Vertragen

Het allerfijnste aan mijn periode in Wenen was 

wel het feit dat ik zomaar bij mijn kleinzoon en 

natuurlijk zijn ouders op visite kon gaan, hoewel er ook 

een lockdown periode was waar het lastiger was, maar

 dan was het idee dat ze in de buurt waren voldoende.

Timo, mijn kleinzoon dus, is echt een schattebolletje,

maar dat zegt waarschijnlijk elke oma, echt zo'n lief 

en grappig kindje, hoewel hij ook heel erg goed

gedecideerd 'nein' kan zeggen als hij iets niet wil.

Wat op zich een goed ding is, dat ze een eigen wil 

ontwikkelen en ik merk dat ik dit als oma heel leuk

vind, veel leuker dan toen mijn kinderen klein waren :-)

Dus ik ging regelmatig op visite, na een aanvankelijke

aarzeling van zijn kant, hij had mij al maanden niet

gezien, was hij daarna heel enthousiast, riep oma, oma

als ik binnenkwam, ging op mijn schoot zitten en heb

ik veel met hem gespeeld en boekjes gekeken.

(wat zegt de eend? kwaaaak, goed zo, jongen)

 Omdat ik alle tijd had breide ik mutsjes, vooral de

aardbeienmuts die hij hier op heeft is favoriet, 

warme handjes, ook hier op de foto, dasjes en truitjes.

(waarvan eentje veel te kort, hij was groter dan ik dacht)

Regelmatig gingen we met Timo op stap en wat de

velen van ons kwijt zijn geraakt  als volwassene 

hebben kleine kindjes nog van nature; in het moment zijn.

Ze hoeven niet ergens naar toe, ze zijn er namelijk al,

elk moment lijkt een nieuw avontuur, iets bijzonders.

Hij wil best mee wandelen maar wel als hij elke meter

even mag stoppen om te kijken, naar een steentje (ooh)

of de tram die langskomt (de man van de tram liet het

 belletje rinkelen en zwaaide even, geweldig toch)

Of je nu wil of niet, vertragen is het motto als je op

stap bent met een anderhalf jarige en de dingen waar

jezelf langs heen zou lopen omdat je zo opgaat in je

gedachten, zorgen en haast om je doel te bereiken

blijken stuk voor stuk veel interessanter dan je dacht..

Enfin, ik kan nog wel een tijdje doorgaan over de 

geneugten van het oma zijn, maar het zou een veel te 

lang bericht worden en wie heeft of neemt daar de 

tijd nog voor, ik meestal niet, het vertragen zit niet

echt in mijn systeem, ik moet maar snel weer naar

Wenen om te gaan wandelen met Timo.

(Dat wil zeggen als de omstandigheden 

het toe laten, ohoh)

Ik wens je een fijne dag-X-

Nadenkochtend

 Nu ik al een paar weken in Wenen ben en hier zit te 

typen om iets over achten in de ochtend terwijl het voor mijn

gevoel iets over negenen is dacht ik na over deuren die opengaan,

soms op een kiertjes staan en af en toe helemaal dicht zijn..

(ondertussen zat ik een hele tijd aan te modderen met de opmaak

van deze tekst, steeds werd er een hele zin overgeslagen die ik

typte omdat elke keer het programma op paragraaf sprong bij

een nieuwe zin, uiteindelijk begon ik opnieuw en lukt het wel)

Van nature ben ik een 'deurendichtgooier' niet dat ik met deuren 

smijt maar als er ergens eentje opent heb ik nogal de neiging om er

niet door heen te gaan, omdat ik het niet durf of omdat ik denk 

dat het niet kan, dat wat aan de andere kant van de deur is..

Onnodig te zeggen misschien dat ik daardoor vele kansen heb 

laten gaan, niet dat ik me daar dan uiteindelijk beter door 

voelde, dat helemaal niet, maar ik ben nu eenmaal geen held,

zelfs niet eentje op sokken..

Dus dat ik door de deur glipte, die echt maar op een kiertje

stond toen ik bijna hals over kop naar Wenen vertrok, mag wel

een wonder heten, ik dacht er gewoon niet te lang over na..

(ook al vrij bijzonder, ik ben een eindeloze nadenker)

Nu ben ik hier, en ik heb de deur terug naar huis even dicht

gedaan, los van het feit dat ik niet zo goed durf te reizen op 

het moment, is het rustiger om niet constant te denken wat nu..

Ik besloot, na een gesprek met mijn vriend P, dat ik 1 keer per

week een 'nadenkochtend' zal hebben en dan besluiten wat ik

de komende week zal doen, blijven of gaan, zodat ik de rest

van de tijd gewoon hier kan zijn zonder de hele tijd in twijfel

te zijn en te genieten van deze kans..

Ik wens je een goede week (zoals je gezien hebt blog ik niet

zoveel, is de deur hier vaak gesloten, maar dat komt omdat ik aan

de andere kant ervan gewoon bezig ben met van alles en nog wat..

-X-

Tekenen (voor de lol)

 Laatst maakte ik wat aquarelletjes die passen bij mijn

gebreide paddenstoeltjes en blaadjes, terwijl ik dat deed

voelde ik ineens het plezier wat ik had als kind als ik tekende.

Ik tekende veel, vooral poppetjes met mooie kleren aan, 

ik wilde mode ontwerpster worden dus ik oefende veel,

ik wilde dat het er net zo mooi uit zag als

de plaatjes in de Tina, dat lukte natuurlijk niet maar dat

vond ik niet erg, ik vond het gewoon leuk om te doen.

