Gloriette

De allereerste keer dat ik een gloriette zag in Wenen,

dat was er meteen eentje van een enorm formaat, later las 

ik dat het de grootste ter wereld was en dat de beroemdste 

gebruiker Sissi was, misschien ging ze er thee drinken..

Een gloriette is een gebouw in een tuin wat hoger ligt dan de

rest van het landschap, die in Wenen ligt op een hoge heuvel

en kan je al vanaf ver in de stad zien, echt geweldig.

Sinds ik die gloriette zag is het mijn favoriete woord, het is

zo'n woord wat een beetje huppelt van plezier, tenminste zo

klinkt het voor mij, als ik het 10 jaar geleden had gekend

had ik mijn blog zo genoemd, maar ik had er nog nooit van

gehoord, ik verkeer ook niet in kringen waar mensen 

in het gelukkige bezit zijn van zo'n gebouwtje..

Sindsdien is een gloriette iets wat ik het allerliefste zou 

zou bezitten, zomaar een kleintje op een mini heuvel zou

al fantastisch zijn, een zeshoekig of rond gebouwtje met 

ramen helemaal rondom en overgroeid met rozen en klimop.

Een stoeltje en een tafel ervoor waar ik thee zou kunnen 

drinken, boeken lezen en naar de tuin kijken, voor de 

gezelligheid zou ik er nog een waslijntje ophangen waar

ik mijn theedoeken te drogen zou kunnen hangen, 

wapperend in de wind, oh, zie je het voor je..

Ah ja, zoals zoveel dingen weet ik natuurlijk dat dit nooit

 gaat gebeuren, dat is wel het nadeel van ouder worden,

je realiseert je steeds meer dat er heel veel dingen zijn,

die je nooit mee zal maken, noch zal bezitten..

(als kind denk je dat alles mogelijk zal zijn zonder over

geld na te denken of de haalbaarheid van je wensen)

Enfin, het idee is prachtig, werkelijk, denk je niet?

Ik wens je een fijn weekend, ik las dat het wat gaat

af koelen, dat is wel fijn zeker 's nachts, want ohoh..

-X-

Vogel

Terwijl ik hier achter, of voor de tafel zit, het is maar

hoe je het bekijkt, hoor ik buiten de vogels zingen en 

ineens zou ik ook een vogel willen zijn..

Ik zou de tak in de tuin hier laten voor wat het was en

wegvliegen, gewoon om te zien dat er nog een wereld is

buiten Amsterdam Noord, omdat ik nooit meer ergens

kom, behalve hier, is dat een abstract gegeven geworden.

Ik zou naar de zee vliegen, me mee laten voeren met 

de noordenwind, kwetteren tegen de meeuwen

en verder vliegen, over steden, heuvels en de bergen.

Ik zou rusten in de top van een boom in een groot woud,

ik zou kijken naar de zon die ondergaat en de hemel

die langzaam donker wordt en luisteren naar de 

roep van een uil en de ritselende blaadjes.

Ik zou zo hoog vliegen totdat de wereld klein 

en ver weg lijkt en ik eindelijk alles wat daar

gebeurt zou kunnen relativeren..

Ik zou net zolang vliegen totdat ik de Donau zag,

 en de loop van de rivier volgen tot aan Wenen.

Ik zou in de grote den gaan zitten, de den waar 

de eekhoorns altijd spelen, in de tuin van mijn zoon

 en zijn vriendin en naar mijn kleinzoon kijken die

in de zandbak speelt, ik zou extra hard zingen,

net zolang tot hij op zou kijken..

Ja, dat zou ik doen als ik een vogel was...

(de vogels op de foto maakte ik een tijdje geleden)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Loket voor mooie wooorden

Laatst maakte P en ik iets heel vervelends mee in de metro,

we werden, ongewild, betrokken in een bijzonder 

vervelend incident met een zeer agressieve jongeman.

We kwamen met de schrik vrij maar het hele gedoe had 

een behoorlijke impact en alle nare woorden plus de beelden

die daar bij horen galmen nog na in mijn hoofd.

Later dacht ik dat het fijn zou zijn om dit alles te vervangen 

door mooie woorden en fijne beelden die daar automatisch op

 volgen, als ik zeg 'zee' zie je die waarschijnlijk meteen voor je.

Dus ik fantaseerde een klein loketje waar je mooie woorden

op zou kunnen halen, ik zou dan in zo'n gezellig kotje zitten,

met een breiwerkje als het rustig is en als er dan iemand

langskomt, schrijf ik het gewenste woord op een kaartje..

Fijne woorden als; alpenweide, de oneindige zee, zonsopgang,

of bospaadje, lieve woorden als; duifje, honnepon of 

schattebolletje en bemoedigende woorden als; dat kan je,

wat doe je dat goed, of misschien gewoon; hup.

