Breien, en nog eens.

Elke dag brei ik een paar uurtjes, ik kan nog steeds niet

goed haken na mijn val van vorig jaar, mijn vinger staat,

zoals ze dat zo mooi zeggen in een dwangstand.

Ondanks alle fysiotherapie lijkt er geen verbetering in 

te komen, maar breien gaat wel, gelukkig.

Dus ik brei het ene dingetje na het andere, ik begin altijd

zomaar ergens, patronen lezen is niet echt aan mij besteed,

ik ben zo de draad kwijt, haha, met al die rare afkortingen.

Vaak gaat dat goed maar soms helemaal niet, dan haal ik 

het uit en dan begin ik gewoon weer opnieuw.

Het gaat mij om het proces van het maken, als het eenmaal

klaar is heeft het niet veel waarde mee voor mij.

Als ik iets voor mijn kleinzoon Timo maak vraag ik wel

altijd eerst of ze even een truitje of een mutsje op willen

meten, zodat ik ongeveer de maten weet.

Deze keer wilde ik een spencer maken (klinkt zo gezellig

ouderwets tuttig :-) maar de maten die ik kreeg leken mij

nogal groot (zo hard kan hij toch niet gegroeid zijn?)

 dus ik maakte eerst een andere spencer, die toch te klein 

bleek en daarna maar weer een nieuwe.

Als je eigenwijs bent, moet je het gewoon nog eens doen.

In feite zijn het gewoon 2 rechte lapjes, dus dat zelf

verzinnen is helemaal niet zo moeilijk als het klinkt)

Van de week is mijn pakket met mijn breiwerkjes;

twee mutsen, een trui en een das, samen met wat 

andere gezelligheden aangekomen in Wenen.

Ik kreeg een filmpje toen ze het samen met Timo

uitpakten; de kleertjes hadden niet echt zijn aandacht.

Dat is ook wel te begrijpen natuurlijk, als er in dezelfde

doos wat autootjes zitten en een boek over treinen,

want zeg nou zelf, dat is toch veel leuker :-)?

Ik wens je een fijne dag

-X-

Varens

In de tuin hier achter het huisje is een prachtige tuin,

het is niet mijn tuin hoor, maar van mijn broer en 

schoonzus, wel kijk ik er op uit mijn raam en ik 

zit wel eens op een stoeltje bij mijn achterdeur.

Eén van de mooiste momenten in de tuin vind ik deze

tijd waarin de varens de grond uit schieten, dat doen ze 

echt, eerst zie je wat kleine felgroene blaadjes uit de 

grond piepen en binnen een paar dagen zijn het varens.

Ik stel me zo voor dat als je er de hele tijd naast zou 

gaan zitten je ze zou kunnen zien groeien, hoewel ik 

niet weet of dat met schokjes gaat of millimeter voor 

millimeter, razendsnel gaat het wel, dat is zeker.

Hier zie je de achterkant van mijn huisje, als je goed

kijkt zie je het roze van mijn stoeltjes en oh de dweil

die daar te drogen staat, ja, ik ben een propere 

huisvrouw, hahaha, als ik er zin in heb tenminste..

En kijk de varens, zo prachtig in het zonnetje, met de 

bovenkant van de bladeren nog niet helemaal uitgerold,

het lijkt net of ze aan het vergaderen zijn in een kringetje.

Ik ben benieuwd waar ze over fluisteren, zo zachtjes

wiegend in de wind...

Ik wens je een mooie dag

-X-

Heks

Met dit mooie weer zet ik vaak het raam van de voordeur

open, het is niet zo dat mensen dan zo naar binnen kunnen

stappen, haha, dat zou wat zijn, maar er zit een ijzeren 

sierhekwerk voor en gaas tegen de muggen enzo.

Je kan dan iedereen op straat horen praten, wat wel 

grappig is want dan hoor je flarden van gesprekken.

Heel veel mensen zeggen iets over mijn huisje omdat het

tussen de grote huizen opvalt, het huisje lijkt ook 

kleiner dan het is omdat de keuken onderdijks zit.

Wat ik zoal hoorde deze week; ooh kijk een minihuisje,

daar zou toch niemand wonen, dat kan helemaal niet..

Haha kijk dat huisje, dat zal wel bij het buurhuis horen,

oh nee, het heeft een eigen huisnummer, dat is gek..

En vele varianten hier op, de allerleukste vond ik wel

die van een klein kind, ooh een kabouterhuisje, ik denk

dat daar de heks woont, denk je niet mama?

Het antwoord van de moeder hoorde ik niet omdat ze

verder wandelden, maar het meisje heeft vanzelfsprekend 

gelijk, natuurlijk woont hier een heks, maar dan wel

een aardige, zonder toverkracht, helaas ;-))

Ik wens je een goed weekend en fijne paasdagen

-X-

Gevonden

Ooh, weet je nog dat je gewoon naar een rommelmarkt

kon gaan, of een kringloopwinkel, dat lijkt alweer zo lang

geleden, zeker zo'n rommelmarkt waar mensen met een

kleedje op de grond met hun dingetjes in het zonnetje zaten.

