Blaadjes

Nu het alweer maandag is, de weken gaan zo snel

voorbij, dacht ik vanochtend tijdens het koffie drinken,

buiten, ik drink het liefste koffie buiten, zolang het kan.

Gewoon even daar zitten, naar de tuin kijken en op de 

achtergrond dan de vogels die fluiten, oh nee, eigenlijk hoor je

het gezoem van het verkeer in de verte op de ring, maar dat

doet natuurlijk afbreuk aan mijn mooie beschrijving ;-)

Ook dacht ik wat ik dan zou kunnen vertellen over het weekend,

maar ik kwam niet tot zoveel, er schoten wel wat dingen door

mijn hoofd; mooi zacht herfstweer, webwinkeldingen, fietsen,

breien, bestellingen inpakken, bootjes vouwen, maar geen van

allen bracht mij naar een verhaal wat ik zou kunnen vertellen..

Eigenlijk was ik wel tevreden met die conclusie, ik hou van

die naamloze kabbelende dagen die je je nooit meer precies

kan herinneren maar waar je later nog wel eens naar terug

kan verlangen als de tijden wat roeriger zijn..

Daar dacht ik aan vanochtend toen ik mijn koffie dronk,

terwijl ik keek naar de blaadjes die uit de beuk dwarrelden,

 wat een prachtig gezicht.

  Als je de tijd hebt of beter gezegd neemt,

zou je dat ook eens even moeten doen; kijken naar het 

trage kalme zweven van de blaadjes en je gedachten, net zo

 door je hoofd laten dwarrelen, heel fijn, echt waar..

Oh ja, bedankt voor de reacties op de wantjes, ik zou ze graag

willen sturen naar Sandra, als je mij je adres wil mailen, dank je.

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Little house

Al jaren droom ik van een huisje op het platteland,

en dan het allerliefst in Frankrijk..

Ik heb altijd gedacht dat gaat er van komen...later..

bij wijze van een soort beloning van al het geploeter,

harde werk, verwerken van teleurstellingen,

het bijstellen van plannen en ga zo maar voort.

Maar ik realiseer me steeds meer dat het nu later is,

en wat meer is dat dat huisje er nooit gaat komen.

Met mijn wiebelige inkomen kan ik er geen 

in Nederland kopen en in Frankrijk staan 

wel bouwvalletjes te koop die ik nog wel 

zou kunnen betalen, ik heb jaren gespaard,

mijzelf van alles ontzegd, zuinig geleefd,

allemaal voor het grote plan..

of zoals ik het zelf dacht; de grote beloning..

Maar alleen een bouwval is niet genoeg,

daar komen zoveel kosten bij, dak repareren,

nieuwe keuken, elektriciteit en weet ik het allemaal

meer, dat het onbetaalbaar wordt.

Toch speur ik elke dag het internet af, een half uurtje

na het eten, bekijk ik foto's, mail naar makelaars,

stuur linkjes door naar mijn zoon Daan.

Zo van; wat denk je van deze, meestal komt hij dan

met een ontnuchterende opsomming van de kosten,

waardoor de gedachte van dat huis 

als een zeepbel uit elkaar spat..

Een keer was ik heel dichtbij maar nu denk ik

misschien is het maar goed dat het niet door is gegaan,

wie weet wat ik allemaal tegen was gekomen

en had ik nu tot aan mijn nek in de schulden gezeten..

Toch ben ik nog niet bereid het helemaal los 

te laten, hoewel dat punt steeds dichter bij komt.

De grootste teleurstelling is eigenlijk dat er 

helemaal geen pot goud aan het einde van de 

regenboog ligt, er komt geen magisch-later-moment

dat alles vergeven en vergeten is, en dat ik 

helemaal tevreden met alles in mijn Franse huisje

taarten ga bakken en in mijn moestuintje zal werken..

Toch blijf ik naar huisjes op het platteland kijken

want ook al zal ik er in echt nooit in wonen,

een half uurtje per dag kan ik het wel in gedachten..

Ik wens je een heel goed weekend

en mocht je toevallig weten van een betaalbaar

huisje te huur of te koop laat mij het dan even weten

(dan kan ik daar in mijn hoofd even in wonen ;-)

-X-

Blessings..

Het lijk mij vandaag een perfecte dag

om even stil te staan bij al onze zegeningen,

die we, in ieder geval ik, nogal eens vergeten

in alle drukte met en over de Dingen..

Ik wens je een stralende dag

-X-

Gone for a few days

Het spijt mij om te zeggen maar ik doe de deur,

even dicht, wel een hele mooie deur, vind ik zelf,

die ik fotografeerde in een verlaten stationnetje in 

Frankrijk..(het was helaas niet te koop :-)

Ik ben even zo bezig met andere dingen, boek, 

website voor de printen en een opdracht,

dat ik er helemaal niet aan toe ben gekomen

om enige gedachten, laat staan werk,

aan mijn blog te besteden, het is meer werk

dan je misschien wel zou denken..

