje stil;-))

Kortom, ik ben blij dat het kastje weer tegen de muur
staat, het kastje wat ik kreeg van Fem.

Ik wens je een stralende dag, wat heerlijk toch 
dat lenteachtige weer, vind je niet?
-X-

dinsdag 12 februari 2019

Onverwachte vriendelijkheid


Afgelopen zaterdag fietste ik naar de bibliotheek, er stond
een stormachtige wind, maar dat vind ik juist lekker.
(wij noemen dat een Zeeuws windje:-)
Voor de bibliotheek die langs het water ligt waaide het zo
hard dat de mutsen in het rondvlogen en alle fietsen waren
als dominostenen omgevallen, omdat mijn fiets al aan alle
kanten rammelt wilde ik hem niet laten vallen en legde ik
hem naast alle andere alvast op de grond neer.
Toen ik terug kwam lag hij er niet meer, mijn eerste gedachte
was dat hij gestolen was, dus ik keek nog eens rond,
daar stond hij tegen een boom, ah wat aardig, iemand
dacht dat mijn fiets was gevallen en zette hem rechtop.
Ooh dat vind ik zo fijn, van die onverwachte vriendelijkheid,
daar maakt mijn hart gewoon een sprongetje van.
Net zoals van de vrouw op de markt waar ik narcissen
kocht en mij een bosje cadeau deed, een buschauffeur 
die stopte, met zijn lichten knipperde en gebaarde dat ik
over kon steken, een onbekende die een praatje maakt.
Als iedereen nu eens zo voorkomend zou zijn, 
wat een verschil zou dat toch maken...

Oh ja, de krakkemikkige engel kocht ik op de
rommelmarkt van een wel een bijzonder onbeleefde,
humeurige mevrouw, haha, zo zijn we weer in evenwicht;-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 11 februari 2019

Wat is er nu


En ah, ja , daar zijn ze dan toch de eerste tekenen van 
de lente, niet eentje maar ik zag een heel veld
hier ergens in een plantsoen, terwijl ik in de stromende 
regen met de boodschappen naar huis fietste.
Toch stopte ik even om er naar te kijken, het tot me 
te nemen en er een foto van te maken..
Even stil staan bij de kleine lichtpuntjes die er natuurlijk
elke dag zijn maar waar je zo aan voorbij zou kunnen 
gaan met grijzige gedachten en zorgen (voornamelijk
over dingen waar je helemaal geen invloed op hebt)
Gewoon stop tegen jezelf zeggen en terug naar de
basis en zien wat er op dit moment is zoals ik leerde
bij de mindfulness cursus, klinkt zo makkelijk maar 
oh oh wat moeilijk is dat soms...
Wat mij daarmee overigens heel erg kan helpen zijn de 
korte oefeningen van Edel Maex op You Tube.
Je hoeft echt niet een hele cursus te hebben gedaan 
om zo'n oefening te doen, gewoon gaan liggen en
luisteren (ooh die stem, heerlijk) en te de instructies
opvolgen, ik voel me altijd stukken beter daarna.
(maar een veldje sneeuwklokjes werken even goed :-)

Ik wens je een fijne maandag
-X-

donderdag 7 februari 2019

Grijzig


Ah ja, het is nogal stil hier, er gebeurt ook niet
zoveel, je mag wel zeggen dat ik me in de 
spreekwoordelijke lappenmand bevind..
(die er voor mij niet zo feestelijk uit ziet als
de stapel lapjes op de foto)
Grieperig, met wat koorts en een bonzend hoofd,
en een soort van algemene droefheid over de dingen
die ik inmiddels wel herken van mezelf in dit jaargetijde.
Ik weet ook wel dat het weer over gaat en dan
vergeet ik weer hoe het voelde, daar in de lappenmand.
Maar nu voelt alles grijzig en kan ik me maar 
moeilijk motiveren voor wat dan ook omdat 
het mij allemaal nogal zinloos voorkomt..
Dus ik wacht geduldig op de lichtere dagen, op het
moment dat ik mezelf weer herpakt heb en alle 
vrolijke kleuren van de lappenmand weer zie
voor wat ze werkelijk zijn.

