maandag 20 juli 2020

Zomervakantie


Ik ben even grote vakantie aan het spelen, gewoon hier
in en rondom het huis, met een breiwerkje, een glaasje 
limonade en wat mijmeringen in de tuin.
De komende weken zal ik een beetje lala bloggen wat 
zoveel wil zeggen dat ik een bericht zal plaatsen als de
wind een verhaal mee brengt wat ik zou kunnen vertellen..

Ik wens je hele mooie dagen
-X-

dinsdag 14 juli 2020

Kotje


Weet je nog vroeger, op de lagere school, als de zomer
vakantie begon, wat een fantastisch gevoel was dat..
Ik heb het al jaren niet meer, het gevoel van de
zomervakantie, dat komt misschien omdat alles zijn 
gangetje gaat, haha, maar ik verlang er wel eens naar.
Als de laatste dag op school dan was aangebroken en er 
niet veel bijzonders werd gedaan, het was gewoon wachten
tot de bel ging en dat je dan naar buiten kon rennen,
met een zeker gevoel van euforie, in de overtuiging
dat je nooit meer terug hoefde te komen..


Want zes weken was zo lang, dat het net zo goed voor 
eeuwig zou kunnen zijn, een eindeloze zee van leegte,
waar je niets zou hoeven strekte zich voor je uit.
Wij gingen nooit op vakantie, daar was niet genoeg geld
voor, ik ging pas op mijn twaalfde voor het eerst een paar
dagen naar Parijs, maar dat gaf helemaal niet want wij 
hadden iets veel beters, namelijk een kotje op het strand.
(eigenlijk heet het denk ik een strandhuisje, maar in
Zeeland noemden we dat zo :-)
We mochten aan het begin van de vakantie een plastic
luchtbedje en een Donald Duck pocket kopen, met zijn 
drieën dan hè, ik deelde dat met mijn broer en zus.
Geweldig moment was dat, de vakantie was begonnen.


Elke dag fietsten wij door de weilanden naar het strand,
zetten onze fietsen neer, wandelden wij over de lange
overgang door de duinen, liepen nog een end over het
strand naar het kotje, klapten de ligstoelen uit, je weet wel
die van canvas met hout waarvan je in het begin nooit snapt
hoe het nu precies zit en dan huppelden we de zee in..
We mochten elke dag een raketje, zo'n waterijsje, kopen in
de strandtent, wat bijzonder was want normaal kregen we
alleen op zaterdagavond iets lekkers, ooh die raketjes..
En zo dobberden wij de zomer door, dag in dag uit, ook 
bij slecht weer, want het was zonde om het kotje niet te 
gebruiken, het was al duur genoeg zei mijn moeder.

Uiteindelijk gebeurde het ongelofelijk toch, het kotje 
moest worden aangeveegd, de sleutel ingeleverd,
het lekke luchtbedje in de prullenbak en het 
zand moest uit de Donald Duck pocket
worden geschud, de zomervakantie was voorbij..
Ik kon het me niet voorstellen maar het was echt zo,
we moesten weer naar school, een jaar lang, maar het
had net zo goed voor eeuwig kunnen zijn..

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 10 juli 2020

Gangetje


Soms, of misschien moet ik zeggen, gebeurt er niet zo
veel, de dagen zijn een beetje hetzelfde, met geen 
bijzondere hoogte-of dieptepunten, het leven gaat 
gewoon zijn gangetje en misschien is dat wel het
meest wenselijke scenario..
Ik drink koffie in de tuin, maak ommetjes door de regen,
doe boodschappen, nog steeds zo min mogelijk, de 
anderhalve meter regel lijkt al een tijd niet meer in zwang,
hier in Amsterdam en ik wordt er toch wat nerveus van..
(helemaal van die mensen die tsss, naar je sissen als je
een stukje opzij gaat of zelfs commentaar leveren, ik zeg
nooit iets terug, ze vinden maar wat ze vinden)
Voorts, veeg ik het huisje aan, ruim eens een laatje op,
verheug me op de dagelijkse filmpjes van Timo en ik
brei, zolang als het me lukt met mijn zere vinger.
Ja, die vinger, de conclusie is eigenlijk dat hij scheef is 
gegroeid door het letsel na de val, het is lastig te zeggen
wat er aan de hand was (:-) omdat het al zo'n tijd geleden
is, dus nu is het rekken, strekken en duwen (door de 
fysiotherapeut) in de hoop dat hij weer recht wordt..

Oh ja, ik loop ook veel te dralen, besluiteloos en ik doe
elke dag nog wat yoga en mindfullnes oefeningen.
Eigenlijk ben ik een beetje als het poppetje op de foto,
precies die blik en enigszins geamuseerd over mezelf
(maar zeker niet de hele tijd) 

Haha, ondanks dat er eigenlijk niet veel gebeurd,
is daar nog best veel over te zeggen.

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 8 juli 2020

40A


De eerste keer dat ik bus 40A nam in Wenen, of ik kan 
beter zeggen, zou moeten nemen kon ik hem niet vinden.
Ondanks de duidelijke aanwijzingen van mijn zoon Daan;
'stap uit op dit metrostation, let op de borden waarop staat
40A Hohenstaufergasse die kant op, liep ik zo hup de 
verkeerde kant op en zag ik nergens een bord (ze hangen 
echt levensgroot op het perron, echt waar, haha)
Ik kwam op een groot plein terecht en ik vroeg het aan 
verschillende mensen maar dat mocht niet baten, mijn Duits
is ietwat armzalig en misschien begreep ik het gewoon niet.
Uiteindelijk moest ik mijn zoon bellen om wat nieuwe 
aanwijzingen te vragen en het bleek dat ik in cirkels
om het desbetreffende straatje heen liep, ohoh..


De 40A, rijdt door de straat heen waar mijn zoon met zijn 
vriendin en hun zoon Timo wonen, het is tevens het eindpunt
van de route zodat ik niet bij de verkeerde halte uit kon 
stappen en zo vond ik toch hun huis nog..
Later nam ik de bus vele malen en kon ik niet begrijpen 
wat ik er nu zo ingewikkeld aan vond om hem te vinden, 
maar de dingen die je al weet zijn niet zo moeilijk, toch?
Mijn kleinzoon Timo is dol op de bus, als hij in de tuin speelt
en hij hoort hem (hij komt een paar keer per uur langs) dan 
hoort hij hem aankomen en het liefst kijkt hij dan door het hek.
De bus noemt hij Bam, wat een prachtige naam is voor een 
bus, en is elke dag een groot plezier voor hem.