Verzachtende woorden als; mildheid en vriendelijk zijn

(ook voor jezelf :-), vertederende woorden als; lachende

baby (oh wie wordt er niet blij van een schaterende baby)

of pluizige jonge katjes (ook al zo lief)

Je zou eindeloos veel mooie woorden kunnen verzinnen,

waar je je fijn bij voelt en die zou ik dan voor je 

opschrijven, zo netjes als ik kan, met een vulpen op een 

kaartje, daar in mijn kleine Loket voor Mooie Woorden

(zou dat niet leuk zijn?)

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Gloriette

De eerste keer dat ik een gloriette (een gebouw in een tuin

wat op een heuvel ligt, ik heb het even opgezocht)

zag was In Wenen, dat was een heel groot gebouw, wat

door het Oostenrijkse hof werd gebruikt voor ontvangsten

en feesten en natuurlijk ook door Sissi, die zo stel ik

me voor, daar thee ging drinken en over de stad uitkeek.

Vorige week wandelden wij even in het park in Putte,

om even de gedachten te verzetten en tot mijn verbazing

stond daar ook een gloriette, alleen het woord is al fijn..

Een heel kleintje maar oh, mij fantasie ging meteen

met mij op de loop, stel je voor dat ik een gloriette had..

Dan zou ik regelmatig mijn kleine huisje temidden van 

de drukte en het lawaai van de stad verlaten.

Dan zou ik over de lange laan in het bos kuieren, langzaam

ernaar toe wandelen hoort bij een gloriette, lijkt mij.

Dan zou ik het in de verte al zien liggen en mij verheugen

op het moment dat ik daar aan zal komen.

Dan zou ik de luiken openen, de frisse lucht binnen laten

stromen en een kopje thee zetten (thee past beter dan koffie)

Dan zou ik buiten op het heuveltje voor het gebouwtje zitten,

helemaal alleen en luisteren naar het fluisteren van de 

blaadjes aan de bomen en het zingen van de vogels.

Dan zou ik alle gedachten door mijn hoofd laten fladderen

en in vrede zijn met de dingen..

Oh ja, ik wou dat ik een gloriette had, zomaar een heel

kleintje op een heel klein heuveltje in een klein bosje..

Hoewel ik weet dat ik het nooit zal bereiken, maar mijn 

nieuwe doel in het leven is een gloriette, haha..

Soms moet je gewoon groot dromen, denk je niet?

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Naar Wenen (dagdag)

Dus morgen vertrek ik naar Wenen, en hoewel ik me 

natuurlijk heilig heb voorgenomen daar zo mindfull

mogelijk over te zijn, zie ik toch weer op tegen de reis,

niet het vliegen zelf maar dat gedoe en de drukte op Schiphol.

Hoewel het altijd goed komt, moet ik toch blijkbaar altijd

weer door de hele riedel vooraf heen.

Ik zou veel liever willen dat er een grote vogel aan de

deur zou bellen die dan vraagt; ben jij Ingrid?

Als ik dan ja zeg (haha, dat is waarschijnlijk) zegt hij

stap maar op en dan vliegt hij mij naar Wenen, 

terwijl ik dit liedje hoor spelen, net als in de film.

Dan vliegen we over de horizon heen, over de Alpen

en uiteindelijk zal hij landen op het balkon van 

Daan en Julia, ooh dat zou fijn zijn..

Maar omdat het leven geen sprookje is, denk ik zomaar

dat ik toch echt met mijn koffer in de rij moet gaan staan.

Mijn doel tot gisteren was om alleen met handbagage

te reizen, maar ik krijg het niet allemaal in dat kleine koffertje,

dat komt met name door de cadeautjes die ik mee wil nemen..

Maar als ik dan eenmaal daar ben, dan hoef ik even helemaal 

niets meer, beetje lezen, wandelen, dat soort dingen

en ik hoop dat ik alles wat er de laatste tijd gebeurde

kan laten bezinken en weer opgewekt en wel terug zal komen.

Bedankt voor de reacties op de kaartjes, het werden er meer

dan ik dacht en ik heb er willekeurig wat namen uitgezocht.

Ik wil graag een kaartje sturen naar Heid en Ageeth, 

(willen jullie je adres mailen?) 

ik koos er ook nog twee uit op Instagram.

Ik meld mij weer als ik terug ben en in de tussentijd

wens ik jullie hele fijne dagen, zet m op, of juist niet,

doe gewoon wat je denkt dat goed is (dan doe ik dat ook :-)

-X-

Duifje

In de tuin van de buren staat een enorme oude 

rode beuk, dat rode verwijst denk ik naar de blaadjes,

die hebben een donkere dieprode kleur.

De boom is zo groot dat zijn takken ver over de tuin

achter het huisje hangen, en in die takken zit altijd

een duif, elke dag, ik kan hem zien door mijn raam.

Als ik die duif was dan zou ik ergens anders heen vliegen,

zoals nu met dat dralende weer, tussen winter en lente in..

Ik zou naar het zuiden vliegen en daar ergens in een

cypres gaan zitten, met de zon op mijn vleugels,

of naar het noorden om het noorderlicht te zien.

