Dagje uit

Vorige week hadden we nog even zin om een dagje

weg te gaan, tussen alle familiezaken door..

Al lang wilde ik al eens naar museum Voorlinden

in Wassenaar, zo gezegd, zo gedaan..

(oh, zou dat maar voor alles gelden, dat wat er gezegd 

wordt ook zo gedaan wordt, dat zou fijn zijn ;-)

Ik had er al regelmatig plaatjes van gezien op Instagram,

gek is dat eigenlijk dat als je ergens naar toe gaat tegenwoordig,

je echt alles al van te voren online kan bekijken

En als je op Instagram kijkt, is dat eigenlijk hetzelfde

als vroeger dia's kijken bij een saai familielid, 

toen had je er na 3 dia's ook allang genoeg van,

 nu blijkbaar niet meer..maar dat terzijde..

Ik had er dus al beelden van gezien en het leek me

een fijn dagje uit en dat was het zeker ook.

Omdat het een doordeweekse dag was, 

was het niet zo heel erg druk, fijn was dat.

Het museum ligt in een prachtig park en het gebouw

zelf is licht en ruim, met vrij lege zalen (daar hou ik van)

Op het moment is er een tentoonstelling van Martin Creed,

waar de cactussen en de stoelen (onder andere van zijn)

ik vind zijn werk erg leuk en anders, als je het nog

wil zien moet je snel zijn van want de tentoonstelling

is nog te zien tot 11 juni.

Mocht je dat niet halen, zou ik toch gaan want er

is nog meer dan genoeg te zien en er komt vast wel iets

moois voor in de plaats (oh, ik voel het aan alles,

ik had toch echt bij de VVV moeten gaan werken, haha)

Kortom een aanrader dus, hoewel het natuurlijk veel 

hipper is om termen te gebruiken als hotspot (aah:-)

of must see maar daar heb ik echt een hekel aan, haha.

Oh ja, volgende week ga ik naar Wenen, ik zal maandag

nog een berichtje posten (het wordt een beetje een 

rommeltje op deze blog, dan ben ik er weer een tijdje niet,

maar mijn blog is zo'n beetje als mijn leven, hij waait met 

de wind mee en op het moment zit er weinig richting in)

Het lijkt me een leuk idee om aan 4 mensen een kaartje 

te sturen vanuit Oostenrijk, mocht je er eentje willen 

ontvangen laat dan een reactie achter dan vraag ik maandag

vier mensen om hun adres, mochten er vier reageren natuurlijk!

Ik wens je een heel goed weekend, het wordt warm,

dus kalm aan en ik hoop op een fijne onweersbui.

-X-

Cirkel

Laatst wandelde ik door de stad en kwam ik langs

een plekje waar ik, toen ik nog heel jong was,

een tijdje woonde met een vriendje, wat ik toen had..

En terwijl ik daar stond dacht ik even terug aan de tijd

dat ik daar op die plek, met mijn vriendje in het roefje

van een oude boot woonde (het was niet deze boot)

Aan de tijd, dat ik zo weinig spullen had, 

dat ze in een koffer pasten, dat het eigenlijk veel te klein was

voor ons, maar dat we blij waren dat we een plek hadden.

Dat ik mijn kleren op het Waterlooplein kocht,

dat ik ging douchen bij mijn broer, die in een studentenflat

woonde in Noord, omdat wij er geen hadden.

Dat ik op de de lerarenopleiding tekenen zat, omdat ik 

'iets' met tekenen wilde, maar zo onzeker was over 

mijn eigen kunnen dat ik er in die periode mee stopte.

Dat ik een beetje schrikachtig was van het leven in de

'grote' stad en uiteindelijk toch wel weer naar Zeeland wilde..

Dat ik heel graag een kat wilde maar dat onmogelijk

was op die plek, dat ik dromend door het leven ging,

verlangend naar iets wat ik niet kon benoemen..

Daar dacht ik aan, terwijl ik daar zo stond en een foto

nam en ik voelde dat er weer een cirkel rond was

 en dat er eigenlijk niet zoveel veranderd was

 en tegelijkertijd Alles..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Verhaal..

