vrijdag 28 februari 2020

Zorgenstand


Op een vroege ochtend toen ik nog in Wenen was, het zal
een uur of zeven geweest zijn, werd ik wakker en liep ik
naar de keuken om een glaasje water te halen.
Ik keek uit het keukenraam en zag een wel heel wonderlijke
lucht, ik deed het raam open om even goed te kijken, het
was prachtig maar tegelijkertijd ook onheilspellend..
Ik nam deze foto met mijn telefoon en ging even voor het
raam zitten en ik dacht; wel, misschien is dit het einde der
tijden, haha, ik snapte zelf ook wel dat dat niet zo was.
Maar blijkbaar zette het iets in gang en ik dacht aan allerlei
enge dingen die er zouden kunnen gebeuren, kortom
ik zette mijzelf even in de 'zorgenstand'

Sinds ik mindfulness oefeningen doe weet ik dat het helpt
 om je gedachten de vrije loop te laten, ze te observeren, 
er niet direct iets mee te doen, alsof je naast een snelweg 
staat en alle auto's die er voorbij rijden je gedachten zijn..
Dus ik dacht aan het klimaat, stormen, overstromingen,
virussen die rondwaren, ziektes die je zou kunnen krijgen.
Wat persoonlijkere dingen waar ik zenuwachtig van wordt
van het idee zoals teveel hoofdpijn op dagen dat ik 
echt iets moet doen, vliegvelden, ingewikkelde relaties,
blogberichten, haha nee hoor dat is een grapje..

Enfin, alles wat ik maar kon bedenken en ik hoopte dat 
ik er dan weer even vanaf zou zijn, net zoiets als met
een liedje in je hoofd, het schijnt zo te zijn dat als je 
het helemaal uit zingt het dan weer vergeet..

Ik merkte dat er na een tijdje weer andere gedachten 
tussendoor kwamen, het is heel lastig om je focus op 
je gedachten vast te houden, dus als je probeert om alleen
maar aan enge dingen te denken merk je dat er vanzelf
andere gedachten doorheen sluipen, zoals; wat zal ik 
aandoen en oh ja het brood is op, probeer het maar eens :-)

Toen ik min of meer uitgedacht was over alle mogelijke
rampen, ging ik even terug naar bed, want zo besloot ik
als de wereld dan toch vergaat lig ik liever onder
mijn donzen dekbedje, haha.

Ik wens je een goed weekend.
-X-

woensdag 26 februari 2020

Vulpen


Vlak voordat ik naar Wenen ging begon mijn vulpen die 
ik al 25 jaar ofzo heb, dat krijg je op mijn leeftijd,
dat je dingen al zo lang hebt, te haperen, de inkt kwam er
niet goed uit of juist veel te veel (dat geeft vlekken)
Nu voel ik mij een beetje onthand zonder goede vulpen,
ik schrijf nog graag dingen met de hand en dan het liefst
met een vulpen, die schaatst over het paper en ik hou 
van de geur van de inkt.
Dus ik had steeds in mijn achterhoofd dat ik een nieuwe 
wilde kopen mocht ik een mooie tegen komen.
Het toeval wil, of misschien was het geen toeval dat mijn 
zoon Daan een wel heel mooi exemplaar had ontvangen.
Hij bouwt en ontwerpt elk jaar een bal op in de 
Musikverrein, echt zo'n chic bal met mooi gedekte tafels,
een orkest, prachtige bloemen en debutanten in baljurken.
Op die plek wordt ook het bal van de Wiener Philamoniker 
gehouden, het was dus een soort relatiegeschenk.

Ik schreef in Wenen al over de Musikverrein en het 
nieuwjaarsconcert van de Wiener Philamoniker, waar ik 
bijzonder goede herinneringen aan heb.
Als kind keek ik daar al naar op nieuwjaarsochtend,
samen met met mijn moeder terwijl we slap geworden
appelflappen aten van de vorige avond, niets zo lekker
als die slap geworden appelflappen van toen.
Ik vond de muziek mooi, en oh de balletdansers die 
over statige trappen zweefden, dat wilde ik ook worden.
(ik ben een ongelofelijke hark en ik zat ooit 3 weken 
op balletles totdat de juf zei dat ik het niet me had, haha)

Maar waar gaat dit verhaal nu naar toe Ingrid, hoor ik je 
denken, wel.. Daan gaf de vulpen aan mij, hij kan er niet 
goed mee schrijven en hij wist dat er blij mee zou zijn.
Blij, heel erg blij kan je wel zeggen, de pen schrijft perfect
en de naam van de Philamoniker staat er in gegraveerd,
en kijk ook naar de doos, prachtig toch..

