De stad van mijn verlangen

 Al maanden lang zit ik er op te vlassen dat ik naar

Wenen kan, in de eerste plaats natuurlijk omdat mijn 

zoon en kleinzoon daar wonen maar ook omdat ik 

het een hele prettige stad vind om te zijn.

Dus ik hou alle berichten en codes goed in de gaten,

eerst kon het gewoon helemaal niet, dat is helder,

dan hoef je ook niet te hopen en moet je gewoon wachten

op een venster, of beter gezegd een deur die geopend wordt.

Toen die eenmaal open was kwam mijn zoon en zijn 

familie naar hier en het leek een tijdje zo goed te gaan

allemaal dat ik dacht wel in de herfst te kunnen gaan.

Dus ik keek naar treinreizen en we informeerden bij 

de Oostenrijkse spoorwegen over de veiligheid en het

beleid, dat bleek allemaal prima in orde..

Nu het net allemaal wat concreter werd is Amsterdam

ineens code rood (oh ellende) voor Duitsland en is 

het maar de vraag of ik daar door heen mag reizen,

het is heel onduidelijk allemaal, met een auto mag 

het wel, maar die bezit ik niet..

Met de trein is het misschien mogelijk totdat Wenen

ook code rood wordt (het gaat daar ook niet helemaal

lekker) dus nu weet ik het niet..

Ik begrijp heel erg goed dat mijn verlangen om mijn

familie te zien een klein probleem is in deze grote

wereld met nog veel grotere problemen..

Maar die kan ik niet allemaal op mij nemen en 

daarom beperk ik me tot een wat kleinere cirkel..

Enfin, ik blijf hopen op een moment dat de deur weer

open is en mocht dat niet gebeuren dan zit er niks anders

op dan mijn spullen in een vrachtautootje te zetten en

voorgoed naar te Wenen verhuizen;-))

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Interieurblogger (voor éénmaal)

Soms wou ik dat ik een interieur blogger was, dan had ik

altijd iets om over te schrijven, dat ik een nieuwe vaas

had, een nieuwe bank of een bijzondere lamp.

Dat ik dan een huis had met vele kamers, die ik elke keer

opnieuw kon decoreren met allerlei dingetjes afhankelijk 

van het seizoen, en daar iets over zeggen, ik zou zo snel niet

 weten wat, maar misschien zou ik iets kunnen verzinnen..

Dat ik dan geen rommelige kapstok had met een stapel 

schoenen eronder in een veel te krap halletje, maar een

ruime entree die een foto waardig zou zijn.
Ook de stapeltjes op de trap, van die stapeltjes met
onduidelijke dingen, die naar boven of misschien juist
naar beneden moeten, zouden dan ontbreken..

Ooit had ik zo'n huis, lang geleden inmiddels, met vele

kamers waar je door heen kon dwalen, alles zorgvuldig

ingericht met heel veel spullen en dingetjes.

Gek genoeg verlang ik er nooit naar terug, de meeste 

spullen en dingetjes zijn al jaren weg en ik weet

helemaal niet meer wat het allemaal was..

Hier in het kleine huisjes staan de dingen die ik nodig 

heb en dingen waar ik aan gehecht ben, ik koop

 bijna nooit iets nieuws, ik vind het goed zoals het is

 en ik voel geen enkel verlangen om iets 

te veranderen of om iets te vervangen.

(nou ja, heel af en toe, zo vond ik de roze bureaulamp

een tijdje geleden op een rommelmarkt, dat leek mij 

na jaren zonder lamp daar, wel handig :-)

Eigenlijk heb je het zo wel een beetje gezien, ik heb 

nog wel een keukentje, maar dat is onder de dijk 

(dit is een dijkhuisje) en daar is het veel te donker 

om te fotograferen en nog twee slaapkamertjes,

maar daar staat enkel een bed, kast en een bureau.

Enfin, tot zover mijn interieur bloggers carrière, 

best jammer want soms lijkt het mij zo makkelijk

dat je altijd iets hebt om over te schrijven, maar aan
de andere kant kan je naar iets verlangen maar als je
dan eens goed kijkt naar wat er is, blijkt dat vaak
eigenlijk meer dan voldoende:-)

Ik wens je een fijne dag

-X-