Of misschien naar het oosten, over de Alpen naar

Wenen en dan even op het balkon van mijn zoon 

te zitten, zomaar even kijken wat hij aan het doen is..

Maar de duif in kwestie, lijkt geen verlengen te hebben

om zijn vleugels uit te slaan, hij zit daar maar een 

beetje te koeren op een tak van de rode beuk..

Maar misschien is hij perfect tevreden met wat en

waar hij is, en dat lijkt mij uiteindelijk

 de mooiste staat van zijn..

Na al deze mijmeringen over de duif, bedenk ik me 

ineens dat ik helemaal vergat de 'duifjes knipplaat' 

weg te geven, bij deze dan, ze zijn voor;

Helmi, Gerda Vermeulen en Baukje, als jullie je adres

willen mailen, stuur ik ze op, dank je.

Ik wens je een fijne dag, waar je ook bent of heen gaat

-X-

Wild

Nu ben ik niet iemand van de krachttermen,

ik vloek nooit en zelfs de bovenstaande zin,

zou ik nooit hardop uitspreken, daar ben ik veel te 

beleefd voor, terughoudend en ik zou nooit iemand

opzettelijk kwetsen, met welke woorden dan ook..

Ik zou niet veel verder komen dan; jee, wat vervelend

of misschien; och hemel en nu?

Maar toen ik deze quote las, moest ik er wel om lachen 

en wat zou het bevrijdend zijn om het eens te zeggen..

Tegen al die dagelijkse muizenissen in je hoofd,

de dingen die gebeuren in de wereld, het dagelijkse gedoe.

Ik kwam de quote tegen op het Instagram account

van de Wild woman sisterhood, echt een aanrader..

Hoewel ik helemaal geen 'wild woman' ben, integendeel,

maar soms voel ik het verlangen om er uit te breken,

onafhankelijk en vrij te zijn, me niets aan te trekken

van wat anderen zeggen, de boel de boel te

laten, mijn gebloemde koffer in te pakken en op

pad te gaan, de wijde wereld in..

Ik weet nu al dat ik dat nooit zou doen, de eerste 

gedachte die bij mij opkomt is al; maar waar zou

ik naar toe moeten, haha, dat is niet echt avontuurlijk.

Maar in gedachten zal ik het wel eens zeggen en als ik

het durf misschien wel een keer hardop ;-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Thuis

Er zijn van die dagen dat ik zo ongelofelijk graag

terug naar 'huis' wil, terug naar Zeeland..

Voordat ik daar weg ging had ik nooit verlangen naar

een plek (ja, soms om op vakantie te gaan :-)

en toen ik daar eenmaal weg was werd ik compleet

overvallen door het gevoel van heimwee..

Nu is het echt niet zo dat ik elke keer dat ik elke

keer als ik aan Zeeland denk huilend ter aarde stort,

het is mee het gevoel dat ik al heel lang op vakantie

ben, dat ik ergens ben waar ik niet thuis hoor..

Ik heb het ook altijd als iets tijdelijks ervaren,

maar de weken werden maanden en de maanden jaren.

Nu, hier in Amsterdam, in dit fijne huisje naast mijn 

broer en zijn gezin, ervaar ik iets wat het meest

in de buurt komt van een thuisgevoel, maar oh,

soms denk ik ok, het heeft lang geduurd, ik pak 

mijn koffer in (en mijn witte kast met spullen ;-)

en ga gewoon weer naar huis,

het is mooi geweest..

Zo makkelijk gaat dat natuurlijk allemaal niet,

ik heb een wiebelig inkomen , iets kopen kan dus niet

en de eisen om iets te kunnen huren op de vrije markt

zijn vaak zo belachelijk, dat het niet meevalt..

Ook wil ik mijn focus niet helemaal richten op weggaan,

want als dat eenmaal het besluit is, dan is het hier zijn,

helemaal niet fijn meer (zo'n gevoel als op je laatste 

vakantiedag, als je neus richting huis staat, 

de tent is afgebroken en de koffers zijn gepakt

en je hebt zin om weer terug te gaan en dat dan

de auto niet wil starten en je moet onverwacht nog

een week blijven, dat voelt anders dan daarvoor..)

Dus ik laat het een beetje in het midden,

om mijn gemoedsrust te bewaren maar zo af 

en toe slinger ik mijn wens in gedachten 

het universum in, en vandaag slinger ik het

mijn blog op, haha.

Mocht je ooit eens iets te huur weten, 

ergens op Walcheren (ik heb niet veel eisen;

 een dak en een kachel lijken mij te volstaan)

denk dan even aan mij, dank je wel

Ik wens je een fijne dag

-X-

Grote mensen wereld

Laatst zag ik ik ergens, ik geloof op Twitter

een foto van een man in een ballenbak, er stond een 

tekst bij, de naam van de man en daarna stond er; 

wil uit de grote mensenwereld opgehaald worden..