Regelmatig lopen zijn ouders even met hem naar de bus,
die vlakbij om de hoek altijd een paar minuten staat te 
wachten op de passagiers die naar het centrum willen.
Omdat Timo zelf kan lopen en dat ook graag wil, is dat 
een heus uitstapje omdat, zoals mijn zoon zei; ze vorderen
met ongeveer 30 meter per uur, oh, haha, kinderen zien in 
alles wel iets bijzonders en er is altijd een reden om even stil
te staan en het te bewonderen (zouden wij ook moeten doen)
Vaak mag hij even in de bus kijken en laatst reed een 
aardige chauffeur de bus zelfs een paar meter vooruit 
terwijl Timo voorin mocht zitten.

Dus ik maakte een bus voor Timo, ik heb geen idee of hij 
het als een bus zal herkennen, maar ik had plezier in het 
breien van de knuffelbus, en terwijl ik hem maakte reed ik 
in gedachten door de straten van Wenen, in de 40A, van het 
beginpunt, wat ik nu weet te vinden, helemaal naar het
eindpunt, waar Timo met zijn vader dan op mij 
stonden te wachten..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 6 juli 2020

Nu


Bij één van de mindfull meditaties die ik dagelijks doe 
wordt de vraag gesteld; hoe lang leeft een mens eigenlijk,
je zou kunnen zeggen; zoveel jaar, maar ook 1 moment en
dat is Nu, dat is een bijzondere kijk op de dingen, maar er 
zit ook wel wat in, dingen gebeuren steeds maar op 1 moment.
Daar dacht ik aan toen ik vanochtend koffie dronk in de tuin
terwijl dit mijn uitzicht was, zoals inmiddels wel bekend is het
niet mijn tuin, maar ik heb wel een stoeltje achter het huis
waar ik kan zitten als ik daar zin in heb.
Ik luisterde naar het ruisen van de wind in de grote beuk, het
overstemde het geluid van de grote weg, ik keek naar het
onwaarschijnlijke groen van de tuin en liet mijn gedachten
maar een beetje door mijn hoofd dwarrelen, zonder een 
enkel gedachte vast te houden of op in te gaan.
Ik vroeg me af of ik de was buiten kon zetten, of zou het
gaan regenen, waarom de dagen steeds zo hetzelfde leken,
alsof ik constant ronddraai in de zelfde trage cirkel, waarom 
de kat van de buren niet kwam, zoals hij meestal doet..
Ik probeerde dat ene moment langer vast te houden, dat 
ging niet, elke keer is er weer een nieuwe gedachte, 
verandert er iets aan de dingen waarnaar je kijkt en je kan 
maar op één moment ademhalen en dat is nu, het is er en
het is weer weg, ik vond het een beetje verontrustend, maar
op hetzelfde moment eigenlijk  troostrijk..

Toen begon het te regenen, grote druppels op de stoep en 
ik dacht; geen was vandaag, maar wel een blogbericht
en op het moment dat jullie dit lezen, zijn alle nu-momenten
van deze ochtend een verhaal geworden en is er weer
een hele nieuwe Nu, mooi eigenlijk..

Ik wens je een fijne dag
-X-

donderdag 2 juli 2020

Dwalen


Wel, klinkt dat niet heerlijk, zomaar ergens heen wandelen
met je knapzak op je rug, zonder doel, gewoon alleen
maar de ene voet voor de andere en kijken wat je zoal
tegen komt, daar zou ik wel zin in hebben..
Nu ben ik bij benadering niet fit genoeg voor trektochten,
ik heb veel hoofdpijn en mijn vinger/hand speelt mij parten,
dus ik beperk mij tot ommetjes in de buurt hier in Noord.
Daarnaast lig ik elke dag een half uurtje op de bank, waar ik
mijn mindfulness oefeningen doe en vervolgens dwaal ik
in gedachten een tijdje door de bergen op een mooie lentedag,
over het strand op en onstuimige herfstdag of door de
knisperende sneeuw op een koude winterdag in het bos..

Ik wens je een goede dag met veel moois om je over te
verwonderen op je pad.
-X-

maandag 29 juni 2020

Wolmand


Dit is mijn wolmand, die staat onder de bank, zodat ik
hem op de pak heb 's avonds want dan haak of brei ik
altijd terwijl ik een serie of zoiets kijk, dat kan ik
tegelijk want het handwerken gaat vanzelf...
Of althans dat ging het totdat ik het gedoe kreeg met
mijn vinger, nu kost het vele malen meer moeite en daar 
word ik nogal treurig van want, zeg nu zelf, wat is er
heerlijker dan zo'n mand met fijne wol en allerlei
half afgemaakte projectjes die op je wachten.


In zekere zin, zonder dat het de bedoeling is dramatisch 
te klinken, oh haha, is handwerken mijn lifeline, al van
jongs af aan is handwerken mijn grootste plezier..
Ik ben ooit begonnen met sokken verknippen, wat misschien
niet altijd de bedoeling was, zodat ik kleertjes kon maken
voor mijn beer en later leerde ik breien en haken op school.
Later breide ik mijn eigen truien, kleintjes voor de kinderen
en ga zo maar voort, de berg handwerk die ik in de loop
der jaren maakte zou enorm zijn als ik het bewaard had.
Dit zijn dingetjes die ik vrij recent maakte, tijdens en voor
het gedoe met de vinger, ondanks dat het zeer doet..

Dus vandaag ga ik naar een fysiotherapeut in de hoop dat 
zij recht kan breien wat nu krom is (mijn vinger),
haha, ik vond het het zelf wel een leuk grapje :-)
en ik hoop dat ik uiteindelijk zo'n breiende oma word, 
oh wacht even, dat ben ik al!

