Ohlala

Zoals beloofd zou ik nog een keer een foto plaatsen van het

hele kastje waar ik mijn wol en andere dingetjes in bewaar.

Toen ik dit kastje vond moest ik meteen denken aan een

piepklein apotheekje ergen in de bergen in Italië, waar ik 

terecht kwam omdat ik helemaal onder de muggensteken

zat, nadat ik een nachtje in een tent had geslapen.

En dan niet zomaar een paar bultjes maar echt enorme 

bulten met rode vlekken er om heen, op mijn benen en

armen, ik was er gewoon onwel van, echt waar.

Dus wij gingen op zoek naar een apotheek om zalf, pillen,

of eigenlijk wat dan ook maar zou helpen want ohoh.

Uiteindelijk vonden we een piepklein winkeltje met niet

meer dan een toonbank en een paar van dit soort kastjes,

die vol stonden met flesjes, doosjes en dat soort dingen.

(het zag er echt geweldig uit, dat moet ik zeggen)

Achter de toonbank stond een allervriendelijkste bejaarde

dame, in een roze jasschort en een bril aan touwtje, ik 

legde met handen en voeten uit wat het probleem was,

 Ik had geen idee wat muggenbult in het Italiaans was

 en toen ze het niet begreep trok ik mijn broekspijp omhoog 

om het probleem te laten zien, waarop zij haar hand voor 

haar mond sloeg en 'ohlala' riep en klopjes gaf op mijn

schouder alsof ik een klein kind was (heel lief, hoor)

Vervolgens begon zij in de laatjes te rommelen en vouwde

een aantal pillen in een papiertje, geweldig vond ik dat en 

ze pakte een tube en deed voor wat ik met de inhoud moest

doen, alsof ik nog nooit een tube zalf zag :-)

Ik bedankt haar vriendelijk en ze liep druk pratend met mij

mee naar de uitgang, waarschijnlijk voorzag ze mij van 

allerlei goede adviezen die ik niet verstond..

Na een paar dagen was het bulten probleem onder controle

en ik vergat hoe vervelend het was, en ik dacht ook niet 

meer aan de mevrouw in haar apotheekje, totdat ik het kastje 

zag, ik besloot ook meteen dat ik het wilde hebben.

Het was ver buiten mijn begroting maar ik kocht het toch,

en ik heb nooit spijt gehad van mijn impulsieve aankoop

want ik heb er elke dag plezier van en zo af en toe als ik

een laatje opentrek zie ik ineens de Italiaanse mevrouw 

in haar roze jasschort voor me.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Bam

Ruim een maand geleden ging de kringloopwinkel

dicht, of misschien is het zelfs wel al veel langer geleden,

ik moet zeggen dat ik het gevoel voor de tijd en de dagen

een beetje kwijtgeraakt ben, de dagen vloeien in elkaar.

Ik kocht toen deze zachte wol, heel soms hebben ze wol

die ik mooi vind, niet zo vaak dus het is iets waar ik extra 

blij van word, ook kocht ik wat boeken.

Later, toen de bibliotheek ook dicht ging had ik er spijt 

van dat ik niet wat meer boeken had gekocht en ik ging 

steeds minder en langzamer lezen omdat ik geen idee 

had hoe lang dit allemaal zou gaan duren..

Tot mijn grote plezier las ik vorige week ergens dat er

weer een kringloop open zou gaan en ik hoopte dat ze

alles goed geregeld zouden hebben zodat ik er naar 

binnen kon gaan, gek eigenlijk, hoe snel je dan toch 

weer gewend raakt aan die anderhalve meter enzo.

Het was allemaal prima in orde en ik was zo blij als

wat om daar weer eens rond te mogen kijken, alsof ik

nog nooit van mijn leven in een kringloopwinkel was

geweest, wat ongelofelijk leuk daar allemaal, haha.

Dus ik kocht wat boeken, eindelijk, een vaasje en 

een geweldige vintage Fisher Price bus met passagiers.

Mijn kleinzoon Timo is sinds kort in de ban van de

bus die langs hun huis rijdt, ze gaan elke dag even 

kijken, zo lief, hij noemt de bus: Bam, wat ik een

natuurlijk een prachtig woord vind daarvoor.

De bus deed ik in het pakket wat ik opstuurde voor

de eerste verjaardag van Timo over een paar weken, 

waar ik natuurlijk niet bij kan zijn, helaas..

Maar ik wacht rustig af en probeer vertrouwen te 

hebben dat alles langzaam aan weer beter zal

gaan en ik vast nog wel eens naar Wenen kan.

In ieder geval is de kringloop weer open, dat is 

in ieder geval een stapje in de goede richting

(en ik koester elke centimeter voor uit)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Gevonden

Ooh, weet je nog dat je gewoon naar een rommelmarkt

kon gaan, of een kringloopwinkel, dat lijkt alweer zo lang

geleden, zeker zo'n rommelmarkt waar mensen met een

kleedje op de grond met hun dingetjes in het zonnetje zaten.