Laatst was ik in een kringloopwinkel, een hele grote,

op de eerste verdieping, toen ik werd aangesproken 

door een oude man, die er uit zag als een zwerver,

een paar lagen kleren aan, zijn broek werd opgehouden,

met een touwtje en hij had een verweerd gezicht..

'Weet u misschien waar de boeken staan, die stonden toch 

altijd boven?' Ja dat was zo, zei ik, maar nu staan ze beneden.

De man begon te vertellen dat hij voor dokter studeerde

en dat hij medische boeken zocht, (hmm, dacht ik)

Hij had er vele, echt duizenden maar toen de lui

(zijn woorden) van de gemeente kwamen, hebben ze zijn

hele huis leeggehaald en hebben ze alles weggegooid,

het was echt geen rommel, mevrouw..

Ohoh ik zie het voor me hoe het er ongeveer uitgezien

moet hebben gezien, totaal vervuild en stapels spullen..

De man wilde nu nieuwe medische boeken zoeken

om zijn studie voort te te zetten en ook al geloofde ik

dat deel van het verhaal niet, ondenkbaar dat hij 

dat doel ooit zou bereiken, luisterde ik naar hem,

wenste ik hem veel succes en voelde ik medeleven..

Hartelijk bedankt voor het luisteren mevrouw, zei hij,

terwijl hij weg sjokte en dacht ik, ach, elk mens

heeft zo zijn verhaal...

Ik wens je een fijne dag

-X-

Stik koud

En we winteren nog even voort, hoe heerlijk is dat,

in Zeeland zeiden we vroeger; het is echt stik koud :-)

Vrijdag ging ik naar het Flow ontbijt, dat was in een

kas in de Snorfabriek en de kleding code was:

 zo warm mogelijk, haha niks geen leuk jurkjes maar

een dikke trui en een das om.

Het was een bijzonder gezellig gebeuren, waarbij

ik vele oude bekenden zag, maar ook nieuwe mensen

(de mensen waren niet nieuw, maar ik kende ze niet ;-)

heb ontmoet, het gekke van de social media is

dat ze je dan toch bekend voorkomen..

(oooh ben jij degene die daar en daar op vakantie ging,

of altijd plaatjes laat zien van, de kat, je huis,

die mooie tekeningen, nu ja vul maar in..)

Later op de dag keek ik naar de toespraak van de

nieuwe president van de VS, of eigenlijk maar een stukje

want om eerlijk te zijn vond ik het nauwelijks te

verdragen, ik kreeg het er koud van, alleen is dit een 

soort kou waar geen dikke trui tegen helpt, 

dus ik heb het weer weggeklikt..

Zondag reden wij even een rondje door Waterland,

hier net te noorden van de stad, gewoon om even 

te kijken hoe het land er bij lag, in 'normale' staat

is het al prachtig maar nu was het betoverend..

Het water bevroren, de knisperende atmosfeer

en de soort van bevroren stilte met het 'zingen'

van het ijs als er iemand langs kwam schaatsen..

Er waren niet zoveel schaatsters enkel wat hele 

dappere mensen die zich er op waagden..

(ik zou er voor geen goud op gaan, ik ben

het algemeen gesproken nogal een bangerik)

Kortom het was een prachtig koud  weekend

ik hoop dat je er ook van genoten hebt.

(O.k dat (k)wak is misschien een beetje flauw

maar het kwam zomaar in me op, terwijl ik de eend,

die geweldig grappig over het ijs waggelde, 

een muts en een dasje gaf, hoewel ik denk dat 

eenden het niet zo heel snel koud hebben.

Ik wens je een mooie maandag

(ik moet zo om te beginnen naar de tandarts,

oh help, maar het moet gewoon, dus even

geen ruimte voor mijn bangerige zelf)

-X-

Mooi

Al sinds ik terug ben uit Wenen, ben ik in de ban

van een griepachtig virus; koortsig, zere keel, watten

in mijn hoofd en vla in mijn benen, niet echt,

maar zo voelt het, gewoon een algehele slapte..

Heel vervelend maar ik ben blij dat ik het daar niet had..

s' Nachts heb ik te koud dan weer heel erg warm 

en droom ik heel druk en levendig..

Vannacht droomde ik over sneeuw en iemand die het 

weg wilde hebben, ze stond als een malle te bezemen

en zelfs te blazen, met enige verwondering stond ik er

naar te kijken en zei: sta nu eens even stil en kijk,

kijk nu gewoon eens even om je heen zodat je ziet

hoe mooi het eigenlijk is...