Het was natuurlijk een verwijzing naar het Ikea,

waar regelmatig wordt omgeroepen welk kind wil worden

opgehaald (mocht je dat nog niet begrepen hebben)

Ik vond het een goede grap, het bleef zelfs een beetje in

mijn hoofd hangen en ik merkte dat ik ook een

soort verlangen had om af en toe opgehaald te worden

en te ontsnappen aan de grote mensenwereld..  

Ik stelde me dan zo voor dat ik

-even kon ontsnappen aan alle verantwoordelijkheden

die bij het 'groot' zijn horen, zoals geldzorgen

 -niet altijd zelf je beslissingen hoeft te nemen, 

dat het ook wel eens fijn is als een ander dat doet..

-even geen weet zou hebben van al het wereldleed en dat

op de een of andere manier moeten plaatsen,

maar gewoon tekenfilmpjes kijken

-huppelend op pad zou gaan, weet je nog hoe fijn

het was om te huppelen?

-urenlang spannende avonturenboeken zou lezen

en het dan zo voor je zien dat het lijkt alsof je meedoet

-met de Barbies zou spelen en er kleertjes voor maken

die helemaal niet passen, maar dan wel heel trots zijn

-zou tekenenen, zonder dat het iets voor hoeft te stellen

-met vriendinnetjes zou giechelen om helemaal niets

-eindeloos zou fantaseren over wat ik zou gaan doen

als ik later groot ben..

Ja, ineens wilde ik met mijn hoofd in de wolken zijn,

blij en onbezorgd zijn als een kind dat kan zijn..

Maar ik ben al lang groot en later is nu en voor zover

ik weet is het niet mogelijk om uit de 

grote mensen wereld opgehaald te worden (helaas)

Mocht je ook wel eens deze fantasie hebben of om welke

reden dan ook wel eens met je hoofd in de wolken

willen zijn, misschien helpt dit printje om je dat 

even voor te stellen..

Ik wil graag 3 van deze printjes opsturen naar 3 mensen,

je hoeft alleen maar een reactie achter te laten en 

ik ben benieuwd waar jouw gedachten heen gaan

als je met je hoofd in de wolken bent.

(niet verplicht hoor, om dat te vertellen :-)

Ik wens je een heel fijn weekend

-X-

Sometimes I wish..

Soms wou ik dat ik een boom was, stevig geworteld

in het landschap, gewoon daar waar hij geplant is.

Geduldig meewegend met de seizoenen, meebuigend

in de storm, blij zijn met de regen omdat ik daar van groei,

geheimzinnig in de mist en sprookjesachtig in de sneeuw..

Ik zou mij laten omhelzen door een tree-hugging-hippie

die langs kwam en uitkijken over de eindeloze schoonheid

van het landschap een mijn voeten..

Ja, soms wou ik dat ik een boom was en mij kunnen 

overgeven aan de dingen die 'zijn', zonder verzet.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Laundry day

Een van de eerste dingen die mij opviel in het buurtje

waar we zaten in Lissabon was de was, oh mijn hart

sprong werkelijk op van al die was aan de lijnen

die aan elk huis bevestigd zijn (samen met de 

elektriciteitsdraden, ohoh dat kwam mij nogal

gevaarlijk toe, maar daar gaat dit verhaal niet over)

Ik weet ook niet waarom ik zo blij wordt van welke 

waslijn dan ook, misschien was ik in mijn vorige 

leven (haha) wel een wasvrouw en dan waarschijnlijk

tot mijn bijzonder grote plezier..

Als ik dan geleefd had in Lissabon, ging ik

waarschijnlijk elke dag naar de openbare wasserij

Zoals die er nog was, verderop in het straatje waar

wij logeerden, dan liep ik elke dag door de 

smalle straatjes met mijn mand vol en maakte ik 

een praatje met de vrouwen die ik tegenkwam,

waarschijnlijk roddelden we ook wat, zo van,

hoorde je het al van die en die, en bespraken wij

de dagelijkse dingen als de vis is wel heel duur

en klaagden we over van alles en nog wat, 

pijn in de rug, een lastige echtgenoot, dat soort dingen.

Vervolgens zou ik dan mijn was doen in een van 

de stenen bakken van de was plaats, samen met 

alle andere vrouwen en als gedaan was, zou ik

met mijn mand vol weer teruglopen door de straatjes

(waar ik weer een praatje zou maken met een ieder

die ik tegenkwam en zeggen; weet je al dat..:-)

Thuis gekomen zou ik de was aan de lijntjes 

aan het balkon ophangen en het tevreden zien wapperen.

Natuurlijk is dit geen pleit voor het wassen met de hand,

ik ben blij dat ik een wasmachine heb, maar 

het hele sociale aspect spreekt mij zeer aan,

ik vind het wel eens eenzaam zo in de grote stad.

Vanzelfsprekend heb ik het zelf ook even geprobeerd,

een wasje in de wasbak van het appartement en het 

daarna opgehangen aan de lijn bij het raam.

Wel een gek gevoel om je was zo naar buiten te zwiepen

en het dan op te hangen, maar oh wat een mooi zicht.