Dit is zo ongeveer het seizoen dat die weer zouden beginnen,

en zelfs niet in mijn somberste fantasie zou ik ooit bedacht

hebben dat niet meer mogelijk  zou zijn, maar wie wel?

Gek ook eigenlijk hoe snel je toch weer aan veranderingen

gewend raakt, want ik zou er nu niet aan moeten denken

met al die mensen zo op een kluitje bij elkaar...

Maar evengoed mis ik het wel, gewoon een beetje rond

slenteren, je oog op iets laten vallen wat naar je glimlacht.

Iets waarvan je niet wist dat je het zocht maar toen je het 

het zag het plotseling heel graag wilde hebben.

Het oppakken, bekijken, bedenken of je het nodig hebt,

dat heb je natuurlijk nooit, beetje onderhandelen over

de prijs en het uiteindelijk al dan niet meenemen.

Oh ja zeg, daar zou ik echt zin in hebben, maar het kan 

gewoon niet, zoals vele dingen nu niet kunnen.

Tot mijn grote plezier vond ik wel wat dingen op straat

terwijl ik een ommetje maakte met P. die overigens echt een

 hekel heeft aan dat gescharrel met tweedehands rommel.

(dat zijn natuurlijk zijn woorden niet de mijne, haha)

Eerst vond ik een kruk, iemand had van alles buiten gezet,

ook serviesgoed enzo, een geweldige kruk, mag ik wel zeggen

 zelfs P. vond hem nog wel te doen en dat is al heel wat.

Ook vond ik nog een kratje, ik ben dol op kratjes, 

waarschijnlijk heeft er sla of zoiets in gezeten op de markt,

ik wilde het gebruiken voor mijn wol maar het is iets te groot.

Nu staan er planten in op het tuintafeltje, ook fijn :-))

En zo had ik toch nog een beetje het 'kijk eens wat ik 

gevonden heb' gevoel, alles wat de dag opfleurt is 

welkom, denk je niet?

Ik wens je een goede dag, hou de moed er in.

-X-

Muts

Eén van de allerleukste dingen om te breien of te haken

voor kleine kindjes vind ik wel mutsen, het is niet al te 

veel werk en er zijn vele varianten mogelijk.

Ik maakte er al verschillende voor mijn kleinzoon Timo

en regelmatig krijg ik foto's van hem met een door mij

gemaakte muts, dat zijn van die 'aaah, wat lief' momenten.

Hoewel eigenlijk elk filmpje of foto bij mij die reactie

oproept, met of zonder muts, haha.

Voor de lol tekende ik allemaal mutsen die ik zou kunnen

maken, niet dat ik dat echt ga doen, hoeveel mutsen heeft

zo'n kleintje nu helemaal nodig, maar de blauwe linksboven 

en de aardbeienmuts heb ik wel gemaakt.

Op Instagram kreeg ik wat reacties van mensen die vonden

dat een roze muts niet kon voor een jongetje, ik zie daar zelf

niet zo'n bezwaar in, misschien zou de vraag moeten zijn;

wil je een baby een aardebei op zijn hoofdje zetten ;-)?

Ik vond het gewoon leuk om te proberen en of Timo hem

ooit zal dragen is aan zijn ouders, mij maakt het niets uit.

Ik gebruik nooit patronen voor mijn haak-en breiwerk, ik 

begin gewoon ergens en ik zie wel of het wat wordt, vaak

lukt het ook helemaal niet, maar ik hou van het proces

van proberen, nog eens en nog eens..

Wel kocht ik als basis voor alle baby dingetjes die ik maakte 

een breiboek van Phildar, zodat ik in ieder geval een 

idee heb van de juiste maten, je kan die baby breiboeken

gewoon online bestellen, mocht je ook zin hebben

in wat handwerk voor kleine kinderen.

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Gewoon de spullen op straat

Toen ik in het huis van mijn moeder logeerde, 

waren we niet alleen aan het opruimen, daar was het

veel te heet voor en af en toe wilde ik ook wel eens iets

anders dan al die spullen uitzoeken, dus op de zondagen

bezochten we af en toe wat rommelmarkten.

(haha, terwijl ik het typ, denk ik, dat klopt niet, 

rommelmarkten is ook spullen uitzoeken, maar dan

net anders natuurlijk, enfin...)

De allerleukste rommelmarkten vind ik die worden 

gehouden ergens in een dorp en dat er dan ergens een

straat is afgezet en iedereen zijn spullen daar neer zet.

Het ziet er vaak een beetje suffig uit, maar dat vind ik

er nu net zo heerlijk aan, niks geen hippe overvolle 

markten maar gewoon de halve huisraad op straat.

Het liefst maak ik ook met iedereen waar ik iets wil 

kopen even een praatje, vaak krijg je een mooi verhaal

te horen over de koopwaar of waarom ze daar staan.

Op deze markt moest ik heel nodig naar de wc, dus ik 

vroeg aan een mevrouw of die er was, nee, eigenlijk 

niet voor bezoekers maar ze wilde het wel even regelen.

(en dat allemaal in het heerlijke Vlaams)

Dus ze riep een oude man met zo'n oranje jasje ten teken

dat hij van de organisatie was, ik mocht met hem mee

lopen, helemaal naar de andere kant van de straat.

