vrijdag 9 april 2021

Ach ja


Elke keer als ik op Instagram kijk trap ik er toch weer
in en vergaap ik mij aan het leven van anderen.
Het lijkt allemaal zo mooi, de huizen, de dingen die 
gemaakt worden, de gezelligheden en alle pracht en praal.
Het geeft mij soms het gevoel dat ik een uitgeklede 
versie van een leven leidt, hier zijn de dagen vaak eentonig,
alsof ik een soort time loop zit, het huis is een rommel
nu we hier aan het opbreken zijn en qua gezelligheid 
is er ook niet veel te beleven met alle maatregelen.
Maar ik dacht ook, toen ik hier weer eens mee bezig was
dat er misschien ook wel zo naar mij gekeken wordt.
Dat ik hier altijd maar gezellig zit te handwerken en
zomaar naar Wenen ga verhuizen, wat tamelijk
bijzonder klinkt en een prachtig avontuur lijkt.


Het is natuurlijk ook een prachtig avontuur maar aan de
achterkant van de foto's zit natuurlijk altijd een verhaal.
In het geval van de foto van het bootje, een potje 
tijgerbalsem, om het rechtop te kunnen zetten :-)
De foto is mooi maar de achterkant is houtje touwtje,
net zoals het echte leven, het is maar een beetje proberen,
rommelig, wind mee, dan weer tegen, soms blijft de 
boot varen, dan slaat hij weer om, althans bij mij..
Soms ben ik blij om naar Wenen te gaan, dan weer
denk ik dat ik gek ben om het te doen, dan denk ik 
het aankan, al dat geregel dan weer stort ik zo ongeveer
huilend ter aarde, maar ja dat zet je niet op Instagram.

En ik ga er van uit, dat dat bij velen zo is, dat er
niets is wat er niet bij hoort, en daar denk ik dan aan
als ik al die prachtige levens zie, maar er blijft altijd
een klein stukje over, het stukje waarbij ik denk dat
het misschien toch allemaal wel echt is, wie weet..
En als dat zo is, dan gun ik dat iedereen van harte,
echt waar en dan laat ik alle gedachten er aan weer
varen en ploeter ik weer verder, soms met groot 
gemak en soms niet, ach ja...

 Ik wens je een fijn weekend
-X-

dinsdag 6 april 2021

Ben gaan vissen


 Terwijl ik dit blogbericht schrijf sneeuwt het buiten, natte
sneeuw dat wel maar het is toch een gek gevoel zo in April.
De eerste dozen staan al in de kamer omdat P. aan het 
pakken is, er is iets in gang gezet wat niet meer zomaar
teruggedraaid kan worden en ik moet zeggen dat de onrust
voelbaar is de hele dag, ook heb ik het gevoel dat ik de 
hele dag iets moet regelen, maakt niet uit wat, maar als ik
op mijn lijstje kijk valt het eigenlijk allemaal wel mee.
Het enige waar ik echt voor moet zorgen is dat ik soort 
van kalm blijf en de mijn focus hou, ik heb nogal de 
neiging om uit te wapperen in mijn hoofd, dat alles
door elkaar heen loopt en ik mee ga in de onrust.
Dus ik probeer vaste momenten in te bouwen; zoals
een uur per dag Duits leren, yoga doen en wat meditaties.
Verder maak ik lijstjes en streep ik af, elke streep die ik 
ergens door kan halen geeft rust, ook weer gedaan.

Maar het allerliefste zou ik zeggen; ik ben gaan vissen, 
ergens aan de waterkant met een kannetje koffie,
een hapje van het één of ander en natuurlijk een hengel
zonder aas, ik zou er niet echt een vis aan willen hebben.
Ik ben gaan vissen, tot ergens in oktober ofzo, als dit
allemaal achter de rug is en ik in mijn appartement kan.
Dat alles op wonderbaarlijke wijze geregeld was terwijl
ik mindfull onder mijn parasolletje naar het water 
zat te staren en af en toe zwaaide naar iemand die
met een bootje langs kwam varen (het liefst natuurlijk
iemand met een matrozenkiel aan :-)

Maar de realiteit is anders en ik neem mij elke dag 
opnieuw voor kalm te blijven (lukt niet altijd)
en dapper alles te doen waar ik zo tegen op zie.

Het is opgehouden met sneeuwen, het zonnetje schijnt
weer en ik wens je een fijne dag
-X-

donderdag 1 april 2021

Autotas


 In het pakket wat ik laatst naar Wenen stuurde voor 
mijn kleinzoon Timo, deed ik behalve wat gebreide truien,
(zoals deze blauwe) mutsjes en speelgoed ook een gebreid tasje.
Ik dacht eigenlijk niet dat hij er ook echt mee zou gaan 
spelen, dat het meer voor de sier ergens opgehangen
zou worden, maar niet is minder waar..
Eerst kreeg ik een filmpje dat hij met het tasje rondloopt,
en het bijschrift was dat het een hit was, het tasje, zo leuk.
Ik vroeg aan mijn zoon Daan waarom hij er zo veel mee
speelde, hij vertelde dat ze tegen Timo gezegd hadden dat
het een tasje is om auto's te vervoeren, oh haha.
Dan loopt hij naar zijn kamer met een leeg tasje, doet er
een autootje in en brengt het dan naar de kamer, dat is nu
werkelijk toch wel al te schattig, zo lief.
Gisteren kreeg ik een filmpje waarbij Timo probeerde 
wel 5 autootjes in het tasje te proppen, dat ging niet,
daar is het gewoon te klein voor.
Dus nu ben ik een groter tasje aan het breien, een 
autotasje, waar wel alle 5 autootjes inpassen, maar 
misschien wil hij er dan wel 6 in ;-)

Het tasje is overigens heel makkelijk te maken, het is
een gebreide rechthoek die ik dubbel vouwde, de handvaten
maakte ik door 8 steken op te zetten en steeds 1 baan recht,
1 baan averecht te breien, daardoor rolt het aan de 
zijkanten om, heel makkelijk, leuk effect.
Iets er op mazen is gewoon een kwestie van proberen,
maar als je dat lastig vind kan je dat ook weglaten
en bijvoorbeeld streepjes breien.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 29 maart 2021

Meedraaien maar..


