maandag 25 mei 2020

Spelden en naalden


Toen ik een jaar of zeven was, dat was zo ongeveer
in de middeleeuwen, kreeg ik een speldenkussen, 
dat zat in een doos met allerlei dingetjes die wij altijd 
kregen met de feestdagen van een oom en tante.
Ik kan me de oom en tante zelf niet herinneren maar
 de cadeautjes die ze altijd stuurden, wel.
Het waren altijd wat vreemde cadeautjes, alsof ze ze 
gewoon uit de kast pakten, niet speciaal voor kinderen
gekocht; een handdoek, een oud treintjes, gebreide sokken
en handwerkspullen, zoals het speldenkussen..
Ik vond het overigens geweldig van die echte volwassen 
cadeautjes dus ik was bijzonder in mijn nopjes (haha, 
wordt deze uitdrukking eigenlijk nog gebruikt? ) met 
mijn kussentje met spelden en naalden, ik heb het nog 
steeds, het staat hierboven op de foto.


Omdat het op de één of andere manier nogal hard is 
geworden, het is natuurlijk al stokoud en niet meer 
geschikt voor dikke naalden maakte ik een nieuwe.
Het is supersimpel mocht je er ook eentje willen maken,
want het is gewoon een dubbelgevouwen lapje.
Ik gebruikte de gerstenkorrel steek; 1 recht, 1 averecht
en dan in de volgende rij andersom, dat geeft een leuk
effect en je kan de naalden er makkelijk insteken.


De maten zijn bij benadering als je een iets dikkere of 
dunnere naald gebruikt wordt het breder of smaller.
Als je goed kijkt zie je dat ik in het midden een draad door 
het werkje heb geregen, dat maakt het makkelijker om 
het dubbel te vouwen, dan weet je waar dat moet :-)

Het oude speldenkussentje zal ik natuurlijk altijd blijven
gebruiken, ik ben er aan gehecht, maar voor de dikkere 
naalden is deze echt heel handig, hoewel ik even zo vaak
mijn naalden in de zijkant van de bank steek, oh oh, 
omdat het zo makkelijk is als ik bezig ben, ik zal 
proberen mijn leven te beteren en ze in plaats daarvan
in mijn nieuwe mapje te stoppen..

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 22 mei 2020

Oo, wat ben je groot geworden..


Afgelopen woensdag werd mijn kleinzoon Timo één jaar,
natuurlijk kon ik daar niet bij zijn, dat was jammer maar 
ik denk dat heel veel mensen op het moment wel iets
jammer vinden wat op dit moment niet kan, ik kon mij 
makkelijk over dat gevoel heenzetten, gelukkig..

Als ik daar wel geweest was had ik waarschijnlijk als een
echte oma gezegd, oooh wat ben je groot geworden en dan een 
klein traantje weggepinkt, ik denk dat ik mij in had kunnen 
houden om niet even een kneepje in zijn wang te doen, zoals
ik mij van vroeger herinner en wat ik nooit fijn vond :-)

Gelukkig is het heel makkelijk om foto's en filmpjes te 
versturen, ik wou bijna zeggen, tegenwoordig, maar dat klinkt
ook al weer of ik nog steeds stomverbaasd ben over de techniek
en eigenlijk niets begrijp van het digitale tijdperk, haha, 
(misschien is dat ook wel zo)
Maar ik krijg , zo ongeveer, dagelijkse updates dus ik krijg 
van alles wat mee; hoe Timo lekker aan het spelen is, de 
eerste stapjes achter een karretje op wielen, dat hij zo graag 
naar de bus kijkt die bij hen door de straat rijdt en dan wijst
en Bam roept en dat hij sinds een week of wat los kan lopen.

Deze foto werd genomen in de dierentuin van Wenen, waar
ze voor Timo's verjaardag naar toe gingen, hij vond met name
de vissen heel erg leuk en kijk toch eens naar die mollige 
beentjes en die schoentjes, hoe lief is dat..

Enfin, ik zou nog wel een tijdje door kunnen gaan, met 
hoe lief en fijn dit en dat, maar het spreekt voor zich dat 
ik alles zo ongeveer leuk vind aan Timo en dat ik bijzonder
geniet van het grootmoederschap, ook al is het op afstand.

(ik ga er gewoon vanuit dat een weer een keer moment 
komt dat ik gewoon weer die kant op kan, desnoods 
op de fiets, oh haha, zie je het voor je..)

Ik wens je een goed weekend
-X-

dinsdag 19 mei 2020

Breien


Ooh, heb je dat soms ook dat je wakker wordt en het
gevoel hebt dat je helemaal geen zin hebt in de dag die 
zich voor je uitstrekt, maar dan ook echt geen zin?
Ik weet wel dat als je bijvoorbeeld op Instagram kijkt dat
iedereen altijd Heel veel zin lijkt te hebben en vaak 
geheimzinnige boodschappen plaatsen met; wat ik nu toch
aan het doen ben, ik kan er helaas nog niets over zeggen..
En ik weet ook wel dat het helemaal niet zo gewenst is als
je zegt dat er niks spannends in het verschiet ligt of dat je 
even helemaal niet geniet van de dingen van de dag, dat je
alleen maar zin hebt om te gaan breien op de bank, maar ik 
zeg het toch, het kan toch niet zo zijn dat ik de enige ben?

De enige die soms gewoon helemaal nergens zin in heeft,
dat de gewoonheid van de dingen soms zwaar wegen, dat
de muren van het huisje wel eens op je afkomen, dat je 
maar een beetje aan het dralen bent en dat je nergens
toe komt al is er niet eens een echte reden, dat je wel wil
gaan stofzuigen maar de kamer ineens zo groot lijkt
(en dat wil at zeggen in mijn mini huisje :-)
Dat je er niet eens een antwoord op zou hebben als iemand
zou vragen; maar wat is er dan, je zou niet verder komen
dan; nou ja, gewoon..

Misschien ben ik wel de enige, dat zou best kunnen en dat 
is ook goed, want wat zou ik er aan kunnen doen en het 
zou bovendien betekenen dat iedereen blij is, altijd en
overal, dat is een prachtige gedachte, vindt je niet?

