vrijdag 15 november 2019

Begaan


Ah ja, dat denk ik wel dat dat heel fijn is, 
als je weet dat er mensen zijn die zo op de achtergrond
begaan met je zijn, dat is misschien een beter woord,
bij zorgen denk ik als snel aan ziek zijn enzo.
(dan is het natuurlijk ook fijn als er iemand is)
Mensen die je koesteren en informeren hoe het met je gaat
en of ze misschien iets voor je kunnen betekenen.
Ik heb er niet zoveel maar wel een paar en daar ben ik
bijzonder dankbaar voor, dat mag ook wel eens gezegd worden.

Wat niet onbelangrijk is, is dat je het zo af en toe eens tegen 
jezelf zegt, ik zal goed voor je zorgen, want, oh,
ben jezelf soms niet je grootste 
criticus, ik af en toe wel..
Dus ik probeer mijn grenzen helder te hebben, hoewel
dat soms heel lastig kan zijn vooral om die uit te spreken.
Ik probeer te luisteren naar de signalen van mijn lichaam
en op tijd gas terug te nemen, af en toe eens tegen mezelf
te zeggen, goed gedaan of dat kan je best, dat soort dingen.
Ook koop ik soms iets gezelligs voor mezelf, zoals fijne 
wol, een mooie plant of een nieuwe trui.
Mijn tijd op de social media probeer ik te beperken 
en vooral probeer ik mijn leven niet te vergelijken met 
anderen, dat is echt pas echt glad ijs, als je daaraan begint :-)

Enfin, we ploeteren voort en als je een paar mensen
kent die met je mee ploeteren maakt dat alles
een stuk lichter, denk je niet ?

Ik wens je een heel fijn weekend
-X-

woensdag 13 november 2019

Gedoe


Nu had ik eigenlijk een heel mooi nieuw systeem voor
mijn blog, ik schreef 2 of 3 posts tegelijk en zo, dacht ik,
zou ik altijd een post extra hebben voor het geval mijn 
hoofd er niet neer stond of zoiets, goed idee, toch?
Maar ik plaatste ze steeds omdat ik dacht; ik heb er nog 
eentje, haha, en nu mijn hoofd er werkelijk niet naar staat
zijn ze gewoon allemaal op..
Dus ik schrijf nu even een klein berichtje om toch in het 
ritme te blijven, net voordat ik weer naar de tandarts moet 
bellen, ik zit de afgelopen tijd vast in een soort van cirkel
met problemen aan mijn gebit, echt vreselijk.
Ik ging mijn hele leven keurig op tijd naar de tandarts,
maar door slecht werk, zijn er nu allerlei problemen
ontstaan die ineens allemaal tegelijk komen.
Ik ging 7 weken achter elkaar elke week en nu moet ik 
ook nog naar de kaakchirurg, och hemel, wat een gedoe.
Ik ben er erg gespannen van, oh nee, ik moet natuurlijk
zeggen; ik Merk dat ik er gespannen van ben om nog een 
beetje ruimte in het hoofd over te houden..
Ook ging de verwarming kapot en liep de hele ketel
leeg in de keuken, de keukenvloer stond drie maal blank.

Kortom, allerlei dingen die mij afleiden (ik merk dat ik 
afgeleid ben ;-) van het schrijven van blogs, gezellige blogs
vooral, over gehaakte blaadjes, vogeltjes vouwen en 
wat dies meer zij..maar dit is gewoon het leven,
niets wat er niet bijhoort, maar eerlijk gezegd had ik dit toch
liever allemaal overgeslagen.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 11 november 2019

Ansichtkaart


Op mijn bureau staat een klein kastje, waarin ik allerlei
dingetjes bewaar en op dat kastje staan ook weer 
allerlei dingetjes (ik hou gewoon van dingetjes)
Daartussen staat een ansichtkaart die ik van de zomer
kocht in Oostenrijk, ik was een paar dagen op pad met
mijn zoon Daan, zijn vriendin Julia en hun zoon Timo.
(een paar dagen geleden had ik een post met de hartjeswolk,
op weg naar onze bestemming; de bergen)


In de buurt van waar we logeerden was een piepklein
dorpje, gelegen aan een meer tussen de bergen.
Het was zo idyllisch dat ik bijna niet kon geloven dat 
het allemaal echt oud was en niet speciaal daar aangelegd
om toeristen, zoals ik, te betoveren, haha.
De huisjes waren echt prachtig, van hout, in fantastische
kleuren geschilderd, en oh, al die bakken met 
geraniums, precies zo als je denkt en hoopt dat het zal zijn.
En pas toen ik de foto's bewerkte zag ik de hartjeswolk
op de foto staan, nee, echt, dat is toevallig, zou de wolk
met ons meegedreven zijn tijdens ons uitstapje of zijn
er in Oostenrijk meer hartjeswolken dan hier?
Niets is onmogelijk, als je het maar gelooft.


Kijk nu toch, daar ga je toch van glimlachen, ik wel
tenminste, ik had meteen zin om plantenbakken aan 
mijn huisje te hangen en vitrage op te handen,
dat deed ik overigens niet hoor ;-)
Kortom, het was prachtig allemaal, alsof je zo een 
ansichtkaart instapte en misschien was dat ook wel zo.
Later vond ik de ansichtkaart die nu op mijn 
bureau staat en af en toe kijk ik er even na en ben ik 
weer helemaal terug in dat onwerkelijke lieve dorpje.