De man liep nogal hard en ik erachter aan, haha, zie je

het voor je, met een rood hoofd van de hitte..

Daar mocht ik bij iemand thuis naar de wc, geweldig.

Daarna ben ik de mevrouw nog even gaan bedanken,

dat vond ze niet nodig, het is toch fijn als we elkaar

een beetje kunnen helpen, zei ze, en zo is het!

Ps. na een week of wat hard werken, opende ik gisteren
mijn part-time-pop-up winkeltje weer voor een week.
Daar staan allerlei dingen in die ik vond op de bezochte
marktjes (alles wat je bezit is onderweg naar anderen ;-)
en handwerk wat ik haakte deze zomer..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Winkeltje spelen

Van het weekend ruimde ik mijn kast op waarin alle 

spullen van de webshop liggen, ik heb alles eens netjes

uitgesorteerd, een fijn werkje want ik hou van opruimen.

Haha, dat klinkt wel heel huisvrouwerig, wat natuurlijk geen

woord is, maar ik word er kalm van; alles uit een kast halen

en dan helemaal opnieuw inruimen, echt heel fijn,

vooral als ik het klaar is :-)

Vanaf morgen ga ik de webwinkel eens een paar weken 

dicht doen, dan kan ik deze dagen de laatste bestellingen

inpakken, vrijdag ga ik naar mijn moeder, van het weekend 

ga ik mijn koffer pakken en dan naar Wenen.

Het afgelopen half jaar had ik het er maar druk mee;

spullen fotograferen, dat doe ik allemaal op het hoekje

van mijn bureau, foto's bewerken, in de winkel zetten

(ik vind het knap van mezelf dat me dat steeds lukt)

dingen maken, kaarten tekenen en inpakken..

Het was een beetje hollen of stilstaan, sommige dagen had

ik veel bestellingen en dan was ik de hele dag bezig,

andere dagen geen enkele order en dan dacht ik dat

ik de winkel wel kon sluiten omdat niemand het leuk vond..

Soms maakte ik een fout, niet zo heel vaak gelukkig en

stuurde ik het verkeerde of te weinig op maar ik heb alles

kunnen herstellen en ik heb vele enthousiaste berichten

gehad over mijn pakjes, heel erg fijn..

Maar nu, even pas op de plaats, nieuwe energie op doen,

en ergens in maart zal ik de winkel weer open doen.

Als je ooit iets bestelde; hartelijk bedankt daar voor,

het is heel fijn als je werk gewaardeerd wordt, echt!

Ik wens je een fijne dag

-X-

Voorwinteren en een give away

Sinds een paar dagen heb ik weer een dikke trui aan in

huis, ik vind het echt nog te vroeg voor de verwarming 

en het eerste virus van dit jaar heeft ons huis al bereikt..

(zo klinkt het een beetje eng, haha, alsof ze buiten in een soort

mist rondwaren en dan door de brievenbus naar binnen komen)

En oh, ik ben zo'n ongelofelijke koukleum, het hele begrip 

opvliegers is volledig aan mij voorbij gegaan, ik heb het juist

in de omgekeerde zin, een soort van bibberaanvallen :-)

Dus ik wapen mij met enorme wollen vesten, dikke dekens,

en natuurlijk wanten, waarvan ik een mandje vol heb, want 

ik raak er regelmatig eentje kwijt.

Soms zie je ook wel eens zo'n eenzame want op straat

liggen dat vind ik altijd een beetje zielig..

Ik heb er ondertussen een hele stapel gehaakt, waarvan er

een aantal zijn voor mijzelf, nog een paar als cadeautjes

en de rest staat in de webwinkel te koop.

Nu leek het mij een leuk idee om een paar weg te geven,

mocht je ook behoefte hebben aan Warme handjes, kijk dan 

hier op de pagina handwerk staan er een heleboel.

Laat mij weten welke je graag zou willen ontvangen

en misschien stuur ik ze wel naar jou, tenzij ze natuurlijk

inmiddels verkocht zijn (dat is dan weer fijn voor mij)

Je mag ook een tweede keuze opgeven, je kan hier reageren,

maar ook op Instagram als je dat makkelijker vind.

Ik zal ze maandag weggeven (even duidelijk zijn, Ingrid ;-)

Ik wens je een heel fijn weekend, ik geloof dat we nog even

gaan nazomers maar je zou ook kunnen zeggen; voorwinteren

(zo voelt het voor mij)

-X-

Little beach house..

Wij gingen vroeger nooit op vakantie, daar waren

om het zo maar te zeggen de middelen niet voor,

maar een paar zomers hadden wij een kotje,

zo noemden wij het strandhuisje wat wij huurden.

Het was niet zo'n mooie als deze, het was een vierkant

hokje in een rij, de ene helft was groen en de 

andere helft was wit geverfd, tegen de duinen aan

erbij hoorde een grote sleutel met een blokje

eraan waar het nummer van het huisje op stond..

Als het mooi weer was, in de eindeloze zee 

van tijd die de grote vakantie was, weet je nog,

de vakantie heeft nooit meer zo lang geduurd

als toen, maakten wij broodjes klaar, pakten 

onze tassen, ik had zo'n geruite met een vakje 

er op, waar je een briefje in kon doen met je naam,

en fietsten wij langs het paadje naar het strand.