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 26 juni 2020

Gloriette


De allereerste keer dat ik een gloriette zag in Wenen,
dat was er meteen eentje van een enorm formaat, later las 
ik dat het de grootste ter wereld was en dat de beroemdste 
gebruiker Sissi was, misschien ging ze er thee drinken..
Een gloriette is een gebouw in een tuin wat hoger ligt dan de
rest van het landschap, die in Wenen ligt op een hoge heuvel
en kan je al vanaf ver in de stad zien, echt geweldig.
Sinds ik die gloriette zag is het mijn favoriete woord, het is
zo'n woord wat een beetje huppelt van plezier, tenminste zo
klinkt het voor mij, als ik het 10 jaar geleden had gekend
had ik mijn blog zo genoemd, maar ik had er nog nooit van
gehoord, ik verkeer ook niet in kringen waar mensen 
in het gelukkige bezit zijn van zo'n gebouwtje..

Sindsdien is een gloriette iets wat ik het allerliefste zou 
zou bezitten, zomaar een kleintje op een mini heuvel zou
al fantastisch zijn, een zeshoekig of rond gebouwtje met 
ramen helemaal rondom en overgroeid met rozen en klimop.
Een stoeltje en een tafel ervoor waar ik thee zou kunnen 
drinken, boeken lezen en naar de tuin kijken, voor de 
gezelligheid zou ik er nog een waslijntje ophangen waar
ik mijn theedoeken te drogen zou kunnen hangen, 
wapperend in de wind, oh, zie je het voor je..

Ah ja, zoals zoveel dingen weet ik natuurlijk dat dit nooit
 gaat gebeuren, dat is wel het nadeel van ouder worden,
je realiseert je steeds meer dat er heel veel dingen zijn,
die je nooit mee zal maken, noch zal bezitten..
(als kind denk je dat alles mogelijk zal zijn zonder over
geld na te denken of de haalbaarheid van je wensen)

Enfin, het idee is prachtig, werkelijk, denk je niet?
Ik wens je een fijn weekend, ik las dat het wat gaat
af koelen, dat is wel fijn zeker 's nachts, want ohoh..
-X-

maandag 22 juni 2020

Lekker bezig


Gisteren had ik een verkoopdagje, ik maakte gebreide 
schelpen en zeeëgeltjes en die verkocht ik dan als setje.
Oh ja, er zat ook nog een aquarel bij van de zee, eigenlijk
was het dus een 'verlangen naar de zee, pakketje'.
Als ik zeg verkoopdagje klinkt dat allemaal heel ontspannen
en gezellig, maar ik ben altijd een beetje gespannen en ik
zie er altijd een beetje tegenop, elke keer hetzelfde :-)
Om chaos te voorkomen bereid ik me altijd heel goed voor, 
dagen eerder begin al met kaartjes stempelen, (alleen
gekken en dwazen zetten hun naam op deuren en glazen,
dat spreekwoord schiet me nu te binnen met deze foto)
bootjes vouwen, bedankbriefjes schrijven en  gezellige
aardigheidjes verzamelen om erbij te doen.


Vervolgens zit ik dagen lang te dubben over de juiste prijs,
dan heb ik iets bedacht en dat leg ik dan aan P voor, die 
econoom is, die zegt dan altijd dat is veel te weinig,
reken nu eerst eens uit wat je aan materiaal kwijt bent..
Haha, ik en rekenen, maar goed dat doe ik dan en dan kom 
ik zo ongeveer op nul uit, dus dan kom ik met iets hogers.
P vind het dan nog altijd te weinig; hoeveel uur heb je daar
wel niet aan besteed? (veel, altijd veel) maar ik vind dat ik
mijn uren niet echt kan meetellen, dan zou alles wat ik 
maak volstrekt onbetaalbaar worden..
Uiteindelijk heb ik dan een prijs die ik goed vind, maar
dan ben ik een beetje zenuwachtig of mensen  dat wel
willen betalen, meestal is dat wel zo, maar toch..
Dan leg ik alle pakketjes klaar met nummers enzo en post
ik het, vervolgens moet ik dan alle berichtjes beantwoorden
en de juiste pakketjes in de juiste doosjes doen.
(en wat foutjes herstellen, ik raak altijd in de war van
die nummers enzo; huh dit was toch..oh nee toch niet :-)

Enfin, na vele vele uren is alles ingepakt en heb ik het 
gevoel dat ik een marathon heb gelopen, maar als ik
nu kijk naar het stapeltje keurige doosjes ben ik toch
blij dat het weer allemaal gelukt is!
(voorlopig maar weer eens even niet)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 19 juni 2020

Weer wat je kunt horen


Elke dag kijk ik wel een paar keer per dag op sites over
het weer, verder kijk ik nooit zoveel op internet, ik weet
eigenlijk niet zo goed waar naar, ik kijk naar de 
voorspelling van de dag en die van de langere termijn.
Meestal op de Buienradar maar ook Windytv is erg leuk,
daar kan je van alles los aanklikken, zoals onweer ofzo.
Het meest hou ik van weer wat je kunt horen zoals wind,
regen (zeker als ik in bed lig) en van onweer na een warme
dag, oh het gerommel in de verte aan de hemel, heerlijk.


Deze foto's nam ik gisteravond vanuit mijn voordeur, ik heb
het geluk dat ik vanuit mijn raam een behoorlijk stuk lucht
kan zien, ik ben echt een naar buiten kijker :-)
Kijk die gezellige rol met gras, net het platteland..
De voorspelling van volgende week is dat het warm wordt
met een strakblauwe lucht, dat is het weer waar ik het minst
van alles zin in heb, het huisje, wat pal op de zon ligt veranderd
in een oven en vooral 's nachts, aaah die plak nachten..
Het altijd zo rustige straatje hier veranderd dan in een soort
van feestlocatie, met zwemmers, picknickers en van die groepjes
met zo'n geluidsbox bij zich (dat is geloof ik de nieuwe mode)
met harde muziek (nu ben ik definitief een oude zeur, haha)

Nee, geef mij maar een fijne herfststorm of een goed onweer,
(een uitzondering zou ik willen maken voor de sneeuw die
geruisloos neerdwarrelt) maar je doet er niets aan, aan het weer,
gelukkig maar en ik zal het maar nemen zoals het komt.
Dat is overigens voor veel dingen het beste :-)

Ik wens je een fijn weekend
-X-

dinsdag 16 juni 2020

Handwerken


Eigenlijk was ik van plan om gisterochtend een bericht 
te schrijven maar ik was helemaal in de ban van mijn vinger,
die nog steeds zeer doet en dik is na mijn val van 
inmiddels al weer 10 weken geleden, zo ongeveer.
Om een bericht te schrijven heb je een soort van blanco 
hoofd nodig of in ieder geval een beginzin en een idee 
waar je zo ongeveer na toe wil met je verhaal..
Nu had ik vorige week de huisarts gebeld over die vinger,
maar omdat het niet spoedeisend noch levensbedreigend is,
is het bijna onmogelijk om een afspraak te krijgen ,
wel mocht ik er een röntgen foto van laten maken.
De uitslag was wat raadselachtig misschien was het een
breukje, maar nu zag het er normaal uit, wat overblijft is
dat ik een zere vinger en hand heb en nauwelijks kan 
handwerken en dat vind ik echt heel erg vervelend.


