Niets wat er niet bij hoort..

Nu ben ik van nature, denk ik, een beetje een rusteloze 

ziel, die uitdrukking las ik ergens en ik voelde me meteen

aangesproken; ik dacht ja, daar herken ik mij wel in.

Ik kan ongelofelijk piekeren, mezelf ergens in vastbijten,

en daar eindeloos mee bezig zijn in gedachten om het 

'rond' te krijgen, meestal lukt dat helemaal niet.

Ook ben ik nogal schrikachtig als het gaat om onverwachte

dingen, klein en groot, waarbij mijn gedachten helemaal 

op hol kunnen slaan en ik in paniek kan raken.

Een paar jaar geleden deed ik een mindfulness cursus

omdat ik het gevoel had dat het mijn leven wel heel

erg begon te beïnvloeden al dat geschrik en gepieker.

Dat heeft mij bijzonder geholpen, vooral de gedachte 

dat ik zonder oordeel (want ohoh, je bent zelf vaak je 

eigen ergste criticus) en met een open, milde blik kan 

kijken naar wat er zich Nu afspeelt, met gelijke aandacht

voor welk gevoel of gedachte dan ook.

Er is niets wat er niet bijhoort, ook al zo'n fijne gedachte.

Wat mij vooral hielp is dat ik geleerd heb om te zeggen;

ik merk een bepaald gevoel of gedachte op, 

in plaats van te zeggen ik voel me of ik ben..
Door te zeggen bijvoorbeeld; ik merk 

dat ik in paniek ben, creëer je wat afstand en ruimte.

Vervolgens kijk je wat er gebeurd, wat je voelt en denkt

en natuurlijk altijd met mildheid en zonder er meteen
een label op te plakken (dit is niet goed, sukkel, verzin
het maar)  hoewel dat niet altijd lukt natuurlijk, maar
het helpt me en het gaat sneller voorbij.
Het zijn maar gedachten, die komen en gaan als de wind.

Sinds de cursus doe ik elke dag zo'n half uur mijn 

mindfulness oefeningen, vooral de geleide meditaties 

van Edel Maex op zijn site Leven in de maalstroom 

zijn echt heel erg fijn om te doen, de stem van die man

vind ik echt geweldig (haha)

Je kan ze natuurlijk doen zonder dat je de cursus deed,

maar mocht je er zin en tijd voor hebben is een 

8 weekse basiscursus wel aan te raden..

Enfin dat wilde ik even delen, misschien heb je er iets aan.

Ik gebruikte de foto's van de kraanvogels die ik vouwde

omdat ik dat zo'n fijne, kalme bezigheid vind, in het
verlengde van de mindfulness, maar dat is

voor iedereen persoonlijk natuurlijk; iets vinden om te 

doen wat je rusteloze ziel :-) een vredig gevoel geeft.

Ik wens je een mooi weekend

-X-

Test vouwen

Laatste las ik op Instagram dat de mensen van Snowpuppe

misschien ken je ze wel van de gevouwen lampen,

ik heb er ook twee, gele, heel leuk, of er iemand 

wilde testvouwen voor een DIY klok.

Dat leek me wel wat, dus ik reageerde op het bericht,

uiteindelijk kozen ze 3 mensen uit en een tijdje later

werd het pakketje met de klok, of nu ja, wat de klok

moest worden bezorgd.

Er zat geen gebruiksaanwijzing bij, het hele pakket 

is nog in de ontwikkelingsfase, en ik dacht ik vouw het

wel even in elkaar, ik kan bootjes vouwen en kraanvogels,

haha, hoe moeilijk kan het wezen..

Maar dit was een geval van schromelijke zelfoverschatting,

wat ook wel eens leuk is om te ervaren omdat ik 

meestal meteen denk bij iets nieuws denk;

dat kan ik natuurlijk helemaal niet.

Dus ik vroeg, na een tijdje heen en weer vouwen, of er

niet wat aanwijzingen waren, een beschrijving of zoiets,

waarop ik de link van een filmpje toegestuurd kreeg.

Dat ging al stukken beter, ik was aanvankelijk helemaal

verkeerd begonnen, en als je verkeerd begint, dan kom 

je bijna nooit goed uit, maar met deze aanwijzingen

(ik ben dol op een goede aanwijzing) lukte het 

uiteindelijk wel, hoewel ik het niet makkelijk vond.

