vrijdag 5 oktober 2018

Dagdag


Nu zit ik hier voor, of achter mijn werktafeltje, het is maar
hoe je het bekijkt, starend naar de plank erboven waar
de dingetjes van de foto staan, ondertussen nadenkend
 over wat ik zou kunnen zeggen voordat ik een weekje
 op vakantie ga, soms komen de woorden zomaar, soms niet..

Ik zou kunnen vertellen wat ik allemaal nog moet doen
voordat ik weg ga; morgen naar het huis van mijn moeder
omdat er een open huizen dag is, mijn koffer inpakken,
twijfelen over welke schoenen ik mee zal nemen,
naar een bruiloft, me zorgen maken of het allemaal
wel goed zal gaan, in een vliegtuig stappen..

Of ik zou wat wijze woorden van iemand anders, 
over kunnen typen, zoals;
When you see someone putting on his Big boots, you can 
be pretty sure that an Adventure is going to happen, 
uit Winnie de Pooh (A.A Milne) 
(Dat lost in ieder geval het schoenen probleem op, 
haha, ik moet Big boots aan doen in plaats van sandalen;-)

Maar op de één of andere manier voelt dat allemaal
net niet het juiste, enfin, voordat dit een bericht wordt van
een meter lang, zeg ik dus gewoon
dagdag, tot gauw weer eens.
-X-

Ps. mijn emailadres staat rechts boven op de pagina,
mocht je een mailtje willen sturen om mee te doen
met de kaartjes-loterij, zie vorige post.

donderdag 4 oktober 2018

Kaartje


Misschien zag je al ongeveer dezelfde foto op 
Instagram, ik probeer altijd op mijn blog andere foto's
te laten zien dan daar, maar soms is het wel even
makkelijk, dat mag ook wel eens zo af en toe.
Altijd als ik op vakantie ben, nu klinkt het net alsof
ik dat heel vaak doe, dat is niet zo, ik ga wel regelmatig
naar mijn zoon in Wenen, maar de laatste keer dat
ik met P. ging is inmiddels al weer jaren geleden.
(en ook nu, gaat hij niet mee, och arme ;-)
Maar goed, altijd als ik vakantie ben, vind ik het leuk
om wat kaarten te versturen, je weet wel, van die
groeten uit en dan met een foto van een stadsgezicht
waarop de lucht echt veel te blauw is, zo eentje..
Het leek mij leuk om er weer 5 te versturen naar
lezers van mijn blog en kijkers op Instagram.
Mocht je er eentje willen ontvangen, dan kan je op
Instagram reageren, of mij een mailtje sturen.
Zet daar niet je adres in, als ik er eentje naar jou stuur,
dan zal ik je om je adres vragen via de mail.
Ik doe het nu zo, omdat er eigenlijk bijna nooit
iemand reageert als ik op mijn blog namen zet
en vraag om te reageren, vandaar ..

Ik wens je een fijne dag, ik ga mijn vakantie 
kleren maar eens strijken (ik strijk bijna nooit, dus
dat is echt wel Iets, haha, want ik wil natuurlijk
wel in een gestreken blouse door Lucca flaneren :-))

-X-

woensdag 3 oktober 2018

Het perfecte boek


Dit is mijn boekenkast, nu ja, boekenplank, boven de 
trap, ik kan ze nergens anders kwijt..
Nadeel van het stapelen, hoewel het er erg leuk uit ziet,
althans dat vind ik, is dat de stapels altijd gaan scheefzakken,
ik heb natuurlijk altijd een boek nodig wat toevallig 
ergens onder op ligt, dus ik stapel regelmatig opnieuw.
De meeste romans die ik gelezen heb, of boeken waar ik
nooit meer in kijk, zet ik in het kleine kastje hier op de 
dijk, dan hebben anderen er weer plezier van, ik neem
zelf ook regelmatig eens wat mee..
Deze week ben ik op zoek naar het perfecte boek om mee
te nemen op vakantie, dat vind ik één van de fijnste dingen
als ik een weekje weg ga, een goed boek bij je hebben.
Omdat ik het altijd leuk vind om iets over het land te
lezen waar ik dan ben zoek ik een boek over Italië,
omdat ik nog nog niet zo kan vinden, vroeg ik me af
of iemand een tip heeft, je weet maar nooit :-)
Ik hou van historische romans, detectives of gewoon
iets heerlijks om te lezen, haha, daar heb je niet veel aan.
Ik hoor het wel, of niet, dat kan natuurlijk ook,
hoe het ook zij, ik wens je een mooie dag.
-X-

dinsdag 2 oktober 2018

Kastje


Kastruimte is echt wel een 'dingetje' hier in huis,
ook al heb ik niet zoveel spullen meer (als vroeger:-)
toch blijft het lastig, zeker in de woonkamer.
Omdat ook al mijn spullen voor de webshop hier
een plek moeten hebben, is het af en toe stapelen,
of wat zeg ik, proppen, haha.
Naast mijn grote witte kast was nog ruimte, niet veel
een centimeter of 60, daar stonden wat kleine laden-
blokjes, waarvan de laden het niet meer deden,
nou ja, met wat geweld kon je ze in beweging krijgen.
Daarboven op stonden wat kleine kastjes met wol 
en een hele stapel dozen met webshopdingetjes,
zoals postzegels, kaarten en lintjes.