Dus nu heb ik weer een nieuwe vulpen
(ik weet niet of ik er nog 25 jaar mee kan schrijven ;-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 24 februari 2020

Jarig


Eigenlijk denk ik nooit zover vooruit over mijn blog,
ik bewerk wel altijd een paar foto's van te voren, die ik
dan in mijn mapje 'Blog' zet, vervolgens maak ik een 
lijstje waar dan bijvoorbeeld wandelen, vulpen of voor
deze dag fietsje op staat, dan weet ik welke foto's ik heb.
Als ik dan begin met bloggen denk ik ooh, fietsje en dan 
drink ik koffie en dan hoop ik dat ik een eerste zin opkomt.
Als ik die heb dan begin ik gewoon met typen, bij deze foto
wilde ik iets vertellen over het treinenwinkeltje wat ik per
ongeluk vond op één van mijn wandelingen, later 
niet meer kon vinden en toen toch weer wel.
Dat ik de deur open wilde doen, maar dat het lunchpauze
was en de man een beetje bozig de deur opendeed en wass
zei en ik zei; ich warte (dat was mijn beste Duits) 
Dat ik rustig bleef wachten en toen ik eindelijk naar 
binnen mocht hij het vrouwtje op de rode fiets niet uit
de etalge wilde pakken, maar dat ik bleef staan en wachtte.
Ik wilde het gewoon hebben, omdat ze op mij leek, met 
de boodschappentas en de rode fiets, toen hij begreep
dat ik niet weg zou gaan hij het zuchtend ging pakken.


Dat ging ik vertellen op deze maandag, maar ik vergat
helemaal dat ik jarig was vandaag, ik doe er al jaren 
niets meer aan maar ik wilde het toch niet onvermeld laten.
Het blijft toch altijd een bijzondere dag, ik heb het maar 
mooi gehaald, deze dag, tot zover ben ik gekomen.
Het is toch zo'n dag dat je wat meer terugkijkt op de
lange weg die hier uit kwam, op de lange hobbelige rit 
in de draaimolen die het leven is..

Dus ik ga vandaag helemaal niet, maar onbedoeld toch 
weer wel jarig zitten zijn, het spijt mij dat ik geen 
feestelijke foto's heb, passend bij een verjaardag maar ik 
had een heel ander verhaal in mijn gedachten (haha)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 21 februari 2020

Wandelen in Wenen


Voordat ik naar Wenen ging nam ik mij voor zo veel
mogelijk te wandelen en de weg in de stad beter
te leren kennen, ik heb zo'n dingetje op mijn 
telefoon waarmee je kan zie hoeveel stappen je zet
en mij leek zo'n 10.000 stappen per dag haalbaar.
(hoewel ik geen idee had of ik dat zou kunnen)
Het telt ook de trappen die je neemt, wat een beetje 
flauw is is dat hij de 12 trappen naar het appartement 
waar ik verbleef als eentje telde, waarschijnlijk omdat
ik hem in een keer liep, maar dat terzijde..
Dus ik wandelde, over grote boulevard, langs het 
Donaukanaal, door winkelstraten en kleine steegjes,
aanvankelijk nog met een kaart op de pak, omdat ik 
de weg wel soort van wist maar net niet helemaal :-)


Het gebeurde een aantal keren dat ik ergens liep en dan
dacht ik aah, is dit verbonden met die straat en ooh, zit het
 zo en langzamerhand werd de stad een logisch geheel
(dat was het natuurlijk allang, haha, maar voor mij)
In de eerste week maakte mijn zoon een soort van
speurtocht in het centum, ik kreeg dan foto's via What's 
app, met straten en pijlen waarheen ik heen moest, over 
elk bijzonder gebouw stond er dan een weetje bij.
Zowel hij als ik zijn dol op weetjes over straten, gebouwen
etc, hoe het er vroeger uit zag, welke functie het had 
wie er woonde, Beethoven of Mozart, dat soort dingen.