Ik wens je een fijne maandag
-X-

vrijdag 8 november 2019

Appeltaartland


Lange tijd heb ik gedacht, of op zijn minst gehoopt, dat 
er ergens in mijn leven een punt zou komen dat ik 
eindelijk het Appeltaartland zou mogen betreden.
Het land waar alles fijn is, goed gaat, waarin alle 
problemen opgelost zijn, waar in niemand ruzie heeft,
waar alles in balans is en waar ze geen tandarts hebben ;-)
 Het land waar ik tevreden uitkijkend over mijn 
 moestuin met wapperende was aan de lijnen, 
 met een handwerkje en de kat op schoot zou zitten,
waar in de toekomst een zee van tevredenheid zou zijn.

Maar nu ik halverwege de vijftig ben realiseer ik me dat 
er helemaal geen beloning gaat komen, dat er geen punt 
gaat komen waarin alles opgelost is en de hemel immer blauw.
Dat, alle stormen die ik doorstaan heb alles wat heb ik 
heb genomen, alle pijn, verdriet en ga zo maar voort, niet 
gaan leiden tot het toetreden in Appeltaartland, 
maar dat het leven gewoon een proces is, alles gaat voort,
de mooie dingen maar ook de dingen die minder fijn zijn..

Wat ik me inmiddels wel heb gerealiseerd, en niet in het
minst door mijn mindfulness oefeningen is dat alles wat
gebeurd is nu een verhaal is en dat ik er geen label van 
goed of niet goed op hoef te plakken, het is gewoon gebeurd.
Ook de toekomst is iets wat er enkel in gedachten is, het is
iets wat je zelf bedenkt, het bestaat namelijk nog niet.
Wat er overblijft is dit moment en als je het lukt om daar
een soort van vrede in te vinden, als je bereid bent om
aan te gaan wat er op je pad komt en dat met milde 
open blik kan bekijken, ben je al een heel eind op weg.
Je woont dan misschien niet in Appeltaartland, maar zo 
af en toe heb je dan de grens ervan bereikt en kan je 
er min of meer tevreden naar kijken :-)

Ik wens je een fijn weekend
(met wat appeltaart natuurlijk)
-X-

woensdag 6 november 2019

Geheime tuin


Laatst schreef ik een stukje over het mooi appartement
waar ik van de zomer in verbleef in Wenen.
Naast de entree daarvan was een trap naar boven, vol
met planten, het zag er prachtig uit, op die trap kwam ik 
een keertje de buurvrouw tegen van wie de planten zijn.
Ik stelde me voor en complimenteerde haar met de 
fraaie trap, ze nodigde me meteen uit om even naar 
boven te komen waar ze haar dakterras heeft.


Ooh, een foto doet er echt geen recht aan, dit is zomaar
een klein stukje van de magische geheime tuin, die ze daar
had gemaakt, vol met kruiden en planten, het was heerlijk.
Wat ik er zo mooi aan vond is dat iemand voor zichzelf,
niet zichtbaar voor de wereld, een eigen plek heeft
gemaakt, niet om mee te pronken, maar
 gewoon voor je eigen plezier, om bezig te zijn
met wat je graag doet en om te kunnen mijmeren
over de dingen die waren, komen en zijn..


Ze vertelde over haar liefde voor planten en kruiden,
en ik vertelde (onder andere) over mijn kleinzoon, dat ik nog 
steeds niet lekker was (de resten van een griep) en dat ik
hem nog steeds niet had kunnen bezoeken, ik zou hem niet
willen aansteken met één of ander virus..
De volgende dag kwam ik terug van boodschappen doen,
en bij de deur van het appartement, naast de trap met de
planten, stond een vaasje met allerlei kruiden.
Er zat een briefje bij dat ik er thee van kon zetten en dat 
ik vast snel weer beter zou zijn, aah wat lief.
Ik maakte de thee en de dag erna was ik zo opgeknapt,
dat ik eindelijk mijn kleinzoon kon bezoeken.
(ik was toen al een week in Wenen)

Wat ik zei, het is werkelijk een magische geheime tuin, 
daar boven op het dak, ergens in Wenen..:-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 4 november 2019

Hartjeswolk


Af en toe, echt heel af en toe, zie je er eentje, een hartjeswolk, 
ze zijn zeldzaam maar soms heb je gewoon geluk..
Deze zag ik van de zomer toen ik met mijn zoon Daan, 
zijn vriendin Julia en hun zoon Timo een paar dagen naar 
de bergen gingen, ik was al heel heel vaak in Wenen maar 
verder zag ik nog niet zoveel van Oostenrijk.
Onderweg naar onze bestemming, in de auto, zag ik de
wolk, mijn hart maakte een sprongetje, ik graaide naar
mijn telefoon, want wolken zijn vluchtig, veranderen
snel van vorm en voor je het weet je is het een
 herinnering, maar ik heb hem gevangen,
heel af en toe heb je gewoon geluk :-)

Ik wens je een liefdevolle week
-X-

vrijdag 1 november 2019

Niets wat er niet bij hoort..


Nu ben ik van nature, denk ik, een beetje een rusteloze 
ziel, die uitdrukking las ik ergens en ik voelde me meteen
aangesproken; ik dacht ja, daar herken ik mij wel in.
Ik kan ongelofelijk piekeren, mezelf ergens in vastbijten,
en daar eindeloos mee bezig zijn in gedachten om het 
'rond' te krijgen, meestal lukt dat helemaal niet.
Ook ben ik nogal schrikachtig als het gaat om onverwachte
dingen, klein en groot, waarbij mijn gedachten helemaal 
op hol kunnen slaan en ik in paniek kan raken.
Een paar jaar geleden deed ik een mindfulness cursus
omdat ik het gevoel had dat het mijn leven wel heel
erg begon te beïnvloeden al dat geschrik en gepieker.