Dus ik was al een tijdje op zoek naar een ander kastje,
zodat het er wat geregelder uit zou zien hier,
meer 'woonkamer-achtig' om het zo maar te zeggen :-)
Ik keek naar nieuwe ladenkasten maar daar werd ik 
niet blij van, ik zocht iets dat zo'n hupje van plezier
in je lijf zou veroorzaken, zo van oooh, ja, die!
En ik vond het, een klein apothekerskastje, het is maar 
57 centimeter breed, het is duidelijk gebruikt en het 
komt uit Hongarije, ik voelde zelfs een groot plezier,
toen mijn oog er op viel.
Allemaal laatjes, bakjes en een uitschuifbaar plankje,
ik zie de apotheker er zo voor staan terwijl hij het
plankje uitschuift en de pillen en poeders in orde maakt.
Het kastje past perfect, de spullen die er in moesten 
wat minder, ik had verschillende dozen over, ohoh.
Maar uiteindelijk, nadat ik weer alles uitgezocht had
en zo logisch mogelijk opgeborgen had, past alles 
er in, pfff, het blijft een 'dingetje' hier in huis,
dat opbergen van spullen, haha.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 1 oktober 2018

Het zalige niets doen


Van het weekend kwam mijn dochter Judith even langs,
dat is op zich al fijn want we zien elkaar niet zo vaak.
Deze keer had ze wel een hele bijzondere verassing..
ze had bedacht dat het misschien wel leuk zou zijn als 
we samen weer eens een weekje weggingen.
(wel leuk, haha, echt heel erg leuk :-)
We zijn al eerder eens samen weggeweest, naar Parijs,
toen ze 16 was en waar ze, bovenop de Eiffeltoren
werd gebeld door een jongen waar ze verliefd op
was, oh, haar blije reactie, het was geweldig..
Later gingen we eens naar Frankrijk om foto's
te maken voor mijn boek Lov-ing wool.
Dat was heel fijn, totdat er 's nachts iemand rond het
afgelegen huisje scharrelde, wij bang waren dat het
inbrekers waren en een slapeloze nacht beleefden 
met giechel buien van de zenuwen..
Heel vroeg in de ochtend gooiden wij al onze bagage
in de auto en reden we met piepende banden weg,
achteraf vinden we het hilarisch, maar toen..
En een paar jaar geleden naar Lissabon, waar deze foto
is genomen, waar we beroofd werden, ohoh, maar 
ondanks dat hadden we een geweldige tijd.


Enfin, nu vroeg ze of ik het leuk vond om met haar
naar Italië te gaan, naar Lucca, om daar een beetje 
bij te komen, lekker te eten, boeken te lezen etc.
Eigenlijk het prachtige Italiaanse: Dolce far niente
wat vertaald zoiets betekent als; het zalige nietsdoen
Het was een cadeautje, oh, zo lief en attent
van haar en ik heb het in dank aanvaard.
Dus volgende week dinsdag vertrekken we samen,
zo heerlijk, ik ben benieuwd welke (voor ons)
memorabele avonturen we zullen beleven..
Ik begon meteen op internet te zoeken naar anti-diefstal
tassen enzo, maar ik ben ermee gestopt om dat ik 
een beetje doorsloeg, oh haha, ik zal alles veilig opbergen
en vooral vertrouwen hebben dat het wel goed zal gaan.
Je weet daarnaast nooit hoe de dingen lopen, 
ik ga er van uit dat het gewoon heel fijn zal zijn :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 28 september 2018

Gewoonigheid


Laatst luisterde ik naar deze mooie voordracht
van Dirk de Wachter, een Belgische psychiater, over het
streven naar het fantastische leven, over de mooie plaatjes
op de social media waar wij ons aan spiegelen..
Waarom er zoveel mensen ongelukkig zijn en een 
prachtig pleidooi voor gewoonigheid en voor elkaar zorgen.

Mocht je even de tijd hebben, luister er eens naar,
ik vond het heel verhelderend en inspirerend.

Ik wens je een fantastisch 'gewoon' weekend ;-))

-X-

donderdag 27 september 2018

Nieuwe schoenen


Eigenlijk hou ik helemaal niet van nieuwe schoenen, 
ik heb het liefst oude waar ik aan gewend ben en die 
gewoon lekker lopen en ik koop ook bijna nooit nieuwe.
Mijn laatste paar winterlaarzen kocht ik een jaar of 7
geleden, van het zelfde merk (Fred de la Bretoniere)
ze zijn nog best goed, maar toen ik deze zag, in de
aanbieding, heb ik ze spontaan toch gekocht.
Het grappige is, dat ik dit model laarsjes van 
dezelfde ontwerper, jaren geleden ook al eens kocht, 
toen ik een student was en ook in Amsterdam woonde,
het is een model uit de jaren 70.
De eerste keer dat ik de laarzen zag in de etalage van
de winkel wilde ik ze heel graag hebben, ze waren 
turquoise, stel je voor, turquoise laarzen, nou dat 
vond ik nog eens wat :-) 
Ik spaarde er maanden lang voor, elke keer een paar
gulden (die had je toen nog) in een blikje, net zo lang 
tot dat ik ze kon kopen, oh, wat een plezier had ik 
van die laarzen, ik droeg ze een jaar of 10.

Dus toen ik, bij toeval, ik zocht helemaal geen laarzen,
deze zag werd ik er meteen blij van, ze staan nog steeds
keurig in de doos te wachten tot ik ze ga dragen,
want eigenlijk hou ik helemaal niet van nieuwe schoenen.

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 25 september 2018

Engelen vleugel


Afgelopen vrijdag ging ik samen met mijn broer naar
het huis van mijn moeder, inmiddels hebben wij het
samen met zus geērfd, maar voor mij zal het
toch het huis van moeder blijven..
Wij gingen even kijken of alles goed was daar omdat 
er in de middag wat kijkers zouden komen, het was gek
om het bord in de tuin te zien staan toen we aankwamen.
Hoewel een huis natuurlijk alleen maar stenen zijn
en geen levend iets is, het grotendeels ontdaan is van
persoonlijke spullen, ademt het toch de sfeer van
mijn moeder uit, en ik vroeg me af wat zij er van zou 
gevonden zou hebben..


Dus ik veegde de lege kamers nog eens aan, haalde 
spinnenwebben weg bij de ramen en mijn broer maaide
het gras, wat weer wonderbaarlijk groen was na de lange
hete zomer waarbij het helemaal geel was geworden.
Ik zette wat (nep) bloemen op tafel zodat het er iets 
gezelliger uit zou zien, het hielp niet echt, maar toch :-)
Daarna moesten wij de as van mijn moeder ophalen,
terwijl wij daar naar toe reden dacht ik aan het boek
van Jelle Brant Corstius, As in tas, waarin hij beschrijft
hoe hij de as van zijn vader naar Zuid Frankrijk
gaat brengen, prachtig boek..