Ik wens je een fijne dag, 
ik hoop echt dat je er zin in hebt :-)
-X-

vrijdag 15 mei 2020

Falen


Toen ik laatst deze quote las, moest ik er wel een beetje
om glimlachen, en ik dacht aaah ja, zo is het eigenlijk ook.
Vooral dat struikelen van mislukking naar mislukking, zie
ik dan meteen voor me (ik zie dingen altijd meteen als 
een beeld voor me, heb jij dat ook?) 
Story of my life, zoals ze dat zo mooi zeggen, ik deed een
studie die ik niet afmaakte, had talloze baantjes, werd 
uiteindelijk psychiatrisch verpleegkundige, ha een diploma!
Maar ik werkte nog geen jaar toen ik moest stoppen 
vanwege serieuze nek- en rugklachten, daarna rommelde
ik maar wat aan, verkocht vintage stoffen via internet
en ik begon met mijn blog, dat doe ik wel al 10 jaar :-)
Toen besloot ik kamers te gaan verhuren aan toeristen
 in het grote huis waar ik toen woonde in Zeeland, maar 
toen het net op gang kwam, moest ik daar weg..
Ooh, weer opnieuw beginnen, ver van alles wat mij 
vertrouwd was van Zutphen naar de Betuwe en 
uiteindelijk naar Amsterdam, pfff...
Ik maakte ondertussen een kleurboek en drie DIY 
boeken, waarvan de laatste zo slecht verkocht dat de
uitgeverij besloot dat niemand zat te wachten op mijn 
gevoelige sfeerboekjes (hun woorden) en dat het klaar
was met het boeken maken, aah ja, jammer..

Kortom, je zou kunnen zeggen dat ik niet erg succesvol
ben geweest in de zin van een carrière, maar als je het 
bekijkt vanuit het standpunt van Sir Winston Churchill,
ben ik heel succesvol, wat een heerlijke gedachte,
zo had ik de dingen nooit bezien, met vriendelijke dank.

Ik heb mij struikelend een weg gebaand, ben gevallen,
heb mijzelf weer opgeraapt (dat viel niet altijd mee) en ik
 ben met goede moed en enthousiasme weer voort gegaan..

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 13 mei 2020

Pronkkastje


Een jaar geleden of zoiets kocht ik een geweldig kastje, 
een heel oud kastje, ik denk dat het uit een apotheek komt,
met plankjes aan de bovenkant en laatjes van onder.
(ik zal eens een foto nemen van het hele kastje voor het idee)
Dat kastje staat in een hoekje naast de tafel waar mijn pc
staat en zit helemaal vol met mijn knutsel spullen, oh haha
dat klinkt zo kneuterig en gezellig, alsof ik elke dag met een
pot Gluton en papier dingetjes in elkaar zit te plakken.
Dat is natuurlijk niet zo, maar mijn papier ligt er in, mijn 
haaknaalden in een gezellig klein laatje en op de plankjes
ligt mijn voorraadje wol op elkaar gestapeld.
Kijk dan, hoe gezellig, ze daar samen staan, de bolletjes 
kan je zo maken met een wolwinder, mocht je ook 
van die heerlijke stapeltjes wol willen hebben..

Bovenop het kastje staat en verzameling Maria's, soms 
staan ze in de kast, maar soms voel ik de behoefte
om ze er weer uit te halen, het is zo'n vredig gezicht..
De pot die er op staat erfde ik van mijn moeder, ik had als
kind een fascinatie voor die pot en de kinderen er op,
ik schreef er al eens een blogbericht over..
Verder een sneeuwbol uit Oostenrijk, het land van mijn 
verlangen en dan met name natuurlijk Wenen, ik hoorde
net dat de grenzen misschien weer open gaan over een tijdje
dus er gloort hoop in de verte, ooh wat knap ik altijd op
van lichtpuntjes in de verte..

Zoals je begrijpt ben ik dol op mijn kastje en ik herschik 
alles regelmatig, gewoon omdat ik dat fijn vind om te 
doen, het is mijn 'pronkkast' , zoals een oude bejaarde
 buurvrouw haar kast met mooie dingen noemde..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 11 mei 2020

Fotootjes


Gisteren was het moederdag en ik voelde ineens de behoefte
om naar een foto van mijn moeder te kijken, dus ik rommelde
wat in een schoenendoos met oude fotootjes, er zaten veel van
die kleine, zwart wit foto's in, een leven in vierkantjes.
Ik vond er een paar die me aanspraken en ik keek er naar
terwijl ik aan mijn moeder dacht, ze zag er blij uit op de 
meeste foto's, maar ik weet dat ze het vaak moeilijk had,
dat ze ongelukkig was over hoe de dingen waren en gingen.
Ook vond ik een fotootje van mijzelf met mijn lange vlechten
toen ik twaalf jaar was en ik dacht terug aan toen.
Eigenlijk heb ik pas achteraf het verhaal van mijn jeugd
en de rol van mijn moeder daar in, gelabeld, zo van dit was
goed en dit was niet goed, toen ik jong was dacht ik daar niet
over na, het was zoals het was, of dat nu normaal was of niet.
Er is een hele periode geweest dat ik boos was op mijn 
moeder, omdat ze weigerde antwoord te geven op mijn 
vragen, dat ze geen verantwoording wilde afleggen en 
ik heb mij altijd voorgenomen nooit zo te zijn als zij..
Dat is natuurlijk niet gelukt, ik heb ook steken laten 
vallen en ik ben blij dat er uiteindelijk een punt is gekomen,
toen ze nog leefde, dat ik haar kon bezien met een grote
mildheid en dat ik niet omzag in wrok, 
Ze deed wat ze kon, ze was wie ze was, net zoals
 ik dat ook doe, net zoals ik ook ben, en af en toe, zoals
gisteren denk ik eens terug aan haar verhaal..

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 8 mei 2020

Competitie (loos)


Ooh, dit vind ik toch zo'n mooie uitspraak, de wens dat 
we elkaar allemaal het allerbeste gunnen en niet meer 
(en zeker ook niet minder) willen zijn/hebben dan een ander.