(daarnaast wil ik alles op mijn Allerbest doen,

en dat kost tijd en al mijn energie)

Dus ik trek de scheerlijnen van het kleine huisje

aan, wat vannacht als stond te rammelen in de wind,

doe de deur dicht, zet een grote pot koffie

en ik ga een paar dagen aan het werk

om weer helemaal op schema te komen.

Ik wens je een fijne week en tot gauw

-X-

Ps. op de blog van Engelpunt staat werkelijk een
bijzonder lief stuk over mij en mijn werk :-)

Blessing..

Heel soms kom je toevallig op een plek waar je later

naar terugverlangt, zoals deze bijzondere open plek

ergens in Frankrijk, waar wij als we niet goed 

opgelet hadden zomaar voorbij waren gereden..

Wij zagen een klein verweerd houten bordje staan,

langs de kant van de weg, je kon niet meer lezen 

wat er op stond, maar wij sloegen het paadje in..

De auto hobbelde over het onverharde pad,

tussen de bomen, de ene bocht na de andere, 

we konden ook niet meer keren...

Ineens weken de bomen opzij en reden wij een 

open veldje op, waar een heel oud kerkje stond.

De stilte was overweldigend en behalve het 

ruisen van de bomen en de het gekwetter van de vogels,

heerste er een weldadige rust en kalmte..

Het kerkje was op dicht, er hing een kettingslot

 aan de deur,maar er zat wel een piepklein raampje in..

En oh, als je goed keek, zag je de Maria staan,

in het licht, het was werkelijk magisch mooi..

Wij liepen nog een beetje rond en als je goed luisterde

(maar dam moest je echt goed luisteren ;-)

hoorde je de stemmen murmelen van de mensen 

die hier in de eeuwen hiervoor gezeten hadden,

even rust zoekend op hun lange reis,

vragend om bescherming voor henzelf en geliefden.

Ik denk nog vaak terug aan het kerkje,

diep verborgen in het bos, en in tijden als deze,

waarbij ik zo compleet uitgepierd ben van alles

(zoals wij dat hier noemen, klinkt wat gezelliger

dan uitgeput, vind je niet?) ga ik in gedachten terug.

Naar de volkomen stilte, de rust en de kalmte..

en vraag ik Maria in gedachten 

(hoewel ik helemaal niet religieus ben)

om een zegen voor mij en een ieder die

het zo nodig heeft..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Imagine this..

Toen ik met Daan net buiten Wenen in de heuvels 

ging wandelen, zag ik op het parkeerterreintje,

dit hokje staan, echt een geweldig hokje..

En ik dacht stel je voor dat je de parkeerwachter (ster:-)

van dit terreintje bent, dat ik daar zou zitten,

de hele dag, zonder internet, en dat ik zou wonen

in een zolderkamertje boven in het

ongelofelijke mottige hotelletje vlak erachter..

Dan zou ik 's ochtends vroeg naar mijn hokje 

sloffen, mijn stoeltjes buiten zetten en als het zonnig

is de blauwe parasol ernaast...

Als er dan iemand zijn auto wil parkeren,

zeg ik dat kost 2 euro en een hele fijne wandeling.

Dan zou ik op mijn stoeltje zitten en op heldere 

dagen de sneeuw op de Alpen in de verte kunnen zien.

Als ik mij verveelde zou ik de bollen van de 

maretakken in de boom tellen.

Zo af en toe zou er iemand langskomen voor 

een praatje en dan zou ik er een stoeltje bijzetten.

De oude ober uit het hotel, die in het zolderkamertje

naast mij woont, en heel erg snurkt, maar dat terzijde,

zou mij af en toe een restje koffie brengen, of iets 

van de veel te vette soep die over is..

Ik zou een mooie pet dragen, met zo'n gouden bandje,

zodat iedereen weet dat ik de baas ben,

over dit kleine hoekje van de wereld..

Als ik geen zin meer heb om af te rekenen,

zet ik een bordje neer waarop staat: durchfart verboten..

en geniet ik van de zon die onder gaat.

Ik zou geen idee hebben wat er in de wereld gaande is,

want ik heb immers geen internet en ik zou mij niet 

druk maken over mooie spullen, ik heb immers 

alles wat ik nodig heb, een stoel en een bed

en een hokje om te schuilen als het regent..

Ik zou er nooit over na hoeven denken wat ik aandeed,

want ik heb 2 verschillende schorten (een zondagse en 

een doordeweekse) daarnaast heb ik mijn mooie pet!

Oh zou dat niet heerlijk zijn, gewoon nergens van weten

en tevreden zijn met je eigen vierkante meter?

Ik wens je een fijne wandeling op je pad, vandaag..