Vele jaren later ging ik naar de lerarenopleiding, hier in

Amsterdam (ik was ook toegelaten op een kunstacademie

maar dat durfde ik niet, schrikachtig als ik ben, toen al)

ik koos voor de vakken textiele werkvormen en tekenen.

Textiel ging goed, uitstekend zelfs, maar tekenen ohoh.

Het is natuurlijk totaal iets anders als je voor je plezier

tekent dan dat je het zo goed moet kunnen dat je aan

iemand anders moet leren hoe je een, laten we zeggen,

een giraffe moet tekenen, of een vaas met bloemen..

Dat ging allemaal niet goed, dingen natekenen vond ik

saai en ik fantaseerde er altijd van alles bij.

Ik verliet de opleiding na de mededeling dat ik niet 

goed genoeg was, een waardeloze tekenaar en ik dacht

dat het waar was, het duurde jaren voor ik weer een

potlood ter hand nam, met een lichte aarzeling, dat wel.

(minder vernietigend was geweest; je bent niet

geschikt als tekenleraar, veel aardiger ook)

Nu teken ik gewoon weer, er zijn altijd mensen die het 

veel beter, mooier etc kunnen, of mensen die het niet 

mooi vinden, nou en, zou ik zeggen, en wat dan nog?

Dus mocht je enige aarzeling om te tekenen, of wat

dan ook, begin gewoon ergens en laat je niets aanpraten,

er zijn altijd mensen die er wat wat vinden, laat ze kletsen.

(ik ben niet zo van de online adviezen, sterker nog 

ik word een beetje flauw van alle goede raad,

maar ik zou je voor een keertje graag aanmoedigen

te doen waar je zin in hebt en plezier aan beleeft)

Ik wens je een goede dag

-X-

Stoeltjes

 Al ergen in Juni, zette ik haalde ik twee stoeltjes

uit de kelder, voor mijn kleinzoon Timo, als hij zou

komen, dat zou nog weken duren, maar ik dacht 

als ik ze vast neerzet, dan gaat het vast door, het bezoek

aan Nederland van mijn zoon en zijn vriendin..

Met al die code oranjes, geel enzovoort was het een tijd

onzeker maar op een dag konden ze dan toch vertrekken..

Eerst deden zij Zeeland aan, waar nog familie woont, onder

andere de overgootmoeder van Timo, heel bijzonder.

Maar toen was dan eindelijk de dag daar dat ze hier in 

Amsterdam waren, aan het einde van de straat nog wel

waar zij een huis huurden voor een week, ik fietste er heen

en zag hun auto staan, dat vond ik al geweldig..

We hadden een fijne week, we wandelden, ik speelde 

met Timo, we aten bij elkaar en we konden eindelijk 

eens even bijkletsen, in het echt is dat toch anders 

dan aan de telefoon, maar het het allerleukste, echt 

het allerleukste vond ik toch wel dat ik zomaar

langs kon gaan voor een kopje koffie en om even 

bij Timo te zijn (oh, echt het allerliefste jongetje) 

Nu zijn ze natuurlijk allang weer terug in Wenen en 

elke keer als door de straat fiets waar ze logeerden

kijk ik onwillekeurig of ik toch hun auto niet zie staan..

Timo heeft overigens geen seconde op één van de 

stoeltjes gezeten, ik was helemaal vergeten dat jongetjes 

van 15 maanden het veel te druk hebben met de

wereld ontdekken.

Ik wens je een goed weekend

-X-

Rommelen

 Nu de zomer min of meer voorbij lijkt, besloot ik 

dat de blogvakantie ook maar over was, het is niet zo

dat de deuren van mijn blog gesloten waren en nu

weer open zijn gegaan maar als ik eenmaal niet meer

blog denk ik er eigenlijk nooit aan.

Ineens is er dan weer een moment dat ik denk oh ja, 

dus ik klikte blogger open en ik zag dat de hele interface,

de hele indeling achter de blog, veranderd was..

En ooh, wat heb ik een hekel aan opgelegde veranderingen,

ik weet precies hoe alles werkt en dan ineens ziet het er

helemaal anders uit, daar hou ik helemaal niet van..

Dus terwijl ik zo een beetje zat te kijken wat nu wat was,

kwam ik opeens een kopje tegen waarbij ik de kleuren

en de tekst kon veranderen, dat was wel een verbetering

want dat kon ik in al die 10 jaar in de oude indeling

niet vinden, dus ik begon wat te rommelen..

Ik ben dol op rommelen, gewoon een beetje proberen 

en maar kijken of het wat wordt..

Oooh, als ik dit doe wordt de tekst roze en als ik dit doe

staat de tekst ineens recht in plaats van schuin, een feit 

waar ik me al een jaar of 8 aan irriteer; die letters die 

schuin staan maar ik had geen idee hoe ik ze recht

 kon zetten, en nu vind ik het er een beetje gek uit zien.

Maar je raakt aan alles gewend, dus ik laat het meer eens 

een tijdje zo, die roze tekst aan de zijkant is misschien

een beetje te, maar ik weet nu (eindelijk) hoe ik dat 

zo weer blauw, groen of geel moet maken..als ik het 

nog kan terug vinden, natuurlijk :-)

Ik ga niet vragen wat iedereen er van vindt want dan 

krijg ik zoveel meningen dat ik daar weer van in de war raak,

en dat moet ik niet hebben zo aan het begin van het einde

van mijn blogvakantie..

Ik wens je een fijne dag 

-X-

Schip

Om te beginnen is dit natuurlijk een waardeloze foto,

ik nam hem door het raam, vandaar ook de vlek, ik had 

net zo makkelijk even naar buiten kunnen lopen, maar dat 

deed ik niet, ik nam me voor, toen ik deze foto bewerkte

even een nieuwe te nemen maar ik vergat het helemaal.

