Nieuwe telefoon (en toen weer niet)

Laatst kocht ik dan eindelijk een nieuwe telefoon,

daar zat ik al maandenlang tegenaan te hikken,

de telefoon die ik had (heb) heeft een probleem

met de batterij, zo is hij vol. en dan weer leeg, je kan 

er geen peil op trekken, heel vervelend.

Maar omdat ik niet van nieuwe dingen hou, zeker

niet van dingen met techniek (dan weet ik precies 

hoe het werkt en dan moet het weer anders) 

stelde ik de aankoop van de telefoon steeds uit.

Nadat de telefoon voor de zoveelste keer uitviel,

kocht ik een nieuwe, op aanwijzing van mijn 

nichtje Guusje, ik ga helemaal op blanco als ik 

zoiets moet kiezen, ik wil alleen maar dat het werkt.

 Toen de telefoon er was, lag hij eerst dagen in de

doos, toen Guusje kwam om hem te installeren

vroeg ze, maar heb je dan niet gekeken, aah nee joh,

een telefoon is een telefoon.

Enfin, ze was een tijd bezig om alles over te

zetten en uiteindelijk werkte alles, leek alles

te werken, want toen ik P belde via What's app

kon hij mij niet horen, wel als hij gewoon belde,

och hemel, ik schoot meteen in de stress.

Hij voelde wel dat overkomst dringend gewenst 

was en na uren proberen en een telefoontje naar 

mijn zoon, die ook nogal handig is met dat soort

dingen, bleek dat één van de microfoontjes het 

niet deed, de telefoon moest terug.

En zo geschiedde, de telefoon ging terug, Guusje 

kwam opnieuw (de lieverd) om mijn oude 

telefoon weer werkende te krijgen (dat lukte;-))

En dt is nu precies waarom ik zo'n hekel heb

aan nieuwe dingen kopen (en nu is het wachten

op de nieuwe telefoon en beginnen we opnieuw)

NB, de foto past natuurlijk helemaal niet bij het

bericht maar een foto van een telefoon leek mij 

niets, dit is overigens wel de tafel waaraan Guusje 

mijn nieuwe telefoon installeerde en waaraan ik

zo ongeveer in tranen was toen hij het niet bleek

te doen, dat wel..

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Welke wind dan ook..

 Allereerst wil ik zeggen; hartelijk dank voor alle reacties,

aanmoedigingen en het meedenken, ik waardeer het 

bijzonder en ik las en dacht na over alle reacties.

Het is sowieso nogal een 'nadenk' week, afgelopen nacht

lag ik er zelfs wakker van, alles tuimelde over elkaar heen

in mijn hoofd, nieuwsberichten (oh oh het nieuws) 

overwegingen, mogelijkheden, onmogelijkheden, wat er 

was, wat er zou kunnen komen en willekeurige beelden 

die zomaar opkwamen, waarvan je je dan weer afvraagt 

waar die nu toch vandaan komen.

(zo dacht ik ineens aan een vriendinnetje van vroeger 

die op een boerderij woonde en waar ik op zaterdag

wel eens mee mocht eten, haar moeder had altijd 

een gebloemde schort aan, ik zag het zo voor me)

Je zou kunnen zeggen dat het enigszins een chaos is in

mijn hoofd, er is geen touw aan vast te knopen, mocht 

ik dat al willen, gekke uitdrukking eigenlijk..

En net zoals je over je gedachten weinig controle hebt

zo is dat ook met de dingen die komen gaan, je weet

het niet, welke beslissing dan ook je neemt, je kan 

enkel een (op hoop van zegen) richting kiezen.

Je wenst natuurlijk eindeloze windstille dagen

maar er kan een westerstorm opsteken, waarbij je alle 

zeilen bij moet zetten, of een gure noordooster waarbij

 je enkel maar met je hoofd onder een dekentje

 wil liggen, maar ook een zacht warm briesje uit het 

zuiden waarop je zomaar wat rond kabbelt.