Dit is zo ongeveer het seizoen dat die weer zouden beginnen,

en zelfs niet in mijn somberste fantasie zou ik ooit bedacht

hebben dat niet meer mogelijk  zou zijn, maar wie wel?

Gek ook eigenlijk hoe snel je toch weer aan veranderingen

gewend raakt, want ik zou er nu niet aan moeten denken

met al die mensen zo op een kluitje bij elkaar...

Maar evengoed mis ik het wel, gewoon een beetje rond

slenteren, je oog op iets laten vallen wat naar je glimlacht.

Iets waarvan je niet wist dat je het zocht maar toen je het 

het zag het plotseling heel graag wilde hebben.

Het oppakken, bekijken, bedenken of je het nodig hebt,

dat heb je natuurlijk nooit, beetje onderhandelen over

de prijs en het uiteindelijk al dan niet meenemen.

Oh ja zeg, daar zou ik echt zin in hebben, maar het kan 

gewoon niet, zoals vele dingen nu niet kunnen.

Tot mijn grote plezier vond ik wel wat dingen op straat

terwijl ik een ommetje maakte met P. die overigens echt een

 hekel heeft aan dat gescharrel met tweedehands rommel.

(dat zijn natuurlijk zijn woorden niet de mijne, haha)

Eerst vond ik een kruk, iemand had van alles buiten gezet,

ook serviesgoed enzo, een geweldige kruk, mag ik wel zeggen

 zelfs P. vond hem nog wel te doen en dat is al heel wat.

Ook vond ik nog een kratje, ik ben dol op kratjes, 

waarschijnlijk heeft er sla of zoiets in gezeten op de markt,

ik wilde het gebruiken voor mijn wol maar het is iets te groot.

Nu staan er planten in op het tuintafeltje, ook fijn :-))

En zo had ik toch nog een beetje het 'kijk eens wat ik 

gevonden heb' gevoel, alles wat de dag opfleurt is 

welkom, denk je niet?

Ik wens je een goede dag, hou de moed er in.

-X-

Bergen stof

Een half leven geleden, toen ik een jaar of 16 was, kocht

ik op het Waterlooplein, hier in Amsterdam mijn eerste 

vintage jurken, daar lagen er bergen van op de grond.

Ik ging regelmatig naar Amsterdam met mijn vriendje, we

gingen dan met de bus (daar deden we uren over) of we 

gingen liftend, kan je je dat nu nog voorstellen, en logeerden

 dan bij mijn ome Hans, die op een woonboot woonde.

Omdat ik niet veel geld had kocht ik tweedehands kleren

en na mijn eerste vintage jurk volgde er vele, ik vond de 

de stoffen en de prints geweldig, als ze niet goed paste

dan vermaakte ik ze tot ze soort van pasten.

Ik droeg ze ook vaak, ik herinner me nog dat ik er 

een maillot onder droeg en roze kaplaarzen, haha, 

ik deed gewoon aan waar ik zin in had..

Inmiddels draag ik ze al jaren niet meer, nu zou ik er 

uitzien als een oma die vergeten is haar garderobe te 

vernieuwen, maar de liefde voor de stoffen bleef.

Eén van de eerste dingen die ik ooit op een computer 

deed was vintage stoffen verkopen, die kon je toen 

nog makkelijk overal vinden, ik had kasten vol, 

sommige hield ik zelf andere deed ik weg.

Ik ging dan rommelmarkten enzo af, stond eindeloos te 

trekken in grote stapels met oude kleren en gordijnen,

waste ze thuis uit en hing ze aan de waslijn, toen had ik 

nog een paar fantastische waslijnen, niet deze hoor.

En oh het plezier van al die wapperende lapjes en jurken

aan de lijn, zo heerlijk, nu heb ik een wasrekje in mijn

toch al krappe keuken, nu ja, je doet het met wat je hebt.

Zo af en toe vind ik nog wel eens een lapje, dat neem ik 

dan mee, ik kan ze nog steeds niet laten liggen en zo af

en toe verkoop ik wel eens een stapeltje.

Ik heb weinig ruimte hier, en als de mand met lapjes vol

is moet er wat uit om te voorkomen dat er overal stapels

liggen, hoewel ik mij het liefste zou omringen met

bergen mooie stoffen net als toen ik 16 was,

sommige dingen veranderen nu eenmaal nooit..

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Jarig

Eigenlijk denk ik nooit zover vooruit over mijn blog,

ik bewerk wel altijd een paar foto's van te voren, die ik

dan in mijn mapje 'Blog' zet, vervolgens maak ik een 

lijstje waar dan bijvoorbeeld wandelen, vulpen of voor

deze dag fietsje op staat, dan weet ik welke foto's ik heb.