Het was niet zo ver fietsen, en dat was maar 

goed ook want ik fietste staande op de pedalen,

dat heb ik jaren gedaan want ik durfde niet zo goed

te gaan zitten en trappen tegelijk..

Daarna sjokten we over het schijnbaar eindeloze 

duinpad richting het strand, waar we dan nog een 

kilometer of wat over moesten wandelen om

bij het hokje te komen..

Het stelde niet zo veel voor het hokje, er stonden enkel

een oranje canvas windscherm en twee houten 

strandstoelen in, van die stoelen die zo lastig 

uit te klappen zijn, maar wij vonden het geweldig.

Zo snel als wij konden trokken wij onze zwempakken

aan en renden naar de zee om als eerste 'door' te zijn.

Wat zoveel betekende als met je hoofd onder water.

Aan het begin van elke zomervakantie kreeg wij

(mijn broer, zus en ik) een plastic luchtbedje en 

een Donald Duckpocket die wij moesten delen.

Daar werden hele schema's voor bedacht wie wat

wanneer kreeg, maar als je een van de twee dan 

eindelijk in handen had, oh wat een plezier..

(het luchtbedje was vaak al na 3 dagen lek en de 

pocket helemaal uit vorm door al het zand,

ondanks dat waren beide een kostbaar bezit)

Ik denk niet zo vaak aan vroeger, er is niet heel 

veel feestelijks om aan terug te denken maar 

het kotje, de dagen op het strand dat waren 

dagen met een gouden randje, magisch, dus daar

 ga ik in gedachten nog wel eens naar terug..

Net als dit weekend, toen ik dit knipvel tekende

voor de webwinkel tekende, ik bedacht me dat het

leuk zou zijn om wat zand en schelpen mee te sturen,

mocht iemand het leuk vinden om het te maken.

Dus wij reden naar het strand, daar zocht ik schelpen,

en schepte een emmertje vol met zand

en ging even liggen op het zand en terwijl 

ik daar zo lag, zag ik mijzelf in gedachten rennen 

over het strand, in mijn blauwe badpak met een 

lek luchtbedje onder mijn arm, blij, huppelend,

en ik verlangde even naar dat perfecte moment

in de tijd, inmiddels lang vervlogen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Tulip fields..

Een week of wat geleden gingen wij naar 

Den Haag, dat doen we zo heel af en toe, daar is 

een tentje waar je Indonesisch kan eten, P kwam 

daar al in zijn studententijd en soms wil hij even 

zien of het er nog is en het eten nog steeds zo lekker..

We reden een beetje binnendoor omdat ik graag

de bollenvelden wilde zien, die zag ik vorig jaar 

voor het eerst en ik vond het nogal bijzonder.

(beetje hysterisch ook, al die kleuren, dat wel)

Naarmate wij de velden naderden werd het steeds 

drukker op de weg, het was zondagmiddag, 

en wij waren bepaald niet de enige die op dit

 idee kwamen (soms ben je gewoon niet origineel:-)

Bussen, auto's, het was een gekkenhuis, zelfs 

de bermen stonden vol en we moesten moeite doen

om de auto ergens kwijt te raken..

Evenzo veel moeite moest ik doen om een foto

te nemen waar geen mensen opstonden, hele hordes

liepen door de velden, met selfiesticks

(oh dat vind ik toch zoiets, leuk misschien als

 je 15 bent, maar anders..)

Liggend tussen de bloemen, de een nog in een 

gekkere pose dan de ander..ondanks de bordjes

waarop stond dat je niet tussen de bloemen mocht staan.

Ook maakte ik van verschillende families een 

portret, hun camera werd gewoon in mijn handen 

geduwd en dan kreeg ik ook nog aanwijzingen..

Camera to the left, do it again, please..

Oh haha, ik ben dol op aanwijzingen,

maar dit was toch een beetje te gek allemaal,

dus ik luisterde niet en klikte maar wat..

Nadat ik een paar foto's had genomen en wij 

eindelijk weg konden rijden (in de file) mijmerde 

ik even over dit hele merkwaardige uitje.

 Over of het door de explosie van kleuren kwam

dat iedereen zo over zijn toeren leek en aan de Japanse

familie die bij thuiskomst ziet dat de foto van de

hele familie in een bollenveld, door mij genomen,

onscherp blijkt te zijn..

En terwijl we daar zo reden op weg naar Den Haag,

zag ik in de kant van de weg, een enkele tulp staan,

helemaal alleen en dat vond ik misschien nog wel 

de mooiste die ik die middag gezien had, 

die eigenwijze tulp die dacht, haha, ik ga niet 

tussen de anderen staan, ik vind het hier veel fijner..

En oja, het eettentje was er nog en het eten was 

nog steeds zo lekker, P was weer gerustgesteld ;-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Early bird..

Het mooiste moment van de dag, op onverwachte 

zomerse dagen als deze zijn wat mij betreft

het vroege uur, ik ben altijd vroeg wakker,

altijd voor zevenen, buiten in de tuin.

Het is natuurlijk helemaal mijn tuin niet, dat geeft

ook helemaal niets, ik kan er naar kijken en 

je hoeft iets niet te bezitten om ervan te kunnen genieten.