Over het algemeen gaat het mij redelijk goed af, het ontbreekt
mij ten ene male aan enige vorm van competitie drang.
Ik was zo'n kind wat als laatste werd gekozen by gym,
omdat ik er niet goed in was, dat ten eerste, maar zeker ook
omdat ik geen enkel verlangen had om te winnen en altijd
maar een beetje rond me heen stond te kijken, oh haha..
(ik vond het zelfs niet erg dat ik niet gekozen werd)

Natuurlijk denk ik wel eens als ik op de social media kijk,
en al helemaal op Instagram, ik wou dat ik ook zo'n huis
had, zo'n vakantie, zulke mooie wol, zo'n goed bedacht 
patroon, van die fijne kleren of bijzondere spullen..
Maar meestal zijn dat maar vluchtige gedachten die zo
weer mijn hoofd uit zweven en ik voel mij al helemaal
niet geroepen om dat te overtreffen, ik vergeet het gewoon.

Soms denk ik wel dat enige vorm van fanatiek zijn mij
had geholpen om wat verder te komen in het leven, dat 
ik echt wat meer had kunnen bereiken als ik iets van
competitie had gevoeld, zo van; wat zij kunnen kan ik ook,
maar ik kan het gewoon niet vinden dat gevoel.
(ik heb juist vaak gedacht, dat ik het niet kon, en als ik
het dan probeerde ging het eigenlijk best wel)

Hoe dan ook, ik hoop dat het goed met je gaat :-)
en hartelijk bedankt dat je mijn blog leest, dat waardeer
ik bijzonder, dat mag ook wel eens gezegd worden.
Fijn weekend voor jou.
-X-

woensdag 6 mei 2020

Wapperen


Daar op dat linker roze stoeltje zit ik elke ochtend even
mijn koffie te drinken, ik kijk dan naar de tuin, naar de twee
duiven die er altijd zitten en ik luister naar de vogels.
Stil is het nooit daar achter in de tuin want je hoort de auto's
van de ring in de verte, als je goed luistert hoor je de metro
langs suizen en er er is altijd wel iemand ergens aan het 
zagen of zoiets, maar het is een goede plek om te zitten.
Ik denk dan na over wat ik op mijn blog zal zetten, en ik 
hoop dat mij zomaar een goede begin zin zal invallen.
Soms gebeurt dat en soms ook niet, zoals vandaag, vandaag
kon ik niets verzinnen, misschien komt dat omdat ik straks
naar de tandarts moet omdat er een kroon uit mijn mond
viel, fijn tijdstip met al die maatregelen, maar aan de andere
kant is de tandarts sinds een week weer open, dus misschien
is het precies het juiste tijdstip..
Of misschien weet je het de ene keer beter dan de andere,
of heb je soms veel woorden en soms geen..
Zo gaan de dingen en in mijn mindful meditatie van gisteren
van Edel Maex, je kan ze hier vinden, moest je kijken naar 
wat opkwam en het dan bezien al interessant, wat het dan 
ook was, dus zo kijk ik ook maar naar mijn blogberichten.

Ik wapper gewoon een beetje mee met de wind en ik kijk
naar wat er op kwam, vandaag was het dit, interessant (haha)

Je kan verschillende geleide meditaties op de site gewoon
beluisteren maar je kan je ook inschrijven dan krijg je 
er drie per week in je inbox, echt heel fijn, je kan ze ook
doen onder dat je cursus deed, hoewel het dan wel een 
goed idee is om je een beetje in te lezen over het hoe en
waarom..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 4 mei 2020

Bam


Ruim een maand geleden ging de kringloopwinkel
dicht, of misschien is het zelfs wel al veel langer geleden,
ik moet zeggen dat ik het gevoel voor de tijd en de dagen
een beetje kwijtgeraakt ben, de dagen vloeien in elkaar.
Ik kocht toen deze zachte wol, heel soms hebben ze wol
die ik mooi vind, niet zo vaak dus het is iets waar ik extra 
blij van word, ook kocht ik wat boeken.
Later, toen de bibliotheek ook dicht ging had ik er spijt 
van dat ik niet wat meer boeken had gekocht en ik ging 
steeds minder en langzamer lezen omdat ik geen idee 
had hoe lang dit allemaal zou gaan duren..

Tot mijn grote plezier las ik vorige week ergens dat er
weer een kringloop open zou gaan en ik hoopte dat ze
alles goed geregeld zouden hebben zodat ik er naar 
binnen kon gaan, gek eigenlijk, hoe snel je dan toch 
weer gewend raakt aan die anderhalve meter enzo.
Het was allemaal prima in orde en ik was zo blij als
wat om daar weer eens rond te mogen kijken, alsof ik
nog nooit van mijn leven in een kringloopwinkel was
geweest, wat ongelofelijk leuk daar allemaal, haha.
Dus ik kocht wat boeken, eindelijk, een vaasje en 
een geweldige vintage Fisher Price bus met passagiers.
Mijn kleinzoon Timo is sinds kort in de ban van de
bus die langs hun huis rijdt, ze gaan elke dag even 
kijken, zo lief, hij noemt de bus: Bam, wat ik een
natuurlijk een prachtig woord vind daarvoor.

De bus deed ik in het pakket wat ik opstuurde voor
de eerste verjaardag van Timo over een paar weken, 
waar ik natuurlijk niet bij kan zijn, helaas..
Maar ik wacht rustig af en probeer vertrouwen te 
hebben dat alles langzaam aan weer beter zal
gaan en ik vast nog wel eens naar Wenen kan.

In ieder geval is de kringloop weer open, dat is 
in ieder geval een stapje in de goede richting
(en ik koester elke centimeter voor uit)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 1 mei 2020

Val


Van de week ging ik even wat boodschappen doen,
soms moet dat gewoon even, hoewel ik er altijd een 
beetje tegen op zie, ik probeer wel altijd een rustige
route te kiezen, liefst met wat groen hier en daar.
Op de terugweg rommelde ik wat met mijn rugzak
en ik lette niet op waar ik liep en voordat ik het wist
struikelde ik over iets en viel eerst op mijn knieën en
daarna languit op de straat, dat gebeurde zo snel dat
ik geen idee had wat er nu precies gebeurde..
Er fietste een vrouw voorbij, terwijl ik viel en ze riep
achterom; hé, je moet wel uitkijken hè, ach jee dat 
was niet zo heel erg vriendelijk, althans dat vond ik.