Het is gelukt maar pas nadat ik nog eens vroeg hoe het

nu met de laatste vouwen die dat mooie reliëf maken

moest, die had ik de verkeerde kant op gevouwen..

Omdat ik de klok tegen een witte muur wilde fotograferen,

die ik enkel heb boven een lambrisering, moest ik een 

tafeltje op een stoel zetten, het was nogal een wankel

bouwwerk en de zwaluw met van die poster plakkers

op de muur plakken, hij vloog steeds weg..

(haha, lees; kletterde op de grond)

Ik ben er een hele middag zoet mee geweest, met de 

klok en met de foto ervan, maar ik heb me uitstekend

vermaakt en dat is ook wat waard, denk je niet?

Ik wens je een fijne dag

-X-

Kalm aan, joh..

De laatste weken, toen de webwinkel even dicht was,

werkte ik er met veel plezier aan, ik maakte nieuwe dingen,

en fotografeerde wat ik vond met veel plezier.

Waarschijnlijk omdat ik het gevoel had dat ik de tijd had 

om dat te doen, er stond geen grote druk op.

Ik weet niet precies hoe het komt maar het lijkt wel alsof 

ik steeds minder druk, die ik volgens P. overal op zet, 

aankan, hij vraagt mij regelmatig waarom ik mijzelf

zo over de kling jaag, dat weet ik niet, het gebeurt gewoon.

Misschien omdat ik vind dat ik dingen moet kunnen,

dat ik gewoon niet zo flauw moet doen en door moet gaan.

Misschien omdat ik op de social media zie wat mensen 

lijken te doen, te kunnen en te hebben en dat ik daar bij 

benadering niet aan kan voldoen, ik weet het niet..

Wat ik wel weet is dat er ergens iets moet veranderen

omdat ik het gewoon niet vol kan houden zo, ook al

vind ik dat eigenlijk een zwaktebod, maar misschien

moet ik wel zeggen dat het juist sterk is om te zeggen,

dit is de grens, kalm aan jij, zeg..

Gisteren ging de webwinkel open, ik was er gewoon

een beetje zenuwachtig van, maar ik begon monter

met inpakken, deze keer zou ik gewoon kalm stap

voor stap doen wat ik moest doen..

Op het moment dat ik een paar postzegels niet kon 

vinden, terwijl ik dacht dat ik alles tot in de puntjes 

geregeld had, was ik al in tranen, oh joh..

Aan het einde van de dag nam ik een ferm besluit,

waar ik vanochtend al weer over twijfelde, maar ik

ga het toch doen om wat ruimte te maken voor mijzelf.

Ik ga de webwinkel parttime doen, dat klinkt een

beetje gek voor een webwinkel, maar misschien is

pop-up een beter woord, ik ga hem elke maand 1 week

open doen, in de andere weken werk ik er dan op

mijn gemak aan, en zo heb ik nog tijd en ruimte voor

 andere dingen die op het moment mijn aandacht vragen.

Ergens zoemt op de achtergrond de gedachte mee;

maar dat doet niemand, maar ik kan mezelf niet

voortdurend aan andere meten, dat is zinloos

want wie neem je als ijkpunt, eigenlijk?

Mezelf in dit geval, wat maakt het uit wat anderen doen,

ik wil het zo en zo ga ik het doen, in ieder geval voorlopig.

Misschien werkt het wel helemaal niet, maar dan zie ik 

wel verder (voortschrijdend inzicht enzo).

Dus; de webwinkel is deze week tot en met zondag open,

ik zal alle bestellingen inpakken en verzenden 

met aandacht en liefde maar vooral in mijn eigen tempo.

Oh ja, ik vouwde een setje van drie vogels om weg te

geven samen met een envelopje fijne postzegels, als ik ze

nog kan vinden , haha en ohoh (vast wel).

Mocht je ze willen ontvangen laat dan een reactie achter,

ik geef ze weg op woensdag.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Zwanen vouwen

Hier voor in het kanaal wonen twee zwanen, ik zie ze elke 

dag, altijd samen, ik weet niet precies wat ze doen, ze

lijken een beetje rond te dobberen, zo samen, het ziet er

allemaal bijzonder ontspannen en mindful uit :-)

Ik kijk regelmatig uit het raam en dan zie ik ze langs drijven,

een paar dagen geleden ook en ik dacht ineens aan de papieren

zwanen die ik ooit vouwde voor het boek Vive la vie, wat

in mijn gedachten nog altijd Appeltaartdagen heet.