Dat heeft mij bijzonder geholpen, vooral de gedachte 
dat ik zonder oordeel (want ohoh, je bent zelf vaak je 
eigen ergste criticus) en met een open, milde blik kan 
kijken naar wat er zich Nu afspeelt, met gelijke aandacht
voor welk gevoel of gedachte dan ook.
Er is niets wat er niet bijhoort, ook al zo'n fijne gedachte.
Wat mij vooral hielp is dat ik geleerd heb om te zeggen;
ik merk een bepaald gevoel of gedachte op, 
in plaats van te zeggen ik voel me of ik ben..
Door te zeggen bijvoorbeeld; ik merk 
dat ik in paniek ben, creëer je wat afstand en ruimte.
Vervolgens kijk je wat er gebeurd, wat je voelt en denkt
en natuurlijk altijd met mildheid en zonder er meteen
een label op te plakken (dit is niet goed, sukkel, verzin
het maar)  hoewel dat niet altijd lukt natuurlijk, maar
het helpt me en het gaat sneller voorbij.
Het zijn maar gedachten, die komen en gaan als de wind.


Sinds de cursus doe ik elke dag zo'n half uur mijn 
mindfulness oefeningen, vooral de geleide meditaties 
van Edel Maex op zijn site Leven in de maalstroom 
zijn echt heel erg fijn om te doen, de stem van die man
vind ik echt geweldig (haha)
Je kan ze natuurlijk doen zonder dat je de cursus deed,
maar mocht je er zin en tijd voor hebben is een 
8 weekse basiscursus wel aan te raden..
Enfin dat wilde ik even delen, misschien heb je er iets aan.
Ik gebruikte de foto's van de kraanvogels die ik vouwde
omdat ik dat zo'n fijne, kalme bezigheid vind, in het
verlengde van de mindfulness, maar dat is
voor iedereen persoonlijk natuurlijk; iets vinden om te 
doen wat je rusteloze ziel :-) een vredig gevoel geeft.

Ik wens je een mooi weekend
-X-

woensdag 30 oktober 2019

Samen



Van de zomer heb ik heel veel gewandeld in Wenen,
thuis ben ik niet zo'n wandelaar, ik heb tenslotte een mooie
rode fiets, maar daar dwaalde ik regelmatig rond, zonder doel.
Eens liep ik in het park, en daar liep dit stel voor mij, 
op zich niets bijzonders zou je denken, maar ze liepen 
hand in hand en het was zo ontroerend, zelfs op het
bankje hielden ze elkaars hand vast, hoe mooi is dat?
Ik stel me zo voor dat ze al een heel leven bij elkaar zijn,
kinderen hebben gekregen, gewerkt, samen allerlei
stormen die in elk leven nu eenmaal voorkomen, doorstaan.
En nu genieten ze samen van de dingen van de dag.
Bij deze gedachte voelde ik ook iets van..jaloezie
misschien, mijn relatieleven is nogal rommelig 
verlopen om maar eens een understatement te gebruiken.


Een paar dagen later wandelde ik met mijn zoon, zijn
vriendin en hun zoon Timo een rondje door de buurt,
er is overigens niets bewerkt aan deze foto die ik met mijn 
telefoon nam, er stond ineens een soort van noodweer
op losbreken, wat overigens welkom was na al die
warme dagen, we waren net op tijd thuis, dat wel.
Toen ik ze zo zag lopen dacht ik aan het stel in het park,
en hoe mijn zoon en zijn vriendin aan het begin stonden
van de lange weg van het hebben van een gezin, werk en 
 het noodweer wat ze ongetwijfeld weer eens tegen 
zullen komen (je hoopt van niet natuurlijk :-)
En ik wenste voor ze dat ze op een dag een wandelingetje
in het park zouden maken, oud, en hand in hand,
terugkijkend op een mooi leven samen..

Ik wens je een fijne dag 
-X-

maandag 28 oktober 2019

Veertje


Laatst zat ik in de tuin te haken, het was heerlijk weer.
Natuurlijk zie ik er niet zo fris en jong uit als op de 
tekening en ik heb al helemaal geen sproetjes,
dat had ik wel leuk gevonden overigens.
Ineens dwarrelde er een wit veertje op mijn haakwerk,
het kwam zo mooi, zacht zwevend naar beneden.
Ik keek even op om te zien waar het vandaan kwam,
ik hoop natuurlijk uit de vleugel van mijn beschermengel.
Maar ik zag niets, wel hoorde ik een zachte wind ruisen,
misschien door de bomen, of waren het toch vleugels?
Zeer onwaarschijnlijk natuurlijk of eigenlijk onmogelijk
maar het veertje deed ik in een doosje, dat ligt hier
op mijn bureau, want je weet maar nooit ;-)

Ik wens je een fijne maandag
-X-

vrijdag 25 oktober 2019

Tinus de Tweede


Toen mijn zoon Daan een baby was kreeg hij een pop,
zo'n mooie Vrije school pop, om hem zo maar te noemen.
Van meet af aan was hij dol op de pop, die we Tinus
noemden, ik weet niet meer waar dat vandaan kwam.
De pop veranderde langzaam maar zeker in een ietwat
vettig vod, met gaten erin, die ik dan weer repareerde,
net zolang tot je eigenlijk niet meer kon zien
hoe de pop er ooit uit had gezien..