Ook spraken we af en toe ergens in de stad af, ik 
probeerde daar dan op tijd te zijn, we hebben samen met
Timo in zijn wagentje vele fijne wandelingen gemaakt.
Ik moet zeggen dat die stappenteller app mij motiveerde,
ik begon zelfs in de metro de trap te nemen in plaats van
de roltrap, dan had ik weer een extra trap, op één dag 
had ik 47 trappen, het is verder belang van geen enkel 
belang maar ik gloeide van plezier over mijn prestatie.
Uiteindelijk begon ik te wandelen zonder kaart, ik ging 
met de tram of de metro ergens heen en probeerde dan 
terug te wandelen zonder kaart, ik nam vele omwegen,
maar ik vond de weg altijd weer, soms vroeg ik het aan 
iemand, dat was een beetje smokkelen, maar zo 
redeneerde ik, dat was om mijn Duits te oefenen,
oh haha, ja natuurlijk.
Op één van de laatste dagen wandelde ik 7 kilometer
van mijn appartement naar het huis van Daan, zonder
kaart als een soort meesterproef (ach ja, je moet 
jezelf wat doelen stellen) en ik ben er gekomen..

Ondanks het feit dat ik mezelf nooit als een wandelaar
 beschouwd heb, heb ik het toch gehaald na een maand,
ruim 10.000 stappen per dag en dat vervuld mij
best met enige trots, het is blijkbaar nooit te laat 
om het beeld wat je van jezelf hebt te veranderen en
nieuwe uitdagingen aan te gaan..
(dat geeft moed)

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 19 februari 2020

Men

Toen ik bijna 10 jaar geleden met deze blog begon, had
ik natuurlijk nooit gedacht dat ik dat ik daar zo lang
mee door zou gaan, 10 jaar is best lang :-)
Het begon eigenlijk omdat mijn zoon Daan een blog had
met zijn werk van de kunstacademie en ik zei dat ik het zo
knap vind dat hij een foto op een computer kon krijgen.
Dat is niet zo ingewikkeld allemaal, zei hij, ik daag je uit 
om binnen een week een blog te hebben met minimaal 1 foto.
Dat viel nog niet mee, maar het is me gelukt, toen ik klaar 
ws belde ik hem om te vragen hoe ik die blog dan weer 
terug moest vinden nadat ik hem weg klikte, oh haha.. 
Aanvankelijk had ik maar 3 of 4 lezers, allemaal 
bekende en de eerste keer dat iemand mij ging volgen
die ik niet kende vroeg ik mij echt af waarom.
Ik vond het wel heel leuk om te doen en ging er
gewoon mee door, voor mezelf en mijn 5 lezers.


Het voelde, zoals iemand al in het commentaar van mijn 
vorige post zei alsof ik korte brieven schreef naar mensen,
elke dag een kort berichtje over van alles en nog wat.
Op het punt dat ik ongeveer 35 lezers had, wat ik wel heel
erg veel vond, voelde ik ineens de druk om iets leuks
op mijn blog te zetten om mijn lezers te plezieren.
Ik sprak daar over met mijn zoon, ik vertelde dat ik 
geen letter meer kon typen omdat ik iets wilde doen 
wat 'men' leuk vond, kortom ik had een blog-blokkade.
Hij zei; of je stopt ermee maar voordat je dat doet 
wil ik je vragen; wie is 'men' eigenlijk?
Dat was een hele goede vraag, wat 'men' vindt zit 
natuurlijk in in je eigen hoofd en ook het idee dat ik 
er gewoon mee op kon houden vond ik een bevrijdend
inzicht (soms is het gewoon zo simpel)
Daarnaast is het onmogelijk om het iedereen naar
de zin te maken, gaat gewoon niet..

Sindsdien maak ik alleen berichten die ik wil maken 
en ik plaats ze wanneer ik daar zin in heb, het is de 
enige manier om te bloggen, althans voor mij..
Ik heb geen enkel gewin uit deze blog, in de zin van
sponsors of zoiets, het enige gewin is het plezier en 
de interactie met mijn lezers, hoeveel dan ook..
(ik keek toch even op mijn statistieken, het zijn er
toch best nog wel wat zag ik, nu laat ik de statistieken
weer wat ze zijn, het voegt uiteindelijk niets toe,
aan het hele creatieve proces)

Enfin, dit bericht was naar aanleiding van de reacties
op mijn vorige post, later zal ik vertellen wat ik nu
eigenlijk in Wenen deed (vraag van een lezer :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 17 februari 2020

Zure appel


En toen werd  het toch een beetje stil hier, de berichten uit
Wenen werden langzaam minder, de uitzendingen begonnen 
te kraken en hielden er toen helemaal mee op..;-)
Op de één of andere manier vergeet ik mijn blog als ik
ergens anders ben en ik op ga in andere dingen, ik denk 
eigenlijk dat dat een goed ding is, denk je niet?
Ik kijk ook nooit op mijn statistieken, al jaren niet meer,
omdat ik het daar niet van wil laten afhangen of ik 
blogberichten schrijf of niet, ik wil me er vrij in voelen.
Misschien moet ik dat toch eens doen want misschien
zijn er bijna geen lezers meer en heeft niemand gemerkt
dat het al een ruime week stil was hier..