Handwerken is mijn kalme moment op de dag, ik kom er 
altijd echt van bij, ik probeerde wel te haken en breien,
ik maakte deze schelpen op de foto's maar dat doet zo zeer
dat ik er niet meer kalm maar ongelukkig van word.
De nacht van zondag op maandag was ik daar zo naar van
dat ik in bed begon na te denken, wat als dit nu zo blijft, wat
 als ik niet meer kan handwerken, ojee, geen goede gedachte.
Als je eenmaal in de trein gaat zitten met alle dingen die 
verloren zijn gegaan, dan stond je op het verkeerde perron.
Ik dacht aan dingen die ik niet meer had, een groot huis,
een tuin, katten, mensen die ik kwijtraakte, wonen bij de zee
en dingen waar ik ooit op hoopte en die nooit zullen gebeuren.
Het was een vruchteloze reis in de trein vol verloren dingen
en er was ook geen bestemming, deze trein gaat nergens heen
behalve misschien naar de Zee van zelfmedelijden,
en daar wil je natuurlijk helemaal niet naar toe.

Kortom, gisterochtend was ik zo geradbraakt van die hele 
nacht, dat ik absoluut geen ruimte had om een verhaal
te vertellen (het zou ook een lelijk verhaal zijn geworden)

Vandaag hoop ik op een betere uitkomst en denk ik; maar je 
hebt toch wel wat kunnen handwerken, natuurlijk gaat dit
goed komen, je hebt wel voor hetere vuren gestaan.
(we babbelen wat af in ons hoofd en misschien moet ik ook
 niet alles geloven wat er zo doorheen gaat aan gedachten)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 12 juni 2020

Welke weg dan ook


Omdat ik op het geen moment geen idee heb waar ik 
naar toe ga, ik neem gewoon maar de ene stap voor de 
andere, lijkt het erop dat ik op de goede weg ben ;-)

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 10 juni 2020

De grove kuis


Omdat wij in een klein huisje wonen is alles behoorlijk
strak georganiseerd of eigenlijk moet ik zeggen ik hou er
van als alles opgeruimd en schoon is, of ik nu in een 
klein huisje woon of niet, maar hier zou je zeker over
de dingen struikelen als het niet netjes is..
Elke dag doe ik even een rondje, de grove kuis noemen 
we dat voor de lol, het wil zoveel zeggen als dat ik zorg 
dat het aanrecht leeg is, de wasbakken schoon en alle 
los liggende rommeltjes op hun plek.
Ook veeg ik altijd alles even aan, ik weet niet waarom 
maar dat vind ik gezellig met zo'n bezem en een blik en 
veger, ik doe nog net geen gebloemd schort aan ;-)
Ik vind het ook leuk om wat dingetjes te herschikken,
terwijl ik ze dan even af stof met zo'n geruite stofdoek
en dan net even anders neerzetten, je hebt er niets aan
en niemand die het opvalt maar het geeft mij een 
opgeruimd en geregeld gevoel, haha, whatever works.


Ook vind ik het fijn als de wasmachine draait,
alsof je heel erg bezig bent met wassen terwijl je eigenlijk
koffie zit te drinken op het stoeltje achter het huis.
Kortom ik ben een schoonmaak rommelaar, dingetje hier,
dingetje daar, P daarentegen gaat zo ongeveer één keer per 
week een even goed tekeer, bij voorkeur als ik niet thuis ben.
Dan gaan de stoelen, mandjes en wat dies meer zij van de vloer
worden er emmers heet water gepakt, de dweil en wordt ons
mini badkamertje schoongemaakt met soda en borstels.
Als ik dan thuis kom ruikt het hele huis naar groene zeep,
(hij heeft een voorkeur voor ouderwetse schoonmaak spullen)
en is alles spic en span, zo'n leuke uitdrukking..
De rest van de week veeg, kuis en herschik ik dan weer
lekker verder, ik heb er helemaal geen hekel aan, ik krijg
er ook een opgeruimd hoofd van (oh, dat is wel nodig)

Mooi in evenwicht is het eigenlijk zo, ik dacht er nooit zo
over na, zo gaat het gewoon, maar nu ik het hier neer typ.. :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 8 juni 2020

De zee en het Konijnenbosje


Gisteren had ik ineens een enorm verlangen naar de zee,
zelfs zo erg, dat toen ik het tegen P. zei mijn stem ineens
oversloeg van de emotie, wat zelfs mij verbaasde..
Nu heb ik het geluk gehad om in Zeeland op te groeien
en ik heb daar het grootste gedeelte van mijn leven gewoond,
de zee was een vanzelfsprekendheid, nooit ver weg.
Als kind hoorde ik de scheepstoeters in de nacht als het
mistig was en als ik in het donker naar huis fietste was 
daar altijd het geruststellende licht van de vuurtoren van 
Westkapelle als ik naar huis fietste..
Nu wij al een jaar geen auto meer hebben, en niet meer
zomaar buiten de stad geraken, mis ik het buiten
in de natuur zijn, de duinen, de zee en de stilte.
Als ik uit mijn raam kijk zie ik wel het prachtige 
groen van de tuin van de buren (tevens mijn 
broer en schoonzus) dat is heerlijk, maar toch anders..


Ik zou natuurlijk met de trein naar Zandvoort kunnen
gaan, maar nu met de anderhalve meter en al, en de 
foto's die ik zie van alle drukte, ben ik daar toch een 
beetje schrikachtig van, zo'n reisje zou mij meer stress
dan plezier opleveren dus dat laat ik maar..
Ik wandel  wel door de buurt, hier aan het einde van 
de straat is het Konijnenbosje, zo wordt dat genoemd,
als je geluk hebt zie je zo'n verwilderd konijntje hupsen.
Wat je moet negeren is de muur van geluid van de auto's
die op de vierbaansweg ernaast rijden, en dan hoor je 
daarbij nog de metro langsrazen, elke paar minuten..