Ik herinner me het beeld nog goed waarbij Daan
het handje van de pop vasthad en daarmee over zijn 
eigen gezicht aaide (aaah, zo lief)
Toen hij een jaar of 5 was verloren we Tinus, die altijd
overal mee naar toe moest, terwijl we aan het fietsen 
waren, ohoh, drama en ontroostbaar...
Ik maakte daarna een nieuwe voor hem, Liesje, die ligt
hier in stukken nog in de kast, ik kan het niet over mijn 
hart verkrijgen om hem weg te doen.
Toen Timo, mijn kleinzoon, werd geboren wilde ik 
graag een Tinus de Tweede maken, ik had al heel lang
niet meer zo'n pop gemaakt, maar het is gelukt.


Na een eindeloze zoektocht naar de blauwe stipjes stof,
die Tinus de Eerste ook had, naaide ik de pop met de 
hand in elkaar, het was een eindeloos maar fijn werk.
Voor de gezelligheid breide ik er nog een bed bij, op de 
lange reis naar Wenen leek mij dat Tinus de tweede
wel moest kunne slapen, haha.
Nu heeft Timo, ook een Tinus, het is natuurlijk helemaal
niet gezegd dat het ook zijn lievelingspop wordt,
want dat kiezen ze helemaal zelf, misschien heeft hij 
liever een pluchen kangaroe of een hondje, je weet
het niet, mij maakt het niet uit, voor mij is het weer
een cirkel rond..

Ik wens je een fijn weekend
-X

woensdag 23 oktober 2019

Rode fiets


Nu ik al die leuke fietsjes weer gezien had in Wenen,
viel de mijne toch een beetje tegen toen ik thuis kwam.
Het was een hele oude fiets, waar verder niets op tegen is,
ik had hem al zeker 15 jaar en ik kocht hem ooit 
tweedehands, hij vertoonde allerlei gebreken, en af en 
toe viel er eens iets af, oh haha.
Toen de versnellingen het opgaven en ik eens informeerde
wat het zou kosten om hem helemaal op te laten knappen,
sloeg ik stijl achterover (als beeldspraak) van de prijs.
Het was ongeveer net zo duur als een nieuwe fiets,
dus begon ik te overwegen (wel, niet, wel, niet)
of ik het mezelf zou gunnen, een nieuwe fiets.


Ik had nog nooit een fonkelnieuwe fiets gehad, ook als
kind niet en na eindeloos wikken en wegen ging ik 
hier in de stad bij een fietsen winkeltje kijken.
De fietsen worden in Amsterdam gemaakt, dat vond ik
heel erg leuk en ik was eigenlijk van plan om een
zwarte fiets te kopen, maar toen zag ik de rode..
Oh mijn kinderhart, wat nog ergens in mij schuilt,
begon toch wel heel erg snel te kloppen en ik besloot
om er aan toe te geven, ik kan mezelf heel goed dingen
ontzeggen maar deze wilde ik echt heel graag.
En oh, wat fietst hij lekker (zo heet de fiets ook :-)
ik had geen idee dat je zo makkelijk voort
zou kunnen zweven over de straten, en zo stil,
 zonder gerammel en geploeter, wat een plezier.
Ik heb 2 kettingen om hem vast te zetten en zelfs een 
fietsverzekering genomen want ik moet er niet aan 
denken dat iemand anders er vandoor gaat 
met dit mooie cadeau wat ik mezelf gaf.
(hoezeer ik ook iedereen een rode fiets gun ;-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 21 oktober 2019

Weense fietsjes


Mijn voorliefde voor mooi oude fietsjes is inmiddels
misschien wel bekend en ook in Wenen kon ik 
mijn lol op (gekke uitdrukking eigenlijk)
Ik had wel honderd foto's kunnen nemen
want ze staan echt overal, van die geweldige
fietsjes in heerlijke kleuren.


Helaas had ik niet zo'n fietsje tot mijn beschikking,
maar ik heb vele uren gewandeld door de stad.
In het begin wat aarzelend, ik ben niet zo'n avonturier,
en ik ben wel vaak in Wenen geweest maar dan ging
ik vaak met mijn zoon Daan mee op pad.
Ik liep gewoon gezellig mee terwijl hij vertelde over
de stad en alles wat er zo ter sprake kwam, maar ik
lette helemaal niet op de weg of welke bus of
metro we moesten nemen als we ergens heen gingen.


Bovendien zat ik nu in een heel andere buurt dan waar
hij woont, dus ik had steeds een kaart bij me,
maar in het echt ziet het er dan toch heel anders uit.
Op één van mijn eerste wandelingen was ik zo anders
gelopen dan ik dacht dat ik naar Daan appte, ik heb geen
idee waar ik ben, hij staat ook niet op de kaart, deze straat.
O haha, ik was zover afgedwaald dat ik op het verkeerde
stuk kaart keek, met wat hulp van Daan ben ik
weer op de goede weg (het goede pad ;-) gekomen.


Naarmate de weken vorderden raakte ik langzaam
vertrouwd met de stad en wat belangrijker is misschien,
ik vertrouwde meer op mezelf, ik kon dit heus wel.
Ik werd gaandeweg niet meer paniekerig als ik het
even niet wist en ik dacht steeds vaker, geen probleem,
gewoon even rustig kijken waar je bent en dan een
een route uitstippelen, loop je verkeerd dan kijk je opnieuw..
(geldt dat eigenlijk niet voor alles bedenk ik me
nu ik dit zo aan het typen ben?)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 18 oktober 2019

Koniijntje


Natuurlijk nam ik allerlei cadeautjes mee voor Timo,
en eentje daarvan was zo'n klein konijntje, het is
een patroontje wat ik nog kende uit de tijd dat 
mijn zoon Daan nog op de Vrije school zat.
Ik moest wel even goed nadenken hoe het ook alweer
zat en ik probeerde verschillende dingen uit.
Uiteindelijk lukte het me om er eentje te maken,
eigenlijk is het super simpel, maar je moet wel
even weten hoe, mocht je er ook eentje willen 
maken, zo doe je het, of misschien beter gezegd,
zo deed ik het;