Dus ik bewerkte de foto's voor mijn blog en zie hier..

Ik ga er verder geen tekst tussen zetten, het zou een veel te 

lang bericht worden, plezier met vouwen en mochten ze 

konden praten dan denk ik dat de twee zwanen hier in het

kanaal je vast een hartelijke groet zouden sturen.

Fijne dag

-X-

Makkers

Gisteravond zag ik hier achter door de bomen de maan

schijnen, het was een prachtige ronde maan, die er een 

beetje geheimzinnig uit zag, met een kring erom en wat 

van die donkere slierten wolken ervoor.

Eigenlijk was het echt zo'n Sinterklaas maan en in gedachten

zong ik even de zinnen; zie de maan schijnt door de bomen

en dan nog de wonderlijke zin; makkers staakt uw wild geraas,

ik heb me altijd afgevraagd wie die makkers zijn en waar

ze nu zo wild over raasden, maar dat terzijde..

Ik dacht onwillekeurig even terug aan de Sinterklaas viering

toen ik klein was die altijd heel klein gevierd werd.

Mijn moeder had niet veel te besteden en elk jaar kreeg

ik een nieuwe pyama en soms wat zelfgemaakte kleertjes

voor mijn enige Barbie, nu, acheraf,  kan ik dat wel waarderen,

maar ik wilde zo graag zo'n ingepakt setje met schoentjes

en al, maar nooit gekregen..:-)

Ik vier al jaren geen Sinterklaas meer, echt al jaren niet

en toch vind ik het een leuk feest, ik ga me overigens

verre houden van de hele discussie (of van welke discussie 

dan ook)  die vooral gevoerd wordt op de social media

(en jee wat er gezegd wordt tegen elkaar, oh echt :-(

Maar goed, omdat ik het niet helemaal zomaar voorbij

wilde laten gaan, dacht ik dat het leuk zou zijn als je 

hier je schoen kan zetten, voor zomaar een klein aardigheidje.

Niet al die pakjes die je hier ziet, die maakte ik voor de 

foto, haha, er zitten lege doosjes in, het papier maakte

ik wel zelf, ik vond het gewoon leuk om het te gebruiken.

Dus als je een klein cadeautje wel kan waarderen, zet hier

dan je virtuele schoen neer, gewoon voor de lol en mocht 

iemand mij meer kunnen vertellen over het wilde geraas

van de makkers dan hoor ik dat graag :-))

Morgen zal ik het dan weggeven.

Ik denk dat ik maar een nieuwe pyama voor mezelf ga

kopen, zo'n gezellige geruite flanellen en een oude traditie leven

in ga blazen; elk jaar een nieuwe pyama voor Sinterklaas.

Ik wens je een fijne dag

-X-

La-la.

Pas tegen de tijd (mooie uitdrukking; tegen de tijd)

dat ik op Instagram enzo foto's zie van mensen

die allerlei prachtige vakantie plannen hebben bedenk ik 

me (al jaren) dat ik ook best weg had gewild..eigenlijk..

Het liefst naar Frankrijk, zeker nu ik zo af en toe even 

naar de Tour kijk waar de renners door de heuvels rijden,

in prachtige lege landschappen met eindeloze graanvelden.

Maar dan ben ik natuurlijk al te laat, alle fijne huisjes zijn

al lang besproken en ik heb wel een oude tent in de kelder,

maar helemaal geen kampeeruitrusting.

Dus ik laat het hele idee weer varen en leg mij erbij neer

dat het weer een zomer in de stad wordt..

(je maakt het jezelf zoveel makkelijker door de dingen

te nemen zoals ze komen, maar zien uit welke richting

 de wind waait en gewoon mee bewegen; goede oefening :-)

Wel ga ik de komende zomer periode weer een beetje

la-la bloggen, bij wijze van vakantie.

Wat zoveel betekent dat ik blog wanneer ik zin heb 

en iets te zeggen, dat kan elke dag zijn, maar ook wel 

eens een paar dagen niet, mocht het zo uitkomen.