Het enige wat je zeker weet, is dat alles steeds weer

anders zal zijn, steeds maar weer opnieuw en het enige

wat je kan doen is het roer enigszins recht proberen

te houden en zien waar het schip uiteindelijk strandt

(oh haha, nu het besluit nog even nemen)

Ik wens je een mooi weekend

-X-

Wikken en wegen

 Over tien dagen ben ik jarig, dat is op zich niets bijzonders,

dat is elk jaar zo en ook nog wel altijd op dezelfde datum ;-)

Wat er anders aan is dit jaar is dat ik mij heb voorgenomen

om een beslissing te nemen op die dag over iets waar ik al

heel lang aan denk maar nooit concreet heb gemaakt.

(het is niets naars hoor, maar wel heel erg spannend)

Nu ben ik inmiddels op een leeftijd dat je eigenlijk niet 

meer kan zeggen dat ga ik ooit wel eens doen, wie weet 

hoeveel tijd mij nog gegeven is en of deze kans zich

nogmaals voor zal doen, het voelt voor mij als nu of niet...

Dus deze dagen probeer ik een afweging te maken, maak

lijstjes met voor en tegen en ik zocht uit of het sowieso

wel mogelijk is, ergens hoop je toch dat de beslissing voor 

je genomen wordt, dan ben je er van af en dan kan je 

zeggen jammer maar helaas en weer verder.

In dit geval blijkt het wel mogelijk dus ik ben op mijzelf 

teruggeworpen en moet ik ja of nee zeggen, ohoh

Ik dacht dat ik eindeloos te tijd had om te wikken en te 

wegen maar ineens ben ik bijna jarig, ik heb die dag

aangewezen omdat ik anders tot het einde der tijden 

zou nadenken en er niets zou worden besloten..

Waar ik vooral tegen opzie is dat als ik ja zeg, ik iets 

in gang zet wat niet meer te stoppen is en waarvan

ik niet weet of het goed uitpakt, het is zoiets als proberen

te kijken door een bevroren raam, je kan er niet doorheen

kijken, je kan je alleen maar voorstellen wat erachter is..

Kortom, het worden spannende dagen en ik hoop dat ik

de goede beslissing ga nemen, zo eentje waarvan ik later

zal zeggen; het is goed dat ik het wel (of niet) gedaan heb.

Ps. omdat ik heel veel spam reacties krijg op mijn berichten,

ga ik eerst kijken welke reactie ik wel of niet toelaat, 

reageer gewoon alsjeblieft, ik zal één keer per dag kijken

welke er op kunnen dus je reactie zal gewoon te zien zijn,

maar misschien iets later, ik lees ze natuurlijk altijd allemaal.

Ik wens je een fijne dag (laatste ijsdagje, geniet ervan)

-X-

Postkaart

En toen begon het toch te sneeuwen en te sneeuwen

en werd alles wit, ik hoefde niet eens voor het

raam te gaan zitten wachten, enkel een nachtje te 

slapen en 's ochtends uit het raam te kijken..ooh..

De wereld ziet er ineens uit als een goedkope postkaart,

zo eentje die men graag met de beste wensen stuurt 

met kerst, een vredige, stille wereld waarnaar we

verlangen en waarin alles goed is..

Dus ik ging naar buiten en eigenlijk vond ik het alleen

maar heel erg koud met die snijdende wind, ook was

ik een beetje bang om te vallen (dat is echt wel een

dingetje sinds mijn val afgelopen voorjaar)

Ik keek naar de kinderen, dik ingepakt, met rode 

wangen die met hun sleetjes naar beneden gleden, 

gillend van plezier en ik realiseerde me dat het 

lang geleden was dat ik zo'n pure onbezorgde

vreugde had gevoeld zoals die van de kinderen in

de sneeuw, gaandeweg ben ik dat vermogen misschien

verloren, dat stemde mij ietwat melancholisch..

Wat ik voornamelijk heel fijn vond aan dit bijzondere

weer is dat het het nieuws domineerde, dagen ging het

bijna alleen over sneeuw, een mogelijke elfstedentocht,

treinen die niet rijden en ga zo maar voort.

Ook ik ging er helemaal in op, in de weermodellen, hoe 

koud het wel niet zou kunnen worden en hoe bijzonder dit 

allemaal is, al het andere nieuws en de saaiheid der dagen

waren even opgeschort, ver op de achtergrond.