Als ik dan begin met bloggen denk ik ooh, fietsje en dan 

drink ik koffie en dan hoop ik dat ik een eerste zin opkomt.

Als ik die heb dan begin ik gewoon met typen, bij deze foto

wilde ik iets vertellen over het treinenwinkeltje wat ik per

ongeluk vond op één van mijn wandelingen, later 

niet meer kon vinden en toen toch weer wel.

Dat ik de deur open wilde doen, maar dat het lunchpauze

was en de man een beetje bozig de deur opendeed en wass

zei en ik zei; ich warte (dat was mijn beste Duits) 

Dat ik rustig bleef wachten en toen ik eindelijk naar 

binnen mocht hij het vrouwtje op de rode fiets niet uit

de etalge wilde pakken, maar dat ik bleef staan en wachtte.

Ik wilde het gewoon hebben, omdat ze op mij leek, met 

de boodschappentas en de rode fiets, toen hij begreep

dat ik niet weg zou gaan hij het zuchtend ging pakken.

Dat ging ik vertellen op deze maandag, maar ik vergat

helemaal dat ik jarig was vandaag, ik doe er al jaren 

niets meer aan maar ik wilde het toch niet onvermeld laten.

Het blijft toch altijd een bijzondere dag, ik heb het maar 

mooi gehaald, deze dag, tot zover ben ik gekomen.

Het is toch zo'n dag dat je wat meer terugkijkt op de

lange weg die hier uit kwam, op de lange hobbelige rit 

in de draaimolen die het leven is..

Dus ik ga vandaag helemaal niet, maar onbedoeld toch 

weer wel jarig zitten zijn, het spijt mij dat ik geen 

feestelijke foto's heb, passend bij een verjaardag maar ik 

had een heel ander verhaal in mijn gedachten (haha)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Meisje

Deze foto staat op mijn bureau, ik vond hem jaren geleden 

in Frankrijk, en de blik van het meisje..oh, die blik.

Meestal vind ik het nogal ongemakkelijk als er ergens

een doos met oude foto's in een kringloop of marktje staat.

Ik kijk er vaak wel even in en ik vraag me af hoe ze daar

terecht zijn gekomen, was er niemand die ze wilde bewaren?

Al die gezichten, gebeurtenissen en levens, met gedachten,

zorgen en plezier, die vergeten zijn, verdwenen in de tijd.

Maar deze foto van het meisje met de melancholische blik,

alsof er verdriet achter schuilt, maar monter probeert 

te zijn voor de foto in haar zondagse jurk, deze 

moest ik gewoon wel meenemen.

Sindsdien staat ze op mijn bureau en ik kijk er vaak naar,

probeer me iets voor te stellen van haar leven hoewel dat 

natuurlijk allemaal verzonnen is, het is een verhaal.

Want ik weet natuurlijk helemaal niets van dit meisje met

de droevige ogen, maar ze is niet vergeten,

in ieder geval niet door mij...

Ik wens je een fijne dag

-X-

Postzegelmannetje

Regelmatig bezoek ik op een rommelmarkt de postzegel-

mannetjes, ik schreef er al eens eerder over.

Eigenlijk zijn het twee verschillende kramen beide met

postzegels maar de met dezelfde soort mannetjes.

Bij de ene kraam ga ik meestal zitten om postzegels per 

stuk uit te zoeken, tussen allemaal mannen (het zijn

nooit vrouwen, tenminste niet als ik er ben) die hele

speciale dingen zoeken, terwijl ik alleen maar naar

mooie plaatjes, zoals deze op de foto, geweldig toch?

Bij de andere kraam verkopen ze alleen maar hele boeken,

wat als nadeel heeft dat er regelmatig veel zegels

tussen zitten die ik helemaal niet mooi vind.

Maar soms koop ik wel eens een heel boek, meestal eentje

die het mannetje speciaal voor mij mee nam omdat hij 

inmiddels weet wat ik zoek.

Laatst stond ik daar ook even te kijken en 

het mannetje zei; kom eens even en dan op zo'n 

samenzweerderige toon, terwijl hij goed keek

of de andere mensen aan de kraam het niet hoorden.

Ik zou niks kopen hoor vandaag, zei hij, want volgende

maand is alles voor de halve prijs (oh haha, hoe kan je

je eigen handel om zeep helpen) en dat zeg ik alleen 

tegen vaste klanten, terwijl hij trouwhartig glimlachte.