Ik ga meteen maar eens een wasje doen, helaas 

moet ik het op een rekje hangen en kom ik ook niemand tegen

terwijl ik dat doe, maar in gedachten zal ik bij

alle wasvrouwen in de straatjes van Lissabon zijn..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Little house

Al jaren droom ik van een huisje op het platteland,

en dan het allerliefst in Frankrijk..

Ik heb altijd gedacht dat gaat er van komen...later..

bij wijze van een soort beloning van al het geploeter,

harde werk, verwerken van teleurstellingen,

het bijstellen van plannen en ga zo maar voort.

Maar ik realiseer me steeds meer dat het nu later is,

en wat meer is dat dat huisje er nooit gaat komen.

Met mijn wiebelige inkomen kan ik er geen 

in Nederland kopen en in Frankrijk staan 

wel bouwvalletjes te koop die ik nog wel 

zou kunnen betalen, ik heb jaren gespaard,

mijzelf van alles ontzegd, zuinig geleefd,

allemaal voor het grote plan..

of zoals ik het zelf dacht; de grote beloning..

Maar alleen een bouwval is niet genoeg,

daar komen zoveel kosten bij, dak repareren,

nieuwe keuken, elektriciteit en weet ik het allemaal

meer, dat het onbetaalbaar wordt.

Toch speur ik elke dag het internet af, een half uurtje

na het eten, bekijk ik foto's, mail naar makelaars,

stuur linkjes door naar mijn zoon Daan.

Zo van; wat denk je van deze, meestal komt hij dan

met een ontnuchterende opsomming van de kosten,

waardoor de gedachte van dat huis 

als een zeepbel uit elkaar spat..

Een keer was ik heel dichtbij maar nu denk ik

misschien is het maar goed dat het niet door is gegaan,

wie weet wat ik allemaal tegen was gekomen

en had ik nu tot aan mijn nek in de schulden gezeten..

Toch ben ik nog niet bereid het helemaal los 

te laten, hoewel dat punt steeds dichter bij komt.

De grootste teleurstelling is eigenlijk dat er 

helemaal geen pot goud aan het einde van de 

regenboog ligt, er komt geen magisch-later-moment

dat alles vergeven en vergeten is, en dat ik 

helemaal tevreden met alles in mijn Franse huisje

taarten ga bakken en in mijn moestuintje zal werken..

Toch blijf ik naar huisjes op het platteland kijken

want ook al zal ik er in echt nooit in wonen,

een half uurtje per dag kan ik het wel in gedachten..

Ik wens je een heel goed weekend

en mocht je toevallig weten van een betaalbaar

huisje te huur of te koop laat mij het dan even weten

(dan kan ik daar in mijn hoofd even in wonen ;-)

-X-

Sometimes I wish..

In deze tijd van het jaar kan ik wel eens verlangen

naar de Zeeuwse rommelmarkten, van die gezellige 

ouderwetse bij voorkeur op het grasveldje rond de 

kerk in een van de vele kleine dorpjes.

Vaak ten behoeve van de plaatselijke fanfare of 

om de ietwat sjofele kerk te onderhouden.

Dat ik dan in alle vroegte over de kleine dijkjes rij

mijn auto parkeer op een weilandje in de buurt

van het dorp en dan ga staan wachten bij het lint

wat om het marktje heen is gedaan, samen met 

vele anderen, en dan wat bekenden groet.

Het zijn vaak dezelfde mensen die je tegenkomt,

oh wat mis ik dat hier in Amsterdam, ik wordt 

nooit door iemand begroet op straat..

Terwijl de spanning langzaam stijgt en ik een beetje

rondloop om te kijken waar ik denk dat de beste 

dozen staan, is het hier of toch daar, gonst 

het van verwachting, wat zullen we in die dozen vinden..

Als de klok dan 8 uur (of 1 uur, ligt er een beetje 

aan in welk dorp je bent) slaat valt het lint naar 

beneden en iedereen begint als een gek te rennen

en in de dozen te graven, binnen een paar minuten

heb ik al de leukste dingen gevonden, die ik dan 

afreken bij de juffrouw die op zondag de koffie

verzorgt na de kerk.. en ja, ze heeft een schort aan..

Uiteindelijk laad ik dan mijn autootje vol en rij naar huis..

Maar ik ben natuurlijk helemaal niet in Zeeland,

en dat soort markten heb ik hier nog niet gevonden,

wel fiets ik af en toe langs de kringloop, waar ik best 

wel eens wat vind, zoals deze mooie suikerpot..

Ik denk dat wij thuis vroeger dit servies hadden,

ik herkende het meteen 'ergens' van, mijn broer ook.

Maar misschien zagen wij het ook wel bij 

iemand anders in de familie, in ieder geval kregen

wij er meteen een fijn zoemend 'vroeger' gevoel van.

Net zoiets als denken aan de tijd dat ik nog 

naar die fijne rommelmarkten rond de kerk ging..

