maandag 19 oktober 2020

Het leven van anderen

Tegenover het appartement waar ik vorige week was, ik 
ben nu ergens anders, is de straat zo smal dat je zo in het 
appartement van iemand anders kan kijken, dat vind ik 
facinerend maar ook een beetje ongemakkelijk dat je zomaar
even in het leven van een ander kunt kijken, ik had ook altijd
de gordijnen open, dus zij konden ook zien wat ik deed.
(dat was niet zoveel bijzonders, meestal zat ik te breien te lezen,
of misschien deed ik wat yoga oefeningen, oh haha)
Het meest waarschijnlijke is dat degene die daar woont erg 
weinig gedachten heeft over mij net als iedereen anders.
Omdat ik toch een beetje zat met het feit dat ik hier in Wenen
ben en niet in Amstrdam in deze ietwat beangstigende tijd,
had ik een gesprek met mijn zoon over wat 'men' daar wel
van zou vinden, de conclusie was; niet zo veel, waarschijnlijk..
Hij vroeg mij al eens eerder; wie is men eigenlijk?' dat is 
een goede vraag, het is een volkomen abstract gegeven..
 


 Een dag later stuurde hij mij een een artikel over dit onderwerp,
het was een studie die werd gedaan door mensen van Harvard,
daarin wordt gesteld dat als je je beoordeeld voelt door anderen,
je waarschijnlijk je zelf beoordeeld, de meeste mensen zijn veel
te veel met zichzelf bezig om over anderen te denken..
Dat is natuurlijk een bijzonder bevrijdende gedachte, en als je 
bij jezelf nagaat hoeveel tijd je aan anderen denkt, blijken dat 
vaal voorbijgaande, vluchtige gedachten te zijn.
Bij mij in ieder geval wel, ik vind er vaak ook eigenlijk niets 
van, van het leven van anderen en hoewel ik me wel eens druk 
maak over wat anderen over mij vinden, zijn dat natuurlijk
aannames, je kan onmogelijk weten wat anderen denken.
En dat is maar goed ook, stel je voor dat het wel zo was, wat
een chaos zou het worden in je hoofd...

Dus zo af en toe kijk ik eens naar het leven van andersn,
vergeet het weer en ga verder met wat ik aan het doen was.

Ik wens je een mooie week
-X-

zondag 11 oktober 2020

Hutje


 Nu ik hier voor of achter de keukentafel zit, het ligt er 
maar aan hoe je het bekijkt, en net alle nieuwsberichten
las over Nederland maakt een een groeiend gevoel van
onbehagen zich van mij meester...
Alles wat ik lees maakt mij nog schrikachtiger dan ik 
normaal al ben, voor het virus, maar vooral alle reacties 
die ik las, ik zou er verre van moeten blijven, maar zo af 
en toe kijk ik toch even wat de stand der zaken is.

Er zijn momenten waarop alles in mij zegt; ren, Ingrid, ren,
ergens het bos in, kraak een boshutje zonder wifi en ga daar
zitten mediteren en wandel door het woud..
Maar dat  is natuurlijk een fantasie die bezijden alle realiteit
is, nog los van het feit dat ik sinds ik als kind een Pinkeltje
boek las (Pinkeltje en de flonkersteen) over zeven 
rovers die door het bos dwaalden en getekend werden
met enkel ogen tussen de bomen, ik het bos in het donker eng
vindt, en ik het dus nog geen nacht zou uithouden daar, oh haha

Dus er zit niets anders op dan te aanvaarden dat de dingen zijn
zoals ze zijn en als mijn gedachten op hol slaan, ze lekker
laten rennen en afleiding zoeken door te gaan breien of zo iets
kalmerends waardoor ik de dingen weer enigszins in perspectief
kan zien, maar ohoh, ik vind het niet meevallen op het moment.

Als het mogelijk is blijf ik nog een tijdje hier, het is dan wel geen
boshutje maar ik voel me hier stukken beter dan in Amsterdam.
Tegelijkertijd zoemt er een gevoel mee dat ik thuis zou moeten
zijn, hoewel het thuisfront mij met klem verzekerd dat ik met 
een gerust hart hier kan blijven, alles gaat goed daar (gelukkig)

Enfin, ik bekijk het per dag en soms per uur en we zullen zien
wat er komen gaat..

Ik wens je alle goeds
-X-

woensdag 7 oktober 2020

Schattebolletje


En toen was ik in Wenen, het voelt een beetje alsof
ik er stiekum tussen uit ben geknepen en misschien is
dat ook wel zo maar ik moet zeggen dat het een verademing
is na Amsterdam, de sfeer is totaal anders hier, beter vind ik.
Iedereen draagt mondkapjes in het OV en in winkels en aftstand
bewaren lijkt hier al helemaal ingebakken, het is ook niet druk
op straat en al met al voel ik me hier veel prettiger..
Ik denk dat ik hier maar gewoon blijf, haha, zeker ook omdat
de familie van mijn zoon in de buurt is, dat is een fijn idee.
 Zondag bracht ik een dag door met mijn zoon en met Timo,
ooh, het is echt zo'n schattebolletje en alweer zo gegroeid.
(en nee, ik kneep hem niet in zijn wang terwijl ik zei; wat 
ben je al groot geworden :-)
Voorts is het hier eigenlijk net zo als thuis, ik wandel, 
doe boodschappen, yoga, lees en brei (en ik worstelde een
uurtje of wat met de Ipad, ik had geen idee meer hoe het 
moest met de foto's bijsnijden en berichten maken, maar 
als je dit leest is het gelukt.

Ik wens je een goede dag en ik hoop dat je wat kalmte
kan vinden in weerwil van alles wat er speelt, zo weinig
mogelijk alle berichten op social media lezen helpt, weet
ik uit ervaring, als het belangrijk is komt het toch wel tot je.

-X-

donderdag 1 oktober 2020

Dagdag


 En toen stond de deur naar Wenen toch ineens op een 
kiertje, en ben ik van plan er doorheen te glippen.
Morgen al, omdat we niet weten hoe deze hele situatie 
zich gaat ontwikkelen, ik heb ook nog geen terugreis
geboekt, het is gewoon bekijken wat het beste moment
zal zijn om weer door die halve open deur te gaan.

Ik moet zeggen dat ik de laatste twee nachten slecht heb
geslapen, mijn hoofd bleef maar malen, is het nu juist
een goed plan of helemaal niet, wat als ik daar ziek wordt,
hoe veilig is het om te reizen, en ga zo maar voort..

Ding wat zeker is dat ik hier in Amsterdam midden in 
zoals ze dat mooi zeggen 'brandhaard' zit en ik las dat 
Amsterdammers massaal niet aan de mondkapjes willen.
Dat ik daar zenuwachtig van wordt laat zich wel raden
en ik hoop dat het in Wenen allemaal wat beter geregeld is,
mondkapjes dragen is daar overigens heel gewoon geworden.

Hoe dan ook, ik kan in ieder geval wat tijd met mijn 
zoon en zijn gezin doorbrengen, ik zie er naar uit om de 
kleine lieve Timo weer te zien, verder wil ik veel
gaan wandelen en neem ik meer boeken mee dan kleren.

Ik weet dat het mij ooit gelukt is om op mijn Ipad een
blogbericht te maken, ik ben allang vergeten hoe, maar 
ik ga het proberen, lukt het niet dan duurt het even voor 
ik weer hier ben, ik weet niet precies hoe lang.
Je kan mij natuurlijk ook op Instagram volgen.

In de tussentijd wens ik je alle goeds op je pad, 
liefs van Ingrid.