Oooh dat is lief van je zei ik, dan kom ik volgende 

maand zeker even langs en ik weet nu al dat ik een

album zal kopen, of er nu leuke postzegels in zitten,

of niet, want ach toch dat mannetje :-)

Ik wens je een weekend

-X-

Winterslaap

Goedemorgen op deze wederom grijze en donkere 

maandag, ik moet zeggen dat ik echt met veel moeite 

uit mijn bed kom deze dagen, het is zo lekker onder 

mij stapel dekens terwijl het buiten waait..

Niet dat ik niet op tijd naar bed ga, ik denk soms al 

om 9 uur in de avond, zal ik al..maar dan probeer ik

het nog een beetje te rekken.

Het is zo donker nog 's ochtends dat ik mijn ritme een 

beetje kwijt ben en ik draai me vaak nog even om

in plaats van op te staan en dan lig ik een beetje te

dommelen, maar daar wordt ik dan weer heel suffig van.

Overdag heb ik vaak niet het gevoel dat ik echt wakker

ben geworden en dat ik zo in slaap zou vallen als 

ik even op bed zou gaan liggen.

(de fles op de foto heeft eigenlijk niets met dit verhaal 

te maken, het was de enige foto van een deken 

die ik had, haha)

Dat ik de hele dag in wol gehuld ben, ik ben nogal 

kouwelijk en heb vaak een coltrui en een een vest aan,

helpt mij niet bepaald van dat suffige gevoel af.

Ik ga elke dag een uurtje fietsen en ik slik allerlei

vitamines maar het lijkt allemaal niet te helpen.

Mocht je dit op de enige manier herkennen en de

perfecte, of minder perfecte, vind ik ook al fijn,

remedie weten tegen het gevoel dat je zo ongeveer

in een winterslaap bent gesukkeld, weten, zou je mij

dat willen laten weten..

Bij voorbaar dank.

Ik ga maar eens een kopje koffie drinken, in de hoop

dat ik wat wakkerder wordt, ik moet een hoop doen

vandaag waarbij ik een helder hoofd goed zou 

kunnen gebruiken en ondertussen kijk ik uit naar

het moment dat ik weer onder mijn dekentje kan

kruipen, oh haha, dat duurt nog wel even..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Postzegeltoerist

Regelmatig ga ik naar een markt waar ook de 

postzegelmannetjes staan, ik schreef er al eens eerder

over omdat ik ze zo ontzettend leuk vind..

Voor de kraam staan een paar klapstoeltjes en daar 

zitten altijd allerlei mannen aan, die de postzegel-

boeken doorpluizen, op zoek naar die ene bijzondere,

die nog ontbreekt aan hun verzameling.

Ook hebben ze vaak een gids bij, waar ze dan in 

opzoeken wat een zegel waard is, ondertussen 

zitten ze dan een beetje in zichzelf te mompelen.

De mannetjes achter de kraam zijn uitermate

vriendelijk en altijd als ik aan kom lopen en er

is geen plek op één van de wiebelige stoeltjes

aan het krappe kraampje, zeggen ze; wil er

iemand op staan voor de vogeltjesdame :-)?

Waarschijnlijk omdat ik altijd naar vogel postzegels

zoek, haha en er is altijd wel iemand die opstaat.

Die bedank ik altijd hartelijk en dan krijg ik een 

plastic bakje om zegels in te doen, die ik vind.

Laatst zat ik naast een man, die helemaal uit Limburg

kwam, hij vroeg wat ik zocht, dus ik zeg; vogels, 

bloemen, voormalig Oostblok (die zijn qua 

vormgeving vaak echt geweldig) en kinder zegels..

En hij begint een hele verhandeling over series, 

welke ik wel of juist niet moet nemen, liet allerlei

voorbeelden zien, ooh , hij ging maar door..

Dus ik zeg tegen de man, aah, dat maakt mij allemaal

niet zoveel uit, ik ben een echte postzegeltoerist,

ik kijk alleen maar naar de mooie plaatjes.

Waarop de mond van de man een beetje openvalt,

dan is het even stil en hij zegt; maar je moet wel

kijken naar series en...ik lach naar de man en hij

valt stil en duikt in zijn catalogus en laat mij verder..

(je ziet hem denken; gek mens; oh, heerlijk)

Oh ja, omdat ik niet alle zegels kan houden staan

er regelmatig wat in mijn webwinkel.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Nieuwe schoenen

Eigenlijk hou ik helemaal niet van nieuwe schoenen, 

ik heb het liefst oude waar ik aan gewend ben en die 

gewoon lekker lopen en ik koop ook bijna nooit nieuwe.

Mijn laatste paar winterlaarzen kocht ik een jaar of 7

geleden, van het zelfde merk (Fred de la Bretoniere)

ze zijn nog best goed, maar toen ik deze zag, in de

aanbieding, heb ik ze spontaan toch gekocht.

Het grappige is, dat ik dit model laarsjes van 

dezelfde ontwerper, jaren geleden ook al eens kocht, 

toen ik een student was en ook in Amsterdam woonde,

het is een model uit de jaren 70.