Maar dat is natuurlijk niet het verhaal, dat is namelijk het

volgende; op een gegeven moment viel het mij op dat er 

ineens wel heel veel rijnaken (zo heten ze toch, of zijn het 

binnenvaartschepen, of allebei misschien) door het 

kanaal hier voor het huis langskwamen.

Ik maakte er een foto van eentje die ik op mijn Instagram

stories poste, daarbij zei ik dat ik het zo leuk vond al

die schepen, ze maken ook zo'n gezellig geluid.

Waarop ik een antwoord van iemand kreeg die zei dat

het kwam omdat ergens bij Zaandam de sluizen dicht waren 

en dat ze daarom deze route namen, ze wist dat omdat ze 

zelf regelmatig langs mijn huisje kwam met haar schip.

Ze beschreef het schip en zei dat ze zou zwaaien de

volgende keer, en geloof het of niet, op een gegeven

moment zag ik haar schip langskomen, wat een toevel

want ik kijk wel vaak, maar niet de hele tijd uit het raam,

Ik ging snel naar buiten en ik begon als een malle te 

zwaaien, alsof ik een lang verloren vriend zag (ik 

kende deze mensen helemaal niet) en ze zwaaiden terug,

ooh echt zo leuk, ik werd er echt helemaal blij van,

wat een geweldig moment was dat zeg :-)

Ik heb ze daarna niet meer gezien, wel vele andere boten,

en ik hoop dat die sluizen nog lang dicht blijven,

zodat ze hier gezellig langs blijven varen.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Spelden en naalden

Toen ik een jaar of zeven was, dat was zo ongeveer

in de middeleeuwen, kreeg ik een speldenkussen, 

dat zat in een doos met allerlei dingetjes die wij altijd 

kregen met de feestdagen van een oom en tante.

Ik kan me de oom en tante zelf niet herinneren maar

 de cadeautjes die ze altijd stuurden, wel.

Het waren altijd wat vreemde cadeautjes, alsof ze ze 

gewoon uit de kast pakten, niet speciaal voor kinderen

gekocht; een handdoek, een oud treintjes, gebreide sokken

en handwerkspullen, zoals het speldenkussen..

Ik vond het overigens geweldig van die echte volwassen 

cadeautjes dus ik was bijzonder in mijn nopjes (haha, 

wordt deze uitdrukking eigenlijk nog gebruikt? ) met 

mijn kussentje met spelden en naalden, ik heb het nog 

steeds, het staat hierboven op de foto.

Omdat het op de één of andere manier nogal hard is 

geworden, het is natuurlijk al stokoud en niet meer 

geschikt voor dikke naalden maakte ik een nieuwe.

Het is supersimpel mocht je er ook eentje willen maken,

want het is gewoon een dubbelgevouwen lapje.

Ik gebruikte de gerstenkorrel steek; 1 recht, 1 averecht

en dan in de volgende rij andersom, dat geeft een leuk

effect en je kan de naalden er makkelijk insteken.

De maten zijn bij benadering als je een iets dikkere of 

dunnere naald gebruikt wordt het breder of smaller.

Als je goed kijkt zie je dat ik in het midden een draad door 

het werkje heb geregen, dat maakt het makkelijker om 

het dubbel te vouwen, dan weet je waar dat moet :-)

Het oude speldenkussentje zal ik natuurlijk altijd blijven

gebruiken, ik ben er aan gehecht, maar voor de dikkere 

naalden is deze echt heel handig, hoewel ik even zo vaak

mijn naalden in de zijkant van de bank steek, oh oh, 

omdat het zo makkelijk is als ik bezig ben, ik zal 

proberen mijn leven te beteren en ze in plaats daarvan

in mijn nieuwe mapje te stoppen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Competitie (loos)

Ooh, dit vind ik toch zo'n mooie uitspraak, de wens dat 

we elkaar allemaal het allerbeste gunnen en niet meer 

(en zeker ook niet minder) willen zijn/hebben dan een ander.

Over het algemeen gaat het mij redelijk goed af, het ontbreekt

mij ten ene male aan enige vorm van competitie drang.

Ik was zo'n kind wat als laatste werd gekozen by gym,

omdat ik er niet goed in was, dat ten eerste, maar zeker ook

omdat ik geen enkel verlangen had om te winnen en altijd

maar een beetje rond me heen stond te kijken, oh haha..

(ik vond het zelfs niet erg dat ik niet gekozen werd)

Natuurlijk denk ik wel eens als ik op de social media kijk,

en al helemaal op Instagram, ik wou dat ik ook zo'n huis

had, zo'n vakantie, zulke mooie wol, zo'n goed bedacht 

patroon, van die fijne kleren of bijzondere spullen..

Maar meestal zijn dat maar vluchtige gedachten die zo

weer mijn hoofd uit zweven en ik voel mij al helemaal

niet geroepen om dat te overtreffen, ik vergeet het gewoon.

Soms denk ik wel dat enige vorm van fanatiek zijn mij

had geholpen om wat verder te komen in het leven, dat 

ik echt wat meer had kunnen bereiken als ik iets van

competitie had gevoeld, zo van; wat zij kunnen kan ik ook,

maar ik kan het gewoon niet vinden dat gevoel.

(ik heb juist vaak gedacht, dat ik het niet kon, en als ik

het dan probeerde ging het eigenlijk best wel)

Hoe dan ook, ik hoop dat het goed met je gaat :-)

en hartelijk bedankt dat je mijn blog leest, dat waardeer

ik bijzonder, dat mag ook wel eens gezegd worden.