Ik wens je alvast een heel fijn weekend en een 

goede vakantie mocht je al gaan en ik hoop dat je de 

wind in de zeilen zult hebben en bovenal een mooie reis.

-X-

Schuitje varen

Zo af en toe komt mijn buurmeisje, en nichtje Guusje,

even langs als ze een 'creatieve' opdracht heeft 

voor school, soms heeft ze zelf een idee, of ze vraagt

of ik misschien iets weet..

Vaak krijg ik meteen een idee maar ik probeer haar 

zoveel mogelijk te stimuleren zelf iets te bedenken,

het is tenslotte niet mijn project en al helemaal vind ik het

fijn dat ik niet meer op de middelbare school zit..

Deze keer kwam ze zelf met het idee van een bootje vouwen,

ze moest iets van een reis verbeelden, ik vond het zo'n leuk

bootje dat ik er zelf ook een paar maakte,

mocht je er ook zin in hebben, zo maak je ze..

De bootjes blijven heel goed staan, zeker als je ze

van iets dikker papier maakt, leuk voor in een kijkdoos

(maakt er ooit nog iemand een kijkdoos, haha?)

Ook kun je er een naam opschrijven en dan bij de

borden neerzetten als naamkaartje, ik verzin maar wat..

Hoe dan ook, ik wens je een fijne woensdag

-X-

Vouwen

Soms heb ik zin om iets te vouwen uit het Japanse 

origami boek, wat ik ooit op een rommelmarkt vond.

De tekst kan ik niet lezen en ook de tekeningetjes met

uitleg zijn ietwat onbergrijpelijk..

Overal staan pijltjes en soms een rondje met een pijltje

eraan, het duurde even voordat ik begreep dat dat 

betekende dat je het werkje moest omdraaien..

Maar soms ben ik in de juiste geduldige

stemming om iets uit het boek te proberen

(dat moet je echt wel zijn anders vliegen de 

proppen papier door de kamer)

en vouw ik net zolang totdat het ergens op lijkt :-)

Als je zin hebt om dit bakje te maken, ik zette er

een plantje in, maar je kan het natuurlijk gebruiken

voor wat dan ook, vouw dan mee..

Duidelijker dan dit kan ik het niet maken,

1 of 2 proppen papier die door de kamer vliegen,

is niet zo erg, haha, ik wens je veel plezier met vouwen

of met wat je dan ook gaat doen.

-X-

Being creative

Al zo lang ik me kan herinneren ben ik altijd aan het

tekenen, breien, haken enzo geweest, hoewel ik nooit

gezegd heb of gevoeld, dat het een hobby is.

Bij het woord hobby denk ik aan postzegels verzamelen

(haha, ik vind het ook leuk om naar mooie 

postzegels  zoeken op rommelmarkten)

of mannetjes met treinen op de zolderverdieping..

Voor mij is het altijd een manier geweest om te ontspannen,

ik word kalm van handwerken, ik denk omdat de focus

ligt op handwerk en je je gedachten de vrije loop

kan laten zonder dat je ze vast kan houden..

(dat gaat gewoon niet, zoveel gedachten ruimte heb ik niet;-)

Het gaat mij ook niet zozeer om het resultaat, ik hou

van het proces van het maken, hoewel het natuurlijk

best heel fijn is als het dan uiteindelijk ook mooi wordt..

Soms hoor ik mensen zeggen, ja maar ik ben helemaal

niet creatief, dat geloof ik eigenlijk niet, misschien vind

je het eindresultaat van je werk niet mooi.

Dat komt waarschijnlijk

omdat je het af meet aan anderen, er is altijd wel 

iemand die het mooier of beter kan, dus daar hoef 

je niet eens naar te kijken, het gaat er toch om

dat jij je fijn voelt bij wat je doet, toch?)

Bovendien kan je ook creatief zijn in bijvoorbeeld

het vinden van oplossingen, de dingen anders doen

dan een ander of het inrichten van je huis.

Enfin, toen Manon van de Creative life beurs  mij 

vroeg of ik entree kaartjes weg wilde geven, 

vond ik dat meteen een goed idee.