-X-

My french bike (for 20 minutes)

Ooit had ik ook (heel even) zo'n geweldig Frans fietsje,

een witte van Peugeot, ik had er maanden voor gespaard.

Echt zo steeds 5 gulden (ik zei al: lang geleden)

in een blikje net zolang totdat ik genoeg had voor 

de tweedehands fiets, die ik zo graag wilde.

Niet dat ik hem echt nodig had, ik had al zo'n degelijke

moederfiets met zitjes voor- en achterop, maar ik wilde

hem voor mijzelf, ik zag me er al op fietsen..

Zo heerlijk licht met al die versnellingen en zo

charmant, ik zou natuurlijk altijd een wapperend

gebloemd jurkje dragen als ik er op reed..

Op een dag had ik genoeg gespaard

ging ik met met het blik onder mijn arm

en een feestelijk jurkje aan, het was tenslotte

een Bijzonder moment, de fiets ophalen.

Ooh het moment dat ik er op weg reed,

het was fantastisch, ik voelde me geweldig..

Om een en ander te vieren sprak ik met iemand

af in een cafeetje, ik zette mijn fiets op slot,

dronk koffie en at appeltaart en toen ik op weg 

naar huis wilde gaan....zag ik de fiets nergens meer.

Dus ik zocht overal, had ik hem ergens anders...

maar nee, er was geen ontkomen aan;

het mooie fietsje was gestolen...aaah..neeee..

Nooit had ik meer zo'n mooie fiets als die 

20 minuten, maar ik blijf er van dromen;

van zo'n geweldig Frans fietsje..

(dit verhaal is overigens echt gebeurd)

Ik wens je een heel goed weekend

(en zet je fiets aan de ketting, haha)

-X-

Shop for a day

Al twee keer eerder organiseerde ik een

Winkeltje-voor-een-dag, jaren geleden eens hier 

in Amsterdam, toen er niemand in dit huisje woonde 

en een keertje in Zutphen.

Het is een enorme organisatie om dat voor elkaar 

te krijgen en na de laatste keer dacht ik dat is

eens maar nooit weer..

Maar niets zo veranderlijk als een mens, of in dit

specifieke geval Ingrid en ik speel alweer een tijdje

met het idee om het nog eens te doen.

Het plan was eerst om het hier in het huisje te doen,

wat zou betekenen dat het helemaal leeg moet

maar waar laat ik mijn eigen spullen, bovendien

is het huisje vol als er 5 mensen in de kamer staan..

Daarna bedacht ik samen met Judith dat het wel

in haar kantoor/cursus ruimte zou kunnen, dat is ook

wat ik hier en op Instagram had gezegd...

Nu blijkt het een nogal ingewikkelde organisatie

om dat te regelen; het komt er op neer dat we het 

op dit moment in tijd en geld niet kunnen organiseren,

sterker nog we zouden er fors op toeleggen.

Met oprechte excuses aan de mensen die zich 

erop verheugd hebben, ik sprak voor mijn beurt

maar het is op dit moment echt niet haalbaar..

Dus nu onderzoek ik of het mogelijk is

om het hier ergens in Amsterdam te doen, maar ook 

dat lijkt op wat praktische bezwaren te stuiten, ik 

zal pas, om meer teleurstellingen te voorkomen een 

plek en een datum geven als alles geregeld is.

Ondertussen staat de kelder hier voor met de 

allerleukste spullen die wij in de afgelopen maanden 

verzamelden, niet in het minst allerlei fijne brocante

die ik kocht in Frankrijk.

Ooh, kijk deze geweldige borden, ik had het 

liefst toen ik het van de week uitpakte allemaal

zo, hup, in mijn eigen kast gezet, maar ik heb alles, nadat

ik het had afgewassen, weer keurig ingepakt.

Dat is nog eens een staaltje van zelfbeheersing, 

vind je niet?

Enfin, ik ben achter de schermen, dat kinkt wat 

gezelliger dan achter de luxaflex die hier voor het raam 

hangt, druk bezig om het geregeld te krijgen.

Als ik goede afspraken heb gemaakt zal ik laten 

weten hoe en wat en mocht het allemaal niet lukken,

dan heb ik in ieder geval genoeg borden voor 

een dineetje voor een man of 70, haha..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Nothing ever happens...

Zoals gezegd was het verhaal nog niet helemaal klaar,

dat wil zeggen het verhaal met dat huisje wel, 

maar ik wil het graag nog even afronden..

(ik hou er van als de dingen rond zijn in mijn hoofd,

ik heb de behoefte aan conclusies om het daarna

achter me te kunnen laten..)

Dus nadat ik gebeld had en het niet doorging was dat

natuurlijk een enorme anticlimax en omdat ik nogal 

de neiging heb alles wat fout gaat of niet lukt op

mijzelf te betrekken bleef ik maar zeggen :

ik had eerder moeten beslissen en gewoon moeten

vanochtend om 8 uur moeten bellen..