 En dan ineens is het moment aangebroken waar ik bang
voor was toen ik besloot om naar Wenen te verhuizen.
Toen het allemaal nog een abstract iets leek, ik was wel
in de draaimolen gestapt maar die stond gewoon stil, 
alles was noch kalm en rustig en ik had er nog uit 
kunnen stappen als ik dat gewild had..
Nu zit ik er in en er is op de Draaiknop gedrukt en ik
kan niet anders dan maar meedraaien met de molen.
P. vond op de valreep en met een ongelofelijke mazzel
een fantastisch appartement hier in Noord, wat wel een
wonder mag heten in de huidige woningmarkt.
Nu krijgt hij over 2 dagen de sleutel en over een week
is hij vertrokken met zo ongeveer al het meubilair en 
moet ineens alles verdeeld worden; als jij die kopjes
neemt neem ik deze (ik moet steeds denken aan dat 
liedje met cd voor jou, cd voor mij, hoewel wij
geen cd's hebben, en niet uit elkaar
gaan begrijp je het beeld..)

Dus nu is er geen weg meer terug en gaat de chaos,
of althans zoals ik het ervaar beginnen, ik zal hier
nog een tijdje in het huisje zijn en mijn spullen gaan
inpakken, het plan is dat ik half juni vertrek.
Ik heb pas in de herfst een appartement in Wenen 
maar ik wil hier geen maanden in een soort van 
tussentijd alleen in een half leeg huis blijven zitten.
Natuurlijk kan dat alleen als er een mogelijkheid
is om veilig te reizen, het zijn immers rare tijden.

Ik kan van de zomer wel ergens onder dak in Wenen
maar dat betekent dat ik met een koffer in mijn hand
alles achter zal laten en in de herfst mijn spullen op 
zal halen, als het een uitzending zou zijn van 
Ik vertrek zou ik zeggen; die is gek...

Kortom, onzekerheid alom en het enige wat ik kan
doen is meedraaien in de molen, het is wel een
mooie molen, dat wel maar ik ben er wel een beetje
bang van, van al die chaos en veranderingen.
(zoals iemand het zo fijntjes tegen mij zei; je hebt 
het over jezelf afgeroepen en dat is natuurlijk ook zo)

Ik wens je een fijne dag!
-X-

donderdag 25 maart 2021

Breien, en nog eens.


Elke dag brei ik een paar uurtjes, ik kan nog steeds niet
goed haken na mijn val van vorig jaar, mijn vinger staat,
zoals ze dat zo mooi zeggen in een dwangstand.
Ondanks alle fysiotherapie lijkt er geen verbetering in 
te komen, maar breien gaat wel, gelukkig.
Dus ik brei het ene dingetje na het andere, ik begin altijd
zomaar ergens, patronen lezen is niet echt aan mij besteed,
ik ben zo de draad kwijt, haha, met al die rare afkortingen.
Vaak gaat dat goed maar soms helemaal niet, dan haal ik 
het uit en dan begin ik gewoon weer opnieuw.
Het gaat mij om het proces van het maken, als het eenmaal
klaar is heeft het niet veel waarde mee voor mij.


Als ik iets voor mijn kleinzoon Timo maak vraag ik wel
altijd eerst of ze even een truitje of een mutsje op willen
meten, zodat ik ongeveer de maten weet.
Deze keer wilde ik een spencer maken (klinkt zo gezellig
ouderwets tuttig :-) maar de maten die ik kreeg leken mij
nogal groot (zo hard kan hij toch niet gegroeid zijn?)
 dus ik maakte eerst een andere spencer, die toch te klein 
bleek en daarna maar weer een nieuwe.
Als je eigenwijs bent, moet je het gewoon nog eens doen.
In feite zijn het gewoon 2 rechte lapjes, dus dat zelf
verzinnen is helemaal niet zo moeilijk als het klinkt)

Van de week is mijn pakket met mijn breiwerkjes;
twee mutsen, een trui en een das, samen met wat 
andere gezelligheden aangekomen in Wenen.
Ik kreeg een filmpje toen ze het samen met Timo
uitpakten; de kleertjes hadden niet echt zijn aandacht.
Dat is ook wel te begrijpen natuurlijk, als er in dezelfde
doos wat autootjes zitten en een boek over treinen,
want zeg nou zelf, dat is toch veel leuker :-)?

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 22 maart 2021

Dat kan wel weg


 De laatste tijd staat in het teken van het Grote opruimen,
omdat ik heb besloten om licht te reizen en alleen maar
mee te nemen wat ik echt wil houden worden kasten
leeggehaald, manden omgekieperd en boeken uitgezocht.
De gekste dingen kom ik tegen, waarvan ik helemaal niet 
dat ik ze bewaard had, vooral uit het keldertje onder het huis.
Servies, plastic vazen, foto's, heel veel foto's, tenten, dat soort
dingen, dingen die je ooit nog dacht te gaan gebruiken.
Als je niet meer wist dat je ze had ga je ze natuurlijk ook
nooit meer gebruiken, dus ik maakte dozen voor de 
kringloop, verkocht wat en gaf de rest weg.
Het idee is dat ik met zo weinig mogelijk ga vertrekken,
omdat P niet meegaat verdelen we de meubels, dus dat
scheelt al, ik zal dan in Wenen wel wat dingen moeten
aanschaffen, zoals een bed, tafel en een bank.