Het was een vreemd, beetje plechtig moment, het ophalen
van de as, surrealistisch ook, het is lastig om te beschrijven
wat er door je heen gaat, een beetje van alles tegelijk..
Terug in de auto dacht ik aan het huis, mijn moeder,
hoe de dingen waren en dat wij de as op een dag
naar de Veluwe zullen brengen met zijn drieën..

Ik keek op mijn telefoon naar de foto's die ik die dag nam,
eentje daarvan leek toch wel heel erg veel op een
engelen vleugel, als je goed keek, en nu ben ik helemaal
niet bijgelovig maar ik vond het toch mooi, een soort
teken dat het goed is zo..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 24 september 2018

Kol haken.


Nu het herfst is geworden, lijkt het alsof het weer
dacht; oh..is het herfst, dan moet ik me ook maar 
meteen aanpassen; lekker veel wind, flink wat regen
en ik gooi meteen de temperatuur ook maar naar beneden.
Gisteren deed ik voor het eerst de verwarming weer 
aan, dat vind ik altijd zo'n moment in het jaar,
eerlijk gezegd zie ik altijd een beetje op tegen
de herfst en alle donkere dagen die gaan komen..
Ik had overigens de verwarming nog niet aangezet
of we hadden een stroomstoring, allee hier op
de dijk, die wel 5 uur duurde, ik hoop niet dat 
het door mijn verwarming kwam, vast niet ;-)
Het is dus ook weer tijd voor warme truien, sokken,
dikke sjaals en kollen, ik haakte er vorige week
al eentje, mocht je dat ook willen:



Deze haak je niet in het rond, maar eigenlijk dwars,
dan krijg je die leuke geschulpte rand (heet dat zo?)
Een half stokje is mijn favoriete haaksteek, je slaat
de draad om de naald, dan steek je in en dan haal je de 
draad in één keer door, gaat heel vlot.
Je kan de kol natuurlijk aanpassen door hem wat 
hoger te maken, of korter, het aantal centimeters 
is maar een richting en kan je makkelijk aanpassen.
Ook de dikte van de wol en je naald kan je precies
zo doen als je mooi vind, ik gebruikte wol van 
de Zeeman, deze heet Julia, een mix van acryl en wol,
één bol is voldoende, omdat ik dit een mooie kleur
vind, de wol is zacht en is bovendien is het niet duur.
(en nee, dit is geen gesponsored bericht)


Maar je kan natuurlijk welke wol dan ook gebruiken,
wat heerlijk hè, dat er niets vast staat bij dit patroon,
oh haha, was dat maar bij alles zo..

En oh ja, er staat vast wel ergens een foutje, dat is
bijna altijd zo als ik een patroon op mijn blog zet,
hoewel ik het zelf een paar keer nakeek, maar soms 
zie je gewoon je eigen fouten niet, het lijkt mij
dat je er vast wel over heen kunt lezen, mocht het
zo zijn, en toch mijn uitleg begrijpen..

Ik wens je vooral een warme week en ik hoop dat je
niet kletsnat zal regenen als je naar buiten moet..
-X-

donderdag 20 september 2018

Bonen


Het huis van mijn moeder staat sinds deze week op Funda,
morgen komen de eerste kijkers en ik zal dan in alle
vroegte naar het huis gaan om het te luchten, een beetje
af te stoffen, er is al weken niemand geweest, en 
wat bloemen op de tafel gaan zetten..
Van de zomer hadden wij enkele gesprekken met
verschillende makelaars, om te zien wie wij het meest
geschikt vonden, dat was zeker niet de makelaar die één
blik op het huis wierp en zei dat het huis er 'zo afgeschoven'
moest worden, ze bedoelde afbreken natuurlijk en ze vond
het een mooi perceel voor een knappe bungalow..ohoh..
Uiteindelijk vonden we een makelaar die wel de
charme van het huis zag en er werden foto's gemaakt.
(tot twee keer toe, en nog steeds vind ik ze niet mooi,
maar het kan ook zijn dat ik te kritisch ben,
of eigenlijk gewoon moeite heb met de hele verkoop)


Na eindeloos veel papierwerk, er komt veel meer kijken
bij de afwikkeling van een erfenis dan ik had gedacht
en een bouwkeuring die verassend goed uit viel
(het huis is degelijk maar gedateerd) is het huis nu te koop.

Ik hoop zo dat iemand het koopt die het er niet
'af zal schuiven' en de ietwat wilde, prachtige tuin
zal betegelen, maar die in ere zal herstellen.
Iemand die net zoveel van het huis zal houden
als mijn moeder deed en dat er volgend jaar weer
bonen in de moestuin zullen staan..

Ik wens je alvast een heel goed weekend,
geniet nog even van het mooie weer, ik las dat
de herfst bovenop ons gaat vallen dit weekend
met regen en wind..
-X-

woensdag 19 september 2018

Hartjeswolk..


Vorige week, toen ik in de auto zat, zag ik ineens
een perfecte hartjeswolk, zo mooi kom je ze zelden tegen.
Misschien drijven ze wel eens vaker langs maar
ik kijk niet altijd omhoog natuurlijk..
Ik begon onmiddellijk in mijn tas te graaien, ik zat 
niet in het stuur, haha, om mijn telefoon te zoeken.
Terwijl ik dat deed moest ik aan mijn dochter Judith 
denken, die, toen ze een tiener was, er een hekel aan 
had als ik zo in mijn tas zat te zoeken..
Ik kieper er altijd van alles in en als ik iets nodig heb,
begin ik te graaien, ze zei dan altijd; hou daar nou eens
mee op, je lijkt wel een zwerver, oh haha..
Nadat ik mijn telefoon gevonden had, maakte ik 
deze foto door het raam heen, vandaar dat hij wat
wazig is, want ik sta niet bekend om het wassen 
van de autoruiten..of wat dan ook van de auto..

Ik hoop voor je dat je er vandaag ook eentje ziet,
en er net zo blij van wordt als ik van deze..