Ik heb ongeveer een metertje tegen mijn huisje aan,

waar een stoel staat en een tafeltje, waar ik erg 

aan gehecht ben als een van de weinige dingen,

het is een oud keukentafeltje uit de tijd 

dat ik nog in Kattendijke woonde, dat was nog

voordat ik begon met bloggen, ik wist toen 

niet eens wat een blog was..

Het tafeltje is inmiddels helemaal versleten, 

afgebladderd en oud, maar het staat nog steeds,

ook al wankelt het een beetje (soms voel ik me een

beetje verwant met het tafeltje, haha)

Het is het tafeltje waar ik spelletjes aan deed met Judith

en waar ik 's nachts soms aan zat te wachten

al ik niet kon slapen omdat Daan de stad in

was en nog steeds niet thuis was en ik me zorgen 

maakte of hij wel het licht van zijn fiets aan had

gedaan terwijl hij over het gevaarlijke donkere

dijkje naar huis moest fietsen..

Ik heb een zeiltje over het tafeltje heen gelegd,

om het te beschermen tegen verder verval,

er op staan wat kruiden en een geranium, bij wijze

van het 'eigen tuintje' gevoel er ligt ook een steen op

in de vorm van een hart die ik ooit eens vond.

Enfin, op het vroege uur, zit ik dan op de stoel

met een glaasje koffie, ik drink altijd koffie uit

een glas, dat ziet er lekkerder uit en ik luister

naar de vogels die boven het geruis van de weg

in de verte heen zingen.

Als ik geluk heb hoor ik de duif koeren, dat 

maakt het echt een zomerochtend, ik zie hem 

nooit want hij zit ergens verscholen tussen de 

bladeren van de grote bomen, die in de tuinen staan.

De zon komt op aan deze kant van de tuin en 

het gefilterde licht is zacht en goudachtig, precies 

wat je nodig hebt zo vroeg op de dag.

Dan zit ik daar een beetje wakker te worden en soms

als je heel goed luistert hoor ik ineens de gesprekken

die gevoerd zijn aan het tafeltje, hoor ik de 

kinderen lachen en dat vervult mij met melancholie,

maar net voordat ik sentimenteel wordt, is de koffie 

op en ga ik naar binnen..

Het is een mooi moment van de dag, net voordat 

de hele wereld wakker wordt en ik koester deze,

net als mijn tuintje van een meter breed.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Wait and see..

Vorig jaar om deze tijd was ik nog maar net 

begonnen met het boek Lov-ing wool,

zo heette het toen nog niet, de werktitel was 

het-iets-met-wol-boek, ook leuk maar ik denk niet 

dat de uitgever dat een goed titel idee had gevonden..

Het leuk van dingen maken is natuurlijk het proces,

dat je ergens aan gaat beginnen en dat je zelf 

eigenlijk ook nog niet weet wat het gaat worden.

Dat je wel een idee hebt van een richting maar

dat je benieuwd bent wat je er zelf van gaat maken.

De meeste dingen ontstaan bij toeval, je ziet iets

en ineens denk je; ah ja dat zou ik kunnen doen,

dat zijn meteen ook de allerfijnste momenten 

in het proces, alsof de mist optrekt en je het

ineens heel helder ziet..

Op de een of andere manier kan ik dat proces 

niet versnellen, het idee komt als het komt.

Dat vind ik ook helemaal niet erg, het is juist de

charme ervan, het enige wat ik nodig heb is 

vertrouwen dat het wel zal komen..

Ik had geen enkele zelfmaker in mijn hoofd 

toen ik begon, ik dacht enkel iets met wol,

schreef dat op (letterlijk) en ik liet het met rust,

na een paar dagen kwam het eerste idee al 

langs drijven en ben ik begonnen..

Het is zoiets als eindelijk het begin van een 

bolletje wol vinden, als je de draad te pakken 

hebt kan je het afwikkelen..

Nu het boek klaar is, denk ik, aah dit is het geworden..

Ik heb geen idee hoe het bij anderen werkt,

maar ik kan je aanraden om het eens te proberen.

Een richting voor iets te verzinnen, het vervolgens 

laten gaan, er vertrouwen in hebben dat het goed komt

en gewoon zien hoe de dingen zich ontvouwen..

(misschien geldt dit wel voor het leven in het algemeen :-)

Ik wil natuurlijk iedereen hartelijk bedanken

voor alle leuke reacties op het boek, heel fijn.

Ik wil graag een boek sturen naar Liza Veenendaal en 

de kaarten naar Simone de Klerk, als jullie je adres

mailen dan stuur ik het op.

Alle foto's bij dit bericht zijn gemaakt voor het boek,

allemaal varianten van foto's die in het boek staan,

van sommige dingen maakte ik er wel 20 verschillende.

Ik wens je een heel mooi weekend

(ooh dat weer, eindelijk, zo fijn)

-X-

Blessings..

Het lijk mij vandaag een perfecte dag

om even stil te staan bij al onze zegeningen,

die we, in ieder geval ik, nogal eens vergeten

in alle drukte met en over de Dingen..