En zo komen we weer terug mij de goedkope postkaart,

waarop de wereld vredig is en alles goed, heel even lijkt 

dat echt zo, de sneeuw bedekt niet alleen het landschap

maar ook alle zorgen en de vaak minder aangename

werkelijkheid, allemaal vergeten, hoe kort ook.

En dat maakt het dubbel prachtig.

Ik wens je een fijne dag 

(en niet vallen, hè :-)

-X-

Grijze dagen

 In deze grijze dagen, die allemaal op elkaar lijken,

waarin de tijd zo traag verloopt en er weinig doel lijkt 

te zijn behalve ze te leven, vind ik het soms lastig om

op te starten op zo'n dag die zich leeg voor je uitstrekt.

Dan loop ik eerst een beetje te dralen met een kopje koffie,

kijk eens even uit het raam en probeer iets te bedenken waar

 ik naar uit zou kunnen kijken, binnenkort of in de verte.

Dan denk ik dat ik misschien ooit weer naar een 

rommelmarkt kan (ooh, dat zou fijn zijn) of naar Wenen,

of dat het dit weekend kan gaan sneeuwen (ook al fijn)

Daarna herpak ik mij en ga ik over tot de orde van de dag,

opruimen, de was doen, misschien wat boodschappen

(zo weinig als mogelijk, ik vind het geen plezier)

Om wat ritme aan de dagen te geven heb ik een soort

van programma; ik leer een uurtje per dag Duits, met 

het idee van ooit weer naar Wenen gaan in mijn hoofd.

Dan wandel ik altijd een rondje, doe elke dag 

yoga en ik handwerk, kant dingen af terwijl ik naar

een postcast luister en ik brei in de avond als ik naar

een serie of een film kijk, dat is het wel zo'n beetje.

Er gebeuren weinig onverwachte dingen, dat is wel

rustig, er zijn geen uitjes, dat is wel saai, maar ik kan 

niet zeggen dat ik er ongelukkig van word van deze

eindeloze lockdown dagen, heel erg blij ook 

niet, het is iets er tussen in, een beetje grijs eigenlijk

net als het weer...

Ik ben benieuwd of mijn stemming volgende week

met de sneeuw mee zal veranderen en ik de lichtheid

zal ervaren van een wit sneeuwlandschap, ik hoop het.

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Nadenkochtend

 Nu ik al een paar weken in Wenen ben en hier zit te 

typen om iets over achten in de ochtend terwijl het voor mijn

gevoel iets over negenen is dacht ik na over deuren die opengaan,

soms op een kiertjes staan en af en toe helemaal dicht zijn..

(ondertussen zat ik een hele tijd aan te modderen met de opmaak

van deze tekst, steeds werd er een hele zin overgeslagen die ik

typte omdat elke keer het programma op paragraaf sprong bij

een nieuwe zin, uiteindelijk begon ik opnieuw en lukt het wel)

Van nature ben ik een 'deurendichtgooier' niet dat ik met deuren 

smijt maar als er ergens eentje opent heb ik nogal de neiging om er

niet door heen te gaan, omdat ik het niet durf of omdat ik denk 

dat het niet kan, dat wat aan de andere kant van de deur is..

Onnodig te zeggen misschien dat ik daardoor vele kansen heb 

laten gaan, niet dat ik me daar dan uiteindelijk beter door 

voelde, dat helemaal niet, maar ik ben nu eenmaal geen held,

zelfs niet eentje op sokken..

Dus dat ik door de deur glipte, die echt maar op een kiertje

stond toen ik bijna hals over kop naar Wenen vertrok, mag wel

een wonder heten, ik dacht er gewoon niet te lang over na..

(ook al vrij bijzonder, ik ben een eindeloze nadenker)

Nu ben ik hier, en ik heb de deur terug naar huis even dicht

gedaan, los van het feit dat ik niet zo goed durf te reizen op 

het moment, is het rustiger om niet constant te denken wat nu..

Ik besloot, na een gesprek met mijn vriend P, dat ik 1 keer per

week een 'nadenkochtend' zal hebben en dan besluiten wat ik

de komende week zal doen, blijven of gaan, zodat ik de rest

van de tijd gewoon hier kan zijn zonder de hele tijd in twijfel

te zijn en te genieten van deze kans..