Fijn weekend voor jou.

-X-

Hondje

Een tijdje geleden kocht ik van Liesbeth van Sloppop Yeah,

een oud patronenblad met allerlei vilten dieren, met name 

omdat ik één van de dieren dacht te herkennen als het 

haasje wat ik vroeger had, dat was gemaakt door mijn moeder.

Nu was dit een Italiaans blad uit de jaren 50 maar het zou 

natuurlijk best kunnen dat het patroon van het haasje

ook eens in een Nederlands handwerkblad heeft gestaan.

Het haasje zelf is in ergens in de loop der tijd kwijt

geraakt zoals de meeste dingen die ik ooit had.

Eigenlijk was ik het blad alweer een beetje vergeten, het 

lag op de stapel van dingen-die-ik-nog-eens-wil-maken

of misschien beter gezegd; leuke ideeën die ik zeer

waarschijnlijk nooit zal uitvoeren berg, haha.

Totdat ik een foto kreeg die mijn zoon Daan maakte 

van zijn zoon Timo, waar op hij stond met de kat,

het bijschrift was Kuifje (vanwege het haar van Timo)

en Kapitein, zo heet de kat, waarop ik reageerde met,

en nu Bobbi nog (allemaal uit de strip Kuifje)

En ineens dacht ik aan het blad met de vilten dieren, 

dus ik zocht in de stapel met onwaarschijnlijke projecten

en ja hoor, gevonden en met een lief patroon van een hondje.

Er stonden meerdere leuke hondjes in, vooral van de teckel 

maar ik maakte deze omdat ik hem wel Bobbie-achtig vond.

Ik zal het hondje binnenkort naar Wenen opsturen samen

met wat cadeautjes voor de eerst verjaardag van Timo

binnenkort, ik kan daar zelf natuurlijk niet bij zijn.

Ps, dit is een blogbericht in de categorie; we babbelen 

gewoon een beetje om wat lichtheid te hervinden :-)

Ik wens je een goede maandag

-X-

Hoezee (bericht no.2589)

Vannacht werd ik midden in de nacht wakker en ik kon

daarna de slaap niet meer vatten, niet om mijn linkerzij,

niet op mijn rechter en al helemaal niet op mijn rug.

Het dekbed was te warm, dan had ik het weer te koud

en ondertussen sloegen mijn gedachten op hol.

Ik dacht na over virussen, dat ik niet naar Wenen kan 

voor de eerste verjaardag van mijn kleinzoon, over 

dingen en mensen die ik verloor, over wat was en wat

zou komen, ik dacht na over hoelang ik al uit Zeeland,

dat moet al een jaar of 9 zijn en over mijn blog, huh..

Als ik al 9 jaar uit Zeeland weg ben dan is mijn blog

al 10 jaar online, al 10 jaar en ik vergat helemaal mijn

blogverjaardag, dat was op afgelopen 25 maart..

Dus ik dacht na over hoeveel berichten dat waren,

ik kwam er niet uit want mijn gedachten waren één grote

warboel; veel, bedacht ik me na wat rekenpogingen.

(Ik heb het net even opgezocht, het zijn er 2588, dat is heel

erg veel, het mag wel een wonder heten dat ik zo vaak iets

 bedacht om te zeggen, als ik nu 2588 dingen zou moeten

bedenken om over te praten zou ik niet ver komen)

En ach, ik vergat het helemaal, wat stom, nu kon ik

helemaal niet meer slapen, en ik wapperde in gedachten 

heen en weer tussen; stom en wat maakt het uit, er zijn wel

ergere dingen om je zorgen over te maken, waarna ik 

over de ergere dingen na ging denken (dat helpt, haha)

Uiteindelijk werd het licht, de merel in de tuin begon

zijn ochtendlied te zingen (uit volle borst) en ik heb

mezelf uiteindelijk maar uit bed gesleurd..

Enfin, dit is natuurlijk niet de blogviering die het zou 

kunnen zijn, dus als ik weer naar een postkantoor kan

zonder er in paniek weer uit te hollen, zal ik weer eens

een give away ofzo bedenken, gewoon iets gezelligs,

wat passend is bij een jubileum.

Ik wens je een goed weekend, maar niet voordat ik 

hoezee en hoera, heb geroepen voor jou, de lezer en 

dank je wel voor het lezen en alle fijne reacties in 

al die jaren, tien jaar lang, ongelofelijk :-)

-X-

Boeken

Zo af en toe leg ik al mijn boeken weer eens op een nette

stapel, ze liggen op een rand onder de trap en omdat 

ik soms precies de onderste wil hebben gaat de hele boel 

wel eens schuiven en dan kukelen ze zo het trapgat in.

Ik bewaar niet al mijn boeken, alleen kookboeken, wat

oude kinderboeken van vroeger en ik heb een stapeltje

oude handwerkboeken voor de inspiratie.

Romans leen ik meestal van de bibliotheek, soms 

koop ik er wat bij de kringloop en als ik naar Wenen 

ga koop ik altijd een paar nieuwe boeken.

Nu had ik de hele sluiting van de bibliotheek niet aan 

zien komen, ik had maar twee geleende boeken thuis,

die ik overigens allang uit heb en nu ben ik op 

boeken rantsoen, ik heb er nog een paar die ik niet 

gelezen heb waar ik dus zuinig op ben :-)

Je zou kunnen zeggen; koop nieuwe, maar dat is echt

een beetje te begrotelijk voor mij, ook kan je natuurlijk

boeken lenen voor op de Ipad maar ik heb het geprobeerd

maar op de één of andere manier kan ik niet concentreren, 

op een beeldscherm, ik weet niet waarom niet.