Het lijkt me de gelegenheid om inspiratie op te doen,

heel veel leuke mensen te ontmoeten die je misschien 

kent via de social media en om workshops te doen.

(waarbij je je eigen creatieve zelf helemaal kan hervinden)

Ik sta er zelf niet als deelnemer, dat had wel gekund maar

ik ben niet zo'n workshop gever, het wordt altijd een chaos:-)

Wel maakte ik ter versiering van de plek van Monique

van de Happymakers blog  een stapeltje of misschien

beter gezegd een zwerm kraanvogels.

Ook denk ik na over het voorstel van Twirre van 

Handmade Heaven om mijn gebreide kussens te verkopen.

Dus (om een lang verhaal kort te maken) als je zin hebt

om naar de beurs in Utrecht toe te gaan, alle informatie

staat op de Creative life site, in het weekend van

24/25/26 maart laat dan een reactie achter.

Ik heb 2 kaartjes, die elk geldig zijn voor 2 personen.

Het enige wat je nodig hebt is een printer, mocht je ze winnen

stuur ik je een PDFje op wat je kunt printen.

Ik verloot de kaartjes op maandag, heb je nog 

ruim de tijd om ze te printen en je dag te plannen.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Bergen

Oh, ik hou echt van bergen, om naar te kijken,

niet om overheen te lopen of klauteren, ik ben

een echte "door het dal wandelaar"

Niet in de minste plaats omdat ik hoogtevrees heb,

dat staat mij eigenlijk nooit in de weg omdat we hier

 helemaal geen bergen hebben..

Ik heb wel in de bergen gewandeld, maar dan op brede 

paden en het liefst een hekje als het pad smaller wordt :-)

Lang geleden vond ik eens dat ik het maar eens 

moest proberen; wandelen over een smal pad,

een hoge berg op, dat ging een tijdje goed, ik keek gewoon

de hele tijd naar mijn voeten, maar op een gegeven 

moment keek ik naar beneden en aaah het benam

mij werkelijk de adem, het was prachtig maar ook

echt ontzettend eng, en ik ging zitten tegen de rotswand.

Tegen mijn gezelschap zei ik; ik ga niet meer voor

of achter uit, ik blijf hier, ik kan me niet meer bewegen.

En daar zaten we, ik denk wel 3 uur lang, soms 

deed ik een poging om op te staan maar mijn benen

leken wel van vla en dan ging ik weer zitten..

Tegen de tijd dat het begon te schemeren wist ik dat 

ik boven mezelf uit moest stijgen, op moest staan

en naar beneden wandelen, dat deden we, hand in hand.

Ik schuifelend tegen de rotswand, proberend niet naar

beneden te kijken, en we hebben het gehaald.

Anders zat ik niet hier, maar nog steeds op

die berg, misschien hadden ze dan wel een tentje gebracht

en zo af en toe wat te eten en was ik bekend geworden

als het vrouwtje dat de berg opging en er nooit 

meer afkwam, ook wel grappig (hoewel..)

Dus ja, daarna ben ik nooit meer een berg 

opgelopen, ik kijk wel vanuit het dal, ook prachtig.

Ik wens je veel plezier met het vouwen van jouw 

berg, mocht je ze gaan maken en natuurlijk

een hele fijne dag (veilig in het dal:-)

-X-

De grijze dagen

Oh oh die grijze grauwe dagen, waarbij je de hele licht

aan moet hebben, waar de lucht maar grijs blijft

en je steeds natregent als je om een boodschapje gaat..

Een tijdje vind ik het wel fijn om mee te somberen

met het humeur van het weer, maar als ik zoals nu

mijn tweede verkoudheid/griepje te pakken heb,

ik was net 4 dagen hersteld van de vorige, begin ik 

het wat minder fijn te vinden om mij over te geven

aan de melancholie van dit jaargetijde..

Dus ik slik vitamines, doe het rustig aan, handwerk wat,

bestudeer de buienradar op zoek naar gaten in 

de bewolking, eet fruit, alles in de hoop 

wat lichtheid en energie te vinden om deze

periode door te komen..

En oja, ik vouw bootjes, schilder de zee op elk kaartje

waar om gevraagd is, zodat ieder zijn eigen oceaan 

ontvangt om op rond te dobberen.