Enfin, ik ben weer terug uit Wenen en ik kan dit bericht
weer via mijn pc maken in plaats van op de Ipad, wat mij 
ook niet echt motiveerde om berichten te maken, hoewel
ik er dan wel weer trots op ben dat het een paar keer
gelukt is (ik hou niet van nieuwe computerdingen)
Ik moet zeggen dat ik wel even door de zure appel heen
moest bijten om terug te reizen, ik heb het altijd zo naar 
mijn zin in Wenen, ik zou zelfs willen beweren dat 
ik me daar meer op mijn gemak voel dan hier.
Mocht ik er in geloven dan zou ik zelfs kunnen denken
dat ik daar in een vorig leven woonde, als bediende
aan het hof van Sisi, of als marktkoopvrouw die haar
zoete appeltjes op de markt verkocht, zoiets, haha..

Hoe het ook zij, ik wens je een fijne maandag
en ik zal eens kijken of ik de krakende radio weer
aan de praat krijg en wat vaker kan berichten
-X-

maandag 10 februari 2020

Sneeuw


Terwijl jullie in Nederland nog aan het uitwapperen zijn
van de storm is het in Wenen mooi weer, de hele tijd
eigenlijk al sinds ik hier ben, hoewel ik natuurlijk hoopte
op sneeuw en echt winterweer..
Omdat de sneeuw niet naar hier kwam bedacht mijn zoon
dat het misschien een goed idee was om dan maar de sneeuw
te gaan zoeken, zo gezegd zo gedaan en gevonden.


We reden een uurtje richting de bergen waar nog een 
lekker pak lag, ooh, het was zo prachtig, het gevoel
van de knisperende frisse lucht en het geluid van de
knerpende sneeuw onder je voeten is natuurlijk niet
in een foto te vangen.
Ondanks het feit dat ik totaal verkeerde schoenen aan had,
sneakers zonder profiel, waardoor ik al glibberend en 
steeds bijna vallend, terwijl ik ooh en aah riep, maakten
wij een prachtige wandeling over de heuvel.
(ik moet hierbij aantekenen dat ik een speciaal talent
heb om altijd precies de verkeerde schoenen aan te 
hebben, je hebt overigens niks aan dit talent, haha)


Deze foto lijkt niet helemaal scherp, ik nam hem met 
mijn telefoon en misschien kiepte ik net weer om ;-)
Het geeft wel mooi de sfeer van het pad neer, in de verte
zie je mijn zoon en zijn vriendin, Timo was voor het eerst
in een draagzak en hij vond het geweldig, hij zat er de 
meeste tijd schaterend in, zo lief.
Kortom wij hadden een heerlijke dag en oh ja wat
nog wel bijzonder was, dat vond ik althans is dat er een
kleine piste was waar mensen aan het skieen waren
(o jee waar zit de trema op het toestenbord van de Ipad?)
Nu ja, je weet wat ik bedoel, op van die lange latten de
berg af, ik zag het nog nooit eerder in het echt.
(ik zei; dat ik dat nog mee mag maken, maar volgens 
mijn zoon klonk ik nu echt als een oma, oh haha)

Het is weer een echte babbelpost geworden, ik zou nog
eindeloos door kunnen gaan, maar wie leest er nog lange
posts in deze tijden waar alles snel moet zijn en gaan.
Zie je, ik ben een echte oma geworden!

Ik wens je een fijne dag,
-X-

maandag 3 februari 2020

Zee van mensen..