(echt zo stom)

Even later belde ik mijn zoon Daan, die vanuit Wenen

op afstand mee had gedacht met het hele project,

en die een deel van de verbouwing zou doen.

Dus ik begon meteen over dat ik een sukkel was

en dat ik eerder had moeten durven beslissen maar hij

maakte zeer beslist een einde aan mijn tirade..

Hij zei je hebt hier een paar belangrijke dingen van

opgestoken maar om te beginnen maakt het niks uit

of het een paar minuten geleden is verkocht, of een uur,

of 6 weken geleden, het is gewoon een feit..

Daarnaast weet je nu wat je wilt en heb je een doel

(niet dat ik zwalkend en doelloos, haha, door het leven loop,

maar een nieuw doel om je op te focussen)

wat je zal prikkelen om hard te werken om het te bereiken..

En wel de allerbelangrijkste; je bent ondanks alle twijfel

en zorgen (die ik altijd en overal over heb) langs jezelf 

heengegaan en je hebt genoeg vertrouwen gehad

om ja te durven zeggen, en dat binnen 20 uur nadat je

er het huisje gezien hebt, dat leek hem een

overwinning van Formaat..

Dus er is niks verloren, sterker nog, alleen maar gewonnen..

Later had ik ook nog even contact met mijn dochter Judith,

zij zei dingen van een gelijke strekking en ook nog:

ik ben trots op je mam..

Ooh ja, wat een zegen dat ik zulke wijze lieve meelevende

kinderen heb, dat is toch wel mijn echte rijkdom..

Daar kan natuurlijk geen huisje, waar dan ook, tegenop..

Later, toen ik weer gekalmeerd was, moest ik denken

aan de woorden van Eckhardt Tolle: Nothing ever happens

in the past, en dat is ook zo, ik ben weer een ervaring

(ik zie het nu ook als een positieve) rijker en ik vervolg mijn pad..

Wie weet wat er daar net om de bocht ligt..

Ik wens je een stralende dag

-X-

A calm garden & a house

De afgelopen week was een soort van achtbaan,

waar ik gewoon maar in ben gaan zitten, ik koos

 er tenslotte zelf voor al deze avonturen aan te gaan..

Ik heb er maar wat kalme tuinfoto's bijgezet, 

van een prachtige tuin in Frankrijk, die ik de vorige 

keer nam, we gaan deze maandagochtend rustig beginnen..

Wij vertrokken op dinsdagochtend en kwamen aan het

einde van de dag aan bij het hotel wat wij geboekt hadden,

omdat het zo goedkoop was, wel, dat was dan

ook alles wat er leuk aan was, het was zo'n hotel

wat je wel ziet in Amerikaanse films, twee hoog,

langs de snelweg op een parkeerterrein met van die

knipperende reclames en hele kleine kamers..

Nadat ik uitgemopperd was, besloot ik mij te schikken,

(zelf gekozen, en al :-) en propten wij ons in kamertje..

De volgende dag bezochten wij Dijon, wat ik enkel 

kende van naam, ik reed er vele malen langs op 

weg naar het Zuiden, maar het is een verassend leuke stad..

Het hele doel van deze reis was natuurlijk om naar

het huisje wat ik op het oog had te bekijken..

Dus er werden uitputtende gesprekken gevoerd,

en wat nog meer is, vooral gerekend, naar voren,

naar achter, naar boven en weer naar bendeden..

Hele spreadsheets (gemaakt door P natuurlijk)

kwamen er aan te pas, het duizelde mij ervan..

Lijsten met verwachte inkomsten, veel Als en Maar,

voor- en nadelen, en alle mogelijk variabelen..

Op donderdagmiddag was het dan eindelijk zover,

wij hadden een afspraak met de makelaar en oohh..

Het huisje was veel groter dan gedacht en in beduidend

betere staat dan gedacht, het benam mij werkelijk de adem..

Met andere woorden, ik vond het perfect, nu was ik 

waarschijnlijk wel enigszins verblind door het idee

dat het Misschien wel Mogelijk was..

Minpuntje was dat er de volgende middag iemand zou 

komen kijken die het heel graag wilde kopen..

Dus niks, optie of bedenktijd, maar we moesten

het toch echt even overleggen..

Wij reden terug naar Nederland, waarbij ik de hele

weer heen en weer zwiepte tussen, ik doe het

en ik lijk wel gek geworden..

De volgende ochtend rekenden we alles nog eens door,

het leek mij toch geruststellender om mijn broer

om een kleine lening te vragen, om niet helemaal

zonder reserves te zitten de komende tijd.

Ik belde hem op zijn werk, maar hij zat in een overleg..

om 1 uur was hij thuis en sprak het verlossende woord;

en ik besloot om het te doen, gewoon 

 in het diep te springen en de makelaar te bellen...