In de tussentijd zal ik een beetje lala-bloggen,
gewoon als ik iets gezelligs heb te zeggen want 
het lijkt me niet de bedoeling dat ik iedereen
meeneem in mijn gesomber :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 4 februari 2019

Babymutsje


Nu zit ik natuurlijk helemaal in het maken van de 
babydingetjes en ik begrijp dat lang niet iedereen 
iets heeft aan dit patroontje, maar ik kreeg het verzoek
om een beschrijving te maken van dit mutsje wat ik 
laatst maakte en op Instagram liet zien.
Omdat ik het leuk vind om af en toe een verzoek te
honoreren (dat geeft richting aan mijn blogleven, oh haha)
Even tussendoor, ik vond een sneeuwklokje in het park,
een voorbode van de lente, het lag daar geknakt in het
gras, dat vond ik zo zielig dat ik het meenam :-)


Maar goed, het mutsje, ik verzon het zomaar zelf en het 
is nog niet getest op een babyhoofdje, dus ik hoop maar
dat het goed is, ik heb wel uitgebreid de afmetingen 
van babymutsjes bestudeerd, dus ik denk het wel.
Eigenlijk brei je gewoon een lapje van 16 bij 34 cm,
dat vouw je dubbel en je naait de rand aan de achterkant
dicht, vanwege dat naadje misschien minder geschikt
voor pasgeborenen, maar meer voor kinderen van een
paar maanden oud, ik ging uit van de maten voor een
kindje van 3 tot 6 maanden, ongeveer.
Dus; zet 32 steken op met naalden 4,5 (maak altijd
een proeflapje, zeker als je dunnere of dikkere naalden
gebruikt) brei de eerste rij met rechte steken.
De tweede rij is averecht, behalve de laatste 7 steken,
die brei je recht, zo krijg je de ribbel rand.
Herhaal dit tot je 32 cm hebt.

Dan vouw je het lapje dubbel en naai je de achternaad
dicht, werk de draadjes netjes weg.
Ik haakte er een klein randje aan dat deed ik door steeds
1 vaste in de rand van het breiwerk te haken, dan 1 losse
en dan weer een vaste, zo krijg je kleine gaatjes waar je
later de gehaakte draad of een lint doorheen kan rijgen.
De draad die ik haakte is 60 cm lang, zo kan je er een
strikje mee maken.
Je kan natuurlijk ook het hele mutsje in ribbels breien,
of een andere steek, net wat je leuk vindt.

Supersimpel eigenlijk allemaal, enfin, veel plezier met
het maken, mocht je er zin in hebben, of niet
dat kan natuurlijk ook, hoe dan ook, ik wens je 
een fijne dag
-X-

vrijdag 1 februari 2019

Pom pom pom



Omdat ik op het moment helemaal in de baby- dasjes
en mutsjes maken fase zit, maak ik ook regelmatig wat
pompons om daar aan te naaien.
Nu heb ik het altijd geleerd om het met twee ronde 
kartonnetjes te doen waar je dan de wol omheen wind.
Vervolgens knip je dat dan open, je kent het waarschijnlijk
wel, misschien zelfs nog wel van de handwerklessen
op de lagere school (ik althans wel :-)
Eigenlijk deed ik het allang niet meer zo, ik wond de
wol gewoon om mijn vingers, maar dat is nogal een
slordige methode, en bovendien is het op die manier
lastig om verschillende formaten pompons te maken.
Dus ik maakte deze van karton, ik plakte er voor de
gezelligheid wat leuk papier op.
Wil je ze ook maken gebruik dan echt heel stevig karton,
anders klappen ze dubbel en breekt het karton.
 Maar het werkt echt heel goed, al zeg ik het zelf, haha.


Als je echt dikke pluizige pompons wil hebben moet 
je de draad er wel heel vaak om heen wikkelen, wel
een keer of 40, zeker als je wat dunnere wol gebruikt.
Dan neem je een lange draad wikkelt dat stevig om de 
wol heen en (zie de bovenste foto met de roze wol)
en trek je de draad heel strak aan en maak een knoop.
Daarna ga je de wol bijknippen, hoe netter je dat 
doet hoe mooier hij er uitziet.
Laat de lange draad eraan hangen, wel even oppassen,
ik knipte hem al een paar keer per ongeluk af, zo kan je
de pompon makkelijk ergens aan vast naaien.