Ik stond weer op en liep verder voorzover dat ging, ik 
was duizelig en misselijk en ik had het gevoel dat ik 
flauw zou vallen en ik zei tegen mezelf; ga zitten Ingrid.
Dus ik ging zitten op het gras naast de stoep, en iedereen
liep gewoon langs mij heen, dat heeft mij achteraf nog
misschien nog wel het meest geraakt.
Dat je zomaar onwel kan zijn op straat en mensen je 
 gewoon negeren, ik begrijp heel goed met de anderhalve
 meter regel dat je uit de buurt blijft maar je kan ook 
iets zeggen, toch, zoals de man met zijn zoontje die
wel vroegen of het wel goed ging, zo aardig..
(gelukkig zijn er nog aardige meevoelende mensen :-)
Hij ging een glas water halen en bleef bij me totdat P
mij op kwam halen, die had ik inmiddels gebeld.

De schade viel achteraf gelukkig mee, ik heb een 
gekneusde vinger, blauwe knieēn en ik ben inmiddels
wel bekomen van de schrik maar al met al vond ik 
het een ontluisterende ervaring.
De herinnering die ik vast ga houden is de vriendelijke
man die wel oog had voor een ander, de rest kieper ik
zo over boord omdat ik graag blijf geloven in goedheid.

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 29 april 2020

Linten


Nu wilde ik mijn Koninginnedag verhaal nog even afmaken,
er zijn geen foto's van die dag dus ik gebruik er maar eentje
die een beetje bij het verhaal past, het gaat over het wel of
niet iets vasthouden en als een houten pop het kan..
Enfin, na de parade achter de fanfare aan langs alle bejaarden,
moesten de meisjes die op gym zaten, dat waren zo ongeveer
alle meisjes van het dorp, ik was er heel slecht in, maar het
was sociaal onwenselijk om niet op gymnastiek te zitten.
De gymlessen werden met ijzeren hand geleid door tante Ans
en haar assistente Lenie, in mijn beleving was er sprake
van een waar schrikbewind, oh haha, dat was waarschijnlijk
helemaal niet zo maar ik was bang van ze..
Voor Koninginnedag hadden wij een dansje ingestudeerd wat
wij moesten uitvoeren voor alle bejaarden op het grasveld.
We moesten daarbij met rood, wit, blauwe linten zwaaien
en vriendelijk lachen natuurlijk, er was ons steeds gezegd
dat wij de linten niet mochten oprapen als we ze zouden
laten vallen, maar gewoon doorgaan en werd er bij gezegd
dat het wel heel erg dom zou zijn als je ze niet vast kon houden.

Nu ja, je raadt het al, de muziek kwam nog maar net krakend
uit de boxen en bij de eerste zwaai naar boven met de 
handen liet ik de linten zo in de lucht vliegen, misschien
wel van de zenuwen en ik maakte als enige het dansje af
zonder linten, ooh, als ik er nog aan terug denk, het ergste 
was misschien wel dat ik ook meteen begon te huilen..

Daarna kreeg ik ook nog een preek van een teleurgestelde
bozige gymjuf, over hoe dom en kinderachtig (dat huilen)
Het hele voorval maakte grote indruk op me en ik heb 
daarna altijd een gloeiende hekel aan gym gehad..

Nu kan ik er om lachen maar ik leef ook mee met dat
kleine meisje in mij dat de linten los liet..

Ik wens je een fijne dag (en als je iets laat vallen, denk 
dan ach, nu ja en raap het gewoon op :-))

-X-

maandag 27 april 2020

Hoezee


Ach nu vergat ik helemaal dat het Koningsdag was,
in mijn hoofd heet het eigenlijk nog steeds Koninginnedag,
naar goed, dat is al een tijdje niet meer zo..
Dus ik haastte mij vanochtend om de voordeur open te 
doen en te kijken of er toevallig ergens een vlag hing in
de straat, wat een weinig boeiende foto opleverde, dus
keek ik noch even in de archieven naar een foto die iets
van de sfeer voor deze dag had, ik vond een kroontje :-)
Normaal vind ik Koningsdag heerlijk, lekker struinen
tussen de rommel van anderen, maar vandaag is anders.
Toen ik vanochtend buiten koffie zat te drinken dacht ik 
aan de Koninginnedagen vroeger toen ik klein was.
In het dorp in Zeeland waar wij woonden kwamen om
8 uur in de ochtend herauten (zo noemden we dat, het
waren eigenlijk natuurlijk gewoon boerenjongens)
 te paard iedereen wakker maken, ze bliezen dan 
met een trompet het liedje;
Als je niet opstaat blijf je maar liggen, moet je maar
weten wat er van komt, ik zing het zo nog mee..


Dit is dan de waardeloze foto van de wimpel in mijn 
straat, oh haha, nu ja het hoeft niet altijd perfect, toch?
Als wij dan gewekt waren door de trompetten, maakte 
voelde ik altijd een soort opgewonden blijheid, zoals je 
die eigenlijk alleen als kind had bij een bijzonder dag.
Vervolgens verzamelde iedereen zich op het dorpsplein,
waar de burgemeester sprak en wij allemaal met 
 vlaggetjes zwaaiend en oranje papieren hoeden op
het Wilhelmus zongen waar we hard op geoefend
hadden op school en als je het niet meer precies wist,
zong je gewoon maar wat (zoals ik)
Daarna gingen alle kinderen van het dorp achter de fanfare
aan naar een bejaardenhuis buiten het dorp, zie je het voor
je, het lijkt wel iets uit een film, waar dan alle bejaarden
buiten op een stoel waren gezet en wij daar dan zwaaiend 
met onze vlaggetjes langs liepen, oh haha, echt waar..

Eigenlijk is het verhaal nog niet klaar, er schiet me nog
iets grappigs te binnen, hoewel ik er toen van moest huilen,
maar dat zal ik in een volgende post vertellen, hoewel ik dat
misschien wel eens eerder deed, ik schreef zoveel berichten,
maar het bericht wordt veel te lang zo..