Als een ware Marie Kondo vraag ik me alles af of het
nog naar me glimlacht, verassend veel dingen ontlokken
mij geen enkele glimlach en dus is het makkelijk
om er afstand van te doen, weg ermee..
Andere zijn wat lastiger, vooral dingen die ik van iemand
kreeg, zoals een aantal schilderijtjes die van mijn moeder
waren, en dingen die een betekenis hebben vaak omdat
er een herinnering aan vast zit (oh, ja, dat was toen)

Het streven is om, los van een paar kasten en wat houten
bankjes, met een doos of 10 (of 15, haha) te verhuizen.
Daar moeten dan al mijn kleding, wol, servies etc, prullaria
boeken enzo in passen (dat is een uitdaging)
Tot nu toe lijk dat goed te gaan lukken, maar ik heb nog 
best wat stapels die naar mij schaterlachen en waar ik dan
toch een keuze uit zal gaan maken, gelukkig heb ik nog 
even om te zien wat het beste voelt..

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 17 maart 2021

Overkomst dringend gewenst


 Sinds een tijdje hapert mijn telefoon, hij is al jaren oud
dus je zou het kunnen verwachten maar toch denk ik dan
aaah nee, ik heb nergens zo'n hekel aan als mijn apparaten
niet werken, het idee dat ik dan alles weer opnieuw er op
moet zetten en dat soort dingen..hellup.
Ik weet namelijk precies hoe alles werkt op mijn telefoon 
en pc, ik heb alleen geen enkel idee hoe, of als er iets niet
goed gaat hoe ik dat dan zou moeten oplossen, het liefste 
hou ik alles qua techniek precies hetzelfde.
Dus ik belde mijn nichtje Guusje om samen met mij naar
andere telefoons te kijken, ik ga compleet op blanco als ik
dat moet doen en vraag me dan af waarom er niet gewoon 
één soort telefoon is en dat ik die dan kan kopen.
Maar nee, zoveel soorten de ene nog beter en mooier dan de 
andere, maar uiteindelijk kwamen we tot een keuze.
Niet dat ik hem al gekocht heb want vervolgens heb ik geen 
idee hoe je zo'n ding werkend zou moeten krijgen en
ik hou niet van nieuwe dingen (ook bijvoorbeeld niet
van nieuwe schoenen, die je dan in moet lopen en al,
ik heb veel liever mijn oude schoenen, maar dat terzijde)

Gelukkig gaat Guusje dat ook voor mij oplossen, die 
telefoon, en gaandeweg dit hele proces vroeg ik me af
hoe ik dat straks alleen in Wenen moet doen als er iets
van techniek kapot gaat of niet werkt, er zit niets anders
op om dan een bericht naar Guusje te sturen met de 
boodschap; overkomst dringend gewenst, reiskosten 
worden vergoed, oh haha, zoiets zal het worden :-)

Oh ja, de foto past helemaal niet bij het onderwerp,
maar een foto van mijn haperende beeld leek mij 
zo'n ongezellig beeld, dat ik voor deze foto koos.

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 9 maart 2021

Moedig voorwaarts


 Nu wij hier het huishouden aan het opdoeken zijn, alles
 wordt verdeeld en opgeruimd, vraag ik mij regelmatig
af of ik nog wel een keer helemaal opnieuw kan beginnen.
Ik deed dat verschillende malen in mijn leven, daar denk
ik vaak aan de laatste tijd, maar toen was ik jonger, fitter
en misschien ook wel moediger, dat weet ik niet meer 
precies, het is makkelijk de dingen achteraf in te vullen.
De allergrootste nieuwe start was een jaar of 10 geleden 
toen ik mijn, noodgedwongen, vertrek had uit Zeeland.
Ik kan niet anders zeggen dat dat een vreselijk tijd was, 
ook de jaren erna vond ik niet eenvoudig, zomaar opeens
ergens anders zijn zonder alles wat vertrouwd was.
Tot mijn verbazing had ik ook heimwee, naar Zeeland,
waar ik zoveel jaren gewoond had, er waren dagen
dat ik wel terug had willen kruipen, maar die gingen
uiteindelijk voorbij en raakte ik gewend aan het andere.

Nu ik deze beslissing heb genomen realiseer ik me heel
goed dat het niet zomaar een vakantie is, waar de hemel 
immer blauw is en de wind altijd als een zacht briesje uit
het Zuiden zal waaien,  nee zeer zeker niet.
Ik neem mijzelf mee met alles wat er bij hoort, er zullen
goede dagen zijn, minder goede en ronduit waardeloze..
(in de maanden dat ik alleen in een appartement zat
tijdens de lockdown in Wenen heb ik al kunnen oefenen)

Maar ik weet ook dat die slechte momenten, uren, en 
misschien zelfs dagen voorbij zullen gaan, dat ik mijzelf
weer kan oprapen en, al dan niet, met knikkende knieën 
verder zal gaan, de ervaring heeft mij dat geleerd.

En mocht het zo zijn dat ik na een periode nog steeds 
niet gewend zal zijn en huilend ter aarde stort kan ik 
altijd nog terugkeren (het is niet zo dat ik verbannen ben)
Maar ik wil het gewoon proberen, dat is wat ik wil.
En zoals mijn tante Griet gisteren zo mooi zei aan het 
einde van een fijn telefoongesprek: Moedig Voorwaarts.
Dat is wat ik ga doen, ik ga moedig voort..
(met alles wat er bij hoort, niets uitgesloten)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 5 maart 2021

Weens bibliotheekje


 Van de week was ik voor het eerst sinds maanden weer
eens in een kringloop, je kan nu een kwartiertje reserveren 
en er dan even door heen snellen, want oh wat kort, 
maar het is wel fijn dat het weer kan.
Ik ben voornamelijk op zoek naar boeken om mee te nemen
naar Wenen, omdat daar geen bibliotheek is, nu ja, die is er
wel, maar niet met Nederlandse boeken, helaas..
Dat is iets wat ik wel heel erg zal missen, even naar de bieb,
hoewel het hier natuurlijk ook al een tijdje niet meer kan.