Met die zin werd ik wakker en ik ja, inderdaad,

dat ga ik onthouden, dus bij deze bied ik je even 

een moment aan om te kijken, misschien zelfs

te mijmeren over hoe mooi sommige dingen zijn..

Ik wens je een kalme dag

-X-

Magische landjes..

Als ik de foto's van mijn camera haal of eigenlijk

van het kaartje wat erin zit dan vergeet ik er wel eens 

een paar en zo kwam ik deze weken later tegen.

Ze zijn genomen in de Amsterdamse waterleidingduinen,

wat dan weer niet bij Amsterdam ligt maar 

ergens ten zuiden van Haarlem.

Nu kom ik graag in de natuur en er zijn heel 

mooie gebieden maar soms kom je ergens en 

je hebt meteen het gevoel dat alles klopt.

Je voelt je er meteen op je gemak,

ook al was je er nog nooit eerder en je kan alles 

even achter je laten en het voelt bijna magisch..

Dit is zo'n gebied, ik heb het bijvoorbeeld ook

in Zuid Beveland, vooral rondom Nisse, in 

de duinen bij Domburg, het strand van Terschelling

en het dorpje Holysloot hier vlakbij Amsterdam.

Ik vind het moeilijk om uit te leggen wat het is,

maar misschien ken je het gevoel wel.

Ik geloof niet in vorige levens en al, dan zou

 ik wel al heel vaak terug zijn gekomen, haha.

Wel ga ik in gedachten graag terug naar deze plekken,

gewoon thuis op de bank, bij de tandarts (ohoh)

of als ik ergens in een ellenlange rij sta te wachten.

Ik zie het dan voor me, probeer de wind te horen,

het zand te voelen of het bos te ruiken..

Het helpt me om kalm te worden en het geeft

me een eindeloos vredig gevoel te weten dat 

deze plekken er zijn zonder dat ik daar ben.

Ik ben benieuwd of jij ook zo'n plek hebt..

Ik wens je een hele fijne maandag en ook al 

ben ik midden in de stad, ik denk dat ik vandaag

in gedachten vast wel een hertje voorbij zal zien wandelen :-)

-X-

Laundry day

Een van de eerste dingen die mij opviel in het buurtje

waar we zaten in Lissabon was de was, oh mijn hart

sprong werkelijk op van al die was aan de lijnen

die aan elk huis bevestigd zijn (samen met de 

elektriciteitsdraden, ohoh dat kwam mij nogal

gevaarlijk toe, maar daar gaat dit verhaal niet over)

Ik weet ook niet waarom ik zo blij wordt van welke 

waslijn dan ook, misschien was ik in mijn vorige 

leven (haha) wel een wasvrouw en dan waarschijnlijk

tot mijn bijzonder grote plezier..

Als ik dan geleefd had in Lissabon, ging ik

waarschijnlijk elke dag naar de openbare wasserij

Zoals die er nog was, verderop in het straatje waar

wij logeerden, dan liep ik elke dag door de 

smalle straatjes met mijn mand vol en maakte ik 

een praatje met de vrouwen die ik tegenkwam,

waarschijnlijk roddelden we ook wat, zo van,

hoorde je het al van die en die, en bespraken wij

de dagelijkse dingen als de vis is wel heel duur

en klaagden we over van alles en nog wat, 

pijn in de rug, een lastige echtgenoot, dat soort dingen.

Vervolgens zou ik dan mijn was doen in een van 

de stenen bakken van de was plaats, samen met 

alle andere vrouwen en als gedaan was, zou ik

met mijn mand vol weer teruglopen door de straatjes

(waar ik weer een praatje zou maken met een ieder

die ik tegenkwam en zeggen; weet je al dat..:-)

Thuis gekomen zou ik de was aan de lijntjes 

aan het balkon ophangen en het tevreden zien wapperen.

Natuurlijk is dit geen pleit voor het wassen met de hand,

ik ben blij dat ik een wasmachine heb, maar 

het hele sociale aspect spreekt mij zeer aan,

ik vind het wel eens eenzaam zo in de grote stad.