Ik wens je een mooie dag, 
hoezee, hoezee, hoezee (voor jou)
-X-

vrijdag 24 april 2020

Truitje


De meest gestelde vraag als ik iets gemaakt heb is
of ik er een patroon van heb, dat is bijna nooit het geval,
ik begin gewoon zomaar ergens en dan zie ik wel
of het iets wordt, vaak na heel veel proberen.
Het klinkt gek maar ik kan helemaal niet goed patronen
lezen, of ik heb er het geduld niet voor, dat kan ook,
daarnaast ben ik er echt helemaal niet goed in om ze te
maken, ik maak fouten, geef maar een halve uitleg 
en ik vergeet het juiste naald nummer er bij te zetten.
(Hoewel ik wel 3 boeken maakte met patronen, dat 
kostte heel veel moeite en verbeteringen van een ander)
Ik maak daarom ook bijna nooit patronen meer voor
mijn blog, ik ben er uren mee bezig en dan nog is
het net niet helemaal goed en krijg ik daarna veel
vragen over het patroon die ik op afstand eigenlijk
niet kan beantwoorden, ik moet het werk in mijn 
handen hebben om te zien wat er fout gaat.


Je zou dus wel kunnen zeggen dat ik een intuïtieve 
handwerkster ben, ik moet gewoon een draad en naalden
hebben en dan proberen en zien wat er van komt.
Soms zit ik avonden lang maar wat te proberen, en dat 
vind ik net zo goed bij het plezier van het maken horen
 als het eindresultaat, het gaat mij om het proces.
Soms maak ik een uitzondering, zoals voor dit truitje voor
mijn kleinzoon Timo, ik heb niet zo'n idee hoe groot zo'n
truitje zou moeten zijn dus dan gebruik ik wel een patroon.
Deze komt uit een Phildar baby breiboek, wat je gewoon 
kunt kopen bij wolwinkels, om precies te zijn komt het uit 
het boek herfst/winter 2017 en het is no.147.
Ik heb het wel een beetje aangepast, dat kan ik dan toch
niet laten, haha, het bloemetje naaide ik erop omdat de 
draad brak toen het breiwerk al klaar was, ik snap niet 
hoe dat kan, maar ik kon het op deze manier herstellen.

Ik wens je een goed weekend
-X-

woensdag 22 april 2020

Vogel


Terwijl ik hier achter, of voor de tafel zit, het is maar
hoe je het bekijkt, hoor ik buiten de vogels zingen en 
ineens zou ik ook een vogel willen zijn..
Ik zou de tak in de tuin hier laten voor wat het was en
wegvliegen, gewoon om te zien dat er nog een wereld is
buiten Amsterdam Noord, omdat ik nooit meer ergens
kom, behalve hier, is dat een abstract gegeven geworden.
Ik zou naar de zee vliegen, me mee laten voeren met 
de noordenwind, kwetteren tegen de meeuwen
en verder vliegen, over steden, heuvels en de bergen.
Ik zou rusten in de top van een boom in een groot woud,
ik zou kijken naar de zon die ondergaat en de hemel
die langzaam donker wordt en luisteren naar de 
roep van een uil en de ritselende blaadjes.
Ik zou zo hoog vliegen totdat de wereld klein 
en ver weg lijkt en ik eindelijk alles wat daar
gebeurt zou kunnen relativeren..

Ik zou net zolang vliegen totdat ik de Donau zag,
 en de loop van de rivier volgen tot aan Wenen.
Ik zou in de grote den gaan zitten, de den waar 
de eekhoorns altijd spelen, in de tuin van mijn zoon
 en zijn vriendin en naar mijn kleinzoon kijken die
in de zandbak speelt, ik zou extra hard zingen,
net zolang tot hij op zou kijken..

Ja, dat zou ik doen als ik een vogel was...

(de vogels op de foto maakte ik een tijdje geleden)

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 20 april 2020

Hondje


Een tijdje geleden kocht ik van Liesbeth van Sloppop Yeah,
een oud patronenblad met allerlei vilten dieren, met name 
omdat ik één van de dieren dacht te herkennen als het 
haasje wat ik vroeger had, dat was gemaakt door mijn moeder.
Nu was dit een Italiaans blad uit de jaren 50 maar het zou 
natuurlijk best kunnen dat het patroon van het haasje
ook eens in een Nederlands handwerkblad heeft gestaan.
Het haasje zelf is in ergens in de loop der tijd kwijt
geraakt zoals de meeste dingen die ik ooit had.


Eigenlijk was ik het blad alweer een beetje vergeten, het 
lag op de stapel van dingen-die-ik-nog-eens-wil-maken
of misschien beter gezegd; leuke ideeën die ik zeer
waarschijnlijk nooit zal uitvoeren berg, haha.
Totdat ik een foto kreeg die mijn zoon Daan maakte 
van zijn zoon Timo, waar op hij stond met de kat,
het bijschrift was Kuifje (vanwege het haar van Timo)
en Kapitein, zo heet de kat, waarop ik reageerde met,
en nu Bobbi nog (allemaal uit de strip Kuifje)


En ineens dacht ik aan het blad met de vilten dieren, 
dus ik zocht in de stapel met onwaarschijnlijke projecten
en ja hoor, gevonden en met een lief patroon van een hondje.
Er stonden meerdere leuke hondjes in, vooral van de teckel 
maar ik maakte deze omdat ik hem wel Bobbie-achtig vond.

Ik zal het hondje binnenkort naar Wenen opsturen samen
met wat cadeautjes voor de eerst verjaardag van Timo
binnenkort, ik kan daar zelf natuurlijk niet bij zijn.

Ps, dit is een blogbericht in de categorie; we babbelen 
gewoon een beetje om wat lichtheid te hervinden :-)

Ik wens je een goede maandag
-X-

vrijdag 17 april 2020

Zorgelijk


Mijn stemming is zo wiebelig als wat de laatste weken,
ik ben een echte Jantje huilt en Jantje lacht geworden,
als ik het altijd al niet een beetje was, maar nu lijkt 
het zich wat scherper af te tekenen allemaal.
Ik wapper maar een beetje in de wind, het ene moment
is de lucht inktzwart met donderwolken, het volgende is
hij dan toch weer redelijk blauw met wat lieve wolkjes.
Soms denk ik ik ga er iets over zeggen op mijn blog
dan denk ik weer nee, alleen maar gezellige berichten.
Soms zit ik kalm te handwerken, dan ben ik ineens weer
overvallen door alles wat op ons afkomt en loop ik
maar wat te ijsberen door het huisje, en zou ik 
er het liefst uit rennen (maar waar moet je heen :-)?
Soms lig ik tot diep in de nacht wakker maar evengoed
val ik meteen in slaap en slaap ik als een roosje.
Soms denk ik het komt nooit meer goed, andere
momenten ben ik hoopvol gestemd en denk ik dat 
het op de één of andere manier wel goed komt.