De eerste keer dat ik de laarzen zag in de etalage van

de winkel wilde ik ze heel graag hebben, ze waren 

turquoise, stel je voor, turquoise laarzen, nou dat 

vond ik nog eens wat :-) 

Ik spaarde er maanden lang voor, elke keer een paar

gulden (die had je toen nog) in een blikje, net zo lang 

tot dat ik ze kon kopen, oh, wat een plezier had ik 

van die laarzen, ik droeg ze een jaar of 10.

Dus toen ik, bij toeval, ik zocht helemaal geen laarzen,

deze zag werd ik er meteen blij van, ze staan nog steeds

keurig in de doos te wachten tot ik ze ga dragen,

want eigenlijk hou ik helemaal niet van nieuwe schoenen.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Plastic been.

Laatst fietste ik met P. naar een rommelmarktje hier

in de stad, niet dat hij rommelmarken leuk vind, of zelfs

maar iets tweedehands, maar hij gaat altijd geduldig

ergens zitten wachten tot ik klaar ben met rondkijken.

Op dit rommelmarktje vond ik eindelijk zo'n plastic been,

wat ooit gebruikt werd om kousen aan te prijzen in 

een etalage, ik hoopte al heel lang zo'n been te vinden.

Ik zag ze wel eerder maar dat waren ze zo duur,

dat ik ze maar liet staan, deze was maar een paar euro.

Ik weet ook niet waarom ik ze zo leuk vind want wat

is er nu eigenlijk zo grappig aan een half plastic been,

maar ik ben blij dat ik er nu eentje heb.

Dus ik wandelde rond op het marktje met het been,

als je nu om een praatje verlegen zit, moet je dat echt

eens doen, zo ongeveer iedereen zei er wat van.

Zelfs toen we terug fietsten met het been in de fietstas,

dat zag er ook een beetje gek uit, werden we aangesproken :-)

Het been staat nu hier in de kamer (en ja, die kast staat

echt zo scheef, ik denk dat de vloer een beetje afloopt)

naast het grote potlood waar je niet mee kunt tekenen

en ik moet er nog regelmatig om glimlachen.

Misschien doe ik het in de winter wel een gezellige sok 

aan, want koude voeten, oh haha, wat een lalala

we babbelen nog maar wat bericht..

Ik wens je een stralende dag

-X-

Lamp

Ooit, toen ik nog een keuken had die net zo groot is

als mijn woonkamer/kantoor nu is, had ik een lamp,

zoiets als deze boven de tafel hangen.

Ik kocht hem in een tweedehandwinkeltje, hij was niet

goedkoop, maar ik vond hem fantastisch, een beetje tuttig

misschien maar dat maakte hem nou juist zo leuk.

Toen ik wegging uit het huis met de grote keuken was 

zo ongeveer het eerst wat ik van het plafond afhaalde,

mijn mooie Franse, beetje tuttige lamp.

Omdat in de maanden daarna al mijn spullen stonden

opgeslagen en ik met een koffer rondtrok, besloot ik de

lamp weg te geven aan Julia, de vriendin van mijn zoon Daan.

Hij hangt nog steeds bij hen in de keuken in Wenen.

In de zomer vond ik een bijna dezelfde lamp weer

op een Belgische rommelmarkt, hij was weer niet goedkoop,

maar ik besloot in een seconde, dat ik hem wilde hebben.

Nu staat de lamp hier in een doos in de kelder want ik 

heb geen ruimte om hem op te hangen, de keuken hier

is zo klein en laag dat je constant je hoofd er aan zou

stoten en nu twijfel ik of ik de lamp weer weg zal doen,

of dat ik hem zal bewaren totdat ik ooit weer 

een keuken heb die....

Ik wens je een fijne dag

-X-

Nog even over het garen..

Nu was het verhaal over het borduurgaren nog niet 

klaar, hoewel er al iemand reageerde die precies wist

hoe het gegaan was, waarop ik onmiddellijk op reageerde,

als een bok (geit;-) op een haverkist, maar op het moment

dat ik op publiceren drukte bedacht ik me..

En ik dacht aan de 4 inzichten van Miguel Ruiz en vooral

aan het inzicht; trek je niets persoonlijk aan, vervolgens

haalde ik mijn reactie weer weg, en besloot deze post

gewoon te schrijven, zoals ik het me bedacht had,

hoewel mijn eerste gevoel was, om helemaal

 niets meer over de kaartjes te schrijven.

Enfin, tot zover de wijsheden en verder met het verhaal..

Natuurlijk vroeg de verkoopster aan mij wat ik ging doen

met zoveel borduurgaren, dus ik vertelde haar over mijn

blog, handwerkboeken, webwinkeltje en creatieve

activiteiten, dat vond zij dan weer een leuk verhaal..