In gedachten doe ik nog wel eens zo'n rondje

en zelfs daar word ik nog blij van, maar soms

wou ik dat ik dat het echt was..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Imagine this..

Toen ik met Daan net buiten Wenen in de heuvels 

ging wandelen, zag ik op het parkeerterreintje,

dit hokje staan, echt een geweldig hokje..

En ik dacht stel je voor dat je de parkeerwachter (ster:-)

van dit terreintje bent, dat ik daar zou zitten,

de hele dag, zonder internet, en dat ik zou wonen

in een zolderkamertje boven in het

ongelofelijke mottige hotelletje vlak erachter..

Dan zou ik 's ochtends vroeg naar mijn hokje 

sloffen, mijn stoeltjes buiten zetten en als het zonnig

is de blauwe parasol ernaast...

Als er dan iemand zijn auto wil parkeren,

zeg ik dat kost 2 euro en een hele fijne wandeling.

Dan zou ik op mijn stoeltje zitten en op heldere 

dagen de sneeuw op de Alpen in de verte kunnen zien.

Als ik mij verveelde zou ik de bollen van de 

maretakken in de boom tellen.

Zo af en toe zou er iemand langskomen voor 

een praatje en dan zou ik er een stoeltje bijzetten.

De oude ober uit het hotel, die in het zolderkamertje

naast mij woont, en heel erg snurkt, maar dat terzijde,

zou mij af en toe een restje koffie brengen, of iets 

van de veel te vette soep die over is..

Ik zou een mooie pet dragen, met zo'n gouden bandje,

zodat iedereen weet dat ik de baas ben,

over dit kleine hoekje van de wereld..

Als ik geen zin meer heb om af te rekenen,

zet ik een bordje neer waarop staat: durchfart verboten..

en geniet ik van de zon die onder gaat.

Ik zou geen idee hebben wat er in de wereld gaande is,

want ik heb immers geen internet en ik zou mij niet 

druk maken over mooie spullen, ik heb immers 

alles wat ik nodig heb, een stoel en een bed

en een hokje om te schuilen als het regent..

Ik zou er nooit over na hoeven denken wat ik aandeed,

want ik heb 2 verschillende schorten (een zondagse en 

een doordeweekse) daarnaast heb ik mijn mooie pet!

Oh zou dat niet heerlijk zijn, gewoon nergens van weten

en tevreden zijn met je eigen vierkante meter?

Ik wens je een fijne wandeling op je pad, vandaag..

-X-

Wish I had a little bookstore & a give away

Ik wou dat ik een boekwinkeltje had,

zo'n piepklein rommelig winkeltje ergens verborgen 

in een klein straatje in een grote stad.

Dan zou ik elke ochtend naar mijn winkeltje lopen,

door de smalle straten, dan zou ik hallo zeggen

en hoe gaat het ermee tegen de vrouw die haar stoepje veegt.

Ik zou bij de bakker een broodje kopen en even 

informeren hoe het gaat met de zaken, goed, goed,

zou de bakker zeggen en met jou?

Als ik dan bij mijn winkeltje aan kwam lopen, 

zou mijn hart een sprongetje maken van plezier,

elke dag weer opnieuw, en de deur wijd open zetten

omdat het een beetje muf ruikt, maar ook om 

te laten zien dat iedereen van harte welkom is..

Ik zou hallo zeggen tegen de Boekenkat, met het

blauwe en bruine oog die in en om het winkeltje woont.

Hij zegt nooit wat terug maar dat is niet erg

want wij begrijpen elkaar zo wel..

Dan zou ik koffie zetten, een grote kan, want je 

weet maar nooit wie er zomaar komt aanwaaien.

Misschien wel de oude man die heimwee heeft 

naar vroeger en prentenboeken zoekt uit zijn jeugd.

Hij blijft altijd een tijdje zitten en vraagt elke keer

of ik zin heb in een goed verhaal al is dat niet echt gebeurd..

Vervolgens zet ik alle stapels boeken buiten 

en veeg mijn kleine stoffige winkeltje aan..

Binnen zou ik dan eens wat dingen herschikken

en boeken opzij leggen voor wat klanten, omdat ik weet

dat het precies is wat ze zoeken..

Dan zet ik nog meer koffie en maak een praatje 

met de mensen die langskomen, meestal gewoon 

voor een praatje want eigenlijk verkoop ik niet zoveel..

In de weekenden zou ik dan alle vlooienmarkten 

in de buurt uitpluizen op zoek naar boeken

en naar oude schilderijen, meestal kan ik me enkel

de exemplaren veroorloven die niemand meer wil hebben..

Maar dat geeft niets, want ik vind ze mooi en ik 

hou ervan om dingen te redden die vergeten zijn geraakt,

maar waar ooit iemand met ziel en zaligheid 

aan gewerkt heeft en nu door de tijd is aangetast..

Heel soms zal ik op zo'n markt een boek vinden

wat ik zelf ooit maakte, die neem ik dan mee.