Weet je wat nu zo gek is als je al een week of wat door
een grote stad beweegt, dat als je thuiskomt je eigenlijk
helemaal geen gezichten kan herinneren..
Je ziet duizenden mensen, staat er vlak naast in de tram
of in de metro en toch ben je ze zo weer vergeten.
De gezichten dwarrelen even door je hoofd en vervolgens
waaien ze er zo weer uit, alsof je ze nooit zag.
Toch zijn er een paar uit die enorme zee van 
mensen die zich wel ergens in je hoofd vasthaken,
die je nog steeds voor je kan zien, geen idee wat de 
reden daarvan is, misschien is het iets in een blik,
of er is iets bijzonders met ze, iets wat ze onderscheidt
van alle mensen die je gezien hebt.
Zo zag ik een vrouw met een kussen bij zich en een
hondje, dat ook, maar het was het kussen met hengsels
als een tas wat mij opviel (was ook een beetje ongewoon)


Ze kwam de metro binnen met kussen en hondje, legde
het kussen op de stoel tegenover mij neer, ging zitten
en nam het kleine hondje op schoot, alsof het de 
gewoonste zaak van de wereld was, niemand keek op.
Het zag er uit alsof ze comfortabel zat, de vrouw met
het hondje, en dat beeld bleef bij mij hangen.
Een ander beeld wat ik mij herinner is een vrouw voor
een raam met een grote blauwe muts op, het was de 
muts die mij opviel, die de ietwat verpieterde planten 
voor haar raam water gaf met een gele gieter, het zag er
zo vriendelijk en zorgzaam uit..

Omdat ik natuurlijk niet zomaar foto's kan maken van
mensen die ik zie, stel je voor, dat zou onbeleefd zijn,
maakte ik op de Ipad deze twee tekeningen, het zijn de 
eerste die ik daar ooit op maakte en hoewel ze misschien
wat onbeholpen zijn, ben ik blij dat ik er iets op kreeg.
En dat ik ze vervolgens weer op mijn blog kreeg, oh haha,
dat mag wel een wonder heten, dat dat lukte zonder
in paniek te raken omdat ik ze niet meer kon vinden :-)

Enfin, ik ploeter gewoon weer verder en ondertussen
wens ik je een fijne dag
-X-

dinsdag 28 januari 2020

Zo bijzonder..


Soms maak je iets mee waarvan je je pas achteraf, als het 
een verhaal is geworden, realiseert hoe bijzonder het 
eigenlijk was, op het moment zelf ben je gewoon.
Afgelopen zaterdag mochten wij langskomen in de 
Musikverrein, je weet wel dat gebouw waar elk jaar, in de 
beroemde zaal van deze foto, het nieuwjaarsconcert plaats vindt.
De familie van de vriendin van mijn zoon is daar al jaren
verantwoordelijk voor de opbouw en decoratie van een bal
wat daar georganiseerd wordt, ook mijn zoon werkt mee.
Zij werken daar twee bijzonder hectische dagen om alles 
voor elkaar te krijgen en wij kwamen even kijken.
We kregen een rondleiding van de ene zaal naar de andere,
met prachtig gedekte tafels, bloemen en licht en oh de zalen zelf,
prachtig, met als hoogtepunt natuurlijk de grote zaal.

Al sinds ik een kind was keek ik naar het nieuwjaarsconcert,
met alle pracht en praal die daar bij hoort en nu zat ik zelf
in die zaal, met mijn kleinzoon die daar rondkroop en alle
pluisjes bestudeerde die daar op de grond lagen.
Hij is inmiddels 8 maanden en kan al kruipen, zitten, staan
en schaterlachen, ooh, het is zo'n lieverdje.

Ja, dat was een bijzonder moment, hoewel ik toen op ging
in dat moment zie ik nu, dat het zo'n hoogtepunt was
in het verhaal van de dingen die ik meemaakte, 
dat het een eigen hoofdstuk zal krijgen :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 22 januari 2020