Je maakt een vierkant lapje, ik zette 30 steken op met
breinaalden 3,5 , als je dikkere wol en naalden gebruikt
wordt het gewoon wat groter (vanzelfsprekend :-)
Ik vulde het konijntje op met schapenwol maar je kan 
ook een synthetische vulling gebruiken.
Bij stap 3 vorm je het hoofdje en de oren, bij stap 5
het lijfje, je moet er niet teveel vulling indoen, het 
moet wel lekker zacht blijven natuurlijk, het is een
kwestie van proberen wat het beste resultaat geeft.
(dat is het eigenlijk altijd met handwerken, gewoon
blijven proberen totdat je het goed vind, dat vind ik
nu ook net het leuke er aan)

Dus, veel plezier met proberen (haha) en ik wens je 
een heel fijn weekend.
-X-

woensdag 16 oktober 2019

Aah, wat een liefje..


En dan eindelijk, nadat ik al bijna een week in Wenen
was, kon ik eindelijk naar het huis van mijn zoon en 
zijn vriendin om mijn kleinzoon Timo te bezoeken.
Het duurde zo lang omdat ik eerst ziek was en vervolgens
een koortslip had die veroorzaakt wordt door het 
herpesvirus, wat heel veel mensen bij zich dragen,
maar voor hele jongere kinderen gevaarlijk is omdat
hun weerstand nog niet goed ontwikkeld is..
Maar goed, eindelijk was het zo ver en nadat ik eerst de 
bushalte niet kon vinden, alles lijkt zo logisch op de 
kaart, vond ik uiteindelijk toch hun huis :-)


En oooh, die kleine lieve Timo, wat een lief kindje en 
zo bijzonder, jouw kind wat een kind heeft, ik kan 
het niet zo goed beschrijven maar het was heel fijn allemaal.
Het is ook een gek gevoel dat je een generatie bent 
doorgeschoven, nu mijn moeder is overleden en er 
niemand meer boven mij is, om het zo maar te zeggen,
en dat er een nieuwe generatie bij is gekomen.
Het voelde allemaal heel natuurlijk aan en het was een
bijzondere dag die ik nooit zal vergeten.
Als ik nu de foto's zie is hij nog zo klein, Timo
is nu bijna 5 maanden en ik krijg regelmatig filmpjes
en foto's (oh, zo geweldig dat dat kan met al die 
moderne techniek, haha ja, zo klink ik als een echte oma)
en hij is nu al zo gegroeid, mollig en goedlachs,
ik kan niet wachten om weer naar Wenen te gaan.
Zijn ouders hebben er voor gekozen om geen foto's
van hem te plaatsen op de social media dus ik kan geen
foto's laten zien, dat begrijp ik overigens heel goed,
maar geloof me, het is echt een heerlijk jongetje.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 14 oktober 2019

Appartement (waar je doorheen kan wandelen)


En, ooh, het appartement waar ik in mocht logeren 
in Wenen, zoals ik al zei van een familielid van de vriendin
van mijn zoon, die het helemaal renoveerde.
Het is niet eens zo dat er iemand woont, nee, het is een
appartement voor gasten, stel je voor zeg..
Midden in een prachtige buurt, enig nadeel was dat het 
op de vijfde verdieping lag en er geen lift was, soms
 moest ik mezelf echt omhoog slepen met een zware
boodschappentas, maar als ik dan weer eenmaal
binnen was, was ik weer helemaal blij..
(nadat ik uitgepuft was, het was de hele periode dat
ik er was meer dan 30 graden)


Het heeft mooie grote hoge ruimtes waar je echt doorheen 
kan wandelen met overal kunst en heel veel
kunstboeken echt heel fijn allemaal.
Dus ik voelde me daar de koningin te rijk en af en toe
liep ik er doorheen en stelde ik me voor dat ik daar zou 
wonen, en dat ik een interessant leven zou hebben
wat zou passen bij zo'n appartement..
Het enige was dat ik het best wel hoog vond als ik 
door het raam naar buiten keek, ik heb een paar keer 
gedroomd dat de buitenmuur omkiepte en dat ik dan 
met mijn bed aan de rand stond, oh haha.
Niet gebeurd natuurlijk en na een week was ik er
eigenlijk wel aan gewend, kortom ik heb er van
genoten om even in zo'n mooi huis te mogen wonen.

Ik wens je een fijne dag
X-

vrijdag 11 oktober 2019

Dekentje


Natuurlijk ging ik vooral naar Wenen om mijn kleizoon
te ontmoeten, geboren eind mei, hij heet Timo.
De beide (kersverse) ouders wilden graag een naam
die je zowel in het Duits als in het Nederland goed
kon uitspreken, wel, dat is gelukt, zo'n lieve naam
en Timo zelf is natuurlijk nog veel liever!
Ik vertel er later natuurlijk nog wat meer over.