Dus ik zei dat ik een deel zou verkopen om uit de kosten

te komen, en een deel om zelf te gebruiken, bijvoorbeeld

voor mijn kleurenpalet foto's zoals deze..

Later dacht (het hield me nogal bezig het hele verhaal)

dat het misschien leuk zou zijn om ook wat weg te geven

(ik heb her en der ook al wat uitgedeeld) hoewel ik dan niet

zo snel zou weten aan wie of wat..

Dus wilde ik vragen of jij misschien iemand weet die

misschien een setje goed kan gebruiken en het zich niet

kan veroorloven, een borduurclubje, een goed doel 

of zoiets, mocht dat zo zijn dan kan je

mij altijd een mailtje sturen en dan zal ik, als het er 

meerdere zijn, er eentje kiezen en wat garen opsturen..

Uiteindelijk brachten de kaartjes mij het plezier dat er

altijd mooie verhalen te vinden zijn en weer (opnieuw)

de bevrijdende gedachte dat iedereen altijd wel iets vind

van wat je doet, in positieve dan wel in negatieve zin,

maar dat eigenlijk alleen telt hoe je over jezelf en je

handelingen denkt...(mooie, maar lastige les)

Ik wens je een mooie dag

-X-

Goede ziel

Op één van de straat rommelmarkten die ik bezocht vond 

ik een wel heel bijzondere schat, eigenlijk viel mijn oog

op de prachtige oude dozen maar tot mijn verassing

zaten ze vol met kaartjes borduurgaren.

Het waren er zoveel dat ik mij afvroeg waar het vandaan

kwam dus ik vroeg dat aan de verkoopster.

Dat vond ze duidelijk een leuke vraag want ze begon meteen

te vertellen over het klooster in de buurt waar een non 

borduurlessen gaf niet alleen aan andere nonnen maar ook

aan kinderen uit de buurt, oh, ik zie ze zo zitten samen.

Stel je voor hoeveel uren ze hebben doorgebracht om

alle kaartjes om die papiertjes heen te winden en dan ook

nog keurig alle kleurnummers er op geschreven..

De non in kwestie die de lessen gaf was er nu te oud 

voor geworden, de goede ziel kon het gewoon niet meer

goed zien, zei de verkoopster, het zal haar deugd doen

dat je ze allemaal koopt, ik zal het haar vertellen.

Och wat mooi, ik was gewoon ontroerd, en ik ben 

blij dat ik de bordurende non een deugd heb gedaan,

mijn hoop is nu dat iemand mij eens een goede ziel

noemt als ik er niet bij ben, want dat is toch echt wel

een groots compliment..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Een roze stoeltje en een vraag..

Een week of twee geleden ging ik even met mijn 

nichtje en buurmeisje Guusje naar de kringloopwinkel,

waar we deze (het zijn er twee) stoeltjes vonden.

We brachten samen een dagje door, wat we wel eens 

vaker doen, maar dit was een dagje waarbij Guusje wat

opgefleurd moest worden want ze had net gehoord

dat ze gezakt was voor het behalen van haar Havo diploma.

We deden de hele dag leuke dingen samen, om de 

gedachten te verzetten want ohoh wat een zuur bericht.

Het gekke is dat ze wel allemaal voldoendes haalde,

geen enkele onvoldoende op haar eindlijst, maar omdat

de regel sinds enkele jaren is dat je gemiddeld een 

5,5 moet hebben voor je Centraal schriftelijk examen,

en zij een 5,4 haalde, heeft ze het niet gehaald.

Guusje heeft echt zo hard gewerkt dat ik me wel eens af

vroeg hoe ze het vol kon houden, ik was allang 

huilend ter aarde gestort als ik het had moeten doen.

Ze heeft zich wonderbaarlijk snel herpakt (oh de 

veerkracht van de jeugd :-) en er is een nieuw plan.

Ze zal haar diploma gaan halen, door één vak te gaan volgen

op het volwassenen onderwijs en een een tussenjaar gaan

doen met een groep jongeren, waarbij ze aan zichzelf

gaan werken, uitzoeken wat ze nu echt willen en 

natuurlijk ook een heleboel leuke dingen,

 een prima oplossing lijkt mij.

Nu lijkt het mij een leuk idee, omdat de bloemen en de

slingers ontbreken, hoewel ze die dik verdiend heeft,

om aan je te vragen of je haar een kaartje zou willen

sturen met daar op het advies wat jij graag gehad had 

toen je 18 was, wat aardige woorden mag natuurlijk ook.

Als je mij een mailtje stuurt, geef ik je mijn adres en 

als je er een envelop bij doet met een postzegel en je

adres stuur ik je een kaartje terug als bedankje.

(dat kan naar lapjeskat63@gmail.com )

Ik zal de kaartjes dan aan Guusje geven.