Ik wens je een stralende dag

-X-

Bookparty #2 and a little give-away

En in gedachten nog even terug naar het feestje,

alsof ik het ooit zou vergeten, zoveel mensen

die speciaal voor mij kwamen, echt heel bijzonder..

 Van te voren zie ik altijd een beetje op

tegen dingen waarbij veel mensen aanwezig zijn,

ik had bijvoorbeeld vroeger al een hekel 

aan schoolreisjes, hoewel ik erg uit zag naar 

de witte kadetjes met hagelslag en kaas

die ik dan meekreeg ;-) was het een fijne dag..

Ik signeerde boeken alsof ik nooit anders deed,

kreeg stapels kadootjes alsof het een verjaardag was

en zoveel bloemen dat ik ze niet ineens allemaal 

mee kon nemen, ik had er geen plek voor gehad,

aan het einde van de middag heb ik ze gedeeld

met de mensen die mij hielpen met opruimen.

Maar vooral heb ik veel gepraat, met iedereen

veel te kort natuurlijk, ik was het liefste even met

een ieder apart gaan zitten, maar daarvoor 

was het veel te druk..

Waar ik nog helemaal niet aan toe was gekomen,

ik had tenslotte een kleine blogvakantie is 

om een exemplaar van het boek weg te geven.

Mocht je zin hebben in een gesigneerd exemplaar,

het mag ok zonder handtekening als je dat liever wil.

Laat hieronder een reactie achter en dan zal ik het

vrijdag weggeven, ik zal het niet vergeten deze keer,

net als de kaarten die ik laatst weggaf, ik stuurde

via Instagram al een setje naar iemand maar 

ik doe dat gewoon even over om het goed te maken.

Laat in je reactie even weten of je een setje

kaarten wil of het boek, of misschien wel allebei..

Ik kijk met grote tevredenheid terug op het maken

van dit boek, het was een prettig en vloeiend proces,

ik heb het gevoel dat ik het nu kan, boeken maken.

Het feestje was een mooie afsluiting van deze periode.

Wat mij het meest zal bijblijven is het Goede gevoel,

de bijzonder prettige sfeer met al deze mensen samen.

Wat ik ervan op heb gestoken is dat ik het aandurfde 

om in de stressvolle dagen ernaar toe,

een aantal mensen te benaderen en te zeggen wat er

speelde en dat dat zo goed uitpakte, de reacties

waren hartverwarmend, het heeft mij gesteund

en door alles heen geloodst..

Daarnaast heb ik opnieuw ervaren dat, ook al

denk je van niet, je jezelf altijd weer kan oprapen

en boven jezelf uit kunt stijgen, en ha,

als ik het kan..kan jij het ook..want..

-X-

Ps. de foto's zijn gemaakt door Liesbeth van Sloppop

de foto's van het bericht van gisteren zijn gemaakt

door Sabien van Engelpunt.

Bookparty #1

Aah, hef boekenfeestje is al weer zo lang geleden,

lijkt het, ik zal mijn best doen het gevoel ervan weer

even boven te halen, of eigenlijk moet ik beginnen

met de aanloop er naar toe, natuurlijk..

In de dagen voor het feestje gebeurden er een aantal dingen,

waardoor ik zo van mijn sokken was geblazen,

of is het uit mijn sokken, dat ik de vrijdag ervoor op 

het punt stond het hele feestje te laten voor wat het was..

Na wat koortsachtig overleg met mijn achterban zoals 

Fem en mijn kinderen, oh de zege van volwassen kinderen,

bij wie je altijd terecht kan, besloot ik eens diep

adem te halen, de schouders naar achter en het hoofd

rechtop te zetten en een ticket voor een goede
dag te pakken om hem op zondag te gebruiken..

Ik had wel de hele tijd een liedje in mijn hoofd,

it's my party and I 'll cry if I want to..haha

(hoewel het in dit geval niet om een vriendje ging)

Op zondagochtend appte ik nog wat vriendinnen en 

een soort van liefdevol netwerk sloot zich om mij heen

en ik voelde mij gedragen en gesteund, trok mijn feestelijke

jurk aan, deed rode lippenstift op en ging..

Wij zetten het eten neer, maakten de signeertafel

in orde (zie je het kleine houten doosje, daar zaten mijn 

potloden en pen in, de brei-en haaknaalden waren 

een kadootje voor een ieder die meteen wilde beginnen..)

Een paar vriendinnen waren wat eerder gekomen,

voor de morele steun en om te helpen alles klaar

te zetten, ook werd het boek natuurlijk bekeken..

Zoals hier door Fem, die al vroeg uit Vlissingen vertrok

en Roos, die de teksten redigeerde, zo'n plezier om 

met haar samen te werken..

Streng doch rechtvaardig, er zijn weinig mensen van wie 

ik kan verdragen dat ze zeggen, nee, joh, dat kan je beter,

doe maar even opnieuw, ze heeft natuurlijk ook altijd gelijk:-)

En dan het moment dat de mensen binnekomen,

oude bekenden, anderen die ik enkel van naam ken,

maar zo fijn ze eens in het echt te ontmoeten..