Natuurlijk begon ik zodra ik het wist van de zwangerschap
als een gek te breien en te haken, echt zo oma-achtig ;-)
Vorig jaar haakte ik al een deken van katoen, omdat het 
warm zou zijn als de baby geboren zou worden.
Hij werd vanaf de eerste dag gebruikt, zo fijn om 
foto's te krijgen van Timo met mijn dekentje, daar
gaat je hart wel van zingen, echt waar.
De Weense vroedvrouw (haha, het lijkt wel een titel
van een boek) gaf mij nog een groot compliment,
ze vond het het een perfecte babydeken.
Omdat hij vrij los is van structuur is hij ongevaarlijk,
in het geval dat het babyhoofdje er onder zou raken.
(daar moet je natuurlijk allemaal helemaal niet 
aan denken, daarnaast moet je natuurlijk altijd 
goed opletten, maar het was fijn om te horen
dat ik een goede deken had gemaakt)


Dus ik was zo enthousiast dat ik nog een winterdekentje
haakte van hele lichte zachte merino wol.
Hij is heel makkelijk om te maken; je haakte steeds 
halve stokjes in 1 steek. (halve stokjes haak je door 
de draad om je je naald te slaan
in te steken in een lus, de draad om je naald
te slaan en dan in één keer alle drie de lussen 
door halen, gaat heel makkelijk :-)
Aan het begin van elke rij begin je met 2 lossen
dan steek je je naald in de eerste steek en haak je
2 halve vasten, dan krijg je zo'n geschulpte rand.
Deze deken is 80 cm breed en een meter lang,
maar je kan het formaat makkelijk aanpassen.


Van de week kreeg ik een foto van Timo, breed lachend,
in zijn kinderwagen onder het dekentje, aah zo lief.

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 9 oktober 2019

Slaap er eens een nachtje over


Het was vooral de zomer dat ik naar Wenen ging, niet 
één maar zelfs twee maal, 5 weken in totaal, hoewel die
vijfde week niet helemaal de bedoeling was, maar
misschien vertel ik daar later nog eens over.
Eigenlijk zou ik de eerste keer samen met een vriendin 
gaan, ik deed haar een ticket cadeau, maar mijn voorpret
was vele malen groter dan de hare.
Na wat app gesprekken die langzaam maar zeker 
gierend uit de hand liepen en wij uiteindelijk
beide onze stellingen betrokken..
Ik wilde horen dat ze er toch een beetje zin
in had, zij vond dat ik mijn verwachtingen niet aan een
ander op mocht leggen (om het kort samen te vatten)
en uiteindelijk vertrok ik alleen naar Wenen.
Natuurlijk niet op zo'n gezellige vrachtwagen met
lieve konijntjes hoewel ik dat heel gezellig had gevonden,
maar in een vliegtuig waar ik al in zat 
dat uren op Schiphol bleef staan vanwege 
een enorm onweer ergens op de route naar Wenen.
Daarnaast ook nog eens ziek, dus al met al geen goed
begin van het uitje waar ik zo naar uit had gezien.


Maar ik ben aangekomen en ik werd opgehaald door
mijn zoon Daan, die daar inmiddels al weer jaren woont.
Ik logeerde in een prachtig appartement van een familielid
van Julia, de vriendin van Daan, ik zal je later wat 
foto's laten zien, het was echt geweldig.
Natuurlijk kon ik de eerste nacht helemaal niet slapen,
ik voelde me beroerd het was ook heel erg warm 
(takkeheet, zouden we hier zeggen) en ik vond het
jammer dat ik dit allemaal niet kon delen met mijn 
vriendin, of beter ex-vriendin want ik hoorde nooit 
meer wat van haar, ondanks al mijn pogingen om 
in contact te komen, om het uit te praten.
(ik geloof niet dat er een schuldige is, we botsten 
tegelijkertijd tegen elkaar op)

Enfin, les die ik je mee wil geven, ga nooit appen
over gevoelige zaken, geschreven woorden kunnen 
hard lijken, je reageert indirect op elkaar en je ziet er
geen gezicht bij, recept voor ellende.
Wacht gewoon tot je elkaar ziet, ondanks het feit
dat je natuurlijk zo snel mogelijk je hart wil
luchten of je gelijk wil halen (er zitten altijd twee
kanten aan een verhaal, neem de tijd tot het stof is
neergedwarreld en kijk eens hoe je er dan tegenaan kijkt,
eigenlijk het ouderwetse; slaap er eens een nachtje over..:-)
Deze harde les geldt uiteraard ook voor mij!

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 7 oktober 2019

Kermis in het hoofd


Ach, ik dacht de hele zomer niet aan mijn blog, zo blog
je jaren achter elkaar het ene bericht na het andere en zo
ben je het helemaal vergeten..
Maar omdat ik merkte dat er toch weer verhalen 
ontstonden in mijn hoofd, niet dat ik ze opriep,
ze kwamen gewoon, dacht ik er weer aan, aan mijn
blog die inmiddels wat stoffig was geworden.
Ik dacht, ik zou natuurlijk gewoon weer verder kunnen
gaan waar ik gebleven was, maar toch voelde ik steeds
een aarzeling, wat is het punt eigenlijk, en hoe langer ik 
er over nadacht hoe ingewikkelder ik het vond worden.
Zit er nog iemand op te wachten, kan ik het nog wel,
dat soort 'niet helpende' gedachten om ze 
zo maar te noemen..


En terwijl de gedachten in mijn hoofd steeds maar
weer in dezelfde trage cirkel rond bewogen zonder dat
ik wist wat ik moest doen, heb ik nu besloten om uit
de kermisattractie die mijn gedachten zijn te stappen
en besloot ik om gewoon weer verhalen te gaan vertellen.
Want dat is het, je vertelt verhalen, ze zijn soort van waar
en misschien ook weer helemaal niet want als iemand anders 
ze mee had gemaakt was het misschien een heel ander
verhaal, zo gaat dat met herinneringen..

Dus ik ga weer een beetje lala bloggen, wat zoveel wil
zeggen als; ik zie wel welk verhaal er komt en wanneer.
Misschien heb je zin om mee te lezen, alvast hartelijk
dank daarvoor.