Boekenfiets


Je zou natuurlijk kunnen denken dat ik heel veel verhalen
te vertellen heb, als in een avonturen boek wat dan 
Ingrid gaat naar Wenen zou heten, met zo'n getekende 
voorkant waar ik in het reuzenradje in het Prater zit.
Niks is minder waar eigenlijk, er gebeurt niet zo veel hier,
dat heeft voornamelijk te maken met het griepje wat ik 
waarschijnlijk op deed in het vliegtuig (ik probeer maar niet 
te denken aan alle bacillen die daar rond vliegen, aangejaagd
door het ventilatie systeem, oh haha, geen fijn beeld)
Wel heb ik uitgevonden hoe ik de hoofdletters in bedwang kan
houden, dat was net voordat ik de Ipad uit het raam wilde 
 gooien, als je goed kijkt zie je links boven het raam van het
appartement waar dat bijna plaats had gevonden ;-)
Ik maakte wat wandelingetjes door de stad waarbij dit zo 
ongeveer de enige foto was die ik nam en ik veel moeite moest
doen om hem bij te snijden in het programma wat mijn nichje
Guusje op mijn Ipad zette, eerst kon ik de foto niet meer vinden,
daarna wist ik niet meer zo goed hoe het werkte, och hemel..
Ook bezocht ik gisteravond een fototentoonstelling die mijn
zoon Daan had opgebouwd, het zag er geweldig uit.
Ik bleef niet lang want voordat ik mij kon 
afvragen waar ik de afslag had gemist in het leven, daar
zo tussen de culturele elite van Wenen met vooral veel
interessante brillen op (ik met een rode loopneus, vet haar 
en een gekreukeld hoofd) besloot ik dat heilloze pad van
zinloze  gedachten niet op te gaan en vertrok ik.
(ook omdat ik weer een hoestbui voelde opkomen)
Ik ging alleen in het donker met de metro terug, en vond
het appartement, dat vond ik dan wel weer goed gedaan.

Enfin, je hebt heel veel verschillende boeken,
avonturenboeken, culturele boeken, zelfhulpboeken
 en gewoon hele saaie boeken waar weinig
gebeurd maar misschien best het lezen waard zijn.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 20 januari 2020

Gekste post ooit.


Als je dit leest dan is het gelukt, een blogpost maken, 
Via de Ipad, ik heb alle spellingcontroles etc uitgezet
Maar het lukt me niet de hoofdletter aan het begin
Van elke zin weg te krijgen, wat is dit voor een onzin?
Als iemand weet hoe ik dit uit moet zetten zou dat
Heel fijn zijn want anders zien mijn berichten er de
Komende tijd zo uit, oh ik heb er zo'n hekel aan van die 
Zelfdenkende apparaten dat ik helemaal volledig uit 
Mijn verhaal ben, maar ik leerde bij de mindfullness
Oefeningen dat je je niet moet verzetten tegen wat er is
Dus ik ga maar even mee met de hoofdletter-stroom.
Ik zal deze keer in korte zinnen even verder gaan
Totdat ik een oplossing heb voor dit merkwaardige probleem :-)
De reis verliep prima, dat is altijd zo, eigenlijk.
Ik heb mijn kleizoon al even gezien, heel fijn.
De volgende dag werd ik ziek, ik kreeg een griepje.
Ik heb dus nog niet veel gedaan behalve wat hangen.
Ik ben even een uurtje naar buiten geweest naar het park.
Dat was omdat het sneeuwde, het was heerlijk.

Dit is het gekste blogbericht ooit, vergeef mij.
Alle tips over (geen) hoofdletters zijn welkom.
Ik wens je een fijne maandag.
-X-

woensdag 15 januari 2020

Een beetje sneeuw, graag


Zo, ik ben klaar om te gaan, de groene en de zwarte trui
passen beide in de koffer, zo ook mijn beschermengel :-)
Er is overigens geen wasmachine in het appartement,
maar een wasje op de hand is ook prima, toch?
Er zijn een paar dingen die ik hoop voor deze reis,
de eerste is dat ik niet al te veel hoofdpijn zal hebben,
het is iets waar ik het nooit over heb omdat niemand 
iets heeft aan deze informatie, eigenlijk.
Sinds ik jaren geleden ben behandeld voor een stijve nek
bij een fysiotherapeut, wat helemaal mis ging, heb ik 
een chronische hoofdpijn, soms meer soms minder.
En als ik nu toch aan het vertellen ben, de grootste 
reden dat ik tegen het reizen opzie is dat ik
sindsdien ook een probleem heb met mijn ogen, 
vanaf een meter of 2 zie ik alles dubbel.
(alles om dat op te lossen is al geprobeerd, echt alles,
ik vraag ook absoluut niet om tips ofzo,
ik ben er inmiddels soort van aan gewend) 
Ook ben ik hypergevoelig voor licht, je begrijpt dat 
een luchthaven, met dat felle licht, drukte en borden 
die ik niet kan lezen, voor mij een bijzondere uitdaging 
zijn (dat klinkt beter dan een probleem :-)

Enfin, omdat er min of meer goede en soms hele slechte
dagen zijn, hoop ik dat het in ieder geval dat het met het
reizen mee zal vallen, tot zover dan over mijn klachten, we 
hoeven het er verder niet meer over te hebben.

Het tweede wat ik hoop is dat het zal sneeuwen, al is het
maar een buitje maar gewoon even voor het wintergevoel..