Ik wil iedereen hartelijk bedanken voor alle post die 

ik al ontving, al die lieve kaartjes en attenties, dat 

waardeer ik bijzonder, heel bijzonder, het maakt de 

abstracte online contacten soort van echt..

Ik doe mijn best om alle bootjes en roze schoenen

zo snel mogelijk op te sturen, maar daarbij moet ik soms

de verleiding, om als een beer in een winterslaap te 

vallen en pas weer in april wakker te worden, weerstaan..

Dus mocht het iets langer duren of als er hier ineens

geen bericht verschijnt ben ik toch in slaap gevallen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Vogel

Deze quote komt uit de Wes Anderson film

Moonrise Kindom, echt een fantastische film,

net als al zijn werk eigenlijk, mocht je ze niet

kennen zou ik ze zeker eens gaan bekijken..

Regelmatig schiet deze zin mij te binnen en dan denk

ik daar even over na, heel fijn om over 'lichte' dingen

te mijmeren, ik kom ook nooit tot een antwoord.

Maar het werkt perfect om je gedachten af te leiden.

De ene keer wil ik een meeuw zijn, krijsend (dat vooral;-)

over de vloedlijn zweven, daar waar de wind mij brengt.

Een andere keer een zwaan, samen met mijn 

zwanen partner voor het leven, vliegend over

de velden in de stilte met enkel het geruis 

van onze vleugels (heb je dat wel eens gehoord?)

Maar meestal ben ik gewoon een koolmeesje,

met vaste routines en bezig met het op

orde houden van het kleine vogelhuisje, haha..

En jij, welke vogel ben jij, ik zou het leuk vinden

om te horen, ik geef 3 van deze kaartjes met een 

origami vogeltje weg, mochten er meer dan drie

reacties komen, dan kies ik willekeurig..

(maar dit is dan zo'n vraag waar misschien wel

geen enkel antwoord op komt :-)

Ik wens je een heel fijn weekend

-X-

Lala

En oh wat was het warm opeens, de vaart

(als ik enige had) was er helemaal uit..

Dus ik hing wat rond, vouwde wat vogeltjes

van papier wat ik zelf ontwierp, zette de ventilator

aan en oud en sliep ongelofelijk slecht of beter gezegd

weinig, de momenten dat ik sliep waren best goed.

Alle warmte had zich bovenin het huisje verzameld.

Als ik weinig omhanden heb maak ik me zorgen

over van alles en nog wat, ik weet dat het geen zin heeft

want de ervaring leert dat de uitkomst bijna nooit 

is wat je denkt, echt bijna nooit..

Meestal is het iets waar je helemaal niet aan dacht

omdat deze zorgen gebaseerd zijn op veronderstellingen

vaak veel negatiever dan wat het gaat worden..

Af en toe ging ik even naar buiten, eenmaal zelfs

met mijn jurk binnenstebuiten, ik had er zelfs

nog een broche opgespeld, maar omdat ik zelden

in de spiegel kijk was het me helemaal niet opgevallen.

Ik zag het pas aan het einde van de dag, ohoh, ik 

ben echt niet ver verwijderd van het stadium dat ik met

een schort aan en sokken in mijn sandalen naar de 

markt ga, nu ja, voor alles is een fase ;-)

Dus ik vouwde wat, haakte wat en maakte me wat

zorgen dat is het eigenlijk en ik vroeg me af of er 

meer mensen waren die ook zo wel eens door de

dagen ronddobberen..

Als ik zo kijk op de social media leek het alsof ik

de enige was maar je weet natuurlijk nooit wat zich

afpeelt of wat er gevoeld wordt achter de mooie plaatjes.

En dat is maar goed ook, stel je voor..

Vergeet ik bijna de wanten weg te geven, ik wil

ze graag opsturen naar Octavie, als je mij je adres mailt..

Ik lala nog even verder en ik hoop stiekem dat deze 

stemming wordt meegenomen door de wind

die zal opsteken en de temperaturen doet zakken.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Everything you own..

De laatste tijd zit ik helemaal in de spullen,

ik heb alle dozen die ik nog over had van de tijd

dat ik op de markt stond uit het keldertje gehaald..

Dat waren er niet zo veel meer want ik heb veel verkocht

om hier in te kunnen trekken (piepklein huisje ;-)

Het rommelen in dozen is meteen een soort reis

naar het verleden, ik kwam foto albums tegen,

een versleten rood poezie album...