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 26 maart 2019

Ps,


Ooh, nu wil ik toch even reageren op alle lieve reacties
die ik kreeg, dank jullie wel daarvoor.
Ook zie ik dat er toch iets van een misverstand in het 
bericht is gekropen (dat heb je met dingen typen, ook via
de app en mail, het kan op verschillende manieren worden
opgevat en omdat het niet een echt gesprek is mis je snel
de bedoelde nuance noch kan je er meteen op reageren
zodat er een verhelderend gesprek kan ontstaan..

Wat ik zeg in mijn bericht is dat ik het jammer vond dat 
er zo weinig reacties kwamen via de Mail over het kaartje,
hier op mijn blog krijg ik altijd fijne reacties en gaat het mij
helemaal niet om de aantallen, elke reactie is waardevol.
Dat met die kaartjes is voor mij een manier om een wat 
persoonlijker en tastbaar contact met mijn lezers te maken,
om het hele blog gebeuren in zekere zin Echt te maken.
Ik heb alle post bewaard die ik ooit kreeg van lezers,
en ook lees ik altijd alle reacties onder mijn blogberichten.

En dan nog wil ik benadrukken dat niemand hier iets 
fout doet of heeft gedaan, het is Mijn gevoel over de
dingen, mijn twijfel, mijn gedoe (haha)
Ik heb in meerdere opzichten een pittige tijd achter de 
rug en ik ben (een beetje) aan het einde van wat ik 
kan hebben, misschien ben ik gewoon hypergevoelig
op het moment, misschien was ik dat altijd al:-))

Zoals mijn vriendin Fem zei; probeer eens wat lichter
te leven, en dat vind ik mooi gezegd en dat probeer ik..

Als ik de dingen op zijn plaats heb gekregen, ik
het gevoel van lichtheid heb hervonden en weer kan 
lachen (in plaats van huilen) om mezelf en alles
zal ik me hier vast wel weer melden, dank je wel
voor je begrip en nogmaals hartelijk dank voor
alle lieve en bemoedigende woorden, ik waardeer 
het bijzonder.
-X-

zondag 24 maart 2019

Moed verzamelen



Nu twijfel ik toch echt aan mijzelf en ik 
vraag me af of ik de aansluiting met de hele online
leven kwijt ben, dat gevoel heb ik al een tijdje
 maar nu dringt die gedachte zich wel heel erg op.

Ooh, ik kan er niets aan doen en ik heb ook geaarzeld
om het te zeggen maar een gevoel van lichte teleurstelling
bekroop mij toch toen ik zag hoe weinig reacties
ik kreeg, in de mail, op mijn aanbod van mijn vorige
post, ter viering van mijn 9 jarige blogbestaan..
Misschien is het een veel te klein gebaar (als ik zie
wat er allemaal aan grote en dure dingen worden
weggegeven overal) of misschien voel ik gewoon
niet meer goed aan wat mensen fijn vinden.

Begrijp me goed, ik vind het echt niet erg als je 
niet gereageerd hebt, het is de spreekwoordelijke
druppel in mijn emmer vol twijfel die nu overloopt.

Het fijne van deze blog en ook wel mijn Instagram
account is de interactie met mensen, zou je die niet 
hebben dan gooi je zomaar berichten de eindeloze
online-ruimte in en zeg nu zelf, wat heb je daar
nu aan, ik niets, kan ik je zeggen..

Ik ga daarom eens even stoppen met bloggen om
mijzelf te herbezinnen of ik dit nog wel wil
en om te kijken of er toch nog iets van vreugde
te vinden is in het hele gebeuren van mijn online leven.
Ik ga onderzoeken of ik nog moed kan verzamelen
om zoveel tijd te steken in deze blog en vooral
om er plezier in te vinden en Zonder Verwachtingen
berichten te plaatsen (dat is waar het vaak fout gaat,
je verwacht iets en dat komt dan niet uit..)

Ik zal de kaartjes toesturen naar de mensen die 
om mijn adres hebben gevraagd, maar ik trek het
aanbod verder in, niet om kattig te doen maar omdat
ik het gewoon achter me wil laten en op andere
dingen wil focussen..

En dat ga ik nu eens een tijdje doen, waarschijnlijk
kom ik op een gegeven moment wel weet tot het punt
dat ik er weer zin in heb, maar dat is een verwachting ;-)

Ik zal nog wel berichtjes plaatsen op Instagram,
mocht je me zoeken (haha)
In de tussentijd wens ik je Alle goeds
-X-

donderdag 21 maart 2019

Courage


Laatst realiseerde ik me dat ik al bijna 9 jaar geleden 
aan deze blog ben begonnen, onwaarschijnlijk toch.
Wat begon als zomaar een aardigheidje werd iets wat
echt een onderdeel van mijn bestaan werd..
Dit is het 2523ste bericht en ik kijk net eens in mijn 
statistieken, dat doe ik bijna nooit, het voegt niets toe
wat mij betreft en er zijn bijna 7 miljoen pageviews,
och hemel, ik moest wel drie keer kijken
Nu leek het mij fijn om weer eens iets te maken wat
ik naar lezers op zou kunnen sturen, net zoals ik al eens
deed met de Hupclub kaartjes, de inactieve club mag ik
wel zeggen, ik bezit zelf niet zoveel Hup momenteel.
(ik zal eens zien of ik hem nieuw leven in kan blazen)


Net zoals meestal als ik een vaag idee heb, denk ik er even
over, dan laat ik het rusten en onverwacht komt er dan 
zomaar iets langs drijven, in dit geval was het het woord
courage, en dan op zijn Frans uitgesproken.
Op de één of andere manier klinkt het poëtischer dan het
woord moed en daarom gebruikte ik het op de kaartjes
die ik maakte, met mijn allereerste zelfgemaakte stempel,
het logo van de zwaluw wat ik wel gebruikte voor
mijn blog, het staat symbool voor geluk..
Moed of courage is voor mij echt een sleutelwoord;
De moed om elke morgen weer uit je bed te komen,
ook al voel je je als een dweil (dat gebeurt ;-))
en de dingen van de dag onder ogen zien.
De moed om weer verder te gaan na tegenslag
zoals ziekte, een verbroken relatie, financiële problemen
en dat soort gedoe, ook mij is niets bespaard gebleven..
De moed om je staande te houden in deze ingewikkelde
wereld, je hoeft maar naar het nieuws te kijken en
je weet precies wat ik bedoel (om het nog maar niet
te hebben over het huidige politieke klimaat) 
De moed om dat allemaal even naast je neer te leggen 
en te genieten van de mooie, lieve, grappige dingen
en mensen om je heen..