Vanzelfsprekend heb ik het zelf ook even geprobeerd,

een wasje in de wasbak van het appartement en het 

daarna opgehangen aan de lijn bij het raam.

Wel een gek gevoel om je was zo naar buiten te zwiepen

en het dan op te hangen, maar oh wat een mooi zicht.

Ik ga meteen maar eens een wasje doen, helaas 

moet ik het op een rekje hangen en kom ik ook niemand tegen

terwijl ik dat doe, maar in gedachten zal ik bij

alle wasvrouwen in de straatjes van Lissabon zijn..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Hurry..

Allereerst hartelijk bedankt voor alle leuke

reacties op de post van gisteren, heel leuk om te

lezen (ik lees altijd alle reacties, doet me goed!)

Deze week was een emotionele achtbaan, waarvan

ik, nu het stof wat neergedwarreld is, helemaal op ben..

Het goede nieuws is dat Lov-ing wool er is,

nog niet in de winkel, maar ik heb het al :-)

en het ziet er prachtig uit, helemaal blij mee.

Nu moet ik nog even de brug nemen van het

organiseren van het boekenfeestje en daarna..

hoop ik even helemaal geen enkele brug tegen 

te komen en te kunnen zeggen;

gone walking..no need to hurry..

Ik wens je een heel goed weekend,

-X-

Closed doors

Nu heb ik zelf best een leuke voordeur,

donkergroen met een mooi ijzeren werkje voor 

het raam, maar lang niet zo mooi als alle

deuren die ik tegen kwam in Turkije..

Bij alle foto's die ik over had voor het boek

kwam ik zoveel foto's tegen van deuren dat het een 

boek op zich zou zijn; Het grote dichte deuren boek.

Want ze waren allemaal dicht, wat logisch is, haha,

maar het intrigerende van een deur is natuurlijk

wat er zich afspeelt daarachter..

Het liefste zou ik even om de hoek kijken,

wie woont daar en wat zijn ze aan het doen..

Ik denk bijvoorbeeld dat de man die in dit huis 

woont nog steeds humeurig is omdat zijn vrouw

de deur rose heeft geverfd, terwijl hij een dagje

was vissen, nu was het al erg genoeg 

dat het hele interieur rose en gebloemd is,

maar ook de voordeur..maar de vrouw houdt

voet bij stuk, waag het niet om hem over 

te verven, je zal wat beleven.. (ohoh;-)

En omdat de man vele malen liever een roze

deur heeft dan de toorn van zijn vrouw,

laat hij het maar zo; pick you battles,

zoals ze dat zo mooi in het Engels zeggen

En deze, ach, het huis was gewoon bewoond,

ik denk een oude mevrouw, zo'n vrouwtje

wat gewoon op haar pantoffels en haar schort aan

naar de markt gaat om appels te halen.

De ruit is al jaren stuk, ze weet niet eens meer

hoe het zo gekomen is, ze heeft er geen hinder van,

niemand valt haar lastig, in het dorp wordt zelfs

gefluisterd dat ze bijzondere krachten heeft,

dus niemand zou het in zijn hoofd halen..

Oh, deze, dat is wel mijn favoriet, een dubbele deur,

in een prachtig groot huis, de deuren 

piepen en kraken als je ze opendoet, maar als je dan

naar binnen loopt..je weet niet wat je ziet..

Grote kamers met ramen die op de zee uitkijken,

er woont een grote familie, met veel kinderen,

die in de vele kamers verstoppertje spelen.

De deuren gaan voor iedereen open die langskomt,

om een kopje van die heerlijk Turkse thee te drinken,

met zo'n onmogelijk zoet hapje van het een 

of ander erbij (ik had bijna aangeklopt)

Al die voordeuren, al die verhalen en levens

die zich daarachter afspelen, je hebt geen idee,

denk ik en soms is dat maar goed ook.

Maar het neemt niet weg dat ik dolgraag,

even die deuren op een kier zou zetten,

mijn hoofd om de hoek steken en gewoon even kijken,

wat een ieder aan het doen is, en misschien

even een praatje maken..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Reasons to be cheerful #4

Gisteren is Sail begonnen hier in Amsterdam,

nu heb ik helemaal niets met evenementen waarbij meer

dan, laat zeggen, 100 mensen aanwezig zijn, 

maar het binnen varen van de tallships wilde ik toch zien.