Het raarste gevoel van zo'n middag is dat je iedereen

met jouw boek in de hand ziet, er naar kijkt, iets van vind

en het niet meer echt van jou is, ik weet niet precies 

hoe ik het uit moet leggen maar het is zoiets 

dat het zijn eigen weg gaat, ik moet het ook echt

laten gaan, van mij maar ook weer niet..

Gelukkig zijn de reacties echt ongelofelijk lovend,

ik heb zoveel aardige woorden gehoord, heel fijn

en ook een beetje een opluchting..

Als je 8 maanden in je eigen universum aan het werk

bent is het soms lastig te beoordelen wat anderen

er van vinden..

Enfin, morgen nog maar wat foto's want het is 

onmogelijk deze middag in een blogpost te vatten,

misschien kan het ook wel niet in twee

(maar dat doe ik toch)

Ik wens je een stralende maandag, het weer (ohoh)

zit eindelijk in een stijgende lijn..

-X-

Bonbon

Nest

Deze dagen staan in het teken van het boek,

ik geloof niet dat ik nog ruimte in mijn

hoofd heb om over iets anders te denken of te praten..

Gisteren was ik de hele dag bij Twirre in 

haar winkel Handmade Heaven, waar we de etalage

en de winkel in orde maakten voor zondag..

Daarnaast ben ik een beetje overweldigt door 

alle reacties op de social media, met allerlei

enthousiaste berichten en lofzangen op het boek,

echt heel erg fijn en ik probeer overal op te reageren,

maar ik mis ook wel eens een bericht..

Ik vind het heel erg fijn om te horen dat 

het gewaardeerd wordt, tijdens het proces van 

het maken zit ik in een soort bubbel en

kan ik op den duur nog moeilijk beoordelen

of het nog leuk is, ik zag elke centimeter

van het boek zo vaak..

Vandaag blijf ik even op het nest, ik ga 

booschappenlijstjes maken en me verder voorbereiden

op het feestje, het is een soort marathon 

dit hele gebeuren en ik zal blij zijn

als het zondag is en ik aan de finish zit, met 

stapels boeken, lekkere dingen en vooral

allerlei leuke mensen die langskomen.

Je bent natuurlijk van harte welkom, 

je kan er altijd een dagje Amsterdam van maken,

ik zeg, doe eens gek..

(dat doe ik ook al de hele week, haha)

Hoe dan ook, ik wens je een heel fijn weekend,

-X-

Book days..

Al dagen was ik bezig om de komst van de boeken

en vooral het inpakken ervan aan het voorbereiden.

We vouwden doosjes, bestelden leuke zakken,

de printer draaide overuren voor de kaartjes die er bij 

moesten, en gisteren was het dan zover..

Om een uur of 10 zouden ze bezorgd worden,

ware het niet dat we om half 11 gemaild werden

door iemand van de uitgever, dat de chauffeur 

vlak bij ons was geweest, aan het begin van de dijk,

maar weer rechtsomkeer had gemaakt.

Er staat namelijk een bordje dat er geen vracht-

wagens in mogen, niet dat iemand zich daar

ooit iets van aantrekt, maar hij wel..(brave man)

Daar zaten we dan, in gedachten zag

 ik de man met zijn wagentje steeds verder weg rijden,

dwalend door het land (met mijn boeken!)

Na een eindeloos heen en weer gebel, we moesten

de boeken echt hebben, anders zou het zorgvuldig

gemaakte tijdsplan als een kaartenhuis ineenstorten.

Uiteindelijk wilde de chauffeur wel omdraaien

en kwam lopend de dijk op met de boeken op een karretje..

Het is een wonderlijke ervaring Zoveel van je eigen

boeken tegelijk, ik signeerde ze allemaal,

ik heb het niet op naam gedaan, daar was werkelijk 

geen beginnen aan, ik deed een 'algemene signering'

zoals iemand zo mooi vroeg op het opmerkingen,

formulier, ook signeerde ik de boeken die niet

net gesigneerd moesten worden, ohoh, 

maar ik deed alles met potlood, dus je kan 

het gewoon uitgummen, als je wil :-)

Ik pakte in, P printte de adresstickers en stuurde 

mij de pakbonnen voor alle extra bestellingen

die mee moesten, het was een chaos, en mocht

er iets ontbreken aan je pakje, of de verkeerde kaart

zit er bij, laat het even weten, dan stuur ik het na..

Ik deed mijn uiterste best of zoals wij zeggen,

we werkten ons de takke, geen idee waar dat vandaan

komt, en om half 5 konden alle boeken, ingepakt

en wel naar de sigarenboer, waarvan ik je de 

krachtterm zal besparen die hij uitriep toen hij zag 

wat er allemaal ingescand moest worden vlak 

voordat de postwagen ze op zou halen :-)

Volledig gesloopt stortte ik daarna op de bank,

maar wel tevreden dat het gelukt was of genageld

zoals ik zei, maar volgens P (die je als een soort

geest in de deuropening ziet, al sjouwend)

was dat dan weer geen echte uitdrukking..

Maakt allemaal niet uit, we namen deze berg,

en vandaag ga ik naar Handmade heaven om

de winkel te versieren voor het feestje zondag..