Ik wens je een goede week (zoals je gezien hebt blog ik niet

zoveel, is de deur hier vaak gesloten, maar dat komt omdat ik aan

de andere kant ervan gewoon bezig ben met van alles en nog wat..

-X-

Het leven van anderen

Tegenover het appartement waar ik vorige week was, ik 

ben nu ergens anders, is de straat zo smal dat je zo in het 

appartement van iemand anders kan kijken, dat vind ik 

facinerend maar ook een beetje ongemakkelijk dat je zomaar

even in het leven van een ander kunt kijken, ik had ook altijd

de gordijnen open, dus zij konden ook zien wat ik deed.

(dat was niet zoveel bijzonders, meestal zat ik te breien te lezen,

of misschien deed ik wat yoga oefeningen, oh haha)

Het meest waarschijnlijke is dat degene die daar woont erg 

weinig gedachten heeft over mij net als iedereen anders.

Omdat ik toch een beetje zat met het feit dat ik hier in Wenen

ben en niet in Amstrdam in deze ietwat beangstigende tijd,

had ik een gesprek met mijn zoon over wat 'men' daar wel

van zou vinden, de conclusie was; niet zo veel, waarschijnlijk..

Hij vroeg mij al eens eerder; wie is men eigenlijk?' dat is 

een goede vraag, het is een volkomen abstract gegeven..

 

 Een dag later stuurde hij mij een een artikel over dit onderwerp,

het was een studie die werd gedaan door mensen van Harvard,

daarin wordt gesteld dat als je je beoordeeld voelt door anderen,

je waarschijnlijk je zelf beoordeeld, de meeste mensen zijn veel

te veel met zichzelf bezig om over anderen te denken..

Dat is natuurlijk een bijzonder bevrijdende gedachte, en als je 

bij jezelf nagaat hoeveel tijd je aan anderen denkt, blijken dat 

vaal voorbijgaande, vluchtige gedachten te zijn.

Bij mij in ieder geval wel, ik vind er vaak ook eigenlijk niets 

van, van het leven van anderen en hoewel ik me wel eens druk 

maak over wat anderen over mij vinden, zijn dat natuurlijk

aannames, je kan onmogelijk weten wat anderen denken.

En dat is maar goed ook, stel je voor dat het wel zo was, wat

een chaos zou het worden in je hoofd...

Dus zo af en toe kijk ik eens naar het leven van andersn,

vergeet het weer en ga verder met wat ik aan het doen was.

Ik wens je een mooie week

-X-

Televisie

Laatst stuurde mijn zoon mij een appje met deze foto's,

ze zijn natuurlijk geen wonder van schoonheid

(zoals de foto's op blogs en Instagram tegenwoordig 

allemaal lijken te zijn; sprookjeswerelden)

maar ik kreeg wel meteen een verhaal in mijn hoofd.

Hij vond de oude televisie doos op zolder van het 

appartementencomplex in Wenen waar ik regelmatig mag 

logeren, het is van de tante van zijn vriendin en hij 

doet daar onderhoudswerkzaamheden.

De doos is van een Weens televisiemerk wat allang niet

meer bestaat en ik stel me zo voor dat er ergens in dat 

complex nog een appartement is wat nooit is veranderd

sinds, laten we zeggen de jaren zestig ofzo.

Dat daar een, inmiddels oude, vrouw woont die alles

 gelaten heeft zoals het is en niet zo goed ter been is

en enkel even naar de Billa (supermarkt) in de straat 

loopt om haar boodschapjes en verder gewoon thuis is.

(de trap op lopen valt haar zwaar inmiddels)

Ze heeft wel een hondje, zo'n kleintje met een geruit dekje

aan, waar ze tegen praat en ze kijkt natuurlijk televisie..

 Precies, die oude televisie die ze in de jaren zestig kocht,

in de tijd dat het een bijzonderheid was, ineens kon

je zomaar op een scherm de wereld inkijken..

Ze heeft nog steeds twee zenders waar ze kijkt naar 

spelshows, natuurprogramma's en soms wat sport.