Ik ga proberen om op mijn Ipad te gaan bloggen in Wenen,
mijn nichtje Guusje heeft me uitgelegd hoe dat moet,
maar ik heb geen idee of het lukt, ik hou er helemaal
las dingen op een pc ineens anders zijn, maar ik ga 
mijn best doen om er iets op te krijgen.

Ik wens je hele fijne dagen
-X-

maandag 13 januari 2020

Reiziger


Ondanks het feit dat ik helemaal geen reiziger ben,
ga ik aanstaande donderdag mijn kleine huisje
verlaten om weer naar Wenen te gaan.
Het is natuurlijk ook niet echt reizen, ik ga 
gewoon van hier naar daar en daar voelt
ondertussen net zo thuis als hier, ik denk zelfs dat
ik de weg in Wenen beter weet dan in Amsterdam..

De gelegenheid doet zich voor om nog eens een paar
weken te mogen logeren in het prachtige appartement 
waar ik in het voorjaar ook al eens was.
Daar zeg ik vanzelfsprekend geen nee tegen, het is een
hele fijne plek en ik ben natuurlijk in de buurt van mijn
 zoon, vriendin en mijn kleizoon maar toch op mezelf.

Als altijd ben ik al dagen bezig met de voorbereiding,
je zou denken dat ik zo iets in de koffer gooi, zo vaak
ben ik al geweest, maar nee, eindeloos getwijfel over de
juiste schoenen, de zwarte of toch de groene trui
en ik wel genoeg t-shirts bij me..
(alsof ik naar een afgelegen hutje op de hei ga in plaats
van naar een wereldstad waar ze vast wel t-shirtjes verkopen)

Ik zie ook elke keer weer tegen de reisdag op, in gedachten
neem ik steeds weer door wat ik moet doen en hoe 
het zou kunnen gaan, je hebt er niets aan, maar blijkbaar
moet ik daar elke keer weer doorheen, het is altijd
prima verlopen maar op de één of andere manier
kan ik dat idee niet goed vasthouden..

Dus ik ga vandaag vast even proef inpakken en de 
komende dagen twijfelen over de groene of de zwarte trui,
om uiteindelijk als een echte reiziger een ferm besluit 
te nemen (haha) en mijn koffer dicht doen..

Ik wens je een fijne maandag
-X-

vrijdag 10 januari 2020

Loket voor mooie wooorden


Laatst maakte P en ik iets heel vervelends mee in de metro,
we werden, ongewild, betrokken in een bijzonder 
vervelend incident met een zeer agressieve jongeman.
We kwamen met de schrik vrij maar het hele gedoe had 
een behoorlijke impact en alle nare woorden plus de beelden
die daar bij horen galmen nog na in mijn hoofd.
Later dacht ik dat het fijn zou zijn om dit alles te vervangen 
door mooie woorden en fijne beelden die daar automatisch op
 volgen, als ik zeg 'zee' zie je die waarschijnlijk meteen voor je.

Dus ik fantaseerde een klein loketje waar je mooie woorden
op zou kunnen halen, ik zou dan in zo'n gezellig kotje zitten,
met een breiwerkje als het rustig is en als er dan iemand
langskomt, schrijf ik het gewenste woord op een kaartje..

Fijne woorden als; alpenweide, de oneindige zee, zonsopgang,
of bospaadje, lieve woorden als; duifje, honnepon of 
schattebolletje en bemoedigende woorden als; dat kan je,
wat doe je dat goed, of misschien gewoon; hup.
Verzachtende woorden als; mildheid en vriendelijk zijn
(ook voor jezelf :-), vertederende woorden als; lachende
baby (oh wie wordt er niet blij van een schaterende baby)
of pluizige jonge katjes (ook al zo lief)

Je zou eindeloos veel mooie woorden kunnen verzinnen,
waar je je fijn bij voelt en die zou ik dan voor je 
opschrijven, zo netjes als ik kan, met een vulpen op een 
kaartje, daar in mijn kleine Loket voor Mooie Woorden
(zou dat niet leuk zijn?)

Ik wens je een fijn weekend
-X-

woensdag 8 januari 2020

Januari weer


Eigenlijk heb ik helemaal geen hekel aan de winter, 
ik hou er wel van, waar ik daarentegen niet zo goed 
tegen kan zijn de donkere druilerige januari dagen.
Alsof de hemel op je gevallen is, donker en nat, ik meen 
ook te merken dat het invloed heeft op mijn stemming.
Ik ga wel zo vaak mogelijk wandelen en geniet van 
elk moment dat de zon even vanachter de wolken piept,
maar toch, de dagen voelen eindeloos en wat zwaar..