Ook moet je niet per ongeluk naar de zijkant kijken,
want dan zie je meteen dat je midden in de stad bent.
Maar groen is het wel, het bosje, en ik ben blij dat het
hier vlakbij is, dat wel, maar dat neemt niet weg dat
ik soms overvallen kan worden van een enorm gevoel van
 heimwee naar Zeeland, naar het landschap van mijn jeugd.
Sinds mijn Zeeuwse vriendin, we waren jaren bevriend, mij
vorig  jaar die vriendschap opzegde, niet met zoveel woorden, 
ik hoorde gewoon nooit meer iets van haar nadat wij 
een misverstand hadden, zijn mijn laatste banden met 
Zeeland verbroken en dat voelt soms als een leegte..

De meeste tijd ben ik prima tevreden met het
Konijnenbosje maar soms, ineens ook helemaal niet,
dan heb ik enkel een  intens verlangen naar de zee..

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 5 juni 2020

Lampje


Laatst kocht ik een lamp, deze die je hier ziet staan op
het bankje, het is van het merk Weltevree (niet gesposored,
maar voor het geval je het zou willen weten, dat zou kunnen)
Ik zag hem al een jaar ofzo geleden maar het duurde nogal 
een tijd voordat ik besloten had om hem te kopen..
Het begon ermee dat ik hem aan P liet zien; moet je zien hoe 
leuk, als je de bol naar boven draait heb je een zaklamp,
als je het naar beneden draait is het witte gedeelte verlicht,
misschien ga ik hem wel kopen..das best zei P, leuk.
Maar, zei, ik, ik vind hem nogal duur..
Twee maanden later; ik denk dat ik toch die lamp ga kopen,
welke lamp, zegt P, je weet wel die leuke met die bol, 
met licht die je kan draaien enzo, ok zei P.
Maar, zei ik, we hebben hem niet echt nodig..
Zes maanden later; ik denk dat ik nu toch die lamp ga 
bestellen, zo handig met die zaklamp, ga je gang, zei P.
Maar zei ik, wanneer heb je nu een zaklamp nodig?
Acht maanden later; ik dacht nog even aan die lamp,
het is wel een erg lang beslisproces, zegt P.
Maar, zeg ik, ik wil er goed over na denken, ik wil niet
zomaar nieuwe dingen kopen..
Een jaar later; zeg, nog even over die..jaa, koop hem nu 
maar zegt P, en dat deed ik uiteindelijk en na wat gedoe
met de levering staat hij nu hier, ik heb hem nog niet
gebruikt omdat het zo lang licht is, maar dat komt wel,
over een half jaar ofzo, haha.

Ik wens je een fijn weekend
-X-

maandag 1 juni 2020

Ohlala


Zoals beloofd zou ik nog een keer een foto plaatsen van het
hele kastje waar ik mijn wol en andere dingetjes in bewaar.
Toen ik dit kastje vond moest ik meteen denken aan een
piepklein apotheekje ergen in de bergen in Italië, waar ik 
terecht kwam omdat ik helemaal onder de muggensteken
zat, nadat ik een nachtje in een tent had geslapen.
En dan niet zomaar een paar bultjes maar echt enorme 
bulten met rode vlekken er om heen, op mijn benen en
armen, ik was er gewoon onwel van, echt waar.
Dus wij gingen op zoek naar een apotheek om zalf, pillen,
of eigenlijk wat dan ook maar zou helpen want ohoh.
Uiteindelijk vonden we een piepklein winkeltje met niet
meer dan een toonbank en een paar van dit soort kastjes,
die vol stonden met flesjes, doosjes en dat soort dingen.
(het zag er echt geweldig uit, dat moet ik zeggen)

Achter de toonbank stond een allervriendelijkste bejaarde
dame, in een roze jasschort en een bril aan touwtje, ik 
legde met handen en voeten uit wat het probleem was,
 Ik had geen idee wat muggenbult in het Italiaans was
 en toen ze het niet begreep trok ik mijn broekspijp omhoog 
om het probleem te laten zien, waarop zij haar hand voor 
haar mond sloeg en 'ohlala' riep en klopjes gaf op mijn
schouder alsof ik een klein kind was (heel lief, hoor)
Vervolgens begon zij in de laatjes te rommelen en vouwde
een aantal pillen in een papiertje, geweldig vond ik dat en 
ze pakte een tube en deed voor wat ik met de inhoud moest
doen, alsof ik nog nooit een tube zalf zag :-)

Ik bedankt haar vriendelijk en ze liep druk pratend met mij
mee naar de uitgang, waarschijnlijk voorzag ze mij van 
allerlei goede adviezen die ik niet verstond..

Na een paar dagen was het bulten probleem onder controle
en ik vergat hoe vervelend het was, en ik dacht ook niet 
meer aan de mevrouw in haar apotheekje, totdat ik het kastje 
zag, ik besloot ook meteen dat ik het wilde hebben.
Het was ver buiten mijn begroting maar ik kocht het toch,
en ik heb nooit spijt gehad van mijn impulsieve aankoop
want ik heb er elke dag plezier van en zo af en toe als ik
een laatje opentrek zie ik ineens de Italiaanse mevrouw 
in haar roze jasschort voor me.

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 29 mei 2020

Yoga oma


Een tijdje geleden besloot ik, omdat vaak last van mijn rug
en nek heb, om eens te kijken of ik niet thuis wat yoga
oefeningen kon doen om wat soepeler te worden, want ohoh
Ik zocht een beetje op internet en vond wat oefeningen voor
beginners, dus ik pakte een matje en ik begon, oh haha, dat 
klinkt alsof dat allemaal heel gemakkelijk ging..
Dat was niet zo, ten eerste krulde het matje de hele tijd op,
dus ik legde stapels boeken aan de uiteinden, dat zag er al niet
uit zoals op het filmpje, het tweede was dat het onmogelijk is
om tegelijk op je Ipad te kijken en de oefening te doen.
Dus ik verzette de Ipad steeds van de grond naar een stoel
en weer terug, dat moest zo vaak dat ik daar uiteindelijk
meer mee bezig was dan met oefenen, wat een gedoe.
Als laatste vond ik, ook al was het voor beginners, 
de houdingen zo onmogelijk, dat ik niet denk dat
 mijn bewegingen het gewenste effect hadden,
 het zag er in ieder geval totaal anders uit dan die van
 de gestroomlijnde, lenige mevrouw van het filmpje.
Toen ik daarna mijn val maakte op straat was het wel
even klaar met al dat geyoga (wat dan weer geen woord is)

Omdat ik nu helemaal stijf was, ik had inmiddels ook zere 
knieën, wilde ik toch weer iets gaan doen dus ik zocht weer
verder en ik stuitte op; gentle chair yoga with Jacob Cino,
vooral dat 'gentle' vond ik wel wat en op een stoel vond ik
ook heerlijk geschikt voor een stijve hark als ik.
Voordeel is ook dat je gewoon op het scherm kan blijven 
kijken zonder dat je je in allerlei bochten moet wringen.