Niet naar het nieuws, daar is ze al lang geleden mee gestopt,

 ze heeft natuurlijk ook geen internet, waarom zou ze..

Dus de mevrouw denkt dat het goed gaat met de wereld,

zij is in zalige onwetendheid over de dingen

In ieder geval heeft zij geen idee van alle zorgen

in de wereld, behalve die van haar zelf,

zoals pijn in haar rug, of dat de televisie

het niet zo goed doet af en toe, maar een flinke

klap er op doet wonderen, echt waar..

Daar dacht ik allemaal aan toen ik de foto's van de 

doos kreeg en als ik nu weer eens in Wenen ben,

in dat appartementencomplex, ga ik toch eens goed

opletten of ik niet ergens een geheim deurtje kan vinden

van de flat waar alles is zoals het was of misschien

zie ik eens een vrouwtje met een hondje met een 

geruit dekje bij de Billa en dan zal ik denken; ah, 

dat is de mevrouw van de televisie en even naar haar

knikken en gruß Gott zeggen, want dat zeggen ze

nu eenmaal in Wenen...

Ik wens je een fijne dag

-X-

Gangetje

Soms, of misschien moet ik zeggen, gebeurt er niet zo

veel, de dagen zijn een beetje hetzelfde, met geen 

bijzondere hoogte-of dieptepunten, het leven gaat 

gewoon zijn gangetje en misschien is dat wel het

meest wenselijke scenario..

Ik drink koffie in de tuin, maak ommetjes door de regen,

doe boodschappen, nog steeds zo min mogelijk, de 

anderhalve meter regel lijkt al een tijd niet meer in zwang,

hier in Amsterdam en ik wordt er toch wat nerveus van..

(helemaal van die mensen die tsss, naar je sissen als je

een stukje opzij gaat of zelfs commentaar leveren, ik zeg

nooit iets terug, ze vinden maar wat ze vinden)

Voorts, veeg ik het huisje aan, ruim eens een laatje op,

verheug me op de dagelijkse filmpjes van Timo en ik

brei, zolang als het me lukt met mijn zere vinger.

Ja, die vinger, de conclusie is eigenlijk dat hij scheef is 

gegroeid door het letsel na de val, het is lastig te zeggen

wat er aan de hand was (:-) omdat het al zo'n tijd geleden

is, dus nu is het rekken, strekken en duwen (door de 

fysiotherapeut) in de hoop dat hij weer recht wordt..

Oh ja, ik loop ook veel te dralen, besluiteloos en ik doe

elke dag nog wat yoga en mindfullnes oefeningen.

Eigenlijk ben ik een beetje als het poppetje op de foto,

precies die blik en enigszins geamuseerd over mezelf

(maar zeker niet de hele tijd) 

Haha, ondanks dat er eigenlijk niet veel gebeurd,

is daar nog best veel over te zeggen.

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Weer wat je kunt horen

Elke dag kijk ik wel een paar keer per dag op sites over

het weer, verder kijk ik nooit zoveel op internet, ik weet

eigenlijk niet zo goed waar naar, ik kijk naar de 

voorspelling van de dag en die van de langere termijn.

Meestal op de Buienradar maar ook Windytv is erg leuk,

daar kan je van alles los aanklikken, zoals onweer ofzo.

Het meest hou ik van weer wat je kunt horen zoals wind,

regen (zeker als ik in bed lig) en van onweer na een warme

dag, oh het gerommel in de verte aan de hemel, heerlijk.

Deze foto's nam ik gisteravond vanuit mijn voordeur, ik heb

het geluk dat ik vanuit mijn raam een behoorlijk stuk lucht

kan zien, ik ben echt een naar buiten kijker :-)

Kijk die gezellige rol met gras, net het platteland..

De voorspelling van volgende week is dat het warm wordt

met een strakblauwe lucht, dat is het weer waar ik het minst

van alles zin in heb, het huisje, wat pal op de zon ligt veranderd

in een oven en vooral 's nachts, aaah die plak nachten..