Ik zal het dan niet verkopen in mijn winkeltje maar 

weggeven aan iemand die het graag wilde hebben..

Net zoals ik nu zal doen en omdat het winkeltje

enkel bestaat in mijn gedachten en het dus lastig is

om even aan te wippen en even met mij te kletsen

kan je misschien hieronder een reactie zetten 

als je mijn eerste boek Kringloopgeluk

(met handtekening :-) graag zou willen ontvangen..

Misschien kan je mij vertellen wat jouw droom is,

dat hoeft natuurlijk niet alleen als je er zin in hebt,

en in gedachten een kopje koffie met mij drinken..

Als de dag dan ten einde loopt zal ik de stapels

boeken weer binnen zetten en dag zeggen tegen de Boekenkat,

hij zal niks terug zeggen want zo is hij nu eenmaal,

ik zal even zwaaien naar de bakker en naar jullie natuurlijk

en tevreden door de straatjes naar huis lopen..

Ja, ik wou dat ik een klein boekwinkeltje had...

-X-

Isn't it July yet?

Nadat ik vorige week,

heerlijk in mijn eigen bubble zat 

in het huisje in Amsterdam,

en ik mij alleen maar bezig hoefde te houden,

met het uitschrijven van patronen,

met dit uitzicht...(achterkant,

en het bruggetje aan de voorkant)

en af en toe ook wat Frans moest overhoren

wat Guusje moest leren voor haar toetsweek,

en een beetje met haar ging winkelen

in de Kalverstraat, ohoh :)

ben ik nu weer terug in Ingen,

en ik kan je zeggen dat de hoeveelheid werk

die hier op mij te wachten staat,

als een soort betonblok boven op mij is gevallen...

Ik zou het liefst alle spullen gewoon hier laten staan,

mijn gebloemde koffer, laptop en camera meenemen,

en in het huisje gaan wonen...

Maar omdat ik natuurlijk nog wel enige 

realiteitszin bezit...dus verman (vervrouw:) ik mij zelf

en begin gewoon Ergens..

Ik pak gewoon elke dag 1 of 2 dozen in,

ga ondertussen verder met mijn boek,

(het schiet best lekker op hoor...)

Maar ik kan het niet helpen, dat ik af en toe

een warme juli avond voor me zie,

waarop ik dan op het bankje voor het huisje zal zitten

in de wetenschap dat het boek is ingeleverd,

evenals de sleutel van het huis in Ingen,

en dat de rest van de zomer,

zich Leeg voor mij uitstrekt..

Enfin...ik ga op pad, naar dat moment..

te beginnen op deze dinsdagochtend..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Paris s'éveille...

Ik wou dat ik in Parijs was,

dan zou dit liedje door mijn hoofd spelen..

terwijl ik een croissantje at, met een grote cafë au lait,

ergens op een klein terrasje,

 zittend op een wankel stoeltje..

Dan zou ik kijken naar alle mensen die voorbijliepen,

en een praatje maken met de oude vrouw naast mij,

ik zou niet veel begrijpen van haar verhaal,

maar ik zou vriendelijk knikken en oui oui zeggen..

Ik zou bloemen kopen op een schilderachtig marktje,

en een beetje flaneren langs de Seine,

natuurlijk met een zwierige rok aan

en met mijn blote voeten in mijn sandalen..

 Mijn hart zou opspringen

als ik in de verte de Eiffeltoren zag..

Ik zou naar een marché au puces gaan,

op zoek naar verloren gegane dingen...

en uiteindelijk zal ik verdwalen in de wirwar van straatjes...

ja, ik wou dat ik in Parijs was..

Je vous souhaite une belle journée 

-X-

Sometimes I'm not here...

soms doe ik net of ik er niet ben,

niet dat ik verstoppertje ga spelen

(hoewel dat ook best wel een keer leuk zou zijn)

maar als het buiten grijs en grauw is

de verwarming hortend en storend op gang komt

en het hier eigenlijk niet echt comfortabel is

van die dagen dat je het liefst

onder een stapel dekens zou verdwijnen...

dan doe ik net of een huisje had in Frankrijk

 dat het zomer is, en warm

en dan geen waterig zonnetje,

nee, gewoon echt heet, zo heet

dat je hoopt dat het gaat onweren aan het einde van de dag...

dan sjok ik naar de bakker

koop wat lekkere chocoladebroodjes,

en van die bladerdeeg-appeltaartjes

maak een praatje, op de terugweg,

met de bejaarde buurvrouw (met schort :) die

aardbeien plukt in haar ietwat verwilderde tuintje

en ik zeg oja, ach.. en echt waar?

 aai de kat waarvan ik denk dat ze Fifi heet

en die een stukje met me meeloopt..

thuisgekomen hang ik de was op

aan het lijntje wat ik spande tussen het huis

en de kastanjeboom...

later ga ik daar onder zitten

(eindelijk in de schaduw want oh wat is het warm..)

koffie drinken, het appeltaartje eten

mijn hand opsteken naar een toevallige voorbijganger

en bedenk ik me

wat ik zou kunnen ga doen..