Dit zijn de boeken die ik meenam naar Wenen, toen

alles nog 'gewoon' was, dat lijkt al zo lang gelden.

De boeken die ik gelezen  heb laat ik daar altijd 

achter en mijn zoon geeft ze dan vervolgens weg

via de -Nederlanders in Wenen- Facebook groep :-)

Van deze stapel kan ik je vooral de Weense sigarenboer

aanraden, ook heel fijn om te lezen als je nog nooit in 

Wenen bent geweest, prachtig ontroerend boek.

Ook van Petite van Edward Carey heb ik met veel 

plezier gelezen, het gaat over de jonge mevrouw Tussaud,

je weet wel, van de wassen beelden, het boek is mooi

geïllustreerd, dat maakt het extra bijzonder.

De andere boeken vond ik een beetje lala, niet echt

bijzonder, maar dat is helemaal persoonlijk natuurlijk.

Het boek De gouden draad nam ik wel mee naar huis

omdat ik het nog niet uit had het gaat over de geschiedenis 

van textiel, ik moet eerlijk zeggen dat ik het een beetje

langdradig (haha) vond, vooral een opsomming van heel

veel feiten, ik heb nog steeds niet uit, dus als mijn kleine

stapeltje boeken uit is heb ik deze altijd nog..

Ik wens je een fijne dag

(en boekentips zijn natuurlijk altijd welkom)

-X-

Best

 Ondanks de wind en regen van de laatste tijd probeer ik

zoveel mogelijk mijn wandelflow vast te houden.

Eigenlijk ben ik helemaal niet zo'n wandelaar maar in 

Wenen wandelde ik vele kilometers per dag, ik heb zo'n

stappenteller op mijn telefoon en dat is heel motiverend.

Ik nam zelfs gewone trappen in plaats van roltrappen,

gewoon omdat ik het leuk vond om te zien dat ik veel

trappen had gelopen, je kan maar ergens plezier in hebben :-)

Ik moet zeggen dat ik mezelf hier regelmatig naar buiten

moet sleuren voor een wandeling, het is zoveel makkelijker

om even de fiets te pakken voor de boodschappen ofzo.

Ik haal ook echt niet elke dag de 10.000 stappen die ik

in Wenen makkelijk haalde, maar ik doe mijn best.

Mooie zin is dat, ik doe mijn best, zulke simpele woorden,

misschien zou dat mijn motto moeten worden, als je dat

regelmatig tegen jezelf zegt voelt dat toch vele malen 

beter dan al die kritische woorden en ja-maren die 

regelmatig door mijn hoofd heen schieten en waar

ik nu echt totaal niet van opknap...

Dus ik wandel, hier door de buurt, naar het winkelcentrum,

langs hoge flatgebouwen, door treurige straten, over 

de markt, door het park en langs het water en door het 

Konijnenbosje aan het einde van de dijk, waar ik

overigens nog nooit een konijntje gezien heb..

Wel zag ik daar van de week het allereerste fluitenkruid, 

ik moest wel een paar keer kijken of ik het echt zag, want

dat is toch veel en veel te vroeg, maar het stond er echt.

Als je wandelt zie je veel meer dan op de fiets, zeker als

je in het tempo wandelt wat ik doe, ik neem er de tijd voor.

Nu zou ik natuurlijk met een klinkende eindzin moeten 

komen, een soort van conclusie, die is er niet, ik wandel

 gewoon voort en ik doe mijn best, dat is het eigenlijk :-)

Misschien zou ik er kaartjes van moeten maken, met;

'ik doe mijn best' er op, en die uitdelen bij het mooie 

woorden loket (zie een aantal posts geleden) want dat is

zijn toch wel heel geruststellende woorden, vind je niet?

Ik wens je een fijne dag

-X-

Moeiteloos en mooi

Als je regelmatig op Instagram kijkt naar alle 

oogverblindende foto's zou je kunnen denken dat die

in één klik zijn genomen, dat mensen maar rond zich

heen hoeven te kijken en zo een prachtig plaatje maken.

Als een foto eenmaal klaar is en bewerkt ziet het er

allemaal zo moeiteloos en mooi uit.

Ik stel me zo voor dat er echt wel eens een berg spullen

aan de kant wordt geschoven om een mooie interieurfoto

te maken, dat hoop ik tenminste, haha, of dat er eindeloos

geschoven wordt met dingen voordat het goed is..

Bij mij in ieder geval wel, maar misschien ben ik wel 

de enige die dat doet, ooh dat zou grappig zijn..

Zo deed ik bijvoorbeeld heel veel moeite om deze

foto te maken, de foto's met de familie Little kosten

altijd veel moeite, ze zijn dwars, ze vallen om, soms

kan ik ze ineens niet meer vinden en zo voort..

Ik had het beeld in mijn hoofd van de gebreide bergjes 

met mevrouw Little er voor, eerst probeerde ik het op de 

tafel, maar daar vielen de bergen steeds om, bovendien

kreeg ik er geen diepte in en kon ik de benen van

mevrouw Little niet kwijt.

Daarna probeerde ik het op de bank waar nu het gele 

kratje op staat maar omdat er ruimte is tussen de bank 

en de muur bleven de bergen er achter vallen.

Dus de stapel werd steeds hoger en uiteindelijk legde ik

 boeken onder de bergen om het gewenste effect te krijgen.