Het altijd zo rustige straatje hier veranderd dan in een soort

van feestlocatie, met zwemmers, picknickers en van die groepjes

met zo'n geluidsbox bij zich (dat is geloof ik de nieuwe mode)

met harde muziek (nu ben ik definitief een oude zeur, haha)

Nee, geef mij maar een fijne herfststorm of een goed onweer,

(een uitzondering zou ik willen maken voor de sneeuw die

geruisloos neerdwarrelt) maar je doet er niets aan, aan het weer,

gelukkig maar en ik zal het maar nemen zoals het komt.

Dat is overigens voor veel dingen het beste :-)

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Breien

Ooh, heb je dat soms ook dat je wakker wordt en het

gevoel hebt dat je helemaal geen zin hebt in de dag die 

zich voor je uitstrekt, maar dan ook echt geen zin?

Ik weet wel dat als je bijvoorbeeld op Instagram kijkt dat

iedereen altijd Heel veel zin lijkt te hebben en vaak 

geheimzinnige boodschappen plaatsen met; wat ik nu toch

aan het doen ben, ik kan er helaas nog niets over zeggen..

En ik weet ook wel dat het helemaal niet zo gewenst is als

je zegt dat er niks spannends in het verschiet ligt of dat je 

even helemaal niet geniet van de dingen van de dag, dat je

alleen maar zin hebt om te gaan breien op de bank, maar ik 

zeg het toch, het kan toch niet zo zijn dat ik de enige ben?

De enige die soms gewoon helemaal nergens zin in heeft,

dat de gewoonheid van de dingen soms zwaar wegen, dat

de muren van het huisje wel eens op je afkomen, dat je 

maar een beetje aan het dralen bent en dat je nergens

toe komt al is er niet eens een echte reden, dat je wel wil

gaan stofzuigen maar de kamer ineens zo groot lijkt

(en dat wil at zeggen in mijn mini huisje :-)

Dat je er niet eens een antwoord op zou hebben als iemand

zou vragen; maar wat is er dan, je zou niet verder komen

dan; nou ja, gewoon..

Misschien ben ik wel de enige, dat zou best kunnen en dat 

is ook goed, want wat zou ik er aan kunnen doen en het 

zou bovendien betekenen dat iedereen blij is, altijd en

overal, dat is een prachtige gedachte, vindt je niet?

Ik wens je een fijne dag, 

ik hoop echt dat je er zin in hebt :-)

-X-

Wapperen

Daar op dat linker roze stoeltje zit ik elke ochtend even

mijn koffie te drinken, ik kijk dan naar de tuin, naar de twee

duiven die er altijd zitten en ik luister naar de vogels.

Stil is het nooit daar achter in de tuin want je hoort de auto's

van de ring in de verte, als je goed luistert hoor je de metro

langs suizen en er er is altijd wel iemand ergens aan het 

zagen of zoiets, maar het is een goede plek om te zitten.

Ik denk dan na over wat ik op mijn blog zal zetten, en ik 

hoop dat mij zomaar een goede begin zin zal invallen.

Soms gebeurt dat en soms ook niet, zoals vandaag, vandaag

kon ik niets verzinnen, misschien komt dat omdat ik straks

naar de tandarts moet omdat er een kroon uit mijn mond

viel, fijn tijdstip met al die maatregelen, maar aan de andere

kant is de tandarts sinds een week weer open, dus misschien

is het precies het juiste tijdstip..

Of misschien weet je het de ene keer beter dan de andere,

of heb je soms veel woorden en soms geen..

Zo gaan de dingen en in mijn mindful meditatie van gisteren

van Edel Maex, je kan ze hier vinden, moest je kijken naar 

wat opkwam en het dan bezien al interessant, wat het dan 

ook was, dus zo kijk ik ook maar naar mijn blogberichten.

Ik wapper gewoon een beetje mee met de wind en ik kijk

naar wat er op kwam, vandaag was het dit, interessant (haha)

Je kan verschillende geleide meditaties op de site gewoon

beluisteren maar je kan je ook inschrijven dan krijg je 

er drie per week in je inbox, echt heel fijn, je kan ze ook

doen onder dat je cursus deed, hoewel het dan wel een 

goed idee is om je een beetje in te lezen over het hoe en

waarom..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Val

Van de week ging ik even wat boodschappen doen,

soms moet dat gewoon even, hoewel ik er altijd een 

beetje tegen op zie, ik probeer wel altijd een rustige

route te kiezen, liefst met wat groen hier en daar.