Dus ik dacht, dan maak ik een eigen Weens bibliotheekje
en verzamel ik nu allerlei boeken, tweedehands natuurlijk
omdat het anders veel te begrotelijk zou worden.
Ik zag het ook meteen voor me dat ik er dan een echt
bibliotheekje van zou maken voor een ieder in Wenen
die graag Nederlandse boeken leest.
Met van die briefjes voorin geplakt waar ik dan een stempel 
op zet met de datum wanner je het terug moet brengen, 
net als vroeger in de bibliobus, zou dat niet leuk zijn?
Ik zou ook meteen wat mensen leren kennen, ook al fijn.
Maar misschien werkt dat wel helemaal niet, en komen
de boeken niet meer terug en zou ik brieven moeten 
schrijven waarin dan staat; Lieve..mag ik je er aan herinneren
dat je boek te laat is ingeleverd, oh haha, nee:-)

Misschien is een klein boekenwinkeltje beter, waar
ik de boeken voor een zacht prijsje verkoop maar dan
zit ik weer met de aanvoer, dan zou ik weer iemand
nodig hebben die voor mij op zoek gaat naar boeken
in Nederland en ze dan opstuurt (oh, stel je voor dat
je dan zo'n doos openmaakt met verse boeken, heerlijk)

Nu ja, genoeg om over na te denken, voorlopig verzamel
ik even verder in die korte kwartiertjes dat ik even
een kringloop binnen mag.

Ik wens je een fijn weekend
-X-

maandag 1 maart 2021

Bootje op de Donau


 Na al het gefilosofeer over boten, mee- en tegenwind,
het gebabbel over kousenautomaten vragen jullie je 
waarschijnlijk af waar dat allemaal over ging...
Hoewel ik er gisteren op Instagram iets over zei wil ik dat
hier natuurlijk ook nog even doen, hier is iets meer ruimte.
Het hele afwegingsproces ging over de vraag of ik al dan niet
naar Wenen zou verhuizen maar dat hadden vele van jullie 
natuurlijk al lang geraden, een open boek ben ik, haha.

Het was iets wat al een jaar ofzo speelde, zonder dat het ooit 
concreet werd, maar toen ik in Wenen was eind vorig jaar
begonnen de puzzelstukken op zijn plaats te vallen.
Ik kreeg een fantastisch appartement aangeboden en er 
gebeurde zo nog wat dingen waardoor ik het gevoel kreeg
dat ik langzaam maar zeker die kant op werd geduwd.

Natuurlijk was/is er twijfel en vele mitsen en maren; 
ben ik niet te oud, ga ik heimwee krijgen (zeker) wat
ga ik daar doen en dan al het geregel met papierwerk..
Ik krijg al een soort paniekaanval als ik een wachtwoord 
ben vergeten en ik denk sowieso nogal snel dat ik iets niet
zal kunnen, wat dan altijd weer meevalt, dat wel.


Ook het feit dat P. niet mee zal gaan, om vele verschillende
redenen, was iets waar ik goed over na moest denken.
Gisteren kreeg ik daar al vragen over maar het feit dat
ik blog betekent niet dat ik ook zomaar over anderen 
kan en wil schrijven, zij kiezen er niet voor om 
persoonlijke dingen te delen met onbekenden, want het
is een feit dat ik verreweg de meeste van jullie niet ken.

Dus ik maakte een afweging en heb een besluit genomen,
dat is niet lichtvaardig gegaan maar dit is wat ik wil gaan
doen, of moet ik beter zeggen proberen, want ik ben er 
natuurlijk nog niet en je weet nooit wat er gaat komen.
Er kunnen allerlei redenen zijn waarom mijn bootje 
nooit de Donau af zal varen en Wenen zal bereiken;-)
Nog los van het feit dat het nu helemaal niet mogelijk is
om te reizen, wie weet wanneer dat pas weer kan.

Maar voor dit moment, en dat is alles wat er is, ga ik het
proces in gang zetten en ik zal zien hoe het loopt.
(dat is overigens natuurlijk altijd zo, met welk plan dan ook)

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 24 februari 2021

Deze kant of toch die?


 Tot zover zijn we gekomen, dat is toch wel mijn favoriete
zin, het komt uit een boek van Mankell over Wallander.
Tot zover zijn we gekomen, het was een lange reis tot dit
punt, mijn zoveelste verjaardag, ik ben maar gestopt met
tellen, laten we zeggen dat ik oud genoeg ben :-)

Behalve mijn verjaardag is dit ook de dag dat ik een besluit 
zou nemen, eentje met verregaande gevolgen als ik ja zeg.
Ik had mijzelf 6 weken gegeven om er over na te denken, 
dat leek eindeloos lang toen, maar de tijd haast zich voort en
ineens is het zomaar voorbij, ik heb enkel nog wat uren over.

Ik heb alle vakjes steeds opnieuw opengemaakt, ga ik deze 
kant op, of toch die en wat zou dat betekenen?
Ik heb lijstjes gemaakt met voordelen en nadelen die dan
weer in evenwicht waren en soms waren er meer voordelen,
andere dagen zag ik alleen maar de nadelen, afhankelijk van
mijn stemming, het tijdstip van de dag ('s nachts zijn de 
dingen bijvoorbeeld anders dan overdag) 
Of zelfs van mijn lichamelijk toestand, op hoofdpijndagen 
zag ik alles somberder in dan op andere..

Maar steeds als ik het vakje 'uitkomst' probeerde te openen
ging het niet open, ik wrikte eraan, probeerde een extra 
muntje maar wat ik ook deed, het bleef dicht.
Dus dan opende ik de andere vakjes nog maar eens en
deed ik het hele proces nog maar eens opnieuw..

Het is niet zo dat ik jullie in spanning wil houden, 
hoewel het voor een ander helemaal niet zo of zelfs
helemaal niet interessant is allemaal, ik schrijf eigenlijk
alleen maar over wat me bezighoud deze dagen.