Op de een of andere manier voelde je de stad gisteren

gonzen, er vlogen de hele ochtend al helikopters over

en in de verte hoorde je de scheepstoeters..

Oh dat vind ik toch zo'n machtig mooi geluid,

het doet mij denken aan vroeger toen ik in Zeeland woonde

en de schepen op zee kon horen..

Omdat het IJ hier zo ongeveer om de hoek is,

fietste ik naar de NDSM werf en ging daar op een muurtje 

zitten wachten naast vele anderen..

Terwijl ik daar zo zat te wachten vroeg ik mij af

wat er nu precies met schepen is wat ik zo aantrekkelijk vind,

misschien heeft het iets te maken met een gevoel

van vrijheid, het kunnen verdwijnen aan de horizon..

(en zeg nu zelf, wie wil dat nu niet zo af en toe?

zo iets van: Ingrid..eh..nee, nooit meer gezien,

de laatste keer dat ik haar zag, zat ze met een matrozenkiel

aan op een bootje wat het ruime sop koos..)

Maar mijn gedachten werden onderbroken door de eerste

opgewonden kreten uit het publiek; ik zie er eentje!

En ah ja, ver boven alles uit zag je in de verte 

de eerste zeilen en ik kan niet anders zeggen dan dat ik

ontroerd was, ik weet ook niet waarom..

Het was gewoon prachtig, echt waar, hoewel als ik nu

naar de foto's kijken kan ik niet zeggen dat ze de 

lading dekken, zo lijkt het gewoon een boot..

Als je goed kijkt zie je de matrozen op een rijtje staan

voor op het dek, het was adembenemend..

Dus ik stond daar een uurtje of wat terwijl het 

ene schip na het andere binnenvoer en ik mag wel zeggen

dat zeilschepen echt een reden zijn om opgewekt van te worden.

Toen ik thuiskwam lag eindelijk mijn contract van het 

kleurboek in de bus, dat had om verschillende redenen

forse vertraging opgelopen, nog blijmaker,

het boek is tenslotte al naar de drukker.

Over een week, als ik terugkom uit Frankrijk

(daarover morgen iets meer) kan je alvast bij mij

op het (gesigneerde:-) kleurboek intekenen bij mij..

(dat is nieuw dat ik dat zo doe maar het leek me leuk)

Hier alvast een tekening die het boek niet haalde,

maar die mij wel toepasselijk leek bij het hele boten verhaal..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Oh...the sea...

Eigenlijk heb ik altijd een verlangen naar de zee,

hoewel ik die het liefst onstuimig zie, het strand verlaten,

in de herfst, hou ik ervan waar en wanneer dan ook..

De allereerste keer dat ik de zee zag,

zal ik een jaar of zes zijn geweest, in Domburg,

ik weet niet meer wat ik er toen van vond,

het moet haast wel heel veel indruk hebben gemaakt

want de zee heeft mij nooit meer losgelaten..

Op warme dagen als deze komt de herinnering boven

aan de eindeloze lange zomervakanties

(ze leken toe veel langer te duren als nu, herken je dat?)

waarbij wij dagelijks naar het strand gingen.

(het was toen ook altijd warm in de zomer,

maar misschien is dat wel helemaal niet zo :-)

Wij woonden in een dorp vlak aan zee,

en elke morgen werden de fietsen buiten gezet,

de boterhammen gesmeerd en de handdoeken ingepakt.

(oh nee, we noemden dat een strandlaken, ja dat was het)

Maar het allerbelangrijkste was een luchtbed,

of in ieder geval iets wat kon drijven, omdat dat altijd

goedkope dingen waren die we kochten bij Jansen waar;

Dorpswarenhuis met stadssortering op de gevel stond (echt waar)

waren ze regelmatig lek en oh een lek luchtbed, een ramp..

Dan togen wij over het smalle fietspaadje, 

achter elkaar fietsend  door de graanvelden naar de duinen.

Vervolgens moesten we dan nog een lange wandeling 

maken over een duinpad, over het strand en dan waren 

we eindelijk bij het kotje, zoals we dat noemden.

Het was een klein groen-wit houten hokje, rijen 

stonden er op het strand, in het kotje stonden twee

strandstoelen (van die houten met canvas) en een windscherm.