Op de terugweg rommelde ik wat met mijn rugzak

en ik lette niet op waar ik liep en voordat ik het wist

struikelde ik over iets en viel eerst op mijn knieën en

daarna languit op de straat, dat gebeurde zo snel dat

ik geen idee had wat er nu precies gebeurde..

Er fietste een vrouw voorbij, terwijl ik viel en ze riep

achterom; hé, je moet wel uitkijken hè, ach jee dat 

was niet zo heel erg vriendelijk, althans dat vond ik.

Ik stond weer op en liep verder voorzover dat ging, ik 

was duizelig en misselijk en ik had het gevoel dat ik 

flauw zou vallen en ik zei tegen mezelf; ga zitten Ingrid.

Dus ik ging zitten op het gras naast de stoep, en iedereen

liep gewoon langs mij heen, dat heeft mij achteraf nog

misschien nog wel het meest geraakt.

Dat je zomaar onwel kan zijn op straat en mensen je 

 gewoon negeren, ik begrijp heel goed met de anderhalve

 meter regel dat je uit de buurt blijft maar je kan ook 

iets zeggen, toch, zoals de man met zijn zoontje die

wel vroegen of het wel goed ging, zo aardig..

(gelukkig zijn er nog aardige meevoelende mensen :-)

Hij ging een glas water halen en bleef bij me totdat P

mij op kwam halen, die had ik inmiddels gebeld.

De schade viel achteraf gelukkig mee, ik heb een 

gekneusde vinger, blauwe knieēn en ik ben inmiddels

wel bekomen van de schrik maar al met al vond ik 

het een ontluisterende ervaring.

De herinnering die ik vast ga houden is de vriendelijke

man die wel oog had voor een ander, de rest kieper ik

zo over boord omdat ik graag blijf geloven in goedheid.

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Zorgelijk

Mijn stemming is zo wiebelig als wat de laatste weken,

ik ben een echte Jantje huilt en Jantje lacht geworden,

als ik het altijd al niet een beetje was, maar nu lijkt 

het zich wat scherper af te tekenen allemaal.

Ik wapper maar een beetje in de wind, het ene moment

is de lucht inktzwart met donderwolken, het volgende is

hij dan toch weer redelijk blauw met wat lieve wolkjes.

Soms denk ik ik ga er iets over zeggen op mijn blog

dan denk ik weer nee, alleen maar gezellige berichten.

Soms zit ik kalm te handwerken, dan ben ik ineens weer

overvallen door alles wat op ons afkomt en loop ik

maar wat te ijsberen door het huisje, en zou ik 

er het liefst uit rennen (maar waar moet je heen :-)?

Soms lig ik tot diep in de nacht wakker maar evengoed

val ik meteen in slaap en slaap ik als een roosje.

Soms denk ik het komt nooit meer goed, andere

momenten ben ik hoopvol gestemd en denk ik dat 

het op de één of andere manier wel goed komt.

Dus eigenlijk klopt de quote op de tekening niet 

helemaal, hoewel ik het een prachtig mantra vind,

voor mij zou het moeten zijn; Al is de situatie zorgelijk

ik raak soms in paniek. (waar ik dan vervolgens weer 

niet van in paniek raak, ik laat het over me heen komen

omdat ik weet dat het ook altijd weer over gaat :-)

Ik wens je een goed weekend

-X-

Staren

Nu dacht ik eigenlijk dat ik nooit zo uithuizig was,

voor deze hele crisis, maar nu ik min of meer verplicht 

ben om binnen te blijven realiseer ik me dat ik veel vaker

de deur uit was dan ik dacht, waarschijnlijk dacht ik er 

niet over na, het was iets wat gewoon was..

Nu voel ik me vaak opgesloten in het huisje en met dit

mooie weer al helemaal, ik plan mijn wandelingen 

zorgvuldig, het is hier op de dijk nu vaak heel erg 

druk, dat was het hiervoor eigenlijk niet.