Voordat het er zo uit zag als nu, schoven de bergen steeds

naar voren en kukelde mevrouw Little steeds van het

krukje af, ze riep dan ook steeds Auw, terwijl ze van 

plastic is, dus ik zei dat ze niet zo moest zeuren ;-)

Het is uiteindelijk gelukt om de foto te maken, maar

ik was er wel een half uurtje mee bezig, het scheelt

dat ik het leuk vind om te doen en ik hoop dat het

resultaat er moeiteloos en mooi uit ziet :-))

Ik wens je een fijne dag

-X-

Vulpen

Vlak voordat ik naar Wenen ging begon mijn vulpen die 

ik al 25 jaar ofzo heb, dat krijg je op mijn leeftijd,

dat je dingen al zo lang hebt, te haperen, de inkt kwam er

niet goed uit of juist veel te veel (dat geeft vlekken)

Nu voel ik mij een beetje onthand zonder goede vulpen,

ik schrijf nog graag dingen met de hand en dan het liefst

met een vulpen, die schaatst over het paper en ik hou 

van de geur van de inkt.

Dus ik had steeds in mijn achterhoofd dat ik een nieuwe 

wilde kopen mocht ik een mooie tegen komen.

Het toeval wil, of misschien was het geen toeval dat mijn 

zoon Daan een wel heel mooi exemplaar had ontvangen.

Hij bouwt en ontwerpt elk jaar een bal op in de 

Musikverrein, echt zo'n chic bal met mooi gedekte tafels,

een orkest, prachtige bloemen en debutanten in baljurken.

Op die plek wordt ook het bal van de Wiener Philamoniker 

gehouden, het was dus een soort relatiegeschenk.

Ik schreef in Wenen al over de Musikverrein en het 

nieuwjaarsconcert van de Wiener Philamoniker, waar ik 

bijzonder goede herinneringen aan heb.

Als kind keek ik daar al naar op nieuwjaarsochtend,

samen met met mijn moeder terwijl we slap geworden

appelflappen aten van de vorige avond, niets zo lekker

als die slap geworden appelflappen van toen.

Ik vond de muziek mooi, en oh de balletdansers die 

over statige trappen zweefden, dat wilde ik ook worden.

(ik ben een ongelofelijke hark en ik zat ooit 3 weken 

op balletles totdat de juf zei dat ik het niet me had, haha)

Maar waar gaat dit verhaal nu naar toe Ingrid, hoor ik je 

denken, wel.. Daan gaf de vulpen aan mij, hij kan er niet 

goed mee schrijven en hij wist dat er blij mee zou zijn.

Blij, heel erg blij kan je wel zeggen, de pen schrijft perfect

en de naam van de Philamoniker staat er in gegraveerd,

en kijk ook naar de doos, prachtig toch..

Dus nu heb ik weer een nieuwe vulpen

(ik weet niet of ik er nog 25 jaar mee kan schrijven ;-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Jarig

Eigenlijk denk ik nooit zover vooruit over mijn blog,

ik bewerk wel altijd een paar foto's van te voren, die ik

dan in mijn mapje 'Blog' zet, vervolgens maak ik een 

lijstje waar dan bijvoorbeeld wandelen, vulpen of voor

deze dag fietsje op staat, dan weet ik welke foto's ik heb.

Als ik dan begin met bloggen denk ik ooh, fietsje en dan 

drink ik koffie en dan hoop ik dat ik een eerste zin opkomt.

Als ik die heb dan begin ik gewoon met typen, bij deze foto

wilde ik iets vertellen over het treinenwinkeltje wat ik per

ongeluk vond op één van mijn wandelingen, later 

niet meer kon vinden en toen toch weer wel.

Dat ik de deur open wilde doen, maar dat het lunchpauze

was en de man een beetje bozig de deur opendeed en wass

zei en ik zei; ich warte (dat was mijn beste Duits) 

Dat ik rustig bleef wachten en toen ik eindelijk naar 

binnen mocht hij het vrouwtje op de rode fiets niet uit

de etalge wilde pakken, maar dat ik bleef staan en wachtte.

Ik wilde het gewoon hebben, omdat ze op mij leek, met 

de boodschappentas en de rode fiets, toen hij begreep

dat ik niet weg zou gaan hij het zuchtend ging pakken.

Dat ging ik vertellen op deze maandag, maar ik vergat

helemaal dat ik jarig was vandaag, ik doe er al jaren 

niets meer aan maar ik wilde het toch niet onvermeld laten.

Het blijft toch altijd een bijzondere dag, ik heb het maar 

mooi gehaald, deze dag, tot zover ben ik gekomen.

Het is toch zo'n dag dat je wat meer terugkijkt op de

lange weg die hier uit kwam, op de lange hobbelige rit 

in de draaimolen die het leven is..

Dus ik ga vandaag helemaal niet, maar onbedoeld toch 

weer wel jarig zitten zijn, het spijt mij dat ik geen 

feestelijke foto's heb, passend bij een verjaardag maar ik 

had een heel ander verhaal in mijn gedachten (haha)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Wandelen in Wenen

Voordat ik naar Wenen ging nam ik mij voor zo veel

mogelijk te wandelen en de weg in de stad beter

te leren kennen, ik heb zo'n dingetje op mijn 

telefoon waarmee je kan zie hoeveel stappen je zet

en mij leek zo'n 10.000 stappen per dag haalbaar.

(hoewel ik geen idee had of ik dat zou kunnen)

Het telt ook de trappen die je neemt, wat een beetje 

flauw is is dat hij de 12 trappen naar het appartement 

waar ik verbleef als eentje telde, waarschijnlijk omdat

ik hem in een keer liep, maar dat terzijde..