Ik hoop dat het vakje met 'besluit' zich vandaag zonder
moeite laat openen en dan weet ik wat het gaat worden
(oh haha)

Ps. deze foto nam ik in Wenen, het was ooit een automaat
waar je panties kon kopen, voor het geval je ineens een
ladder in je kous had en een stel nieuwe nodig had.
(geweldig, toch)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 19 februari 2021

Welke wind dan ook..


 Allereerst wil ik zeggen; hartelijk dank voor alle reacties,
aanmoedigingen en het meedenken, ik waardeer het 
bijzonder en ik las en dacht na over alle reacties.
Het is sowieso nogal een 'nadenk' week, afgelopen nacht
lag ik er zelfs wakker van, alles tuimelde over elkaar heen
in mijn hoofd, nieuwsberichten (oh oh het nieuws) 
overwegingen, mogelijkheden, onmogelijkheden, wat er 
was, wat er zou kunnen komen en willekeurige beelden 
die zomaar opkwamen, waarvan je je dan weer afvraagt 
waar die nu toch vandaan komen.
(zo dacht ik ineens aan een vriendinnetje van vroeger 
die op een boerderij woonde en waar ik op zaterdag
wel eens mee mocht eten, haar moeder had altijd 
een gebloemde schort aan, ik zag het zo voor me)

Je zou kunnen zeggen dat het enigszins een chaos is in
mijn hoofd, er is geen touw aan vast te knopen, mocht 
ik dat al willen, gekke uitdrukking eigenlijk..

En net zoals je over je gedachten weinig controle hebt
zo is dat ook met de dingen die komen gaan, je weet
het niet, welke beslissing dan ook je neemt, je kan 
enkel een (op hoop van zegen) richting kiezen.
Je wenst natuurlijk eindeloze windstille dagen
maar er kan een westerstorm opsteken, waarbij je alle 
zeilen bij moet zetten, of een gure noordooster waarbij
 je enkel maar met je hoofd onder een dekentje
 wil liggen, maar ook een zacht warm briesje uit het 
zuiden waarop je zomaar wat rond kabbelt.

Het enige wat je zeker weet, is dat alles steeds weer
anders zal zijn, steeds maar weer opnieuw en het enige
wat je kan doen is het roer enigszins recht proberen
te houden en zien waar het schip uiteindelijk strandt
(oh haha, nu het besluit nog even nemen)

Ik wens je een mooi weekend
-X-

zondag 14 februari 2021

Wikken en wegen


 Over tien dagen ben ik jarig, dat is op zich niets bijzonders,
dat is elk jaar zo en ook nog wel altijd op dezelfde datum ;-)
Wat er anders aan is dit jaar is dat ik mij heb voorgenomen
om een beslissing te nemen op die dag over iets waar ik al
heel lang aan denk maar nooit concreet heb gemaakt.
(het is niets naars hoor, maar wel heel erg spannend)
Nu ben ik inmiddels op een leeftijd dat je eigenlijk niet 
meer kan zeggen dat ga ik ooit wel eens doen, wie weet 
hoeveel tijd mij nog gegeven is en of deze kans zich
nogmaals voor zal doen, het voelt voor mij als nu of niet...
Dus deze dagen probeer ik een afweging te maken, maak
lijstjes met voor en tegen en ik zocht uit of het sowieso
wel mogelijk is, ergens hoop je toch dat de beslissing voor 
je genomen wordt, dan ben je er van af en dan kan je 
zeggen jammer maar helaas en weer verder.

In dit geval blijkt het wel mogelijk dus ik ben op mijzelf 
teruggeworpen en moet ik ja of nee zeggen, ohoh
Ik dacht dat ik eindeloos te tijd had om te wikken en te 
wegen maar ineens ben ik bijna jarig, ik heb die dag
aangewezen omdat ik anders tot het einde der tijden 
zou nadenken en er niets zou worden besloten..

Waar ik vooral tegen opzie is dat als ik ja zeg, ik iets 
in gang zet wat niet meer te stoppen is en waarvan
ik niet weet of het goed uitpakt, het is zoiets als proberen
te kijken door een bevroren raam, je kan er niet doorheen
kijken, je kan je alleen maar voorstellen wat erachter is..

Kortom, het worden spannende dagen en ik hoop dat ik
de goede beslissing ga nemen, zo eentje waarvan ik later
zal zeggen; het is goed dat ik het wel (of niet) gedaan heb.

Ps. omdat ik heel veel spam reacties krijg op mijn berichten,
ga ik eerst kijken welke reactie ik wel of niet toelaat, 
reageer gewoon alsjeblieft, ik zal één keer per dag kijken
welke er op kunnen dus je reactie zal gewoon te zien zijn,
maar misschien iets later, ik lees ze natuurlijk altijd allemaal.

Ik wens je een fijne dag (laatste ijsdagje, geniet ervan)
-X-

dinsdag 9 februari 2021

Postkaart


En toen begon het toch te sneeuwen en te sneeuwen
en werd alles wit, ik hoefde niet eens voor het
raam te gaan zitten wachten, enkel een nachtje te 
slapen en 's ochtends uit het raam te kijken..ooh..
De wereld ziet er ineens uit als een goedkope postkaart,
zo eentje die men graag met de beste wensen stuurt 
met kerst, een vredige, stille wereld waarnaar we
verlangen en waarin alles goed is..

Dus ik ging naar buiten en eigenlijk vond ik het alleen
maar heel erg koud met die snijdende wind, ook was
ik een beetje bang om te vallen (dat is echt wel een
dingetje sinds mijn val afgelopen voorjaar)
Ik keek naar de kinderen, dik ingepakt, met rode 
wangen die met hun sleetjes naar beneden gleden, 
gillend van plezier en ik realiseerde me dat het 
lang geleden was dat ik zo'n pure onbezorgde
vreugde had gevoeld zoals die van de kinderen in
de sneeuw, gaandeweg ben ik dat vermogen misschien
verloren, dat stemde mij ietwat melancholisch..