Veel plezier ermee, ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 30 januari 2019

#windmee


Regelmatig app ik met mijn zoon, die in Wenen woont,
waar ik overigens ook deze foto nam, gewoon over
de dagelijkse dingen, soms als ik iets fijns app,
krijg ik als antwoord #windmee, dat vind ik een mooie..
Die hashtag is natuurlijk een grapje, verwijzend naar
de social media waarbij het soms lijkt of onze levens
in hashtags kunnen worden geduid.
Als ik er dan eentje zou mogen kiezen dan zou het deze zijn,
de wind in je rug, oh dat gevoel als je aan het fietsen bent
met een flinke zuidwesten wind in je rug..
Soms stel ik me dat voor na het berichtje met de #windmee;
dat ik fluitend (als ik dat zou kunnen, haha) over de
weg die ik ga, peddel, af en toe trappend, heerlijk.

Ik wens je #windmee vandaag en alle dagen hierna :-)
-X-

dinsdag 29 januari 2019

Lievelingsboeken


In de tussentijd ( met excuses voor de weer wat wazige
foto's, maar het was dat of helemaal niet bloggen:-)
ruim ik af en toe nog eens iets op, en terwijl ik dat doe
zoek ik naar de Spark of joy van de dingen.
Ik moet zeggen dat ik ontdekt heb, hoewel ik helemaal
niet zo veel dingen bezit, dat er toch nog veel weg kan.
Sommige dingen liggen maar te liggen en ik doe er niets
mee noch word ik er blij van als ik ze oppak, dus we 
hebben op het moment regelmatig ritjes naar de kringloop.


Zo ging ik nog eens door alle boeken heen, op het 
eerste gezicht dacht ik niet dat er wat weg kon, maar 
ik haalde er toch nog twee grote volle dozen uit.
Met name romans, want eenmaal uitgelezen kijk ik er 
nooit meer in, ik geef er wel eens wat weg maar de 
meeste staan maar te verstoffen..
Wat ik wel hield is mijn kleine verzameling Russische
kinderboeken, sommige origineel, anderen vertaald.
Ik zoek er altijd naar want de tekeningen vind ik echt
prachtig, het is een bepaalde stijl die ik meteen herken
en waar ik echt van hou, ik vind ze overigens bijna nooit.


Verder hield ik natuurlijk een paar exemplaren van mijn
eigen boeken, een paar romans uit mijn persoonlijke top 10 :-)
en oude handwerk- en knutselboeken, die zijn altijd
fijn om af en toe door heen te bladeren.
Ik stapelde wat er overbleef op een plank onder de trap,
ik heb geen plaats voor een boekenkast en elke keer als 
ik er langsloop en dat is nogal eens want de keuken is
beneden, wordt ik er blij van; van mijn 
keurige stapeltjes met mijn lievelingsboeken.

Ik wens je een mooie dag
-X-

vrijdag 25 januari 2019

Sneeuw


Het was natuurlijk de week van de sneeuw, je kon er
hoe dan ook niet omheen, ik moet zeggen dat de 
afdeling Oostenrijk (in de vorm van mijn zoon Daan:-)
wel een beetje moest lachen om al het gedoe.
Een paar centimeter sneeuw en het hele land is in rep
en roer maar los van alle ongemakken op de weg en zo,
vond ik het voornamelijk gewoon prachtig.


De stilte die lijkt neer te dalen tegelijk met de vlokken
en de wereld die langzaam lijkt te veranderen in een
zachter en vriendelijker oord, heerlijk..
Wij maakten een wandeling door het park om even dat 
prikkelende wintergevoel te ervaren, de knerpende
sneeuw onder onze voeten, het geluid van de stad
gedempt, kinderen op de slee en we kwamen een 
kabouter tegen die ook een ommetje deed ;-) 


De familie Little wilde ook meteen naar buiten hoewel
ze helemaal geen winterkleren hebben.
Toen ik ze vroeg of ze wel voor de gelegenheid gekleed
waren keken ze mij aan of ik gek was, ze waren van plastic
was hun antwoord, en de kou heeft geen vat op hen..
Dus ze zaten daar urenlang, als je goed luisterde hoorde
je hun zachte opgewonden, blije stemmetjes..

Enfin, het was fijn, de sneeuw en nu smelt het langzaam 
weg en neemt het leven weer zijn gewone loop.