Ik hoorde de viool muziek al op de achtergrond, haha,

totdat de makelaar zei: het is echt Net verkocht..sorry..

De violen stopten onmiddelijk met spelen, aaaah..

Wel, soms zit het mee en soms zit het tegen,

dat is zoals de dingen zijn..word vervolgd

(het zou anders een bericht van een meter worden)

Ik wens je een fijne kalme maandag

-X-

Gone (chasing dreams)

Nagekomen bericht, ik ben toch even naar Frankrijk,

om het vorige ietwat mislukte tripje opnieuw te doen,

voorzover je dingen overnieuw kan doen, natuurlijk (niet!)

Hoe dan ook, ik ben even wat dromen najagen,

einde van de week hoop ik tevreden en wel weer terug te zijn.

Ik wens je een hele mooie week!

Balance..

Het was een kalm weekend, met gisteren eindelijk

de zon, na al die weken (waren het weken?)

Ik heb helemaal geen hekel aan de herfst maar wel

aan een lucht waarin helemaal niets lijkt te gebeuren,

zo'n grijze deken die over de dingen heen ligt..

Nu het wolboek af, of dat wil zeggen het min of meer

kant en klaar op mijn pc staat, is er ineens ruimte 

voor andere dingen (ik ben er 7 maanden helemaal in

opgegaan) en alle plannen tuimelen over elkaar heen..

Dat zijn er ineens weer zoveel, dat ik soms zou 

willen dat ik gewoon nooit een idee heb,

hoe rustig zou dat zijn..

Ik moet er natuurlijk voor waken dat ik niet weer

volledig uit mijn evenwicht raak...

(balans, het komt altijd weer neer op balans)

Een plan wat wel doorgaat, ik ben het namelijk

al aan het voorbereiden samen met mijn dochter Judith,

is een winkeltje voor een dag, eerst hadden wij het plan

om het in Breda te doen, maar het wordt toch Amsterdam.

Waarschijnlijk op 12 december, maar de details volgen,

zo snel als ik die ook weet, ik moet nog 

wel even wat dingen regelen...

Het Franse-huisjes-plan is ook ineens weer om de 

hoek komen kijken, ik kreeg namelijk een berichtje van de 

makelaar dat het huisje toch niet verkocht is

en dat wij donderdag kunnen komen kijken..

(ik moet dat vandaag al dan niet bevestigen)

P. heeft hele spreadsheets gemaakt met berekeningen,

en mogelijke manieren om het mogelijk te maken,

maar daar zitten zoveel onzekerheden in,

dat ik nu niet meer weet of ik goed bezig ben,

om dit hele plan te overwegen of dat 

ik gewoon gek geworden ben (dat kan, hoor, 

er zijn gevallen bekend van mensen die...haha)

Ach nu ja, gek of niet, plannen maken geeft 

wat mij betreft wat Lichtheid aan de dingen van alledag,

het idee dat er nog van alles mogelijk is, ook al 

komt er uiteindelijk niet van terecht is voor mij altijd 

een manier geweest om voort te kunnen ondanks 

alle mindere dingen die er waren op mijn pad..

(het voelt in ieder geval beter dan jezelf te zien

als een muis in de val, denk je niet?)

Wel, met deze overweging in gedachten, ga ik zo

de Franse makelaar maar ga mailen, maar niet nadat

ik jullie bedankt heb voor de ongelofelijke fijne respons

op mijn kleurboek en de give-away van vorige week.

Ik heb er zelf ook nog even over nagedacht, over

de ezel-paard kwestie en ik heb besloten dat het

een muilezel is, gewoon een beetje van beide..:-)

Ik wil graag een boek sturen naar:

Studio babsie en Zoetdesign, als jullie je adres 

willen mailen dan komt het naar je toe.

Ik wens je een fijne maandag

-X-

French old houses (with or without roof)

Omdat ik de laatste maanden steeds op allerlei 

sites zat te kijken naar Franse huisjes, en die steeds 

aan P. liet zien; oh nu heb ik toch een leuke gezien

(ik lette er wel op of er een dak op zat) en aah, die..

zei P op een zondagmiddag, kan je over een half uur,

je koffer klaar hebben..?

Hij had een hotelletje geboekt in het gebied waar 

een paar van de huizen stonden die ik had laten zien..

Ik sputterde wat tegen, want ik kan mij echt op geen

enkele manier veroorloven een huisje te kopen.

Een bouwvalletje misschien, overgroeid met bramen,

met afgebladderde luiken en zonder glas in de ramen..

Maar hij zie; we gaan gewoon kijken, is toch leuk..

Dus wij reden naar Frankrijk, waar wij 's avonds laat

in het (bijzonder ongezellige) hotel aankwamen,

in de auto had ik een super hoofdpijn gekregen

en ik was zo beroerd als wat toen we aankwamen..