Soms is het ineens wel mooi, zoals op de vroege ochtend 
dat ik deze foto nam, gewoon voor mijn huis, het lijkt 
meer het platteland ergens in plaats van in de grote stad, 
het doet mij verlangen naar een huisje op het land..

Ik probeer de dingen die ik niet kan veranderen te nemen
zoals ze komen en gewoon hier en nu te zijn, niet steeds te
verlangen naar daar, waar het licht is en rustig.
Over het algemeen gaat dat best goed maar soms 
somber ik gewoon mee met de grijze januari dagen..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 6 januari 2020

Wandelen in Wenen


Als ik in Wenen ben dan wandel ik altijd veel, hier in 
Amsterdam doe ik dat veel minder, meestal ga ik op
mijn mooie rode fiets, maar in Wenen..
Dan wandel ik zo de deur uit, deze keer paste ik op een
appartement in een buurt waar ik niet eerder was, dus
er was veel nieuws te ontdekken.
Echt verdwalen kan niet want je komt altijd wel weer
een metrostation tegen, dus het enige wat je hoeft te 
onthouden is het metrostation in je buurt en je kan 
altijd weer terugreizen naar waar je begon.

Dus op een zondag vlak voor de kerst wandelde ik 
naar een kerstmarkt, gewoon om even de sfeer te proeven,
op de terugweg zag ik een piepklein leegstaand pandje,
de etalage was zomaar een meter breed.
Waarom het mij opviel was het uithangbord erboven,
Wolle, stond er op en mijn hart maakte een sprongetje
bij het idee dat dat mijn winkeltje zou zijn, en ik in
het gele gebouw erboven zou wonen..
Zo'n winkeltje met de mooiste wol, een grote tafel
in het midden waar ik zou kunnen breien en misschien
zelfs koffie en thee kunnen schenken, natuurlijk
met een hapje van het één of ander erbij.
Waar mensen zomaar naar binnen kunnen lopen om 
even een uurtje te komen handwerken en wat te kletsen.
Waar ik alle wol mooi op kleur zou leggen en wat 
helemaal van mij zou zijn, mijn eigen wolparadijsje.

Ik maak er geen plan van, want de haalbaarheid van
dit plan is nul, maar het was fijn om er over mijmeren
tijdens één van mijn wandelingen in Wenen.

Ik wens je een fijne dag
-X-

donderdag 2 januari 2020

De achteraf methode


Dit leek mij nu een mooie quote om het nieuwe jaar mee te 
beginnen; ' Your mountain is waiting, so get on your way'
Want zo voelt het wel een beetje, zo'n vers jaar, hoewel
het eigenlijk natuurlijk niet anders is dan elke nieuwe dag.
Ik had dit idee in Wenen, en ik dacht misschien kan ik er 
wel een heuvel uit het Wienerwald bij breien, één heuvel
om over heen te wandelen leek mij wel genoeg, maar ik bleef
maar breien en het werden zo ongeveer de Alpen..
Misschien heb ik in mijn hoofd wel vele bergen die ik zou
moeten beklimmen maar het heeft mijn voorkeur om te 
denken dat ik er gewoon plezier in had, in het breien..

Ik heb namelijk helemaal geen goede voornemens en ik 
probeer ook niet op te zien tegen de lange weg
over de de bergen van dit jaar, je weet toch niet wat 
er komen gaat, je kan van alles bedenken wat er zou kunnen 
gebeuren en hoe het zou moeten zijn en dan gaat het
 toch helemaal anders, det heeft de ervaring wel geleerd.

Dus als ik al een voornemen zou hebben dan is het dat ik 
de dingen zal bezien volgens de 'achteraf methode'.
Ik ga gewoon op pad en als ik een heuvel heb beklommen,
draai ik mij om en kijk ik terug naar wat ik bereikt heb,
dat lijkt mij beter dan van te voren onmogelijke doelen
te stellen en dat ik dan steeds teleurgesteld ben omdat
ik ze niet kan bereiken (daarom zeg ik ook een heuvel
en geen berg, daar kom ik gewoon niet tegen op, haha)

Enfin, ik wens je het beste op je pad, ik hoop dat je
mag genieten van wat mooie uitzichten en nu;
hup, op pad! 

-X-