Dus eigenlijk klopt de quote op de tekening niet 
helemaal, hoewel ik het een prachtig mantra vind,
voor mij zou het moeten zijn; Al is de situatie zorgelijk
ik raak soms in paniek. (waar ik dan vervolgens weer 
niet van in paniek raak, ik laat het over me heen komen
omdat ik weet dat het ook altijd weer over gaat :-)

Ik wens je een goed weekend
-X-

woensdag 15 april 2020

Varens


In de tuin hier achter het huisje is een prachtige tuin,
het is niet mijn tuin hoor, maar van mijn broer en 
schoonzus, wel kijk ik er op uit mijn raam en ik 
zit wel eens op een stoeltje bij mijn achterdeur.
Eén van de mooiste momenten in de tuin vind ik deze
tijd waarin de varens de grond uit schieten, dat doen ze 
echt, eerst zie je wat kleine felgroene blaadjes uit de 
grond piepen en binnen een paar dagen zijn het varens.


Ik stel me zo voor dat als je er de hele tijd naast zou 
gaan zitten je ze zou kunnen zien groeien, hoewel ik 
niet weet of dat met schokjes gaat of millimeter voor 
millimeter, razendsnel gaat het wel, dat is zeker.
Hier zie je de achterkant van mijn huisje, als je goed
kijkt zie je het roze van mijn stoeltjes en oh de dweil
die daar te drogen staat, ja, ik ben een propere 
huisvrouw, hahaha, als ik er zin in heb tenminste..
En kijk de varens, zo prachtig in het zonnetje, met de 
bovenkant van de bladeren nog niet helemaal uitgerold,
het lijkt net of ze aan het vergaderen zijn in een kringetje.
Ik ben benieuwd waar ze over fluisteren, zo zachtjes
wiegend in de wind...

Ik wens je een mooie dag
-X-

vrijdag 10 april 2020

Heks


Met dit mooie weer zet ik vaak het raam van de voordeur
open, het is niet zo dat mensen dan zo naar binnen kunnen
stappen, haha, dat zou wat zijn, maar er zit een ijzeren 
sierhekwerk voor en gaas tegen de muggen enzo.
Je kan dan iedereen op straat horen praten, wat wel 
grappig is want dan hoor je flarden van gesprekken.
Heel veel mensen zeggen iets over mijn huisje omdat het
tussen de grote huizen opvalt, het huisje lijkt ook 
kleiner dan het is omdat de keuken onderdijks zit.

Wat ik zoal hoorde deze week; ooh kijk een minihuisje,
daar zou toch niemand wonen, dat kan helemaal niet..
Haha kijk dat huisje, dat zal wel bij het buurhuis horen,
oh nee, het heeft een eigen huisnummer, dat is gek..
En vele varianten hier op, de allerleukste vond ik wel
die van een klein kind, ooh een kabouterhuisje, ik denk
dat daar de heks woont, denk je niet mama?
Het antwoord van de moeder hoorde ik niet omdat ze
verder wandelden, maar het meisje heeft vanzelfsprekend 
gelijk, natuurlijk woont hier een heks, maar dan wel
een aardige, zonder toverkracht, helaas ;-))

Ik wens je een goed weekend en fijne paasdagen
-X-

woensdag 8 april 2020

Staren


Nu dacht ik eigenlijk dat ik nooit zo uithuizig was,
voor deze hele crisis, maar nu ik min of meer verplicht 
ben om binnen te blijven realiseer ik me dat ik veel vaker
de deur uit was dan ik dacht, waarschijnlijk dacht ik er 
niet over na, het was iets wat gewoon was..
Nu voel ik me vaak opgesloten in het huisje en met dit
mooie weer al helemaal, ik plan mijn wandelingen 
zorgvuldig, het is hier op de dijk nu vaak heel erg 
druk, dat was het hiervoor eigenlijk niet.
Een parade van hardlopers, fietsers, wandelaars,
gezinnen en mensen die gaan picknicken aan 
het water passeren mijn raam.

Ik zat zondag even op het bankje voor mijn huis, 
maar helaas begrijpt lang niet iedereen het concept van
afstand houden, of wil het niet begrijpen en soms liep
iemand rakelings langs mij heen op het smalle stoepje.
Elke keer sprong ik op om uit te wijken en na een 
kwartiertje gaf ik het op, buiten in het zonnetje
zitten is fijn, maar niet op deze manier..

Dus nu zit ik vaak aan het tafeltje voor het raam
waar ik naar buiten kan kijken, als ik geluk heb staat er
geen auto voor het raam of vaart er kalm een schip
door het kanaal en ik kan het niet helpen maar soms
denk ik dan; neem me me mee, gewoon ergens
anders heen dan hier, waar dan ook..

Ik wens je een goede dag, hou vol!
-X-

maandag 6 april 2020

Gevonden


Ooh, weet je nog dat je gewoon naar een rommelmarkt
kon gaan, of een kringloopwinkel, dat lijkt alweer zo lang
geleden, zeker zo'n rommelmarkt waar mensen met een
kleedje op de grond met hun dingetjes in het zonnetje zaten.
Dit is zo ongeveer het seizoen dat die weer zouden beginnen,
en zelfs niet in mijn somberste fantasie zou ik ooit bedacht
hebben dat niet meer mogelijk  zou zijn, maar wie wel?
Gek ook eigenlijk hoe snel je toch weer aan veranderingen
gewend raakt, want ik zou er nu niet aan moeten denken
met al die mensen zo op een kluitje bij elkaar...
Maar evengoed mis ik het wel, gewoon een beetje rond
slenteren, je oog op iets laten vallen wat naar je glimlacht.
Iets waarvan je niet wist dat je het zocht maar toen je het 
het zag het plotseling heel graag wilde hebben.
Het oppakken, bekijken, bedenken of je het nodig hebt,
dat heb je natuurlijk nooit, beetje onderhandelen over
de prijs en het uiteindelijk al dan niet meenemen.