(er was een tijdje daarvoor een blik verf in de auto

omgevallen, misschien kwam het door de verflucht)

Na een doorwaakte nacht gingen wij op pad,

allereerst naar een grote brocante, ik had bedacht dat

ik wel kon gaan inkopen voor de shop for a day,

toen we daar aankwamen was hij dicht, de hele zomer 

elke dag open geweest en net sinds de dag ervoor gesloten..

Dus ik stond daar mopperend voor het hek en het gevoel

besloop mij dat het niet helemaal de goede kant op ging 

met dit hele uitje, maar ik besloot de stemming niet

te bederven en monter stapte ik weer in de auto..

Wij reden langs de ene bouwval na de andere,

schreven telefoonnummers op en uiteindelijk

heb ik een makelaar gebeld, die een wel bijzonder 

charmant huisje te koop aanbood...

En nee, een bezichtiging was niet mogelijk, als ik nu eerder 

had gebeld..wel zou ze terugbellen als er 

nog een gaatje in de agenda van die middag zou vallen..

(ik wilde ineens echt het huis bekijken,

hoewel ik wist dat ik het niet zou -kunnen- kopen)

Dus wij reden een beetje rond, gingen naar de supermarkt,

het weer werd slechter en slechter en wij besloten

maar naar huis terug te rijden..

Op de snelweg terug, keek ik even op mijn telefoon,

bleek dat de makelaar wel 4 keer gebeld had...aaaah!

(hoe kon ik dat nu gemist hebben, we zaten

uren op dat telefoontje te wachten,..)

Midden in de nacht kwamen wij thuis, het was een 

merkwaardig uitstapje, om niet te zeggen mislukt, haha,

maar het is misschien gezelliger om te zeggen,

het was in het kader, je probeert nog eens wat..

En natuurlijk moet ik dat hele Franse bouwval

gebeuren uit mijn hoofd zetten..

(hoewel de makelaar gisteren mailde dat het huisje

nog steeds te koop is, of ik volgende week misschien...

en ik heb ook een hele leuke brocante gevonden

daar in de buurt maar ik weet niet zeker of die open is :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Organizing..

Dus ik ruimde gisteren mijn huisje maar eens op,

ik herstapelde, en legde alles weer terug in de kast.

Het voordeel van zo klein wonen is, dat ik eigenlijk

maar 1 kast heb waar alles in moet..

(het was wel een beetje proppen geef ik toe)

Verzamelde wasgoed, veegde en dweilde de vloeren,

organiseerde alle mappen op mijn computer en alles wat

ik overhad, er zijn altijd over-dingen waarvan je niet

weet wat je er mee moet deed ik in mandjes 

om later uit te zoeken, als ik klaar ben met mijn boek..

Ik telde alle projecten die ik daarvoor maakte en wat blijkt..

(oh, wat is een georganiseerd leven toch fijn, haha)

ik hoef er nog maar eentje te maken en dan kan ik 

de laatste foto's maken en de rest van de patronen 

uitschrijven en alles in de juiste hoofdstukken gaan zetten..

Ik heb ineens grip op het hele proces, nu de spullen 

in de kelder nog, de meeste dingen deed ik al weg

in Ingen (dat lijkt zo lang geleden) maar de 

dingen die ik bewaarde mogen nu ook weg..

Dus ik ga het maar doen, het winkeltje voor een dag.

Ik zal zo snel mogelijk een datum bepalen,

zodat je het in je agenda kan zetten, ha!

Misschien kan je er een dagje Amsterdam aan koppelen.

En aah, al die reacties op het Flow kookschrift, ik kreeg er

bijna 200, zo leuk, dank jullie wel, ik heb er maar eentje en 

die wil ik (willekeurig gekozen) graag aan Wimke geven.

Ik wens je een fijne dag, ik hoop dat het Ooit nog

zal stoppen met regenen (ohoh)

-X-

Oh what a mess..

Om zomaar met de deur in huis te vallen

(die zin had ik ineens in mijn hoofd, ik vroeg me

wel meteen af wat het eigenlijk betekent, zit de deur los?)

het is een rommel hier, echt overal, eigenlijk.

Ik kon helemaal geen foto's vinden voor mijn blog,

mijn hele bureaublad staat vol met mappen met

dingen voor mijn boek, foto's, tekeningen, teksten..

Blogfoto's zijn niet meer georganiseerd, staan overal

los tussen de eindeloze hoeveelheid; -zou-kunnen-foto's.

De foto's bij dit blogbericht passen ook helemaal niet

bij dit bericht maar ik was al blij dat ik Iets vond :-)

De woonkamer/kantoor/fotostudio/ is bezaaid met

stapels papieren, overvolle manden met handwerk,

bolletjes wol, tekenspullen en nog wat onduidelijke

stapels die ik nog Eens moet uitzoeken..

Ik ben het overzicht een beetje kwijt en hoewel 

ik de hele dag bezig ben, gaat dat ook nogal hapsnap,

ik weet niet of dat echt een woord is..