Ik wens je een warm weekend
-X-

woensdag 23 januari 2019

Streepjes breien


Met al die grijze dagen de afgelopen weken is het
echt een uitdaging om nog een beetje fatsoenlijke
foto's te maken in mijn huisje, eigenlijk heb ik er 
ook maar heel weinig ruimte voor en het is al snel 
veel te donker om er nog iets van te maken.
Het enige wat dan nog een beetje lukt is iets op mijn
werktafel leggen, die staat vlakbij het raam en dan 
een foto nemen als het een beetje opklaart.
Ik schuif dan alles aan de kant, zet de luxaflex 
helemaal open en dan is het snel werken voordat 
het weer te donker is :-)


Ook deze foto maakte ik daar, ik had de laatste tijd
niet zo'n idee wat ik moest maken, begon aan dingen,
haalde ze weer uit, vond het allemaal niets.
Dus ik dacht, ik ga gewoon strepen breien, dat is altijd
fijn, het lijkt ook altijd zo vlot te gaan, omdat je 
steeds van kleur wisselt.
Mocht je ook een gestreept kussen willen breien, meet
dan eerst het kussen op; stel het is 40 bij 40 cm.
Daarna maak je een proeflapje met de wol en de 
breinaalden waarmee je het wil maken, zo kan je 
makkelijk uitrekenen hoeveel steken je nodig hebt.
Bijvoorbeeld 15 steken is 10 cm dan heb je er dus
60 nodig om mee te beginnen, makkelijk toch?
Dan brei je 1 baan recht, 1 baan averecht, of welke steek
je dan ook wil gebruiken tot een hoogte van 80 cm.
Je kan regelmatig van kleur wisselen, precies zoals
je het mooi vind, dan kant je alle losse draadjes
af en naai je het kussen aan de zijkant dicht, je doet
het kussen er in en naait de bovenkant dicht.
Daarna leg je het op de bank of geeft het aan
iemand cadeau :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 22 januari 2019

Zin in een cadeautje


Vorige week was mijn dochter Judith jarig en natuurlijk 
bezocht ik haar om dat te vieren (twee keer zelfs, één keer
op haar verjaardag zelf en van het weekend toen ze samen
met haar vriendin Britte een feestje gaf, ze vierden tevens
dat ze al 25 jaar vriendinnen zijn :-)
Omdat ik dacht dat je op een verjaardag altijd veel cadeautjes
tegelijk krijgt mocht ze die van mij nog niet openmaken.
Of nu ja, haha, dat mocht ze natuurlijk zelf weten maar 
het idee van mijn mand met pakjes was dat je er af en 
toe eentje uit pakt op die momenten dat je echt wel 
een cadeautje kan gebruiken :-)
Bijvoorbeeld omdat je een rot dag had, treurig bent
of gewoon heel veel zin hebt in een cadeautje,
dat kan je soms gewoon hebben..

Enfin, ze vind het heel leuk en zo af en toe krijg ik
nu een berichtje dat ze iets open heeft gemaakt,
en er veel plezier van heeft.
Dus ik wilde het even delen, hoewel het een 
waardeloze foto is, gemaakt op zo'n donkere grijze dag,
 en misschien breng ik je op een idee..
(over de pakjes, niet over donkere dagen, haha)

Ik wens je een mooie dag
-X-

maandag 21 januari 2019

Ah ja, de zee


Van het weekend gingen wij even naar het strand, 
dat is vanuit Amsterdam wel een stukje rijden maar 
toch dichtbij genoeg om af en toe eens te gaan.
Want soms wil ik gewoon even de zee zien,
kijken of hij, misschien wel zij er nog is ;-)
Dan heb ik behoeft aan de weidsheid van het landschap,
het geruststellende idee dat sommige dingen
nooit veranderen, hoewel de zee er altijd anders uitziet.
En ja hoor elke keer weer opnieuw is hij daar 
gewoon, in al zijn glorie, soms onstuimig, soms kalm.


Omdat het een stralende dag was, knisperend koud
(zo heerlijk, eindelijk een beetje winter)
en het licht zacht waren de kleuren echt prachtig.
Je kan gewoon zie dat het helder en koud was op de foto.
Dus wij wandelden, eerst met de wind mee in de file 
over het strand, wij waren niet de enige die op 
dit idee waren gekomen, maar het strand is groot 
genoeg, er is ruimte voor iedereen.
Terug tegen de wind in, was een stuk kouder, maar
je voelde de zon op je gezicht, wat een verademing
na al die eindeloze grijze dagen en het was net zo
heerlijk als je voorstelt dat het zou zijn.

Ik wens je een fijne dag
-X-