Klein is mijn versje,

veel zeg ik niet,

enkel drie woorden

vergeet mij niet..

Ook heel veel spullen die ooit bij mij in huis stonden,

zoals dit hert, wat jaren in de vensterbank stond

ergens onderweg is hij zijn oor verloren, aaah..

De kelder is inmiddels zo goed als leeg

en ook in de woonkamer staan geen losse dingetjes meer,

het blijkt dat ik maar aan weinig dingen gehecht ben,

het voelt juist fijn eens een keer alles op te ruimen..

Ooit las ik ergens: "alles wat je bezit is onderweg 

naar anderen" ...dus, waarom niet Nu?

Als ik dan zo 's avonds op de bank zit (die hou ik maar)

vogels zit te vouwen om ook mijn hoofd

op te ruimen, denk ik tevreden aan mijn lege kelder.

Het hert ga ik, ondanks ik half en half gezegd heb

dat ik het weg zou doen (sorry Annelies :-)

mag hier blijven staan op de lege vensterbank.

Ik ben er blijkbaar toch aan gehecht, aan het 

enigszins gehavende hert, ik voel me er 

een beetje verwant mee..versleten en wel

maar nog steeds fier rechtop!

Ik wens je een fijne dag

(oja, het winkeltje is ook aanstaande zaterdag open,

net als de zondag van 12 tot 5, een extra dag,

in de hoop dat ik zoveel mogelijk kwijtraak

zodat het keldertje lekker leeg blijft)

-X-

Vouwen met vrouwen

Vergat ik vorige week helemaal om iets te vertellen

over de middag Vouwen met vrouwen, zoals mijn 

schoonzus Sophia het zo mooi noemde..

Dat was op de middag van de boekpresentatie van

Arne en Carlos, georganiseerd door Kosmos en de Flow.

Van te voren had ik er als een berg tegenop gezien,

zoals hier ook vermeld, maar uiteindelijk viel het 

allemaal reuze mee (dat dacht ik van tevoren ook al,

dat ik dat daarna zou gaan zeggen)

Ik had alles goed voorbereid en het vouwen geoefend

(het zou toch gek zijn als ik het zelf ineens niet meer wist)

mijn jurk gestreken (er zat geen vlekje op :-) en mijzelf

ingeprent dat het gewoon Leuk zou zijn.

Dat was het ook, het enige moment waarop mijn wangen

vuurrood werden was toen de vrouwen van de Flow

voor een volle zaal, hun favoriete mensen die met papier

werken op een groot scherm lieten zien..

Ineens stond daar levensgroot mijn naam en 

vervolgens zeiden ze ook nog; ze zit daar achter in de zaal,

waarop iedereen zich omdraaide, gelukkig was het donker..

 De lezing van Arne en Carlos,

was echt heel inspirerend en bijzonder grappig, wat mij het 

meeste trof was dat zij hun werk zo omarmden,

zo trots waren op wat ze maakten en dachten..

Ik heb nogal de neiging alles een beetje weg te 

wapperen, van ach nu ja, en ik doe maar wat,

stelt allemaal niks voor, joh..maar zij benadrukten dat

zij trots zijn op hun werk en eigenheid..

(daar heb ik veel over nagedacht, daarna..)

De workshops gingen goed, sterker nog, ik had er

plezier in, Marike van uitgeverij Kosmos, was op de

achtergrond aanwezig om eventueel te helpen, maar 

dat was helemaal niet nodig, blijkbaar kan ik drie keer

een groep van zo'n 35 mensen best aan, haha..

(weer iets, wat best blijkt te gaan terwijl ik van te 

voren dacht, dat kan ik nooit, dat geeft de burger,

in dit geval, mij, moed!)

Dus ik vouwde zwaantjes, envelopjes en kadozakjes,

samen met al die gezellige vrouwen alsof ik nooit anders 

gedaan heb, heel inspirerend.

De kadoozakjes zelfmaker zal ik hier morgen uitleggen,

het past hier niet meer onder, teveel informatie:-)

Oja, mijn wol boek komt dit voorjaar uit maar 

mijn kleurboek is wel een leuk kadootje voor de

feestdagen, ooh, nu maak ik zomaar reclame voor mezelf,

het zal wel in het kader zijn van:

Wees gewoon trots op je werk en wie je bent, haha.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Workshop etc..