Dus nu doe ik elke dag een half uurtje of 20 minuten, 
(hij heeft twee verschillende oefenfilmpjes) yoga met Jacob,
heel gezellig, ook al kan ik zelfs hier niet alles (ik krijg mijn
rechterbeen niet op mijn rechterknie, maar ach ik ben
al een oma, hè, dat moet je wel in gedachten houden, haha)
Maar dat mag de pret niet drukken, of ik er nu iets mee
opschiet of niet, ik heb er gewoon plezier in.

Ik wens je een goed weekend en fijne Pinksteren.
-X-

woensdag 27 mei 2020

Schip


Om te beginnen is dit natuurlijk een waardeloze foto,
ik nam hem door het raam, vandaar ook de vlek, ik had 
net zo makkelijk even naar buiten kunnen lopen, maar dat 
deed ik niet, ik nam me voor, toen ik deze foto bewerkte
even een nieuwe te nemen maar ik vergat het helemaal.

Maar dat is natuurlijk niet het verhaal, dat is namelijk het
volgende; op een gegeven moment viel het mij op dat er 
ineens wel heel veel rijnaken (zo heten ze toch, of zijn het 
binnenvaartschepen, of allebei misschien) door het 
kanaal hier voor het huis langskwamen.
Ik maakte er een foto van eentje die ik op mijn Instagram
stories poste, daarbij zei ik dat ik het zo leuk vond al
die schepen, ze maken ook zo'n gezellig geluid.
Waarop ik een antwoord van iemand kreeg die zei dat
het kwam omdat ergens bij Zaandam de sluizen dicht waren 
en dat ze daarom deze route namen, ze wist dat omdat ze 
zelf regelmatig langs mijn huisje kwam met haar schip.
Ze beschreef het schip en zei dat ze zou zwaaien de
volgende keer, en geloof het of niet, op een gegeven
moment zag ik haar schip langskomen, wat een toevel
want ik kijk wel vaak, maar niet de hele tijd uit het raam,

Ik ging snel naar buiten en ik begon als een malle te 
zwaaien, alsof ik een lang verloren vriend zag (ik 
kende deze mensen helemaal niet) en ze zwaaiden terug,
ooh echt zo leuk, ik werd er echt helemaal blij van,
wat een geweldig moment was dat zeg :-)

Ik heb ze daarna niet meer gezien, wel vele andere boten,
en ik hoop dat die sluizen nog lang dicht blijven,
zodat ze hier gezellig langs blijven varen.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 25 mei 2020

Spelden en naalden


Toen ik een jaar of zeven was, dat was zo ongeveer
in de middeleeuwen, kreeg ik een speldenkussen, 
dat zat in een doos met allerlei dingetjes die wij altijd 
kregen met de feestdagen van een oom en tante.
Ik kan me de oom en tante zelf niet herinneren maar
 de cadeautjes die ze altijd stuurden, wel.
Het waren altijd wat vreemde cadeautjes, alsof ze ze 
gewoon uit de kast pakten, niet speciaal voor kinderen
gekocht; een handdoek, een oud treintjes, gebreide sokken
en handwerkspullen, zoals het speldenkussen..
Ik vond het overigens geweldig van die echte volwassen 
cadeautjes dus ik was bijzonder in mijn nopjes (haha, 
wordt deze uitdrukking eigenlijk nog gebruikt? ) met 
mijn kussentje met spelden en naalden, ik heb het nog 
steeds, het staat hierboven op de foto.


Omdat het op de één of andere manier nogal hard is 
geworden, het is natuurlijk al stokoud en niet meer 
geschikt voor dikke naalden maakte ik een nieuwe.
Het is supersimpel mocht je er ook eentje willen maken,
want het is gewoon een dubbelgevouwen lapje.
Ik gebruikte de gerstenkorrel steek; 1 recht, 1 averecht
en dan in de volgende rij andersom, dat geeft een leuk
effect en je kan de naalden er makkelijk insteken.


De maten zijn bij benadering als je een iets dikkere of 
dunnere naald gebruikt wordt het breder of smaller.
Als je goed kijkt zie je dat ik in het midden een draad door 
het werkje heb geregen, dat maakt het makkelijker om 
het dubbel te vouwen, dan weet je waar dat moet :-)

Het oude speldenkussentje zal ik natuurlijk altijd blijven
gebruiken, ik ben er aan gehecht, maar voor de dikkere 
naalden is deze echt heel handig, hoewel ik even zo vaak
mijn naalden in de zijkant van de bank steek, oh oh, 
omdat het zo makkelijk is als ik bezig ben, ik zal 
proberen mijn leven te beteren en ze in plaats daarvan
in mijn nieuwe mapje te stoppen..

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 22 mei 2020

Oo, wat ben je groot geworden..


Afgelopen woensdag werd mijn kleinzoon Timo één jaar,
natuurlijk kon ik daar niet bij zijn, dat was jammer maar 
ik denk dat heel veel mensen op het moment wel iets
jammer vinden wat op dit moment niet kan, ik kon mij 
makkelijk over dat gevoel heenzetten, gelukkig..