Dus ik wandelde, over grote boulevard, langs het 

Donaukanaal, door winkelstraten en kleine steegjes,

aanvankelijk nog met een kaart op de pak, omdat ik 

de weg wel soort van wist maar net niet helemaal :-)

Het gebeurde een aantal keren dat ik ergens liep en dan

dacht ik aah, is dit verbonden met die straat en ooh, zit het

 zo en langzamerhand werd de stad een logisch geheel

(dat was het natuurlijk allang, haha, maar voor mij)

In de eerste week maakte mijn zoon een soort van

speurtocht in het centum, ik kreeg dan foto's via What's 

app, met straten en pijlen waarheen ik heen moest, over 

elk bijzonder gebouw stond er dan een weetje bij.

Zowel hij als ik zijn dol op weetjes over straten, gebouwen

etc, hoe het er vroeger uit zag, welke functie het had 

wie er woonde, Beethoven of Mozart, dat soort dingen.

Ook spraken we af en toe ergens in de stad af, ik 

probeerde daar dan op tijd te zijn, we hebben samen met

Timo in zijn wagentje vele fijne wandelingen gemaakt.

Ik moet zeggen dat die stappenteller app mij motiveerde,

ik begon zelfs in de metro de trap te nemen in plaats van

de roltrap, dan had ik weer een extra trap, op één dag 

had ik 47 trappen, het is verder belang van geen enkel 

belang maar ik gloeide van plezier over mijn prestatie.

Uiteindelijk begon ik te wandelen zonder kaart, ik ging 

met de tram of de metro ergens heen en probeerde dan 

terug te wandelen zonder kaart, ik nam vele omwegen,

maar ik vond de weg altijd weer, soms vroeg ik het aan 

iemand, dat was een beetje smokkelen, maar zo 

redeneerde ik, dat was om mijn Duits te oefenen,

oh haha, ja natuurlijk.

Op één van de laatste dagen wandelde ik 7 kilometer

van mijn appartement naar het huis van Daan, zonder

kaart als een soort meesterproef (ach ja, je moet 

jezelf wat doelen stellen) en ik ben er gekomen..

Ondanks het feit dat ik mezelf nooit als een wandelaar

 beschouwd heb, heb ik het toch gehaald na een maand,

ruim 10.000 stappen per dag en dat vervuld mij

best met enige trots, het is blijkbaar nooit te laat 

om het beeld wat je van jezelf hebt te veranderen en

nieuwe uitdagingen aan te gaan..

(dat geeft moed)

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Men

Toen ik bijna 10 jaar geleden met deze blog begon, had

ik natuurlijk nooit gedacht dat ik dat ik daar zo lang

mee door zou gaan, 10 jaar is best lang :-)

Het begon eigenlijk omdat mijn zoon Daan een blog had

met zijn werk van de kunstacademie en ik zei dat ik het zo

knap vind dat hij een foto op een computer kon krijgen.

Dat is niet zo ingewikkeld allemaal, zei hij, ik daag je uit 

om binnen een week een blog te hebben met minimaal 1 foto.

Dat viel nog niet mee, maar het is me gelukt, toen ik klaar 

ws belde ik hem om te vragen hoe ik die blog dan weer 

terug moest vinden nadat ik hem weg klikte, oh haha.. 

Aanvankelijk had ik maar 3 of 4 lezers, allemaal 

bekende en de eerste keer dat iemand mij ging volgen

die ik niet kende vroeg ik mij echt af waarom.

Ik vond het wel heel leuk om te doen en ging er

gewoon mee door, voor mezelf en mijn 5 lezers.

Het voelde, zoals iemand al in het commentaar van mijn 

vorige post zei alsof ik korte brieven schreef naar mensen,

elke dag een kort berichtje over van alles en nog wat.

Op het punt dat ik ongeveer 35 lezers had, wat ik wel heel

erg veel vond, voelde ik ineens de druk om iets leuks

op mijn blog te zetten om mijn lezers te plezieren.

Ik sprak daar over met mijn zoon, ik vertelde dat ik 

geen letter meer kon typen omdat ik iets wilde doen 

wat 'men' leuk vond, kortom ik had een blog-blokkade.

Hij zei; of je stopt ermee maar voordat je dat doet 

wil ik je vragen; wie is 'men' eigenlijk?

Dat was een hele goede vraag, wat 'men' vindt zit 

natuurlijk in in je eigen hoofd en ook het idee dat ik 

er gewoon mee op kon houden vond ik een bevrijdend

inzicht (soms is het gewoon zo simpel)

Daarnaast is het onmogelijk om het iedereen naar

de zin te maken, gaat gewoon niet..

Sindsdien maak ik alleen berichten die ik wil maken 

en ik plaats ze wanneer ik daar zin in heb, het is de 

enige manier om te bloggen, althans voor mij..

Ik heb geen enkel gewin uit deze blog, in de zin van

sponsors of zoiets, het enige gewin is het plezier en 

de interactie met mijn lezers, hoeveel dan ook..

(ik keek toch even op mijn statistieken, het zijn er

toch best nog wel wat zag ik, nu laat ik de statistieken

weer wat ze zijn, het voegt uiteindelijk niets toe,

aan het hele creatieve proces)

Enfin, dit bericht was naar aanleiding van de reacties

op mijn vorige post, later zal ik vertellen wat ik nu

eigenlijk in Wenen deed (vraag van een lezer :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Zure appel

En toen werd  het toch een beetje stil hier, de berichten uit

Wenen werden langzaam minder, de uitzendingen begonnen 

te kraken en hielden er toen helemaal mee op..;-)

Op de één of andere manier vergeet ik mijn blog als ik

ergens anders ben en ik op ga in andere dingen, ik denk 

eigenlijk dat dat een goed ding is, denk je niet?