-X-

dinsdag 18 september 2018

Plastic been.


Laatst fietste ik met P. naar een rommelmarktje hier
in de stad, niet dat hij rommelmarken leuk vind, of zelfs
maar iets tweedehands, maar hij gaat altijd geduldig
ergens zitten wachten tot ik klaar ben met rondkijken.
Op dit rommelmarktje vond ik eindelijk zo'n plastic been,
wat ooit gebruikt werd om kousen aan te prijzen in 
een etalage, ik hoopte al heel lang zo'n been te vinden.
Ik zag ze wel eerder maar dat waren ze zo duur,
dat ik ze maar liet staan, deze was maar een paar euro.
Ik weet ook niet waarom ik ze zo leuk vind want wat
is er nu eigenlijk zo grappig aan een half plastic been,
maar ik ben blij dat ik er nu eentje heb.


Dus ik wandelde rond op het marktje met het been,
als je nu om een praatje verlegen zit, moet je dat echt
eens doen, zo ongeveer iedereen zei er wat van.
Zelfs toen we terug fietsten met het been in de fietstas,
dat zag er ook een beetje gek uit, werden we aangesproken :-)
Het been staat nu hier in de kamer (en ja, die kast staat
echt zo scheef, ik denk dat de vloer een beetje afloopt)
naast het grote potlood waar je niet mee kunt tekenen
en ik moet er nog regelmatig om glimlachen.
Misschien doe ik het in de winter wel een gezellige sok 
aan, want koude voeten, oh haha, wat een lalala
we babbelen nog maar wat bericht..

Ik wens je een stralende dag
-X-

maandag 17 september 2018

Weer ijsjes weer..


Van de zomer haakte ik deze ijsjes slinger, niet dat 
ik ooit ijsjes eet, nu ja, ik at er twee in de afgelopen
maanden, ik ben er gewoon niet zo dol op, zo hou 
ik ook niet van toetjes zoals vla enzo, maar dat terzijde..
Ik gaf de slinger weg via Instagram, maar ik kreeg ook
wat verzoeken om het patroontje te plaatsen, misschien 
deed ik al een eerder zoiets, ik kan het niet meer bijhouden
wat ik wel en niet deed, haha, misschien word ik oud..
Gisteren bekeek ik het weerbericht en ook deze week
wordt het weer ijsjes weer, het blijft maar warm,
ik vind het niet erg maar vanuit het klimaat oogpunt
is het, denk ik,  geen goed teken, enfin..


Zo maak je ze, mocht je er zin in hebben;
Haak 25 lossen met de kleur van het ijs, roze, groen, 
wit of welke smaak je dan ook wil hebben.
Rij 1: haak 25 halve vasten, daarbij sla je de draad
om je haaknaald net als bij een stokje maar dan haal je 
de draad in één keer door, heel makkelijk.
Aan het begin van elke rij minder je 1 steek, haak dan
eerst 2 lossen en dan sla je de eerste steek over, 
daarna haak je de rij gewoon uit.
Na 8 rijen wissel je van kleur, dan neem je de kleur
van het hoorntje en je haakt net zo lang door totdat
je 2 steken over hebt, dan haak je 2 lossen, je steekt
je naald in de tweede steek en haalt de draad in 
één keer door, vervolgens kant je de losse draadjes af.

Haak net zoveel ijsjes als je leuk vindt en 
rijg tenslotte een lintje door de bovenkant

Veel plezier en succes met wat je zoal gaat doen
deze week.

-X-

vrijdag 14 september 2018

Weervrouw..


Soms gebeuren er zoveel dingen tegelijk dat mijn 
hoofd wel lijkt op de radarbeelden van een orkaan,
zo'n langzaam draaiende cirkel vol met gedachten,
die zich maar langzaam verplaatsen..
Tegelijkertijd heb ik dan dat eeuwig babbelende 
stemmetje in mijn hoofd, als een soort van weervrouw
die beschrijft wat er gebeurt en ook wat er allemaal
zou kunnen gebeuren, vloedgolven (van gedoe),
voorspellingen (of het al dan niet goed komt) enzo.
Minqer Rinpoche, een boeddhistische monnik, noemt
mijn weervouw anders, namelijk je
 monkey mind, in dit filmpje legt hij het prachtig uit
Ik bekijk het regelmatig zo dat ik me weer bewust ben
van het hele babbel-proces, want elke keer opnieuw,
neemt de weervrouw weer plaats achter haar tafel..

Dus, dit weekend ga ik ergens op een stoel zitten,
geef mijn weervouw een opdracht (zie het filmpje:-)
en laat ik de dingen even aan mij voorbijgaan..

Ik wens je mooie dagen
-X-

woensdag 12 september 2018

Lamp


Ooit, toen ik nog een keuken had die net zo groot is
als mijn woonkamer/kantoor nu is, had ik een lamp,
zoiets als deze boven de tafel hangen.
Ik kocht hem in een tweedehandwinkeltje, hij was niet
goedkoop, maar ik vond hem fantastisch, een beetje tuttig
misschien maar dat maakte hem nou juist zo leuk.
Toen ik wegging uit het huis met de grote keuken was 
zo ongeveer het eerst wat ik van het plafond afhaalde,
mijn mooie Franse, beetje tuttige lamp.
Omdat in de maanden daarna al mijn spullen stonden
opgeslagen en ik met een koffer rondtrok, besloot ik de
lamp weg te geven aan Julia, de vriendin van mijn zoon Daan.
Hij hangt nog steeds bij hen in de keuken in Wenen.
In de zomer vond ik een bijna dezelfde lamp weer
op een Belgische rommelmarkt, hij was weer niet goedkoop,
maar ik besloot in een seconde, dat ik hem wilde hebben.

Nu staat de lamp hier in een doos in de kelder want ik 
heb geen ruimte om hem op te hangen, de keuken hier
is zo klein en laag dat je constant je hoofd er aan zou
stoten en nu twijfel ik of ik de lamp weer weg zal doen,
of dat ik hem zal bewaren totdat ik ooit weer 
een keuken heb die....