De moed om je rust en kalmte te bewaren met al die 
social media, zelf beperk ik mijn schermtijd tot minder
dan een uur per dag, dat is heerlijk rustig..
De moed om regelmatig te zeggen; ach nu ja en gewoon
door te ademen, ook al beneemt het leven je soms die adem.
De moed om gewoon af en toe je hoofd te laten hangen,
als het echt teveel wordt en je terug te trekken op 
je eigen vierkante centimeter (met een breiwerkje, haha)
Ah ja, ik zou nog wel even door kunnen gaan maar 
waarschijnlijk heb je mijn punt; er is vooral veel moed
(courage :-) nodig en dat zou ik je willen wensen.
Mocht je zo'n kaartje willen ontvangen stuur mij dan
een mailtje, ik geef je dan mijn adres, stuur mij een 
envelop met een gefrankeerde envelop aan jezelf
met je adres erop natuurlijk dan stuur ik die terug 
met het kaartje er in ( je mag er natuurlijk ook iets
voor mij bij doen in de envelop, een aardig woord
of zo, maar dat mag je helemaal zelf weten:-)

Ik denk overigens niet dat ik nog 9 jaar zal door 
bloggen, wie kan er zo ver vooruit kijken, maar 
zo lang ik er plezier in heb blog ik voort.

Ik wens je een fijne dag en moed, vooral moed.
-X-

woensdag 20 maart 2019

Zacht wolletje


Nu sta ik natuurlijk helemaal in de baby-brei-modus
en ik ben steeds op zoek naar simpele patronen.
gewoon van die dingetjes die lekker weg breien zonder
dat ik eindeloos aan het tellen enzo ben.
Op een rommelmarkt kocht ik een tijdschrift van Phildar
met allerlei niet te ingewikkelde patronen (fijn zo :-)
Dit is eigenlijk de meest simpele vorm mutsje wat je kan
maken, het zijn eigenlijk gewoon 2 lapjes die je aan 
elkaar naait, dat ik er zelf nu niet opkwam, haha


Mocht je het ook willen maken, maak dan eerst een 
proeflapje, meet dat op en bereken dan hoeveel steken
je nodig hebt en gebruik een lekker zacht wolletje.
Voor ongeveer 3 maanden brei je twee lapjes
van 16 cm breed en 14 cm hoog, voor ongeveer 6 maanden;
17 cm breed en 15 cm hoog en voor ongeveer een jaar;
19 cm breed en 16 cm hoog.
Naai de lapjes aan elkaar, ik stel me zo voor dat als je
het mutsje op doet bij een kindje dat je dan 2 kleine 
oortjes krijgt, ik kon het (nog) niet proberen :-))
Je kan op de twee punten van het mutsje twee kleine
pompoms zetten als je dat leuk vind.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 18 maart 2019

Fietsje


Nou moet ik zeggen dat eindeloos geaarzeld heb over
het fietsje wat ooit van mijn moeder was.
Ze fietste er al jaren niet meer op en het is echt in 
erbarmelijke staat maar ooh wat een geweldig fietsje.
Het is een Belgs fietsje, de labels die er op zitten zijn
nog net te ontcijferen tussen alle roest.
Ik kon maar niet besluiten of ik het nu mee zou nemen
of niet en liet het dan weer staan maar nu het huis 
van mijn moeder verkocht is en we het aan het 
leeg halen zijn moest ik de knoop doorhakken..


Ik stelde me voor dat ik het in een container zou gooien
en dat kon ik dan toch niet over mijn hart verkrijgen
dus ik nam het mee naar Amsterdam.
P. zegt dat we het fietsje nog wel rijdende kunnen krijgen
en daar hoop ik dan maar op, anders moet het alsnog weg.
Ik heb al de perfecte fietstassen, die vond ik jaren 
geleden op een rommelmarkt in Frankrijk en ik zag ze
altijd voor me aan zo'n fijn Frans fietsje.
Dit is er zo ongeveer net zo eentje en het idee dat 
het van mijn moeder is geweest maakt het nog fijner.
Mocht ik er ooit op kunnen rijden zal ik nog eens
een foto plaatsen van het fietsje in zijn volle glorie :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 15 maart 2019

Opfleuren


Oh nou, zeker zeg, een appeltaartje kan de hele
dag opfleuren, zo'n leuk woord; opfleuren.
En deze dagen met die eindeloze regenbui, die ook
in het weekend nog door zal regenen las ik (aah nee,
ja toch wel..) kunnen wel wat gezelligs gebruiken.
Dus ik zal de meesterbakker hier in huis, dat is P,
ik ben niet zo'n wonder in de keuken, eens vragen
of hij een taartje bakt met de appeltjes die ik kocht
bij de boer (daar koop je de beste appeltjes)

Ik wens je een fleurig weekend, 
met of zonder taart.

-X-