Ik zou het heel erg waarderen als je dat zou willen 

doen, kleine moeite, groot plezier en alvast hartelijk

bedankt natuurlijk!

Ps, de roze stoeltjes staan hier nu achter mijn huisje,

ze zitten prima en het ziet er heel vrolijk uit!

Ik wens je een fijne dag

-X-

Niet veel aan

Al sinds mijn boek Kringloopgeluk in de winkel kwam,

inmiddels al jaren geleden, hoopte ik dat ik het een keer

tweedehands ergens tegen zou komen, dat 

leek me nu zo leuk passend bij de titel.

Ik zag het nooit wat misschien wel een goed teken is 

omdat de mensen die het kochten ook gehouden hebben,

waaraan ik dan de voorzichtige conclusie verbind 

dat ze het leuk genoeg vonden om in de kast te laten staan.

Maar een tijdje geleden was het dan toch zover, het lag

op een kraam op een rommelmarkt, ik voelde gewoon een

klein schokje, haha, en ik durfde niet zo goed te vragen

wat het moet kosten, terwijl ik over wat dan ook op de

rommelmarkt meteen over de prijs ga onderhandelen.

(ha ja, een echte zakelaar net als mijn zoon)

Ik liep door, maar sprak mijzelf even toe, doe niet zo

gek, dus ik liep terug en informeerde naar het boek.

Het is maar 1 euro zei de verkoopster, ik vond er niet

veel aan (oh haha, dat kan natuurlijk) ik betaalde het

boek en zei dat ik er al jaren naar zocht, omdat ik het

zo graag tweedehands wilde vinden en dat ik het 

gemaakt had en wenste de dames een hele fijne dag.

Ooh echt, die gezichten, dat was zo grappig,

 de verkoopster begon zich nog te verontschuldigen,

helemaal niet nodig zei ik en ik zwaaide.

Ik wens je een heel goed weekend

-X-

Bankje

Dank jullie wel voor je reacties gisteren, misschien had ik

het niet helemaal goed geformuleerd omdat ik zo 

aan het worstelen was om het netjes op te schrijven,

zonder iemand voor het hoofd te stoten, maar ik kreeg

geen enkele vervelende reactie via hier, het kwam meer uit

de privé sfeer om het zomaar algemeen te formuleren.

Enfin, genoeg daarover, hoewel ik wel aan het zoeken ben

naar de lichtheid der dingen, zal ik een poging wagen door

te vertellen over het geweldige bankje wat ik vond.

Hier in het winkelcentrum, wat overigens een bijzonder

treurig gebeuren is, althans in mijn ogen, maar ik kom er

regelmatig omdat ik toch wel eens wat boodschappen

nodig heb, is ook een kringloopwinkel.

In een voormalig bowlingcentrum, het is een afgeragd 

pand, dat vind ik zo'n heerlijk woord; afgeragd

(zo voel ik me de laatste tijd ook wel eens, haha)

Maar ik vind het het lichtpunt van het winkelcentrum

en ik loop er regelmatig even binnen.

(laatst hoorde ik iemand zeggen; dit is wel de smerigste

winkel die ik ooit gezien heb, haha, dat lijkt

dat lijkt mij nu ook weer wat overdreven)

Ik vind er bijna nooit iets, en ik vraag me wel eens af

waar die lelijke spullen vandaan komen, maar vorige week

vond ik dit geweldige bankje, ik heb het niet nodig

want ik heb er al twee, maar toch wilde ik het hebben.

Dus ik kocht het en omdat het nogal zwaar was deed ik

allerlei pogingen om het om mijn fiets mee te nemen,

wat uiteindelijk lukte, met het bankje half hangend aan

mijn stuur, fietste ik slingerend naar huis.

Ik heb er eigenlijk geen plek voor, maar tot mijn grote

plezier past het precies onder het andere.

Oh ja, laatst las ik ergens een discussie dat mensen zich

ongelofelijk storen aan stopcontacten op foto's, dat vind ik

nogal grappig om je daar druk over te maken.

Ik heb niks tegen een stopcontact, zonder dat geen licht

en bovendien heb ik er eentje met Beethoven er op ;-))

Ik wens je een fijne dag

-X-

Vulpennen en twee tips..

Laatst vond ik op een rommelmarkt drie schriftjes, ik 

weet eigenlijk nooit waar ik op zoek ben op een 

rommelmarkt totdat ik iets zie wat naar mij glimlacht..

En deze lachten mij toe, ik was ze totaal vergeten maar

het zijn de boekjes waarmee ik leerde schrijven op

de lagere school, niet met een kroontjespen, zo oud

ben ik nog niet, maar met een vulpen.