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 11 september 2018

Warme handjes


Weet je nog dat ik vorig jaar een berg wol had gekocht,
waarschijnlijk niet, maar ik kocht een kratje vol
prachtige wol, hier op markt met korting
en van merken die ik me normaal nooit 
zou kunnen veroorloven..echt zo fijn.
Omdat het eigenlijk allemaal losse bolletjes waren,
zomaar van elk eentje, zijn ze perfect om Warme handjes
van te haken en dat is wat ik deed de afgelopen tijd.
Het ene paar na het andere, zo fijn om met zulk mooi
materiaal te werken, echt een kadootje (oh nee, ik geloof
dat je alleen cadeautje mag gebruiken, gezien het
hardnekkige rode streepje wat er onder kadootje blijft staan)


Ik moet zeggen dat ik soms zelfs een beetje aarzelde 
om zo'n mooi bolletje te pakken, maar als ze in het
kratje blijven zitten heb je er natuurlijk ook niets aan,
hoewel het erg fijn is om er even naar te kijken.
Ik zette de wantjes alvast in de webwinkel, ik dacht 
dat het misschien wat vroeg zou zijn, maar er waren 
toch al wat bestellingen van mensen die graag goed
voorbereid het nieuwe seizoen in gaan, dank daarvoor.

De part-time-pop-up webwinkel blijft nog even een 
paar dagen open, dat is het voordeel van deze formule,
je kan het precies zo doen als het je uitkomt.

Ik wens je een fijne dag, en eigenlijk hoop ik dat 
we de Warme handjes nog even niet nodig hebben,
ik ben er gewoon nog niet aan toe, haha..

-X-

maandag 10 september 2018

Naar de hand staan..


Eén van de weinige dingen die ik van mijn moeder
meenam is haar oude vulpen, een heel oud pennetje 
wat nog met inkt gevuld moet worden.
Als kind al was ik dol op vulpennen en zeker op die 
van haar maar ik mocht er niet mee schrijven,
omdat, zei mijn moeder, ze naar de hand gaan
staan van degene die er mee schrijft.
Nu had ik geen idee wat 'naar de hand staan' betekende
maar het klonk mij zo gewichtig in de oren dat ik 
er absoluut niet aan durfde te komen.
Toen ik de pen afgelopen zomer in een laatje vond,
herkende ik hem meteen en ik legde hem in kleine
kratje met spulletjes die ik mee wilde nemen.
Met een lichte aarzeling dat wel, hij was zo van haar,
 dat het ongemakkelijk voelde om hem te pakken,
maar als ik het niet deed zou hij ergens in een 
kringloopwinkel in een pennenbak belanden.
Thuis probeerde ik hem te vullen, dat viel nog
niet mee, maar het is me uiteindelijk gelukt.
Ermee schrijven is nog een ander ding, hij schrijft
een beetje krasserig, misschien omdat hij zo oud is,
maar het is waarschijnlijker dat hij naar 
de hand van mijn moeder is gaan staan :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

donderdag 6 september 2018

Ah, dat ken ik..


Elke keer als we bij mijn moeder waren gingen we even
net over de grens naar een boerenerfje waar ze fruit,
groente en soms bloemen verkochten.
De kisten met de appels en uien staan gewoon op de
grond in een boerenschuurtje en als je wil afrekenen
moest dat bij 2 boeren op leeftijd, beide met zo'n grijze
stofjas aan, het bonnetje word met de hand geschreven.
Laatst ging P. er nog even langs voordat hij naar Amsterdam
kwam en kocht een bosje korenbloemen voor mij (lief!)
Deze keer stond er een oude dame bij de kassa met een
gebloemde schort aan, precies zo eentje als jij wilt als je
oud bent, zei P, haha, ik ben al oud en ik heb er nog geen :-)
De vrouw zei tegen P, je bent niet van hier, toch, nee zei 
hij, ik woon in Amsterdam, aah zei de vrouw dat ken ik.
Vervolgens vertelde ze dat ze er 50 jaar geleden geweest
was...nou..zei P, het is best veranderd hoor in die tijd.
Waarop de vrouw omstandig begon te vertellen 
waar ze allemaal geweest is en ook dat ze verder niet zo
vaak weg was geweest want ze ging niet graag van huis.

De korenbloemen hebben bijna twee weken gestaan
en elke keer als ik er naar keek dacht ik aan de vrouw
toen ze jong was, dwalend door het Amsterdam,
toen het nog een totaal andere stad was..

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 5 september 2018

Nog even over het garen..


Nu was het verhaal over het borduurgaren nog niet 
klaar, hoewel er al iemand reageerde die precies wist
hoe het gegaan was, waarop ik onmiddellijk op reageerde,
als een bok (geit;-) op een haverkist, maar op het moment
dat ik op publiceren drukte bedacht ik me..
En ik dacht aan de 4 inzichten van Miguel Ruiz en vooral
aan het inzicht; trek je niets persoonlijk aan, vervolgens
haalde ik mijn reactie weer weg, en besloot deze post
gewoon te schrijven, zoals ik het me bedacht had,
hoewel mijn eerste gevoel was, om helemaal
 niets meer over de kaartjes te schrijven.
Enfin, tot zover de wijsheden en verder met het verhaal..

Natuurlijk vroeg de verkoopster aan mij wat ik ging doen
met zoveel borduurgaren, dus ik vertelde haar over mijn
blog, handwerkboeken, webwinkeltje en creatieve
activiteiten, dat vond zij dan weer een leuk verhaal..


Dus ik zei dat ik een deel zou verkopen om uit de kosten
te komen, en een deel om zelf te gebruiken, bijvoorbeeld
voor mijn kleurenpalet foto's zoals deze..
Later dacht (het hield me nogal bezig het hele verhaal)
dat het misschien leuk zou zijn om ook wat weg te geven
(ik heb her en der ook al wat uitgedeeld) hoewel ik dan niet
zo snel zou weten aan wie of wat..
Dus wilde ik vragen of jij misschien iemand weet die
misschien een setje goed kan gebruiken en het zich niet
kan veroorloven, een borduurclubje, een goed doel 
of zoiets, mocht dat zo zijn dan kan je
mij altijd een mailtje sturen en dan zal ik, als het er 
meerdere zijn, er eentje kiezen en wat garen opsturen..