Oja, mocht je op het feestje komen, ik ben die 

vermoeide, vrouw met wallen en het grijze haar, 

met een ietwat verwilderde blik in haar ogen

die achter de tafel hangt met een potlood in haar hand,

haha, dan weet je dat maar!

Ik wens je een fijne dag

-X-

Knitting and a little DIY

De dagen zijn gevuld van de ochtend tot de avond,

allerlei voorbereidingen voor het feestje

en de verkoop van de enorme stapels boeken en 

het inpakken en verzenden van bestellingen.

Zondag wilde ik alle tekeningen en kaarten

 printen, ik zat echt in de goede werkflow.

(als je dat voelt moet je er gebruik van maken)

Ik was net lekker bezig en toen was de printerinkt 

op, aaah nee, weg was de viool muziek die

geklonken zou hebben als mijn leven een film was:-)

Meteen besteld, maar ik heb gisteren de hele

dag zitten wachten, ze zouden het om 11 uur

brengen, ze waren er om 6 uur, dat noemen

ze een tijdsindicatie, oh haha...dat ga ik onthouden

voor het geval ik ook eens wat vertraagd ben..

Op van deze drukke dagen zie ik uit naar de

avond wanneer ik op de bank kan zakken 

met een fijne serie op Netflix, 

Op het moment ben ik in de ban van

 Outlander, over een vrouw die leeft in 1945

en via een soort magie tweehonderd jaar eerder

in Schotland terecht komt, heerlijk, ik wil ook wel

met zo'n Schot op een paard door de Hooglanden

galopperen maar omdat mijn leven niet zo heel 

magisch is, geniet ik er van en ondertussen 

brei of haak ik, gewoon ter ontspanning..

En ik weet niet of het aan die stoere Schotten

lag, maar ik probeerde maar wat en ik zag er een 

hartje in, en ik het patroontje wat aangepast,

net zolang tot ik dacht dat het goed was..

Ik hoop dat het goed leesbaar is, deze keer,

je maakt het hele hartje in ribbels, je breit dus

alleen rechte steken, het is heel makkelijk.

Als het niet in een keer lukt, gewoon nog een 

keer proberen, dat vind ik juist het leuke aan 

handwerken, gewoon lekker bezig zijn..

Vandaag komen als het goed is, de boeken,

dozen vol, dus een ieder die er eentje besteld heeft,

er begint schot in de zaak te komen (ooh,

dat zag ik pas toen ik het typte, het maakt nogal

indruk die Schotten..;-)

Nu hoop ik natuurlijk dat de bezorger op tijd is

en niet weer een uur of 7 vertraging heeft, want dan 

zit ik de hele avond boeken te signeren in plaats 

van een beetje breien op de bank..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Lov-ing wool

Donderdagmiddag ging P. naar mijn uitgever,

hij neemt mijn zaken waar over mijn boeken,

ik kan prima een gesprek hebben over inhoud,

een nieuw idee, dat soort dingen maar zodra er iets 

is wat gaat over contracten enzo, ga ik op blanco..

Ik ben totaal niet zakelijk en wat meer is ik vat alles

persoonlijk op dus ik ben geen goede onderhandelaar..

In de auto belde hij even, hij had het nieuwe boek 

bij zich, oooh fijn, maar hij stond in de file, aaah..

Hij deed uren over het stukje Utrecht-Amsterdam,

maar eindelijk was hij er dan met het boek..

Dat is altijd een heel gek moment, ik heb er 8 

maanden aan gewerkt en mee geleefd.

Ik bekeek alle foto'd honderden keren, schreef teksten

opnieuw, dus ik ken elke centimeter, wat zeg ik,

elke millimeter ervan en toch is het anders,

ik moet er altijd even aan wennen, tot me nemen..

Het is bekend en toch ook weer niet, het is vooral

niet meer iets waar ik mee bezig ben, maar een feit.

Keuzes zijn gemaakt en ik kan er niets meer

aan veranderen, nu gaat het de wereld in,

en mensen vinden het leuk, of niet, ze kopen het

of laten het liggen, gaan er iets uit maken,

of denken het zal wel..

Wat men (wie is Men eigenlijk:-) er ook van vind,

dit is wat ik gemaakt heb, met alle liefde, aandacht

en tijd die ik had (en al het geploeter wat je niet ziet)

Ik laat het boek gaan, ik hoef er niet meer 

aan te denken, dat heb ik allemaal al gedaan, haha.

Nu heb ik ineens (nu ja, ineens) een stapel,

een eigen stapeltje boeken hoe leuk is dat!

Binnenkort volgt er nog wel een give-away 

maar ik heb er zelf ook nog maar eentje in huis,

ze worden morgen pas uitgeleverd.

Nu volgt er een drukke week, ik moet alle 

bestellingen inpakken en signeren, dat zijn er 

vele malen meer dan ik gedacht had, bedankt,

als je een boek bestelde, heel erg fijn.

Daarnaast moet het hele boekenfeestje nog georganiseerd,

ik ben natuurlijk geen beroemdheid, voor wie

alles geregeld wordt, ik regel

het zelf en dat is echt veel werk, ik weet dan

ook niet of ik eraan toe kom om elke dag 

een blogbericht te maken, ik zal zien hoe het loopt.

Ik wens je een fijne dag

-X-