Wat ik voornamelijk heel fijn vond aan dit bijzondere
weer is dat het het nieuws domineerde, dagen ging het
bijna alleen over sneeuw, een mogelijke elfstedentocht,
treinen die niet rijden en ga zo maar voort.
Ook ik ging er helemaal in op, in de weermodellen, hoe 
koud het wel niet zou kunnen worden en hoe bijzonder dit 
allemaal is, al het andere nieuws en de saaiheid der dagen
waren even opgeschort, ver op de achtergrond.

En zo komen we weer terug mij de goedkope postkaart,
waarop de wereld vredig is en alles goed, heel even lijkt 
dat echt zo, de sneeuw bedekt niet alleen het landschap
maar ook alle zorgen en de vaak minder aangename
werkelijkheid, allemaal vergeten, hoe kort ook.
En dat maakt het dubbel prachtig.

Ik wens je een fijne dag 
(en niet vallen, hè :-)
-X-

vrijdag 5 februari 2021

Grijze dagen


 In deze grijze dagen, die allemaal op elkaar lijken,
waarin de tijd zo traag verloopt en er weinig doel lijkt 
te zijn behalve ze te leven, vind ik het soms lastig om
op te starten op zo'n dag die zich leeg voor je uitstrekt.
Dan loop ik eerst een beetje te dralen met een kopje koffie,
kijk eens even uit het raam en probeer iets te bedenken waar
 ik naar uit zou kunnen kijken, binnenkort of in de verte.
Dan denk ik dat ik misschien ooit weer naar een 
rommelmarkt kan (ooh, dat zou fijn zijn) of naar Wenen,
of dat het dit weekend kan gaan sneeuwen (ook al fijn)
Daarna herpak ik mij en ga ik over tot de orde van de dag,
opruimen, de was doen, misschien wat boodschappen
(zo weinig als mogelijk, ik vind het geen plezier)

Om wat ritme aan de dagen te geven heb ik een soort
van programma; ik leer een uurtje per dag Duits, met 
het idee van ooit weer naar Wenen gaan in mijn hoofd.
Dan wandel ik altijd een rondje, doe elke dag 
yoga en ik handwerk, kant dingen af terwijl ik naar
een postcast luister en ik brei in de avond als ik naar
een serie of een film kijk, dat is het wel zo'n beetje.

Er gebeuren weinig onverwachte dingen, dat is wel
rustig, er zijn geen uitjes, dat is wel saai, maar ik kan 
niet zeggen dat ik er ongelukkig van word van deze
eindeloze lockdown dagen, heel erg blij ook 
niet, het is iets er tussen in, een beetje grijs eigenlijk
net als het weer...
Ik ben benieuwd of mijn stemming volgende week
met de sneeuw mee zal veranderen en ik de lichtheid
zal ervaren van een wit sneeuwlandschap, ik hoop het.

Ik wens je een fijn weekend
-X-

dinsdag 2 februari 2021

Souvenir


 De deur waarboven 'souvenir' stond was dicht, toen ik
daar langs wandelde in Wenen, dit was bij een metro
stationnetje dus ik weet ook niet zeker wat er te 
halen was bij het loketje achter deze deur..

Ik stel me zo voor dat er een mannetje zou zitten 
(als de deur open zou zijn) met een grijze stofjas en een
geruite pet op, waar je kaarten van Wenen kan kopen,
voor een ieder die de weg helemaal kwijt was.
Hij wil je ook nog wel helpen om je pad weer te vinden,
vouwt de kaart open en tekent kruisjes op te kaart
en kleine pijltjes, zodat je weer verder kan.

Er zijn ook van die ouderwetste postkaarten die veel te 
fel gekleurd zijn en altijd wat blauwachtig met foto's 
van de stad en met Liebe Gruße aus Wien er op.
Het mannetje vraagt altijd waar je vandaan komt 
en schrijft dat in een schriftje, zo heeft hij een 
hele lijst van landen en steden waar hij nooit was.

Ook zouden er wat van die sneeuwbollen staan op
het ouderwetste toonbankje, waar dan een met de hand
geschreven  kaartje bij staat met 'niet aankomen'.
Dat helpt natuurlijk helemaal niet want niemand 
kan de verleiding weerstaan om er toch eentje te
 pakken, ermee te schudden en dan kijkt hoe
de sneeuw door de bol heen dwarrelt..

Het mannetje vindt het allemaal best, hij heeft ze zien
gaan en komen, al die mensen, al die gezichten, maar
stiekem is hij blij dat zijn loketje even gesloten is.
(ik vond het wel jammer, ik was graag even binnen gelopen)
Zo heeft hij de tijd om de boel eens aan te vegen en zelf
door de stad te wandelen langs alle attracties, parken en
paleizen te wandelen die op de postkaarten staan die
hij altijd verkoopt, zonder kaart natuurlijk want na de
talloze malen dat hij een verdwaalde toerist de weg wees,
kent hij de stad op zijn (oude) duimpje.

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 29 januari 2021

Wandelen


 In Wenen heb ik eindeloos veel gewandeld, gewoon de 
ene voet voor de andere, door de stad, in paleistuinen,
parken of , waar ik dan ook terecht kwam.
Aanvankelijk liep ik met een kaart in mijn tas waar ik af
en toe op moest kijken, later nam ik hem niet meer mee
en als ik niet meer wist waar ik was zocht ik naar 
herkenningspunten vanwaar ik de weg wel wist.
Bijvoorbeeld gebouwen (hé, is dat de Stefansdom daar 
in de verte, dan moet ik die kant op) of metrostations.