Uiteindelijk brachten de kaartjes mij het plezier dat er
altijd mooie verhalen te vinden zijn en weer (opnieuw)
de bevrijdende gedachte dat iedereen altijd wel iets vind
van wat je doet, in positieve dan wel in negatieve zin,
maar dat eigenlijk alleen telt hoe je over jezelf en je
handelingen denkt...(mooie, maar lastige les)

Ik wens je een mooie dag
-X-

dinsdag 4 september 2018

Goede ziel


Op één van de straat rommelmarkten die ik bezocht vond 
ik een wel heel bijzondere schat, eigenlijk viel mijn oog
op de prachtige oude dozen maar tot mijn verassing
zaten ze vol met kaartjes borduurgaren.
Het waren er zoveel dat ik mij afvroeg waar het vandaan
kwam dus ik vroeg dat aan de verkoopster.
Dat vond ze duidelijk een leuke vraag want ze begon meteen
te vertellen over het klooster in de buurt waar een non 
borduurlessen gaf niet alleen aan andere nonnen maar ook
aan kinderen uit de buurt, oh, ik zie ze zo zitten samen.
Stel je voor hoeveel uren ze hebben doorgebracht om
alle kaartjes om die papiertjes heen te winden en dan ook
nog keurig alle kleurnummers er op geschreven..
De non in kwestie die de lessen gaf was er nu te oud 
voor geworden, de goede ziel kon het gewoon niet meer
goed zien, zei de verkoopster, het zal haar deugd doen
dat je ze allemaal koopt, ik zal het haar vertellen.
Och wat mooi, ik was gewoon ontroerd, en ik ben 
blij dat ik de bordurende non een deugd heb gedaan,
mijn hoop is nu dat iemand mij eens een goede ziel
noemt als ik er niet bij ben, want dat is toch echt wel
een groots compliment..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 3 september 2018

Gewoon de spullen op straat


Toen ik in het huis van mijn moeder logeerde, 
waren we niet alleen aan het opruimen, daar was het
veel te heet voor en af en toe wilde ik ook wel eens iets
anders dan al die spullen uitzoeken, dus op de zondagen
bezochten we af en toe wat rommelmarkten.
(haha, terwijl ik het typ, denk ik, dat klopt niet, 
rommelmarkten is ook spullen uitzoeken, maar dan
net anders natuurlijk, enfin...)
De allerleukste rommelmarkten vind ik die worden 
gehouden ergens in een dorp en dat er dan ergens een
straat is afgezet en iedereen zijn spullen daar neer zet.
Het ziet er vaak een beetje suffig uit, maar dat vind ik
er nu net zo heerlijk aan, niks geen hippe overvolle 
markten maar gewoon de halve huisraad op straat.


Het liefst maak ik ook met iedereen waar ik iets wil 
kopen even een praatje, vaak krijg je een mooi verhaal
te horen over de koopwaar of waarom ze daar staan.
Op deze markt moest ik heel nodig naar de wc, dus ik 
vroeg aan een mevrouw of die er was, nee, eigenlijk 
niet voor bezoekers maar ze wilde het wel even regelen.
(en dat allemaal in het heerlijke Vlaams)
Dus ze riep een oude man met zo'n oranje jasje ten teken
dat hij van de organisatie was, ik mocht met hem mee
lopen, helemaal naar de andere kant van de straat.
De man liep nogal hard en ik erachter aan, haha, zie je
het voor je, met een rood hoofd van de hitte..
Daar mocht ik bij iemand thuis naar de wc, geweldig.
Daarna ben ik de mevrouw nog even gaan bedanken,
dat vond ze niet nodig, het is toch fijn als we elkaar
een beetje kunnen helpen, zei ze, en zo is het!

Ps. na een week of wat hard werken, opende ik gisteren
mijn part-time-pop-up winkeltje weer voor een week.
Daar staan allerlei dingen in die ik vond op de bezochte
marktjes (alles wat je bezit is onderweg naar anderen ;-)
en handwerk wat ik haakte deze zomer..

Ik wens je een fijne dag
-X-

donderdag 30 augustus 2018

Eenzaamheidsstraat


In het Belgische dorp Kapellen vlakbij de Nederlandse
grens, staat aan de weg dit bord, elke keer dat we er
langs reden moest ik glimlachen en uiteindelijk nam
ik een keer een foto, gewoon uit de auto..
Elke keer vroeg ik me af wie dat nu verzonnen had en
zag ik een keurige en ietwat saaie ambtenaar voor me,
achter zijn bureau in een kantoortje wat wel een raampje
heeft maar hij kon net niet naar buiten kijken..
Zijn taak was het verzinnen van nieuwe namen voor
nieuwe straten, plantsoenen en pleinen.
Meestal koos hij iets veiligs, met bloemen ofzo; de 
Tulpstraat, of bomen; het Kastanjeplantsoen, maar op
een dag kon hij werkelijk niets meer verzinnen, het
enige woord dat bij hem opkwam was eenzaamheid..
Nu was hij niet zo van het uiten van gevoelens, maar 
sinds zijn vrouw hem had verlaten, totaal onverwachts
op een mooie vond in Mei, misschien juist vanwege
het ontbreken van de passie en gevoelens, voelde hij
zich alleen en eenzaam..
Dus toen hij een aanvraag voor een nieuwe straatnaam
op zijn bureau kreeg, was dat het enige waar hij op kwam,
en zo gebeurde het dat dit bord geplaatst werd..
Hoe het met de arme man is afgelopen vertelt het
verhaal niet, haha, maar ik mag graag denken dat 
hij uiteindelijk het geluk vond bij de koffiejuffrouw
en dat ze samen een huisje betrokken in de 
Eenzaamheidsstraat, nummer 7..