Een tijdje geleden kreeg ik een telefoontje van

Katrien, zij doet de publiciteit voor mijn boeken 

bij mijn uitgever (mijn brandmanager, als ik echt hip wil doen)

Of ik wat papier workshops wilde doen op de boekpresentatie van

Arne en Carlos, je weet wel die breiende mannen,

maar nu hebben ze een boek over boekbinden,

en het verzamelen van plaatjes..enzo..

De hele dag draait natuurlijk om hen, maar 

Geertje Aalders  en ik (haha) zijn ook gevraagd

Het zijn 3 workshops met steeds ongeveer 30 mensen,

dat lijkt mij al een soort van onmogelijke opgave,

ik mag wel een papier van 1 meter bij 1 meter hebben,

om iets voor te vouwen, anders ziet niemand het..

Ik heb maar ja gezegd zonder er al te veel 

bij na te denken, anders had ik het nooit gedaan..

De bezwaren zouden gewoon de overhand hebben genomen,

zo word ik zenuwachtig van grote groepen mensen, 

ik heb geen idee hoe ik een workshop moet geven,

en ik kan nog wel wat dingen bedenken..

(feel the fear, do it anyway, zie je hoe vaak die aanwijzing

van pas komt, ik zou het op de muur moeten schilderen)

Mocht je er naar toe willen, kijk dan even op de 

blog van de Flow, zij organiseren dit evenement samen met Kosmos.

En ik, ga een paar leuke dingen verzinnen,

die ik kan doen tijdens de workshops, 

een heleboel papier verzamelen, en op die dag

ga ik gewoon 3 swingende workshops geven,

alsof ik nooit anders deed (natuurlijk niet met zo'n jurkje..:-)

Dat lijkt me een beter beeld om naar uit te kijken

dan alle andere Dat-gaat-niet-lukken-gedachten

Ik wens je een fijne dag

-X-

My grass is just as green as yours..

Het gras de buren is altijd groener, dat was het eerste

wat in mij opkwam toen ik dit origami gras

aan het vouwen was in mijn geval is dat echt waar.

Ik heb namelijk helemaal geen grasveldje,

ondanks het feit dat ik er dol op ben..

(zeker nu met die warme dagen, heerlijk met 

je blote voeten door het gras lopen, of er op liggen..)

Maar natuurlijk is dit gezegde niet letterlijk bedoeld

en daar dacht ik eens over na terwijl ik 

aan het vouwen was (iets vouwen is sowieso een

fijn werkje om je gedachten eens helemaal te laten gaan..)

Over het algemeen gesproken ben ik niet

jaloers aangelegd, gelukkig niet, ik gun een ander 

van alles waar zij blij van worden...

Heel af en toe voel ik de neiging mijn leven 

tegen dat van een ander af te zetten, voornamelijk 

ingegeven door plaatjes op Instagram, waardoor het lijkt

alsof zij het allemaal veel beter/mooier of fijner hebben dan ik..

Het duurt dan meestal niet lang voordat ik mij realiseer

dat anderen dat ook van mij zouden kunnen denken..

Want als ik een haakfoto plaats zie je niet dat ik

misschien wel migraine heb op dat moment,

als ik een foto plaats van een bloemetje zie je niet

dat ik misschien ergens vreselijk zorgen over heb..

En zo is het misschien ook wel andersom, 

ik weet het niet, het maakt ook helemaal niet uit..

(Daarnaast hoef je maar naar het journaal te kijken,

of de krant te lezen om te te weten dat wij het hier 

over het algemeen gewoon goed hebben)

Daar dacht ik zo eens allemaal over na terwijl ik

mijn eigen gras vouwde en toen ik het in de 

vensterbank zette, schoot mij de Engelse uitdrukking;

Sometimes you're ahead and sometimes you're behind

te binnen, dat is ook zo..

Het betekent ook dat er ergens een midden is,

en dat is precies waar ik me bevind..

(met soms een uitschieter naar de een of andere kant)

en dat mijn gras net zo groen is als van ieder ander.

Ik wens je een stralende dag en een grasveldje

om met je blote voeten over heen te lopen!

-X-