Oh ja zeg, daar zou ik echt zin in hebben, maar het kan 
gewoon niet, zoals vele dingen nu niet kunnen.
Tot mijn grote plezier vond ik wel wat dingen op straat
terwijl ik een ommetje maakte met P. die overigens echt een
 hekel heeft aan dat gescharrel met tweedehands rommel.
(dat zijn natuurlijk zijn woorden niet de mijne, haha)
Eerst vond ik een kruk, iemand had van alles buiten gezet,
ook serviesgoed enzo, een geweldige kruk, mag ik wel zeggen
 zelfs P. vond hem nog wel te doen en dat is al heel wat.
Ook vond ik nog een kratje, ik ben dol op kratjes, 
waarschijnlijk heeft er sla of zoiets in gezeten op de markt,
ik wilde het gebruiken voor mijn wol maar het is iets te groot.
Nu staan er planten in op het tuintafeltje, ook fijn :-))

En zo had ik toch nog een beetje het 'kijk eens wat ik 
gevonden heb' gevoel, alles wat de dag opfleurt is 
welkom, denk je niet?

Ik wens je een goede dag, hou de moed er in.
-X-

vrijdag 3 april 2020

Hoezee (bericht no.2589)


Vannacht werd ik midden in de nacht wakker en ik kon
daarna de slaap niet meer vatten, niet om mijn linkerzij,
niet op mijn rechter en al helemaal niet op mijn rug.
Het dekbed was te warm, dan had ik het weer te koud
en ondertussen sloegen mijn gedachten op hol.
Ik dacht na over virussen, dat ik niet naar Wenen kan 
voor de eerste verjaardag van mijn kleinzoon, over 
dingen en mensen die ik verloor, over wat was en wat
zou komen, ik dacht na over hoelang ik al uit Zeeland,
dat moet al een jaar of 9 zijn en over mijn blog, huh..
Als ik al 9 jaar uit Zeeland weg ben dan is mijn blog
al 10 jaar online, al 10 jaar en ik vergat helemaal mijn
blogverjaardag, dat was op afgelopen 25 maart..


Dus ik dacht na over hoeveel berichten dat waren,
ik kwam er niet uit want mijn gedachten waren één grote
warboel; veel, bedacht ik me na wat rekenpogingen.
(Ik heb het net even opgezocht, het zijn er 2588, dat is heel
erg veel, het mag wel een wonder heten dat ik zo vaak iets
 bedacht om te zeggen, als ik nu 2588 dingen zou moeten
bedenken om over te praten zou ik niet ver komen)
En ach, ik vergat het helemaal, wat stom, nu kon ik
helemaal niet meer slapen, en ik wapperde in gedachten 
heen en weer tussen; stom en wat maakt het uit, er zijn wel
ergere dingen om je zorgen over te maken, waarna ik 
over de ergere dingen na ging denken (dat helpt, haha)
Uiteindelijk werd het licht, de merel in de tuin begon
zijn ochtendlied te zingen (uit volle borst) en ik heb
mezelf uiteindelijk maar uit bed gesleurd..

Enfin, dit is natuurlijk niet de blogviering die het zou 
kunnen zijn, dus als ik weer naar een postkantoor kan
zonder er in paniek weer uit te hollen, zal ik weer eens
een give away ofzo bedenken, gewoon iets gezelligs,
wat passend is bij een jubileum.

Ik wens je een goed weekend, maar niet voordat ik 
hoezee en hoera, heb geroepen voor jou, de lezer en 
dank je wel voor het lezen en alle fijne reacties in 
al die jaren, tien jaar lang, ongelofelijk :-)

-X-

woensdag 1 april 2020

Boeken


Zo af en toe leg ik al mijn boeken weer eens op een nette
stapel, ze liggen op een rand onder de trap en omdat 
ik soms precies de onderste wil hebben gaat de hele boel 
wel eens schuiven en dan kukelen ze zo het trapgat in.
Ik bewaar niet al mijn boeken, alleen kookboeken, wat
oude kinderboeken van vroeger en ik heb een stapeltje
oude handwerkboeken voor de inspiratie.

Romans leen ik meestal van de bibliotheek, soms 
koop ik er wat bij de kringloop en als ik naar Wenen 
ga koop ik altijd een paar nieuwe boeken.
Nu had ik de hele sluiting van de bibliotheek niet aan 
zien komen, ik had maar twee geleende boeken thuis,
die ik overigens allang uit heb en nu ben ik op 
boeken rantsoen, ik heb er nog een paar die ik niet 
gelezen heb waar ik dus zuinig op ben :-)

Je zou kunnen zeggen; koop nieuwe, maar dat is echt
een beetje te begrotelijk voor mij, ook kan je natuurlijk
boeken lenen voor op de Ipad maar ik heb het geprobeerd
maar op de één of andere manier kan ik niet concentreren, 
op een beeldscherm, ik weet niet waarom niet.


Dit zijn de boeken die ik meenam naar Wenen, toen
alles nog 'gewoon' was, dat lijkt al zo lang gelden.
De boeken die ik gelezen  heb laat ik daar altijd 
achter en mijn zoon geeft ze dan vervolgens weg
via de -Nederlanders in Wenen- Facebook groep :-)

Van deze stapel kan ik je vooral de Weense sigarenboer
aanraden, ook heel fijn om te lezen als je nog nooit in 
Wenen bent geweest, prachtig ontroerend boek.
Ook van Petite van Edward Carey heb ik met veel 
plezier gelezen, het gaat over de jonge mevrouw Tussaud,
je weet wel, van de wassen beelden, het boek is mooi
geïllustreerd, dat maakt het extra bijzonder.
De andere boeken vond ik een beetje lala, niet echt
bijzonder, maar dat is helemaal persoonlijk natuurlijk.

Het boek De gouden draad nam ik wel mee naar huis
omdat ik het nog niet uit had het gaat over de geschiedenis 
van textiel, ik moet eerlijk zeggen dat ik het een beetje
langdradig (haha) vond, vooral een opsomming van heel
veel feiten, ik heb nog steeds niet uit, dus als mijn kleine
stapeltje boeken uit is heb ik deze altijd nog..