Ik kijk ook nooit op mijn statistieken, al jaren niet meer,

omdat ik het daar niet van wil laten afhangen of ik 

blogberichten schrijf of niet, ik wil me er vrij in voelen.

Misschien moet ik dat toch eens doen want misschien

zijn er bijna geen lezers meer en heeft niemand gemerkt

dat het al een ruime week stil was hier..

Enfin, ik ben weer terug uit Wenen en ik kan dit bericht

weer via mijn pc maken in plaats van op de Ipad, wat mij 

ook niet echt motiveerde om berichten te maken, hoewel

ik er dan wel weer trots op ben dat het een paar keer

gelukt is (ik hou niet van nieuwe computerdingen)

Ik moet zeggen dat ik wel even door de zure appel heen

moest bijten om terug te reizen, ik heb het altijd zo naar 

mijn zin in Wenen, ik zou zelfs willen beweren dat 

ik me daar meer op mijn gemak voel dan hier.

Mocht ik er in geloven dan zou ik zelfs kunnen denken

dat ik daar in een vorig leven woonde, als bediende

aan het hof van Sisi, of als marktkoopvrouw die haar

zoete appeltjes op de markt verkocht, zoiets, haha..

Hoe het ook zij, ik wens je een fijne maandag

en ik zal eens kijken of ik de krakende radio weer

aan de praat krijg en wat vaker kan berichten

-X-

Sneeuw

Terwijl jullie in Nederland nog aan het uitwapperen zijn

van de storm is het in Wenen mooi weer, de hele tijd

eigenlijk al sinds ik hier ben, hoewel ik natuurlijk hoopte

op sneeuw en echt winterweer..

Omdat de sneeuw niet naar hier kwam bedacht mijn zoon

dat het misschien een goed idee was om dan maar de sneeuw

te gaan zoeken, zo gezegd zo gedaan en gevonden.

We reden een uurtje richting de bergen waar nog een 

lekker pak lag, ooh, het was zo prachtig, het gevoel

van de knisperende frisse lucht en het geluid van de

knerpende sneeuw onder je voeten is natuurlijk niet

in een foto te vangen.

Ondanks het feit dat ik totaal verkeerde schoenen aan had,

sneakers zonder profiel, waardoor ik al glibberend en 

steeds bijna vallend, terwijl ik ooh en aah riep, maakten

wij een prachtige wandeling over de heuvel.

(ik moet hierbij aantekenen dat ik een speciaal talent

heb om altijd precies de verkeerde schoenen aan te 

hebben, je hebt overigens niks aan dit talent, haha)

Deze foto lijkt niet helemaal scherp, ik nam hem met 

mijn telefoon en misschien kiepte ik net weer om ;-)

Het geeft wel mooi de sfeer van het pad neer, in de verte

zie je mijn zoon en zijn vriendin, Timo was voor het eerst

in een draagzak en hij vond het geweldig, hij zat er de 

meeste tijd schaterend in, zo lief.

Kortom wij hadden een heerlijke dag en oh ja wat

nog wel bijzonder was, dat vond ik althans is dat er een

kleine piste was waar mensen aan het skieen waren

(o jee waar zit de trema op het toestenbord van de Ipad?)

Nu ja, je weet wat ik bedoel, op van die lange latten de

berg af, ik zag het nog nooit eerder in het echt.

(ik zei; dat ik dat nog mee mag maken, maar volgens 

mijn zoon klonk ik nu echt als een oma, oh haha)

Het is weer een echte babbelpost geworden, ik zou nog

eindeloos door kunnen gaan, maar wie leest er nog lange

posts in deze tijden waar alles snel moet zijn en gaan.

Zie je, ik ben een echte oma geworden!

Ik wens je een fijne dag,

-X-

Zo bijzonder..

Soms maak je iets mee waarvan je je pas achteraf, als het 

een verhaal is geworden, realiseert hoe bijzonder het 

eigenlijk was, op het moment zelf ben je gewoon.

Afgelopen zaterdag mochten wij langskomen in de 

Musikverrein, je weet wel dat gebouw waar elk jaar, in de 

beroemde zaal van deze foto, het nieuwjaarsconcert plaats vindt.

De familie van de vriendin van mijn zoon is daar al jaren

verantwoordelijk voor de opbouw en decoratie van een bal

wat daar georganiseerd wordt, ook mijn zoon werkt mee.

Zij werken daar twee bijzonder hectische dagen om alles 

voor elkaar te krijgen en wij kwamen even kijken.

We kregen een rondleiding van de ene zaal naar de andere,

met prachtig gedekte tafels, bloemen en licht en oh de zalen zelf,

prachtig, met als hoogtepunt natuurlijk de grote zaal.

Al sinds ik een kind was keek ik naar het nieuwjaarsconcert,

met alle pracht en praal die daar bij hoort en nu zat ik zelf

in die zaal, met mijn kleinzoon die daar rondkroop en alle

pluisjes bestudeerde die daar op de grond lagen.

Hij is inmiddels 8 maanden en kan al kruipen, zitten, staan

en schaterlachen, ooh, het is zo'n lieverdje.

Ja, dat was een bijzonder moment, hoewel ik toen op ging

in dat moment zie ik nu, dat het zo'n hoogtepunt was

in het verhaal van de dingen die ik meemaakte, 

dat het een eigen hoofdstuk zal krijgen :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-