Dat werd dan allemaal klaar gezet, het was zaak zo snel mogelijk 

je handdoek over een stoel te gooien, want dan was die van jou..

Vervolgens smeerden wij ons met zanderige vingers in

met goedkope zonnebrand (ik weet nog precies hoe het rook)

en renden wij het strand op..

Daar zochten we van die witte schildjes van de inktvis,

voor de kanarie, ik zie tegenwoordig nooit meer..

wachtten wij totdat er een schip langsvoer om ons daarna

met de golven mee te laten sleuren het strand op.

Wij maakten ruzie om de Donald Duck pocket die wij

kregen voor de zomervakantie (eentje voor 3 kinderen :-)

 aten boterhammen met gesmolten hagelslag 

en dronken warme Fanta, als we echt geluk hadden,

kregen we een ijsje, een raket..aah...

Ja, ik heb altijd een verlangen naar de zee,

zeker ook op warme dagen als deze.

maar misschien is mijn verlangen naar de eindeloze 

onbezorgde zomerdagen van toen nog wel veel groter,

waarin het het allerbelangrijkste was 

dat het luchtbed niet lek was..

(de foto's bij deze post, zijn natuurlijk niet het strand 

van Dishoek waarover ik schrijf maar in het zuiden van Turkije)

Ik wens je een fijne dag,

kalm aan natuurlijk en misschien een ijsje!

-X-

Reasons to be cheerful #1

Ondanks het feit dat ik het hele weekend

had ingepland om te photoshoppen

(daar ben ik zo ongeveer al de hele week mee bezig,

ik ben de foutjes uit mijn tekeningen aan het halen,

voor mijn -soort van kleurboek-)

gingen we er toch nog even op uit..

Meestal gaat dat, (ongepland even weg) zo: 

terwijl ik even koffie drink met P, tussen 

de bedrijven door, en we zitten te babbelen,

waar dan ook over, dan zegt P ineens;

zullen we daar dan nu heen gaan...

Vervolgens begint hij dan heen en weer te lopen

om zijn spullen te pakken, terwijl ik mijn koffie 

nog niet eens half op heb...

Eeh, ik vroeg je wat, zegt hij dan meestal,

ik sta al klaar, haha, ik moet dan nog helemaal

overschakelen, en zeg dan meestal, geef me 20 minuten..

(computer uitzetten, make up op doen,

nog even iets gezelligs aantrekken, camera pakken,

tas pakken, dat soort dingen..:)

In dit geval gingen we naar Rotterdam,

dat is toevallig het lievelings uitsapje van P,

zodra dat ter sprake komt wil hij er meteen heen..

We keken daar een beetje rond, aten de lekkerste 

frieten die ik ooit at, bij het Feniks gebouw 

in Katendrecht waar een hele leuk foodmarket is

(een aanrader als je ook eens in Rotterdam verzeild raakt)

Terug in de auto vroeg P heb je de bollenvelden 

wel eens in de bloei gezien? (nee, nog nooit)

Ik had het kunnen weten dat we niet zomaar

over de snelweg naar huis zouden rijden :-)

Dus we reden naar de bollenstreek

in het prachtige zachte avondlicht..

Hoewel ik eigenlijk dacht dat het een beetje 

tuttig en toeristisch gebeuren was, die bollenvelden,

vond ik het ik van een wonderbaarlijke blije schoonheid..

Zo ver je kon kijken een prachtige gekleurde lappendeken

en als je dichterbij kwam de details van de bloemen zelf..

(wat dat toeristische betreft had ik wel gelijk,

zo ongeveer in elk veld stond wel een Duitser,

Fransman, Belg of Japanner een selfie te maken...

Wat is dat toch met die selfie-stick, haha?)

Terwijl wij zo rond reden tussen de eindeloze

gekleurde vlakten, viel mijn oog opeens op

deze drie tulpen langs het veld..

Ooh, die vond ik wel het allerleukste, deze drie 

dappere bloemen die niet in de grote massa stonden,

maar gewoon er naast en op de een of andere 

manier voelde ik me verwant met ze..

Vandaag photoshop ik nog een beetje verder,

en met een beetje geluk kan ik alles

ergens aan het einde van de week inleveren.

