40A

De eerste keer dat ik bus 40A nam in Wenen, of ik kan 

beter zeggen, zou moeten nemen kon ik hem niet vinden.

Ondanks de duidelijke aanwijzingen van mijn zoon Daan;

'stap uit op dit metrostation, let op de borden waarop staat

40A Hohenstaufergasse die kant op, liep ik zo hup de 

verkeerde kant op en zag ik nergens een bord (ze hangen 

echt levensgroot op het perron, echt waar, haha)

Ik kwam op een groot plein terecht en ik vroeg het aan 

verschillende mensen maar dat mocht niet baten, mijn Duits

is ietwat armzalig en misschien begreep ik het gewoon niet.

Uiteindelijk moest ik mijn zoon bellen om wat nieuwe 

aanwijzingen te vragen en het bleek dat ik in cirkels

om het desbetreffende straatje heen liep, ohoh..

De 40A, rijdt door de straat heen waar mijn zoon met zijn 

vriendin en hun zoon Timo wonen, het is tevens het eindpunt

van de route zodat ik niet bij de verkeerde halte uit kon 

stappen en zo vond ik toch hun huis nog..

Later nam ik de bus vele malen en kon ik niet begrijpen 

wat ik er nu zo ingewikkeld aan vond om hem te vinden, 

maar de dingen die je al weet zijn niet zo moeilijk, toch?

Mijn kleinzoon Timo is dol op de bus, als hij in de tuin speelt

en hij hoort hem (hij komt een paar keer per uur langs) dan 

hoort hij hem aankomen en het liefst kijkt hij dan door het hek.

De bus noemt hij Bam, wat een prachtige naam is voor een 

bus, en is elke dag een groot plezier voor hem.

Regelmatig lopen zijn ouders even met hem naar de bus,

die vlakbij om de hoek altijd een paar minuten staat te 

wachten op de passagiers die naar het centrum willen.

Omdat Timo zelf kan lopen en dat ook graag wil, is dat 

een heus uitstapje omdat, zoals mijn zoon zei; ze vorderen

met ongeveer 30 meter per uur, oh, haha, kinderen zien in 

alles wel iets bijzonders en er is altijd een reden om even stil

te staan en het te bewonderen (zouden wij ook moeten doen)

Vaak mag hij even in de bus kijken en laatst reed een 

aardige chauffeur de bus zelfs een paar meter vooruit 

terwijl Timo voorin mocht zitten.

Dus ik maakte een bus voor Timo, ik heb geen idee of hij 

het als een bus zal herkennen, maar ik had plezier in het 

breien van de knuffelbus, en terwijl ik hem maakte reed ik 

in gedachten door de straten van Wenen, in de 40A, van het 

beginpunt, wat ik nu weet te vinden, helemaal naar het

eindpunt, waar Timo met zijn vader dan op mij 

stonden te wachten..

Ik wens je een fijne dag

-X-

De achteraf methode

Dit leek mij nu een mooie quote om het nieuwe jaar mee te 

beginnen; ' Your mountain is waiting, so get on your way'

Want zo voelt het wel een beetje, zo'n vers jaar, hoewel

het eigenlijk natuurlijk niet anders is dan elke nieuwe dag.

Ik had dit idee in Wenen, en ik dacht misschien kan ik er 

wel een heuvel uit het Wienerwald bij breien, één heuvel

om over heen te wandelen leek mij wel genoeg, maar ik bleef

maar breien en het werden zo ongeveer de Alpen..

Misschien heb ik in mijn hoofd wel vele bergen die ik zou

moeten beklimmen maar het heeft mijn voorkeur om te 

denken dat ik er gewoon plezier in had, in het breien..

Ik heb namelijk helemaal geen goede voornemens en ik 

probeer ook niet op te zien tegen de lange weg

over de de bergen van dit jaar, je weet toch niet wat 

er komen gaat, je kan van alles bedenken wat er zou kunnen 

gebeuren en hoe het zou moeten zijn en dan gaat het

 toch helemaal anders, det heeft de ervaring wel geleerd.

Dus als ik al een voornemen zou hebben dan is het dat ik 

de dingen zal bezien volgens de 'achteraf methode'.

Ik ga gewoon op pad en als ik een heuvel heb beklommen,

draai ik mij om en kijk ik terug naar wat ik bereikt heb,

dat lijkt mij beter dan van te voren onmogelijke doelen

te stellen en dat ik dan steeds teleurgesteld ben omdat

ik ze niet kan bereiken (daarom zeg ik ook een heuvel

en geen berg, daar kom ik gewoon niet tegen op, haha)

Enfin, ik wens je het beste op je pad, ik hoop dat je

mag genieten van wat mooie uitzichten en nu;

hup, op pad! 

-X-

Weg en weer terug

Dus ik ging naar Wenen en ik kwam weer terug,

gek eigenlijk dat de dingen die je doet en gebeuren 

altijd veel meer een verhaal blijken te zijn dan dat

je het werkelijk meemaakt..

Eerst komt het idee, dan begin je met de voorbereidingen,

je boekt een reis, dan de vraag waar je gaat verblijven,

in mijn geval eerst een paar dagen bij mijn zoon en zijn

vriendin en de overige dagen in een bijzonder fijn 

appartement van een vriendin van hen, in ruil voor het 

water geven van de plantjes.

Dus je maakt afspraken, je stelt je voor hoe het zou zijn,

koopt cadeautjes, maakt dingetjes, doet dingen in en dan

toch weer uit je koffer, bedenkt dingen die je daar zal doen..

En dan is het eindelijk zo ver, dan is het allemaal echt..

Ik moet zeggen dat ik fantastische dagen heb gehad,

het was heerlijk om mijn kleinzoon Timo weer te zien,

het is toch anders dan een filmpje, hoe leuk ook.

We vierden de kerstdagen samen, een dag met de 

familie van mijn zoon's vriendin en een dag met mijn 

broer, zijn vrouw en mijn nichtje (die hier in Amsterdam

ook mijn buren zijn :-) 

Ik wandelde door de stad, las wat fijne boeken en speelde

met Timo en het was allemaal even fijn, maar nu ben ik

zomaar ineens weer hier in Amsterdam.

Nu is dit avontuur ook weer één van de vele verhalen,

in het grote boek van herinneringen..

Tsja, zo gaat dat, die verhalen maken ons tot wat 

we zijn, maken alles wat we meemaken tot een geheel.

Ik wens je een fijne dag

-X-