Ik wens je een fijne dag
(en boekentips zijn natuurlijk altijd welkom)
-X-

maandag 30 maart 2020

Zig zag


Elke dag ga ik even wandelen, dat lijkt op zich niets
bijzonders, maar zo voelt het wel, naar buiten gaan is
iets geworden waar ik een beetje gespannen van wordt.
Aan buiten zelf is niets veranderd, de zon schijnt, de wind
waait, de blaadjes komen weer aan de bomen en de
vogels kwetteren dat het een lieve lust is..
Maar het gevoel dat er iets rondwaart, iets wat je op zou 
kunnen lopen als je bij anderen in de buurt komt, en 
erger nog door zou kunnen geven, iets wat onzichtbaar
is maar toch aanwezig maakt het naar buiten gaan 
iets waar ik me toe moet zetten op het moment.
Maar ik heb echt wat frisse lucht nodig op deze dagen,
dus ik wandel zig zaggend door de buurt om 
de nodige afstand tot anderen te bewaren.
De meeste mensen die ik tegenkom doen mee aan 
deze merkwaardige zigzag dans maar er zijn er ook
die het concept van afstand houden niet begrijpen..
Dus duik ik regelmatig de graskant in of steek ik snel
de straat over, gisteren leverde mij dat zelfs een tssss
op van een mevrouw die niet aan de kant wilde.
Dat maakt mij verder niets uit, zoals wij zouden zeggen;
je doet maar een dotje, haha, hoewel ik het eigenlijk 
nogal dom en egoïstisch vindt om zo te handelen.

Enfin, ik wandel monter verder en gek genoeg raak
ik er al aan gewend aan het zig-zag wandelen, 
alsof we nooit anders deden..

Ik wens je een goede dag
-X-

vrijdag 27 maart 2020

Tafels en stoelen


Nu ik deze foto vergroot in mijn blog zie ik ineens dat
hij eigenlijk een beetje wazig is, ik laat hem maar gewoon
staan want je kan nog wel zien wat er op staat, haha.
Het is het hoekje aan de voorkant van het huisje, dat was
eerst mijn werkhoek en de tafel was mijn bureau.
Nu kunnen we bij het raam zitten en naar buiten kijken,
 wat ik in deze dagen veel vaker doe dan gewoonlijk,
om mij nog enigszins verbonden te voelen met de wereld.
Zo af en toe wandelt er iemand langs met een hond of vaart
er een bootje door het kanaal, als ik echt geluk heb, verder 
is het rustig, alsof de wereld een beetje stil staat.
De prints aan de muur zijn gemaakt door mijn zoon
en de linker door zijn vriendin, niet dat je wat hebt aan 
deze kennis, maar ik vind het wel leuk om te noemen.
(ik probeer op de één of andere manier de babbelstand
te vinden, dat gaat mij niet goed af, de laatste tijd)


De grote tafel, die ook aan de voorkant van de kamer
stond, staat nu aan de achterkant, een deel daarvan
is nu mijn werkhoekje geworden, daar zit ik nu ook
dit bericht te typen (dan heb je een beeld :-)
Deze tafel stond eerst ook aan de voorkant, voor de kast,
ik moest hem elke keer verschuiven om de kastdeuren
open te doen, wat uiteindelijk de reden was van deze
hele 'laat ik alles eens verschuiven' actie.
Eigenlijk heb ik geen idee wat ik verder zou moeten 
zeggen over mijn interieur, het zijn maar tafels en stoelen,
ik vind het leuk om er iets van te laten zien, maar dit 
bericht kwam hortend en stotend tot stand..

Rest mij nog je een heel goed weekend te wensen,
ondanks het feit dat het leven op het moment voelt 
als één lange landerige zondag..
-X-

woensdag 25 maart 2020

Licht


Mocht je mij volgen op instagram dan zag je deze
tekening die ik maakte vast al voorbijkomen, dat is
een beetje dubbelop maar ik vind het zo'n mooie tekst,
dat ik hem hier toch ook nog maar plaats.
Dat het donker is, ondanks de strak blauwe lucht en de
uitbundige zonneschijn, dat is duidelijk, er lijkt geen
einde te komen aan de reeks van berichten, de één nog 
verontrustender dan de andere..

Als tegenbeweging is er gelukkig ook een stroom van
vriendelijkheid op gang gekomen, mensen proberen
elkaar te helpen waar kan, zingen samen op balkons,
en zetten bemoedigende berichten op de social media.

Dat neemt niet weg dat de zwaarte van deze donkere
tijden constant voelbaar is, daarom vind ik dit ook
zo'n troostrijke tekst, het is een natuurwet dat het 
na de duisternis altijd weer licht zal worden...

Dus we schuilen in onze huizen en we wachten..
Alle goeds voor jou
-X-

maandag 23 maart 2020

Wandelen


Deze schoenen zag ik in een etalage in Wenen, in de 
dagen dat je nog gewoon rond kon wandelen met enkel
de zorg of je niet zou verdwalen, dat leek toen heel 
gewoon, en niemand had kunnen bedenken dat
 het ooit heel anders zou zijn, dat je schichtig over 
straat zou gaan en een ieder zou ontwijken..
Ooh, ik wou dat ik die prachtige schoenen gekocht had 
en dat ik zomaar overal naar toe zou kunnen lopen.

Ik zou als eerste natuurlijk naar mijn kleinzoon Timo
gaan, en samen met hem spelen in het gras, daarna zou 
ik even naar het atelier van mijn zoon wandelen om 
samen een kopje koffie te drinken en zeggen; 
wat ben ik blij om hier te zijn..
Ik zou even naar mijn zus wandelen die alleen in
Spanje zit en samen over het strand lopen, mijn
schoenen in het zand leggen en met onze blote 
voeten in de zee lopen, net als toen we klein waren..

Ja, ik zou wandelen, door de bossen, de duinen, langs
de plekken van mijn jeugd, door een lange brede straat
in Wenen waar ik deze bijzondere schoenen zou zie staan
in een etalage, naar binnen gaan, ze aantrekken en op 
pad gaan, onderweg zou ik genieten van het klikken
van de hakken op de weg en de vrijheid, oh de vrijheid
om te gaan waar je voeten je brengen..

Ik wens je een goede dag, hou vol!
-X-