(ik zal mijn best doen om te bloggen deze week,

maar het kan zomaar zijn dat de focus even

ergens anders ligt...)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Ps. Judith heeft op haar blog een fijne give-away 

Fairy tale sunset..

Omdat het weerbericht aangaf dat het wel eens 

het laatste mooie weekend zou zijn,

dacht ik vrijdagmiddag dat we er misschien nog

even op uit moesten trekken..

Ineens dacht ik aan Marken, daar waren we een 

paar jaar geleden (toen we elkaar nog maar net kenden)

ook al eens geweest, maar dat bezoekje werd verstoord

door een telefoontje van de ex van P...

Daar was ik zo boos over, hoe durfde ze zomaar

te bellen terwijl wij daar van de zonsondergang 

zaten te genieten, uiteindelijk vertrokken we,

allebei heel erg boos..

Achteraf denk ik, wat kinderachtig van mij..

alsof zij het kon weten waar we waren, en P

kon er toch ook niets aan doen..

Maar Hoe vaak ben je wel niets ergens boos om

en denk je een half uur later al...ach..nu...ja...

Tegenwoordig probeer ik te wachten met een reactie,

en ik moet zeggen het werkt goed..:)

Dus, het leek mij een goed plan om Marken nog eens

opnieuw te bekijken, in vrede deze keer.

En wel..het was prachtig, de meeste toeristen

waren al naar huis, het was stil en vredig

en de zonsondergang gewoon betoverend mooi..

Wij wandelden wat rond, aten een hapje,

keken naar de boten die de haven binnen voeren

en naar de vissers op de dijk..

Ik haalde nog even ons bezoekje van een paar jaar 

geleden aan...ach, zei P, dat weet ik niet meer zo goed,

dat was toen..en zo is het ook..

En in gedachten laat ik deze mooie herinnering

aan Marken over de eerste heen schuiven..

Ik wens je een fijne dag

-X-

All dressed up

nu zou ik jullie natuurlijk 

graag laten denken

dat ik hier s'ochtends

helemaal fris, met een hip jurkje aan,

en strak in de make-up

achter mijn laptop zit te bloggen..

niets is natuurlijk minder waar

(alhoewel het wel fijn zou zijn)

maar ik ben niet op mijn best zo vroeg

beetje humeurig (vaak)

en ik schiet maar wat aan

(meestal een dikke trui, een joggingbroek en warme sokken)

eerst koffie

en daarna zien we wel verder..

van het weekend was ik 

in het Gemeente Museum in Den Haag

bij de tentoonstelling Mode (hartje) Kunst

(als iemand mij kan vertellen hoe je een 

 hartjes symbool kan invoegen, graag)

dat was echt fantastisch..

wat denk je bijvoorbeeld van:

deze jurk van Yves Saint Laurent

gemaakt in 1965

(ik vraag me ook af of iemand de jurk ook echt

gedragen heeft, of dat hij (zij)

al die jaren opgeborgen is geweest)

deze prachtige gemaakte jurk

met geometrische print

of deze geweldige jaren 60 jurkjes

(ik was zo in de ban van alle jurken

dat ik niet meer weet wie de ontwerper hiervan is)

deze was toch wel mij favoriet

ik zou hem zo aantrekken

(ik zie zo voor me

dat ik ermee over een Parijse Boulevard flaneer,

op hoge hakken, misschien met een klein hondje,

vuurrode lippenstift

en dan

mijn hand ook zo elegant...)

de jurken waren fantastisch

maar echt fascinerend vond ik de schetsen

van Sonia Delauny

zij schilderde

en ontwierp vele stoffen

kortom:

ik kan het je echt aanraden 

mocht je in de buurt zijn...

zeker nu ook de tentoonstelling Parijs

(je krijgt wel meteen Enorme Zin 

om meteen naar Parijs af te reizen)

in hetzelfde museum te zien is

waar onder andere dit werk van Modigliani

(een van mijn absoluut favoriete schilders,

maar dat is weer een heel ander verhaal)

 hangt

dus dit is het plan:

ik ga een jurkje aantrekken

(hoewel ik er geen heb, die zo Mooi is)

maar gewoon voor het gevoel..

en ik vraag aan P

of hij ook zo'n zin heeft in een weekendje Parijs...
♥
(gelukt ! bedankt Liesbeth)