(maar ik blijf gewoon zitten..)

later zal ik mijn huisje even aanvegen

(het is veel te warm om echt schoon te maken)

en wat bloemen tekenen die in de tuin

staan te bloeien alsof het een lieve lust is..

ik zal op mijn Franse fietsje

naar het dorp rijden om daar wat avondeten te kopen

langs de kramen met vers fruit slenteren

de zoete druiven die ik kocht

 in mijn  rieten mand doen..

ik ga iets drinken bij het cafeetje

op het marktplein, onder de platanen...

en ik babbel wat  met deze en gene..

als ik dan over het heuvelige weggetje

naar huis fiets..

hoor ik in de verte gerommel van het onweer

ik zal harder gaan fietsen, nog iets harder

en net als de

eerste grote druppels beginnen te vallen

ben ik thuis..

ja, ik doe graag of ik er even niet ben

echt heel graag...

ik wens je 

(een al dan niet gefantaseerde)

fijne dag

-X-

Big Easy Express

ik hou van treinen,

niet dat ik stiekem model spoorbaan op zolder heb, hoor

maar als ik ergens een trein zie rijden

springt mijn hart op

(ik weet ook niet waarom)

ik hou er ook van om iemand uit te zwaaien

ik heb het beeld op mijn netvlies van Daan,

met zijn rugzak op

(hij ging eerst nog even naar Lowlands)

toen hij met de trein vertrok om op kamers 

te gaan wonen in Utrecht

ik zwaaide tot de trein niet meer te zien was..

vorige week keek ik via uitzending gemist

naar de documentaire Big Easy Express

over 3 bands die met de trein door Amerika reizen,

en dan her en der concerten geven

een van de bands is Mumford and Sons,

die ik veel geluisterd heb..

De combinatie van de muziek en de beelden

van de trein...oh werkelijk..

ik had wel mijn laptop in willen duiken

als ik nu één reis mocht kiezen

om nog te maken

dan zou het met de trein door de Verenigde Staten zijn,

van Oost naar West (of andersom)

(hoewel mijn boek in het Japans

signeren in Tokyo ook wel erg hoog op mijn lijstje

van onmogelijke dromen staat -ha-)

zo'n prachtige zilverkleurige trein

die door het eindeloze landschap zweeft

en dan dit muziekje op..

natuurlijk zou ik dan ook 

eindelijk iets anders aanhebben

dan de dikke grijze truien in deze lange lange winter..

af en toe uitstappen

met mijn gebloemde koffer in de hand

om bijzondere plekken te bezoeken

mocht je tijd en zin hebben

kijk eens naar deze prachtige documentaire,

en reis in gedachten met me mee..

eerlijk gezegd heb ik al een beetje rondgekeken

op de site van de American Railways

om te zien of het op de één of andere manier

mogelijk zou zijn..

(en...wel...wie weet...)

want

 ik hou nu eenmaal van treinen..

fijne dag

-X-

I wish..

ik wou dat ik een huisje in Frankrijk had,

gebouwd van zulke stenen

met blauwe luiken

en stokrozen tegen de gevel,

dat zou dan aan ongeveer zo'n weggetje liggen

natuurlijk zou ik dan een tuin hebben

waar de kippen los rond liepen,

en een paar appelbomen, 

met een waslijntje ertussen

ik zou de was gewoon,buiten doen in een teiltje,

want ik zou helemaal geen wasmachine hebben,

wel een wringer, aan de rand van de beek..

ik zou mijn servies kopen op een rommelmarktje

van de plaatselijke sporvereniging

(die nog maar 6 leden heeft)

ergens op het veldje aan de rand van het dorp,

en mijn hart zou opspringen bij het zien 

van de borden met de rozen,

die de oude Marie te koop aanbied en

die ik normaal nooit zou kopen,

maar daar wel..

dan zou ik limonade drinken met de buurvrouw,

en de laatste roddels met haar bespreken

en misschien het nieuws dat zij las in de krant

want zo zonder laptop,

zou ik geen idee hebben wat zich afspeelt in de wereld..

ik wou dat ik een huis in Frankrijk had,

dan zou ik haken in het avondzonnetje,

en luisteren naar wat

de vogels mij te vertellen hadden..

dan zou ik er altijd slonzig bijlopen,

want ik was toch zomaar alleen op mijn erfje,

maar af en toe zou ik mijn Zondagse jurk

uit de kast halen,

en rode lippenstift op doen,

omdat ik een dagje naar de stad zou gaan

(Parijs bijvoorbeeld-ha-) 

dan zou de lucht altijd blauw zijn,

met maar af en toe een wolkje...

ja ik wou dat ik een huisje in Frankrijk had...

nb. het kan zijn dat ik één van deze foto's

al eens gebruikt heb,

mijn foto-bestand is een rommeltje

en ik heb al zoveel foto's gepost,

dat ik soms het overzicht een beetje kwijt ben...

Bonjour

-x-