Ik heb meer dan 400 kilometer gelopen, dat klinkt veel
maar ik was er ook best lang en ik had veel tijd.
Tijdens mijn wandelingen kwam ik allerlei mensen tegen,
hardlopers, mensen die wat rond kuieren (zoals ik),
mensen met honden en hondjes, mensen die recht op 
een doel afliepen, mensen zonder doel (zoals ik) kinderen
en wat mensen die zo bijzonder waren dat ik ze onthield.
Zoals een oude dame, ik heb haar getekend, die de laatst
overgebleven bloemetjes in het park plukte, ook zag ik in
het Praterpark, waar ik vaak kwam, altijd dezelfde mevrouw
met 5 zwarte hondjes aan de lijn  en één witte die losliep.
Dat vond ik echt heel leuk om in zo'n grote stad iemand
tegen te komen die ik herkende ik was altijd blij als ik ze zag.

Nu ik weer in Amsterdam ben heb ik mijn wandelflow
verloren, ik loop wel elke dag maar vaak hetzelfde rondje, 
 het voelt als corvee, iets wat ik moet doen om nog wat
conditie te houden, maar ik mis de straten en parken van 
Wenen, waar achter elke hoek het onbekende lag.

Ik wens je een goed weekend
-X-

dinsdag 26 januari 2021

Vertragen


Het allerfijnste aan mijn periode in Wenen was 
wel het feit dat ik zomaar bij mijn kleinzoon en 
natuurlijk zijn ouders op visite kon gaan, hoewel er ook 
een lockdown periode was waar het lastiger was, maar
 dan was het idee dat ze in de buurt waren voldoende.
Timo, mijn kleinzoon dus, is echt een schattebolletje,
maar dat zegt waarschijnlijk elke oma, echt zo'n lief 
en grappig kindje, hoewel hij ook heel erg goed
gedecideerd 'nein' kan zeggen als hij iets niet wil.
Wat op zich een goed ding is, dat ze een eigen wil 
ontwikkelen en ik merk dat ik dit als oma heel leuk
vind, veel leuker dan toen mijn kinderen klein waren :-)
Dus ik ging regelmatig op visite, na een aanvankelijke
aarzeling van zijn kant, hij had mij al maanden niet
gezien, was hij daarna heel enthousiast, riep oma, oma
als ik binnenkwam, ging op mijn schoot zitten en heb
ik veel met hem gespeeld en boekjes gekeken.
(wat zegt de eend? kwaaaak, goed zo, jongen)


 Omdat ik alle tijd had breide ik mutsjes, vooral de
aardbeienmuts die hij hier op heeft is favoriet, 
warme handjes, ook hier op de foto, dasjes en truitjes.
(waarvan eentje veel te kort, hij was groter dan ik dacht)
Regelmatig gingen we met Timo op stap en wat de
velen van ons kwijt zijn geraakt  als volwassene 
hebben kleine kindjes nog van nature; in het moment zijn.
Ze hoeven niet ergens naar toe, ze zijn er namelijk al,
elk moment lijkt een nieuw avontuur, iets bijzonders.
Hij wil best mee wandelen maar wel als hij elke meter
even mag stoppen om te kijken, naar een steentje (ooh)
of de tram die langskomt (de man van de tram liet het
 belletje rinkelen en zwaaide even, geweldig toch)
Of je nu wil of niet, vertragen is het motto als je op
stap bent met een anderhalf jarige en de dingen waar
jezelf langs heen zou lopen omdat je zo opgaat in je
gedachten, zorgen en haast om je doel te bereiken
blijken stuk voor stuk veel interessanter dan je dacht..

Enfin, ik kan nog wel een tijdje doorgaan over de 
geneugten van het oma zijn, maar het zou een veel te 
lang bericht worden en wie heeft of neemt daar de 
tijd nog voor, ik meestal niet, het vertragen zit niet
echt in mijn systeem, ik moet maar snel weer naar
Wenen om te gaan wandelen met Timo.
(Dat wil zeggen als de omstandigheden 
het toe laten, ohoh)

Ik wens je een fijne dag-X-

donderdag 21 januari 2021

Hoe lang duurt het eigenlijk nog?


 Regelmatig doe ik een mindfulness oefening waarbij de
vraag wordt gesteld hoelang je iets meemaakt en dat dat
eigenlijk maar één moment is, de rest is verhaal..
Dat heeft mij erg bezig gehouden in de tijd dat ik in 
Wenen was en de duur van de dingen mij soms zwaar viel.
Zo was er een lockdown waarbij ik lange tijd alleen was
in een appartement zonder mijn eigen spullen en één koffer
met wat kleren waardoor ik vaak hetzelfde aanhad.
Soms was ik dat helemaal zat, alweer diezelfde grijze trui 
aan en als ik dan toch begon te mopperen dacht ik en 
hoelang zit ik hier nu eigenlijk al alleen, zoveel dagen..
en hoe lang gaat dit allemaal nog eigenlijk duren?
Als ik dan alles in het perspectief van de tijd ging zetten
werd ik steeds ongelukkiger en kon ik me niet voorstellen
dat ik dat allemaal nog langer vol kon houden..

Daar had ik natuurlijk niks aan en ik bedacht me dat 
ik de duur van de dingen anders moest gaan bekijken,
dat was tenslotte waar de oefening over het moment
over ging, maar om enkel het moment te zien of te
beleven was voor mij toch te ingewikkeld..
Dus ik ben het per dag te gaan zien, en ik elke ochtend
dacht ik; vandaag ben ik hier alleen want we zitten in
een lockdown, wat is het plan voor deze dag?
En; vandaag kan je kiezen tussen je grijze of je blauwe
trui, welke gaat het worden? (eeh, de grijze :-)

Ik moet zeggen dat dat mij uiteindelijk goed geholpen
heeft, het inkorten van de weg die ik ga, tot korte 
wandelingen van een dag in plaats van steeds om te
zien hoe lang ik al onderweg ben en hoever ik nog 
moet gaan (hoewel je dat natuurlijk niet kan weten)

Sindsdien neem ik het per dag, per moment is voor 
echt te kort, ik heb wel wat verhaal nodig :-)

Ik wens je een fijn moment, of een hele dag, of 
een hele fijne tijd, precies dat wat voor jou werkt.