Er moet nog zoveel gebeuren voor het boek

en de tijd glipt als zand door mijn vingers..

Ik typ patronen uit (het lastigste deel van het boek)

maak foto's als het zonnetje schijnt, en ondertussen

teken ik dingen, bewerk het in photoshop en verplaats

af en toe een stapel, kortom er zit geen lijn in..

Ik zal het er maar op houden dat dit allemaal

bij het creatieve proces hoort en de rommel 

waar ik dat kan (lees er niet over struikel) negeren.

Ik hoop dat jullie dat ook doen, hier op mijn blog,

er komt heus wel weer een moment dat ik 

mijn eigen georganiseerde zelf ben (haha)

Ik overweeg trouwens om eind oktober een 

soort shop for a weekend te doen, hier in mijn huisje

en in dat van de buren, om alle losse spullen,

die wel heel leuk zijn, maar waar ik niets mee doe

en zich hier maar opstapelen te verkopen..

Goed idee?

Met de gedacht dat tegen november alles voor

mijn boek is ingeleverd en ik alle overtollige huisraad

verkocht heb, ga ik met een gerust hart de dag weer in.

(gewoon nog even doorbikkelen, maar dan...)

Fijne dag

-X-

About houses and feeling at home..

Vannacht kon ik niet slapen, dat kan je zo wel eens hebben,

ik was blijkbaar nog niet uitgedacht..

Eerst stel ik me dan altijd allerlei plekken voor waar ik

op dat moment Niet zou willen zijn, zodat ik dankbaar 

ben dat ik in mijn eigen bed lig, zoals in een donker woud,

met een tentje op de richel van een berg, dat soort dingen..

Dat hielp niet, dus ik dacht misschien kan ik beter

aan leuke dingen denken, zoals Franse huizen..

Onwillekeurig begon ik huizen te tellen waarin ik ooit

gewoond had (een soort variant op schaapjes)

Tegen de tijd dat ik bij de 30 was vond ik het wel genoeg,

ik kreeg het gevoel dat ik een zwerver was :-)

Daarna dacht ik aan alle fijne Franse huizen die wij zagen..

(even voor de duidelijkheid, deze knapperd 

is mijn dochter Judith en niet ik, haha)

En oh wat een mooie huizen zagen wij, te koop, te huur,

met dak en zonder (niet praktisch, zo heb ik begrepen)

We keken bij ramen met plaatjes van huizen

(letterlijk en figuurlijk) van makelaars, gluurden

naar binnen als er ergens een bordje te koop stond.

En bedachten wat je daar dan zou moeten doen,

een vakantie is leuk, maar wonen is een ander verhaal.

Dus we hadden het over haakworkshops, een handel

in tweedehands dingen, je kan het zo gek niet verzinnen

of het is wel langsgekomen..

Het dwingt je natuurlijk tot de vraag, maar waarom zou

het daar anders zijn dan hier, waarom zou je 

die dingen daar wel doen en niet hier en vooral

wat is de definitie van jezelf ergens thuis en fijn voelen?

Dat kwam zo ongeveer neer op de mensen om je heen

en je veilig voelen op een fijne plak.

Daarnaast las ik in het boek De maakbaarheid van het geluk

van Sonja Lyubomirsky (aanrader!) over een onderzoek

dat je na ongeveer na 6 weken gewend ben aan een verandering,

in positieve of negatieve zin, en dat je dan alweer verlangt

naar het volgende droombeeld in je gedachten..

Zoiets als; als ik een huis in Frankrijk heb, ga ik

appeltaarten bakken en zal ik tevreden zijn etc..

Niet dus, misschien wel even, maar uiteindelijk vindt

je het daar ook weer gewoon..

(de term hiervoor is Hedonistische adaptatie, ik zou 

zeggen lees het boek eens, heel verhelderend..)

Er was genoeg om over na te denken vannacht,

en met de soort van conclusie dat als ik het Hier en Nu

niet kan vinden het niet erg realistisch is om te denken

dat dat Ergens anders wel het geval zal zijn

(je neemt jezelf en al je bagage tenslotte altijd mee)

Neemt niet weg het feit dat ik toch dolgraag een huisje

in Frankrijk zou hebben (en nee, niet aan een donker weggetje)

Misschien moet ik inzetten op een tweede huisje

als ik dan om de 6 weken hier en daar woon,

blijf ik de hele tijd blij en tevreden ;-)

Moet ik nog wel even een bestseller maken, oh ha,

daar wordt aan gewerkt, maar ik denk zomaar dat dat niet....

Eerst ga ik maar eens koffie drinken om wakker te worden

en misschien moet ik maar eens een appeltaart bakken,

dat zou ik, als ik in Frankrijk zou wonen,

tenslotte ook doen..

Fijne dag

-X-

Oh, what a night..