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 29 augustus 2018

Lange warme zomer #3


Wat ik me vooral zal blijven herinneren van deze zomer
is de eindeloze hitte, die maar bleef duren, dag na dag.
Geen zuchtje wind waardoor het leek alsof de wereld
een goedkope felgekleurde vakantiekaart
was geworden waardoor je je heen moest bewegen.
Wij werkten elke dag gewoon door, een paar uur in de 
ochtend en dan weer in de avond als het iets koeler was.
In de middag hingen wij in de tuin, in de schaduw van
een dennenboom of keek ik naar de Tour de France,
met een ventilator aan, wat zeg ik...twee :-)
Een paar keer per dag keek ik op de Buienradar op
 zoek naar een verdwaald onweersbuitje, maar nee..
En terwijl het huis steeds leger raakte, het gras steeds 
geler, wij vermoeider, bleef de zon onverminderd 
schijnen, ik vroeg elke dag wel even aan de zon
of hij geen uitknop had maar ik kreeg 
nooit een reactie, haha..


En toch, eindelijk kwam de dag dat het huis min of meer
klaar was voor de verkoop (ik was er dolgraag gaan 
wonen maar laat ik zeggen dat mijn middelen 
ontoereikend zijn) alles was opgeruimd en schoon.
Toen ik 's avonds in bed lag, met weer die zoemende 
ventilator, meende ik iets anders te horen, het zou toch niet..
Ik ging even buiten in de tuin zitten, ik denk dat het
een uur of 1 in de nacht was (ik heb zo slecht geslapen)
en ik hoorde het rommelen in de verte, hoera..
En eindelijk, terwijl ik daar midden in de nacht in de
tuin zat, begon het te waaien en uiteindelijk te onweren,
ik meende een zucht van verlichting te horen in de tuin..
En ik dacht aan mijn moeder, hoe bang ze was geweest
van het onweer en daarom ik ook als kind.
Maar ik bleef een uur buiten zitten in de regen,
 mijmerend over de afgelopen weken, mijn moeder, 
het huis en hoe de dingen waren, en dat ik niet bang was,
niet meer voor het onweer maar ook niet
voor wat er zou komen..

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 28 augustus 2018

Lange warme zomer #2


 Mijn moeders begrafenis, op een bijzonder hete
dag, verliep kalm en rustig, wij hadden allemaal
het gevoel 'het is goed zo'..
P. en ik bleven in het huis nadat iedereen weer was
vertrokken, want er lag nog een berg (bijna letterlijk :-)
op ons te wachten, namelijk het opruimen van het huis..
Er waren zo ongelofelijk veel spullen in het huis,
ik denk dat er in de 30 jaar dat ze daar woonden nooit
iets weggedaan hebben, alles werd bewaard.
Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom, dachten ze
dat ze het nog eens konden gebruiken, was het ze
letterlijk boven het hoofd gegroeid, ik weet 
het niet, wat ik wel weet dat als je vroeg 
 of er opgeruimd mocht worden, mijn moeder
 dat zeer zeker niet wilde, wij respecteerden dat en het 
afgelopen jaar hebben we alles min of meer 
zo gelaten als het was, maar nu ohoh..


Dus wij haalden kasten leeg (met de handdoeken, kopjes
en ga zo maar voort, uit mijn jeugd) deden textiel
in zakken, stapelden boeken op, zochten foto's uit, sorteerden
gereedschap en maakte keuzes over wat weg kon en wat niet.
Uiteindelijk verzamelden wij 15 kuub afval en ging er een 
vrachtwagentje naar de kringloop met de nog goede spullen.
Af en toe kwam er iemand helpen en dan wij haalden 
wij herinneringen op, verwonderden ons om alles wat
uit het huis kwam, badend in het zweet, oh die hitte..
Hoewel af en toe best zwaar was het ook helend, ik heb
geen hekel aan opruimen, het gewoon maar doorgaan
geeft ook rust, alsof ik het hele verleden doos voor 
doos opruimde en een plaats gaf..
(sommige gedachten en gevoelens konden mee naar
de stort, anderen moesten nog eens opnieuw worden
bekeken en een paar konden zo bewaard blijven..)
Nu ik er op terugkijk lijkt het wel alsof alles in een
soort van flow voorbijgegaan is, ik ben er pas nu
met terugwerkende kracht moe van..
Ik nam overigens maar twee kleine kratjes met 
dingen mee die ik wilde bewaren, wat kleine 
persoonlijke dingen zoals een paar dagboeken enzo..

Ik wens je een mooie dag
-X

maandag 27 augustus 2018

Lange warme zomer #1


En zo kondigde het einde van deze lange warme zomer
zich toch aan, in de vorm van regen en koeler weer,
een zomer die tegelijkertijd zo voorbij was,
maar ook eindeloos lang leek te duren.
Nu ik hier met mijn trui aan, achter mijn tafeltje in 
Amsterdam zit en ik zo kijk naar het uitgedroogde gele 
gras van mijn moeders tuin, kan ik me bijna niet
meer voorstellen dat wij daar ruim 4 weken verbleven.
P. in een tentje in de tuin en ik in het huis, ik slaap liever
op een gewoon bed in plaats van op een matje.


Wij waren daar de hele zomer om de begrafenis van 
mijn moeder te regelen en om het huis op te ruimen.
Rond de begrafenis sliepen we met z'n allen in het 
huis, z'n allen zijn in dit geval; mijn broer, zijn vrouw, 
Guusje, mijn zus, die in Spanje woont met haar dochter
en kleindochter, echt heel bijzonder zo samen.
Ik denk niet dat wij ooit nog samen in een huis sliepen
 sinds we kinderen waren, het zou mijn moeder
een plezier gedaan hebben, denk ik zomaar..
Buiten maakte ik een tafeltje met mijn moeders
spullen, zoals haar laatste breiwerk, waar je even
kon gaan zitten om een beetje te mijmeren
over wat is geweest..

Ach jee, dit wordt een bericht zonder mooi einde, ik 
merk nu al dat het te lang wordt, weet je wat, ik maak
er een vervolg bericht van, een paar posts,
als een soort feuilleton, want deze
lange warme zomer, die ook weer zo voorbij was,
kan ik niet zomaar in een paar woorden vatten..