Als ik daar wel geweest was had ik waarschijnlijk als een
echte oma gezegd, oooh wat ben je groot geworden en dan een 
klein traantje weggepinkt, ik denk dat ik mij in had kunnen 
houden om niet even een kneepje in zijn wang te doen, zoals
ik mij van vroeger herinner en wat ik nooit fijn vond :-)

Gelukkig is het heel makkelijk om foto's en filmpjes te 
versturen, ik wou bijna zeggen, tegenwoordig, maar dat klinkt
ook al weer of ik nog steeds stomverbaasd ben over de techniek
en eigenlijk niets begrijp van het digitale tijdperk, haha, 
(misschien is dat ook wel zo)
Maar ik krijg , zo ongeveer, dagelijkse updates dus ik krijg 
van alles wat mee; hoe Timo lekker aan het spelen is, de 
eerste stapjes achter een karretje op wielen, dat hij zo graag 
naar de bus kijkt die bij hen door de straat rijdt en dan wijst
en Bam roept en dat hij sinds een week of wat los kan lopen.

Deze foto werd genomen in de dierentuin van Wenen, waar
ze voor Timo's verjaardag naar toe gingen, hij vond met name
de vissen heel erg leuk en kijk toch eens naar die mollige 
beentjes en die schoentjes, hoe lief is dat..

Enfin, ik zou nog wel een tijdje door kunnen gaan, met 
hoe lief en fijn dit en dat, maar het spreekt voor zich dat 
ik alles zo ongeveer leuk vind aan Timo en dat ik bijzonder
geniet van het grootmoederschap, ook al is het op afstand.

(ik ga er gewoon vanuit dat een weer een keer moment 
komt dat ik gewoon weer die kant op kan, desnoods 
op de fiets, oh haha, zie je het voor je..)

Ik wens je een goed weekend
-X-

dinsdag 19 mei 2020

Breien


Ooh, heb je dat soms ook dat je wakker wordt en het
gevoel hebt dat je helemaal geen zin hebt in de dag die 
zich voor je uitstrekt, maar dan ook echt geen zin?
Ik weet wel dat als je bijvoorbeeld op Instagram kijkt dat
iedereen altijd Heel veel zin lijkt te hebben en vaak 
geheimzinnige boodschappen plaatsen met; wat ik nu toch
aan het doen ben, ik kan er helaas nog niets over zeggen..
En ik weet ook wel dat het helemaal niet zo gewenst is als
je zegt dat er niks spannends in het verschiet ligt of dat je 
even helemaal niet geniet van de dingen van de dag, dat je
alleen maar zin hebt om te gaan breien op de bank, maar ik 
zeg het toch, het kan toch niet zo zijn dat ik de enige ben?

De enige die soms gewoon helemaal nergens zin in heeft,
dat de gewoonheid van de dingen soms zwaar wegen, dat
de muren van het huisje wel eens op je afkomen, dat je 
maar een beetje aan het dralen bent en dat je nergens
toe komt al is er niet eens een echte reden, dat je wel wil
gaan stofzuigen maar de kamer ineens zo groot lijkt
(en dat wil at zeggen in mijn mini huisje :-)
Dat je er niet eens een antwoord op zou hebben als iemand
zou vragen; maar wat is er dan, je zou niet verder komen
dan; nou ja, gewoon..

Misschien ben ik wel de enige, dat zou best kunnen en dat 
is ook goed, want wat zou ik er aan kunnen doen en het 
zou bovendien betekenen dat iedereen blij is, altijd en
overal, dat is een prachtige gedachte, vindt je niet?

Ik wens je een fijne dag, 
ik hoop echt dat je er zin in hebt :-)
-X-

vrijdag 15 mei 2020

Falen


Toen ik laatst deze quote las, moest ik er wel een beetje
om glimlachen, en ik dacht aaah ja, zo is het eigenlijk ook.
Vooral dat struikelen van mislukking naar mislukking, zie
ik dan meteen voor me (ik zie dingen altijd meteen als 
een beeld voor me, heb jij dat ook?) 
Story of my life, zoals ze dat zo mooi zeggen, ik deed een
studie die ik niet afmaakte, had talloze baantjes, werd 
uiteindelijk psychiatrisch verpleegkundige, ha een diploma!
Maar ik werkte nog geen jaar toen ik moest stoppen 
vanwege serieuze nek- en rugklachten, daarna rommelde
ik maar wat aan, verkocht vintage stoffen via internet
en ik begon met mijn blog, dat doe ik wel al 10 jaar :-)
Toen besloot ik kamers te gaan verhuren aan toeristen
 in het grote huis waar ik toen woonde in Zeeland, maar 
toen het net op gang kwam, moest ik daar weg..
Ooh, weer opnieuw beginnen, ver van alles wat mij 
vertrouwd was van Zutphen naar de Betuwe en 
uiteindelijk naar Amsterdam, pfff...
Ik maakte ondertussen een kleurboek en drie DIY 
boeken, waarvan de laatste zo slecht verkocht dat de
uitgeverij besloot dat niemand zat te wachten op mijn 
gevoelige sfeerboekjes (hun woorden) en dat het klaar
was met het boeken maken, aah ja, jammer..

Kortom, je zou kunnen zeggen dat ik niet erg succesvol
ben geweest in de zin van een carrière, maar als je het 
bekijkt vanuit het standpunt van Sir Winston Churchill,
ben ik heel succesvol, wat een heerlijke gedachte,
zo had ik de dingen nooit bezien, met vriendelijke dank.

Ik heb mij struikelend een weg gebaand, ben gevallen,
heb mijzelf weer opgeraapt (dat viel niet altijd mee) en ik
 ben met goede moed en enthousiasme weer voort gegaan..

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 13 mei 2020

Pronkkastje


Een jaar geleden of zoiets kocht ik een geweldig kastje, 
een heel oud kastje, ik denk dat het uit een apotheek komt,
met plankjes aan de bovenkant en laatjes van onder.
(ik zal eens een foto nemen van het hele kastje voor het idee)
Dat kastje staat in een hoekje naast de tafel waar mijn pc
staat en zit helemaal vol met mijn knutsel spullen, oh haha
dat klinkt zo kneuterig en gezellig, alsof ik elke dag met een
pot Gluton en papier dingetjes in elkaar zit te plakken.
Dat is natuurlijk niet zo, maar mijn papier ligt er in, mijn 
haaknaalden in een gezellig klein laatje en op de plankjes
ligt mijn voorraadje wol op elkaar gestapeld.
Kijk dan, hoe gezellig, ze daar samen staan, de bolletjes 
kan je zo maken met een wolwinder, mocht je ook 
van die heerlijke stapeltjes wol willen hebben..