De eerste nachten sliepen wij uitstekend in het Franse

huisje, het werd wel stik donker nadat de zon onderging,

en er was ook niet elke avond straatverlichting..

Wij besloten samen op de begane grond te slapen,

gewoon omdat het gezellig was maar ook omdat we 

het een piepklein beetje eng vonden, er zat ook een wiebelig

slot op de glazen voordeur (zonder gordijn) maar dat was

meer in de categorie: Oei-best-donker-hier..

(giebel, giebel..)

De een na laatste nacht was ik dan ook niet echt verontrust

toen wij om een uur of 12 werden opgeschrikt door

een enorme bonk op een van de luiken, Judith zat meteen

rechtop in bed, maar ik ging gewoon even kijken.

Niet dat ik veel zag want er waren geen buitenlichten..

Vervolgens lagen wij, zonder dat we het van elkaar wisten,

wakker, ik dacht laat Judith maar slapen, ik let wel op..

(het blijft mijn dochter..beschermend moederdingetje..)

Om een uur of 2 hoorden we vervolgens, het grind knerpen,

een mobiele telefoon, die niet de onze was, geklop,

en er scheen fel licht door de kieren van de luiken..

(het regende dus het was zeker niet de maan..)

Toen kreeg ik ook wel een beetje de zenuwen, toch

ben ik gaan kijken, ik deed het licht aan en we hoorden

een auto starten en wegrijden, wel...pfff..

We zijn in bed gebleven, wat hadden we anders moeten doen,

ik zag ons ook nog niet aangekleed aan de keukentafel

zitten, we hadden elkaar gek gemaakt denk ik..

Later zagen we nog eens het felle licht en 

lagen de rest van de nacht wakker..

Het goede nieuws was (en is) dat het altijd weer licht wordt,

de nacht kan nog niet zo inktzwart zijn geweest..

Maar wij hadden het wel gezien, hoewel er niks Echt

gebeurd is, ik wilde bovendien 

niet nog een nacht wakker liggen, wat absoluut zo 

zou zijn, de schrik zat er nu goed in..

Dus wij pakten onze spullen en vertrokken naar het Noorden..

In de auto hebben we er verschrikkelijk om moeten lachen;

wij stelden ons een kat voor met een telefoon, een vos

op het grind, een hert met een zaklamp en alle dieren

samen in een autootje midden in de nacht wegrijden..

Jammer was dat ik een hele dag fotograferen heb gemist,

waardoor ik nu eigenlijk veel te weinig foto's heb

voor mijn boek, dus ik moet weer iets anders verzinnen..

Geen huisje aan een klein weggetje in Frankrijk,

haha, doe maar even niet...

Wij zijn veilig thuis gekomen, ondanks het feit

dat we behoorlijk moe waren, maar oh wat lag dat

heerlijk (en veilig) in ons eigen bed..

Ik wens je een mooie dag

-X-

We went to France and we came back..

Dus wij gingen naar Frankrijk en wij kwamen

weer terug, een dag eerder dan gepland,

maar daarover later wat meer (het was nogal spannend :-)

P. bracht mij vroeg in de ochtend naar Breda,

nu al weer een dag of 10 geleden (waar blijft de tijd?)

Daar propten wij alle mandjes, stapels haak-en breiwerk,

fotospullen, kleren en beddengoed in het autootje van Judith..

het zat werkelijk tot aan de nok toe vol.

Wij zoefden over de wegen richting het zuiden,

de witte kadetjes waren al op voordat wij Frankrijk bereikten,

ik eet altijd veel meer onderweg dan ik 

thuis ooit zou doen of kunnen, geen idee waarom.

De laatste uren reden wij over kleine weggetjes,

het was prachtig maar echt opschieten deed het niet.

Onderweg deden we nog zo'n geweldige grote supermarkt aan,

om van alles in te slaan; kaas, wijn, brood, enveloppen,

van die leuke van bruin kraft papier, vulpennen

 (de laatste twee zijn echt heel goedkoop

in Franse supermarkten, mocht je er eens zijn, 

kijk er dan zeker even naar, kleine tip)

Het huis was geweldig leuk, in een piepklein

slaperig dorpje, helemaal precies zo als je 

hoopt dat het zal zijn, we sleepten al onze, of ik kan 

misschien beter zeggen al mijn zooi naar binnen en 

probeerden het huis een beetje eigen te maken.

(ik moet altijd wennen als ik ineens zomaar ergens anders ben)

Wij maakten plannen voor de hele week,

uiteindelijk is het natuurlijk toch anders gelopen,

soms lijkt het hele leven een aaneenschakeling

van Bijgestelde verwachtingen, vindt je niet?

We hadden een heerlijke week, dat wel hoor

en nu is het enkel een herinnering, die week

waarin we weggingen en weer terugkwamen..

Ik wens je een fijne dag

-X-