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 13 juli 2018

Dag Corrie..


Afgelopen dinsdag overleed mijn moeder, wij waren 
maandag al gekomen omdat ze hard achteruit ging.
Wij konden allemaal afscheid van haar nemen en 
ze is zachtjes weggegleden, het was tijd, het was 
vredig en kalm, het is goed zo.

Het laatste jaar was intensief, zwaar, soms ingewikkeld en 
we reden duizenden kilometers om bij haar te zijn,
omdat ze zo graag in het dorp wilde blijven waar ze was.

Ik ben blij dat ik dat allemaal gedaan heb, 
het was ook mooi, helend en bijzonder en ik zal
er met een goed gevoel op terugkijken.
Ik had een ingewikkelde relatie met mijn moeder,
er waren tijden dat er geen contact was.

Maar de cirkel, ik heb haar benaderd vanuit mijn 
zachte kant, zoals mijn (onmisbare) vriendin Fem, mij 
zo mooi aanraadde, is rond nu, ik heb niet het gevoel
dat ik haar nog iets had moeten vragen of zeggen.
Het contact de afgelopen tijd was open,
zonder weerstand of verwijten en vanuit het hart.
Ook heb ik een, onverwacht, gevoel van vrede over
hoe de dingen gegaan zijn en is er ruimte om aan de 
mooie dingen te denken, die er zeer zeker ook waren.

Maandag brengen we haar naar haar laatste rustplaats
waar we afscheid zullen nemen , samen herinneringen
zullen ophalen en naar dit lied luisteren, en 
samen zeggen; Dag Corrie.

NB, ik neem even vrij om een en ander te laten
bezinken, ik meld mij wel weer ergens aan het
einde van de zomer.

-X-

maandag 9 juli 2018

Hekje


Nu zou ik eigenlijk volgende week naar Wenen gaan,
en eigenlijk had ik met de kerst zullen gaan en een 
maand in mei, maar het zal bij 'eigenlijk' blijven.
Met de kerst bleef ik thuis voor mijn moeder,
ik was de enige die langs kon gaan, in mei bleek er
vloerbedekking in het appartement te liggen waar ik
allergisch voor ben en nu gaat het zo slecht met mijn 
moeder dat de kans dat ik terug moet komen zo 
groot is dat het ik dat risico niet ga nemen.
Natuurlijk zijn daar vele gedachten en overwegingen 
aan vooraf gegaan, ik ben zo ongelofelijk toe aan
even weg hier maar uiteindelijk kan ik het niet
over mijn hart verkrijgen..
Soms vind je een hekje op je pad, op de weg die
je wilde bewandelen waar je heel veel zin in had en
maar moet je omkeren en een andere weg vinden.


Dus ik ga vandaag mijn ticket annuleren en even 
rustig zitten en nadenken hoe ik de komende weken 
ga invullen, ga ik in mijn moeders huis logeren,
tussen alle dozen en rommel om in de buurt te zijn.
Ga ik regelmatig heen en weer, ik weet het nog niet
maar het zal zich wel ontvouwen zoals ze dat 
zo mooi zeggen, komt tijd, komt raad..

Het zal zeker zo zijn dat ik een beetje ga 'lala' bloggen,
soms zal het uitkomen en soms niet, maar omdat 
het vakantietijd is, is dat niet zo erg, denk ik.
Het hele idee van vakantie is toch om de dagelijkse 
dingen eens even los te laten, dus ik zal zien 
wat er komt, of niet..

Bovendien ga ik op zoek naar een nieuw pad, omdat ik 
geen jongen hinde meer ben kan ik niet zomaar 
over het hekje wat op het uitgestippelde pad staat
heen springen, ik zou het wel kunnen proberen, 
maar de kans dat ik blijf haken is groot. (haha)
Maar er ik vind er vast wel eentje zonder hek,
al is het dan met een omweg..

Ik wens je een mooie maandag
-X-

vrijdag 6 juli 2018

Er komt niets meer..


Gisteren gingen wij een dagje naar mijn moeder,
dat zijn lange intensieve dagen, waar ik tegelijkertijd naar
uit- en tegenop zie, ik vrees altijd voornamelijk hoe we
haar aan zullen treffen, hoewel ik natuurlijk best 
weet hoe ze er aan toe is.
Zij is een zielig hoopje mens geworden, brandende 
mager, ze was altijd een struise vrouw zoals ze dat 
zo mooi zeggen, en ze kan niets meer, behalve liggen.
Eerlijk gezegd is het niet om aan te zien, in ieder 
geval niet voor mij maar ik kijk natuurlijk toch.
Tussen de middag gaan we altijd even naar een 
schuur in Kapellen, een Belgisch dorp daar in de buurt,
in die schuur verkopen ze fruit en groente, echt heel leuk.
Daar viel mijn oog op deze Maria, die daar hangt
tussen de harken en de schoffels, ik liep er even heen,
en maakte deze foto.


Hoewel ik niet gelovig ben opgevoed, heeft een 
Mariabeeld een sterke aantrekkingskracht op mij,
altijd al gehad, en ik zet altijd kaarsjes neer in elke 
kerk waar ik kom, en dan praat ik wat tegen haar.
In gedachten natuurlijk, misschien heb ik toch wat genen
van, de voor mij grotendeels onbekende katholieke
Belgische vader, je weet het niet, toch..
Deze keer vroeg ik haar om een zacht en snel einde voor
 mijn moeder, of verder lijden haar bespaard kan worden.
Ik heb geen idee of het helpt maar het voelt troostrijk.

Later gingen wij nog even terug naar mijn moeder,
ik vroeg waar ze nog op hoopte, het antwoord was,
dat ze graag op een ochtend wakker zou worden en
dat ze dan zou kunnen zeggen; hehe, deze ellende
is over, dat zou ik willen..
Maar meteen zei ze; maar dat komt niet meer toch, 
er komt niets meer, denk je.. (ohoh, ik denk dat ook)

Op de weg terug had ik dit liedje in mijn hoofd,
I waited for something.....and nothing arrived..

Ik wens je een heel goed weekend.
-X-