Bovenop het kastje staat en verzameling Maria's, soms 
staan ze in de kast, maar soms voel ik de behoefte
om ze er weer uit te halen, het is zo'n vredig gezicht..
De pot die er op staat erfde ik van mijn moeder, ik had als
kind een fascinatie voor die pot en de kinderen er op,
ik schreef er al eens een blogbericht over..
Verder een sneeuwbol uit Oostenrijk, het land van mijn 
verlangen en dan met name natuurlijk Wenen, ik hoorde
net dat de grenzen misschien weer open gaan over een tijdje
dus er gloort hoop in de verte, ooh wat knap ik altijd op
van lichtpuntjes in de verte..

Zoals je begrijpt ben ik dol op mijn kastje en ik herschik 
alles regelmatig, gewoon omdat ik dat fijn vind om te 
doen, het is mijn 'pronkkast' , zoals een oude bejaarde
 buurvrouw haar kast met mooie dingen noemde..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 11 mei 2020

Fotootjes


Gisteren was het moederdag en ik voelde ineens de behoefte
om naar een foto van mijn moeder te kijken, dus ik rommelde
wat in een schoenendoos met oude fotootjes, er zaten veel van
die kleine, zwart wit foto's in, een leven in vierkantjes.
Ik vond er een paar die me aanspraken en ik keek er naar
terwijl ik aan mijn moeder dacht, ze zag er blij uit op de 
meeste foto's, maar ik weet dat ze het vaak moeilijk had,
dat ze ongelukkig was over hoe de dingen waren en gingen.
Ook vond ik een fotootje van mijzelf met mijn lange vlechten
toen ik twaalf jaar was en ik dacht terug aan toen.
Eigenlijk heb ik pas achteraf het verhaal van mijn jeugd
en de rol van mijn moeder daar in, gelabeld, zo van dit was
goed en dit was niet goed, toen ik jong was dacht ik daar niet
over na, het was zoals het was, of dat nu normaal was of niet.
Er is een hele periode geweest dat ik boos was op mijn 
moeder, omdat ze weigerde antwoord te geven op mijn 
vragen, dat ze geen verantwoording wilde afleggen en 
ik heb mij altijd voorgenomen nooit zo te zijn als zij..
Dat is natuurlijk niet gelukt, ik heb ook steken laten 
vallen en ik ben blij dat er uiteindelijk een punt is gekomen,
toen ze nog leefde, dat ik haar kon bezien met een grote
mildheid en dat ik niet omzag in wrok, 
Ze deed wat ze kon, ze was wie ze was, net zoals
 ik dat ook doe, net zoals ik ook ben, en af en toe, zoals
gisteren denk ik eens terug aan haar verhaal..

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 8 mei 2020

Competitie (loos)


Ooh, dit vind ik toch zo'n mooie uitspraak, de wens dat 
we elkaar allemaal het allerbeste gunnen en niet meer 
(en zeker ook niet minder) willen zijn/hebben dan een ander.

Over het algemeen gaat het mij redelijk goed af, het ontbreekt
mij ten ene male aan enige vorm van competitie drang.
Ik was zo'n kind wat als laatste werd gekozen by gym,
omdat ik er niet goed in was, dat ten eerste, maar zeker ook
omdat ik geen enkel verlangen had om te winnen en altijd
maar een beetje rond me heen stond te kijken, oh haha..
(ik vond het zelfs niet erg dat ik niet gekozen werd)

Natuurlijk denk ik wel eens als ik op de social media kijk,
en al helemaal op Instagram, ik wou dat ik ook zo'n huis
had, zo'n vakantie, zulke mooie wol, zo'n goed bedacht 
patroon, van die fijne kleren of bijzondere spullen..
Maar meestal zijn dat maar vluchtige gedachten die zo
weer mijn hoofd uit zweven en ik voel mij al helemaal
niet geroepen om dat te overtreffen, ik vergeet het gewoon.

Soms denk ik wel dat enige vorm van fanatiek zijn mij
had geholpen om wat verder te komen in het leven, dat 
ik echt wat meer had kunnen bereiken als ik iets van
competitie had gevoeld, zo van; wat zij kunnen kan ik ook,
maar ik kan het gewoon niet vinden dat gevoel.
(ik heb juist vaak gedacht, dat ik het niet kon, en als ik
het dan probeerde ging het eigenlijk best wel)

Hoe dan ook, ik hoop dat het goed met je gaat :-)
en hartelijk bedankt dat je mijn blog leest, dat waardeer
ik bijzonder, dat mag ook wel eens gezegd worden.
Fijn weekend voor jou.
-X-

woensdag 6 mei 2020

Wapperen


Daar op dat linker roze stoeltje zit ik elke ochtend even
mijn koffie te drinken, ik kijk dan naar de tuin, naar de twee
duiven die er altijd zitten en ik luister naar de vogels.
Stil is het nooit daar achter in de tuin want je hoort de auto's
van de ring in de verte, als je goed luistert hoor je de metro
langs suizen en er er is altijd wel iemand ergens aan het 
zagen of zoiets, maar het is een goede plek om te zitten.
Ik denk dan na over wat ik op mijn blog zal zetten, en ik 
hoop dat mij zomaar een goede begin zin zal invallen.
Soms gebeurt dat en soms ook niet, zoals vandaag, vandaag
kon ik niets verzinnen, misschien komt dat omdat ik straks
naar de tandarts moet omdat er een kroon uit mijn mond
viel, fijn tijdstip met al die maatregelen, maar aan de andere
kant is de tandarts sinds een week weer open, dus misschien
is het precies het juiste tijdstip..
Of misschien weet je het de ene keer beter dan de andere,
of heb je soms veel woorden en soms geen..
Zo gaan de dingen en in mijn mindful meditatie van gisteren
van Edel Maex, je kan ze hier vinden, moest je kijken naar 
wat opkwam en het dan bezien al interessant, wat het dan 
ook was, dus zo kijk ik ook maar naar mijn blogberichten.

Ik wapper gewoon een beetje mee met de wind en ik kijk
naar wat er op kwam, vandaag was het dit, interessant (haha)

Je kan verschillende geleide meditaties op de site gewoon
beluisteren maar je kan je ook inschrijven dan krijg je 
er drie per week in je inbox, echt heel fijn, je kan ze ook
doen onder dat je cursus deed, hoewel het dan wel een 
goed idee is om je een beetje in te lezen over het hoe en
waarom..

Ik wens je een fijne dag
-X-