Het was een roze vulpen, ik weet het nog goed en zo

ongeveer het mooiste cadeau wat ik in die tijd kreeg,

nou ja, op mijn enige nep-Barbie na dan, maar dat is

weer een heel ander verhaal..

Netjes schrijven vond ik het leukste vak, samen met

handwerken natuurlijk, netjes tussen de lijnen en dan die 

vulpen die zo heerlijk over het papier schaatste en oh

de geur van de inkt, ik hou er nog steeds van..

De vulpen op de laatste foto heb ik al tientallen jaren,

en ik schrijf er nog steeds mee, hoewel veel minder 

nu met al die mailtjes enzo, jammer eigenlijk..

Toen ik de schriftjes vond, maakte mijn hart een sprongetje,

en thuis gekomen heb ik meteen een paar bladzijden 

geoefend, gewoon om te kijken of ik het nog kon,

dat ging best, ik keek het ook zelf na, haha, het waren net

iets teveel fouten voor een plaatje ;-)

Naar aanleiding van dit bericht twee tips:

komend weekend is hier op het NDSM terrein weer een

grote rommelmarkt op zaterdag en zondag, dat is buiten

en echt een heel leuk uitstapje, heel Instagramwaardig ook,

haha, makkelijk te bereiken met het openbaar vervoer.

De andere is, dat, mocht je naar Frankrijk gaan deze zomer,

je daar in van die enorme supermarkten op de papier

afdeling vaak Waterman vulpennen, zoals de mijne en 

echt de fijnste, voor weinig geld kan vinden.

Ik wens je een fijne dag en oh ja, mijn webwinkel

is nog tot en met maandag open, als ik geen reclame maak,

wie moet het dan doen :-)?

-X-

Onverzettelijk grijs

Maandagen voelen toch anders dan zondagen,

ook al is alles hier ook in het weekend gewoon 

open en ga ik niet naar de kerk, is er toch een verschil..

Zondagen voelen een beetje zacht en rozig, maar 

maandagen zijn onverzettelijk en grijsachtig.

Ik heb bij verschillende kleuren een ander gevoel, 

rood, wat ik nooit gebruik, draag of in huis heb geeft

mij een ander gevoel dan zachte natuurlijk tinten.

Zo had ik ooit een gele muur, daar werd ik blij van.

 Ik las laatst ergens dat als je pijn hebt, je die pijn 

een kleur kan geven, een harde kleur die je niet fijn vind

en dat je die pijn-kleur dan in gedachten in een kleur

kan laten veranderen die je aangenaam vind, bij mij 

helpt het, niet dat het weggaat, maar is beter te hebben.

Als je mij volgt op Instagram heb je vast wel eens 

gezien dat ik vaak een kleurenpalet maak, met de

kleuren die voor mij bij die dag passen, heel fijn

om te doen, zoals bijvoorbeeld deze met zee egels,

ik vond de grootste laatst bij de kringloop (wat een geluk)

Ik moet zo naar de tandarts, dat zijn alle onaangename

kleuren bij elkaar en ik ga zeker proberen, die allemaal

te veranderen in een zachte roze wolk, maar of het lukt?

Ik wens je een hele fijne dag

-X-

Vriendelijk

Nu had ik eigenlijk gisteren een bericht willen schrijven

maar ik was zo laat uit mijn bed (voor mijn doen) dat

ik besloot er een vrije dag van te maken.

Als je thuis werkt kan en bovendien je kantoor (haha,

lees tafeltje) in de woonkamer is heb je eigenlijk nooit

vrij, of altijd het is maar hoe je het bekijkt, dus

tegenwoordig noem ik af en toe een dag een vrije dag.

De dagen ervoor waren nogal gevuld, eerst was het 

natuurlijk koningsdag en in het weekend ging ik een

dag naar mijn moeder wat ik altijd nogal vermoeiend 

vind (naast alle andere dingen die ik ervaar op zo'n dag)

De foto's bij dit bericht hebben toevallig met beide te 

maken, soms vallen de dingen mooi samen :-)

Het bord vond ik op koningsdag ergens in de Jordaan,

het was samen met een tas het enige wat ik mee naar 

huis nam, er waren zoveel spullen te koop dat

 ik er eigenlijk niets meer van wilde hebben..

Enfin, het bord..dat zag ik liggen en ik pakte het, de 

allervriendelijkste mevrouw vroeg of ik het mooi vond

en ik vertelde haar dat mijn moeder er een servies van heeft

en dat dat vroeger bij speciale gelegenheden gebruikt werd.

We kletsten nog even en op een gegeven moment zei de 

vrouw, dank je wel voor het leuke gesprek en ik 

geef je het bord cadeau, aah dat was echt heel lief.

Dat doet mij goed zoveel vriendelijkheid.

Ik wens je een fijne dag, hier regent het dat het giet.

Dus mocht je erop uitgaan; neem een paraplu mee :-)

-X-