-X-

maandag 18 januari 2021

Beetje sneeuw


 Dus wachtte ik zaterdag op de sneeuw, voor het raam,
met een handwerkje en zo af en toe keek ik uit het raam,
en op de buienradar om te zien of het front al dichterbij 
kwam, dat kwam het langzaam maar zeker..
Ondertussen kreeg ik filmpjes uit Wenen van de sneeuw 
daar en van mijn kleinzoon Timo, vrolijk op een slee,
ooh daar was ik graag even bij geweest..
Maar je kunt niet op twee plaatsen tegelijk zijn dus ik 
keek verder uit het raam, die ochtend had ik wat Little
people geleend van mijn broer, hij had eens het geluk
een hele zak vol mini reizigers te vinden.
Die zette ik klaar in de tuin om er een foto van te 
maken als ze ingesneeuwd zouden zijn..


 Dus ik wachtte en ik wachtte terwijl ik ondertussen
zat te handwerken, daar ging ik zo in op dat ik helemaal
niet gemerkt had dat de eerste vlokjes naar beneden 
kwamen, sterker nog, mijn broer belde om dat te zeggen.
Oh haha, dit was dus wat mijn moeder bedoelde met haar
opmerking om rustig te gaan spelen, ze hoopte dat we
er zo in op zouden gaan dat we de sneeuw zouden vergeten.

Het waren misschien niet de dikke vlokken die ik gehoopt
had, het was een beetje miezerige sneeuw, maar fijn
genoeg, dat zeker, en het werd zelfs een beetje wit.
Vlak voordat het donker werd kon ik nog een foto nemen
van de mini mensjes en zat ik nog een uur of wat voor
het raam, gewoon een beetje te mijmeren.

De volgende dag was de sneeuw verdwenen maar zo 
gaan de dingen, zo is het er en dan is het een herinnering.

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 15 januari 2021

Sneeuw


Nu hou ik van allerlei soorten weer maar samen met 
storm en onweer vind ik sneeuw toch wel heel erg fijn.
Toen ik nog klein was vroeg ik zo ongeveer de hele
winter aan mijn moeder; gaat het al sneeuwen?
Het sneeuwde toen veel vaker, en dat is niet omdat
ik denk dat vroeger alles beter was maar het aantal 
sneeuwdagen per jaar is echt veel minder geworden.

Mijn moeder zei altijd als antwoord op mijn vraag, 
dan moet je heel stil zijn en braaf gaan spelen
 dan komt de sneeuw vanzelf, echt waar.
Oh haha, dat was nog eens een goede methode om ons
rustig te krijgen want natuurlijk geloofden wij haar
en wij zaten keurig te wachten (een uurtje ofzo ;-)
Maar als de sneeuw dan zachtjes begon te dwarrelen,
oooh, kan je je iets mooiers voorstellen..


 Eerst met kleine vlokjes, zo dat je goed moet kijken 
of het nu dan toch echt sneeuwt, dan wat groter en 
tenslotte dikke vlokken die traag naar beneden dansen.
Alles wordt langzaam wit, de geluiden worden gedempt 
en de wereld veranderd in een sprookje (in ieder geval 
voor een tijdje, als het gaat smelten is het zootje, maar
dat doet er niet toe, dat is van later zorg :-)

Gisteren las ik dat de kans groot is dat er van het 
weekend wat sneeuw gaat vallen en nu ga ik dus braaf 
wachten (en rustig zijn) want dat vergoot de kans enorm
dat het echt gaat gebeuren, dat heb ik althans
begrepen toen ik klein was...

Ik wens je een goed weekend
-X-

dinsdag 12 januari 2021

We zien wel


Nu het vandaag de laatste dag van mijn quarantiane is
(ik hop van lockdown naar quarantaine naar lockdown)
dacht ik dat het misschien wel een goed moment was
om weer eens iets van me te laten horen.
Mijn laatste bericht was wat droevig en ik had eigenlijk
niet zo'n idee wat ik daarna nog moest zeggen en heb ik
mijn hele blog geparkeerd ergens aan de zijkant van mijn
gedachten, zo af en toe dacht ik oh ja en vervolgens 
ach nee en zo verstreek de tijd..
Uiteindelijk heb ik dan toch besloten om naar huis te gaan,
nadat mijn zoon had geïnformeerd wat de rustigste dag zou
zijn om te reizen want ik kiepte achterover van de stress bij
het idee om in welk vervoersmiddel dan ook te gaan zitten.
Dat werd 2 januari en gelukkig hoorde ik een week voor 
vertrek dat een negatieve test nodig was om te gaan,
voor iedereen, dat was een opluchting.
Dus ik liet mij op de valreep testen en ik kreeg groen licht,
er waren zelfs wat mensen die bij het boarden werden 
geweigerd omdat ze niet de juiste papieren hadden..


 De terugreis was een ietwat surrealistische ervaring
met een bijna leeg vliegtuig en verlaten luchthavens.
Bij aankomst was de band leeg en stond er dat de bagage
al gelost was maar mijn koffer was er niet, na wat gedoe
bleek mijn koffer de enige van die vlucht en waren ze
vergeten die op de band te zette, pff, toch nog gevonden.
(vliegen was trouwens de enige mogelijkheid, P wilde me
nog wel ophalen met een gehuurde auto maar dat kon niet,
evenals de trein in verband met quarantaine als je naar
een oranje code gebied reist, dat zou een lange reis
zijn geworden, oh, stel je voor)
Enfin, nu zit mijn quarantaine er op en kan het normale
leven weer beginnen, eeh, wacht eens even, ik weet 
eigenlijk niet meer zo goed wat dat is..jij?
Dus ik neem het dag bij dag en ik zie wel wat er komt
(eigenlijk is dat altijd zo toch, dat je niet weet wat er
komt, dus toch nog iets wat normaal is, haha)

Ik wens je een fijne dag
(en morgen zien we wel)
-X-