Een parade van hardlopers, fietsers, wandelaars,

gezinnen en mensen die gaan picknicken aan 

het water passeren mijn raam.

Ik zat zondag even op het bankje voor mijn huis, 

maar helaas begrijpt lang niet iedereen het concept van

afstand houden, of wil het niet begrijpen en soms liep

iemand rakelings langs mij heen op het smalle stoepje.

Elke keer sprong ik op om uit te wijken en na een 

kwartiertje gaf ik het op, buiten in het zonnetje

zitten is fijn, maar niet op deze manier..

Dus nu zit ik vaak aan het tafeltje voor het raam

waar ik naar buiten kan kijken, als ik geluk heb staat er

geen auto voor het raam of vaart er kalm een schip

door het kanaal en ik kan het niet helpen maar soms

denk ik dan; neem me me mee, gewoon ergens

anders heen dan hier, waar dan ook..

Ik wens je een goede dag, hou vol!

-X-

Licht

Mocht je mij volgen op instagram dan zag je deze

tekening die ik maakte vast al voorbijkomen, dat is

een beetje dubbelop maar ik vind het zo'n mooie tekst,

dat ik hem hier toch ook nog maar plaats.

Dat het donker is, ondanks de strak blauwe lucht en de

uitbundige zonneschijn, dat is duidelijk, er lijkt geen

einde te komen aan de reeks van berichten, de één nog 

verontrustender dan de andere..

Als tegenbeweging is er gelukkig ook een stroom van

vriendelijkheid op gang gekomen, mensen proberen

elkaar te helpen waar kan, zingen samen op balkons,

en zetten bemoedigende berichten op de social media.

Dat neemt niet weg dat de zwaarte van deze donkere

tijden constant voelbaar is, daarom vind ik dit ook

zo'n troostrijke tekst, het is een natuurwet dat het 

na de duisternis altijd weer licht zal worden...

Dus we schuilen in onze huizen en we wachten..

Alle goeds voor jou

-X-

Wandelen

Deze schoenen zag ik in een etalage in Wenen, in de 

dagen dat je nog gewoon rond kon wandelen met enkel

de zorg of je niet zou verdwalen, dat leek toen heel 

gewoon, en niemand had kunnen bedenken dat

 het ooit heel anders zou zijn, dat je schichtig over 

straat zou gaan en een ieder zou ontwijken..

Ooh, ik wou dat ik die prachtige schoenen gekocht had 

en dat ik zomaar overal naar toe zou kunnen lopen.

Ik zou als eerste natuurlijk naar mijn kleinzoon Timo

gaan, en samen met hem spelen in het gras, daarna zou 

ik even naar het atelier van mijn zoon wandelen om 

samen een kopje koffie te drinken en zeggen; 

wat ben ik blij om hier te zijn..

Ik zou even naar mijn zus wandelen die alleen in

Spanje zit en samen over het strand lopen, mijn

schoenen in het zand leggen en met onze blote 

voeten in de zee lopen, net als toen we klein waren..

Ja, ik zou wandelen, door de bossen, de duinen, langs

de plekken van mijn jeugd, door een lange brede straat

in Wenen waar ik deze bijzondere schoenen zou zie staan

in een etalage, naar binnen gaan, ze aantrekken en op 

pad gaan, onderweg zou ik genieten van het klikken

van de hakken op de weg en de vrijheid, oh de vrijheid

om te gaan waar je voeten je brengen..

Ik wens je een goede dag, hou vol!

-X-

Spic en span

Eigenlijk wilde ik vandaag een lesje vlinders vouwen

posten, waar ik gisteren de foto's nog voor moest 

bewerken maar het kwam er niet van..

Nadat ik gisternacht helemaal niet in slaap kon komen,

mijn stemming zwiept heen en weer van paniek naar

weer soort van kalm, stond mijn hoofd niet naar vlinders.

In plaats daarvan ben ik de hele woonkamer gaan 

omgooien, ik wordt altijd kalm van dingen sorteren en 

schoonmaken, haha er is een opruimcoach aan mij

verloren gegaan denk ik zomaar :-)

Dus ik haalde alles uit de kasten, schoof het meubilair,

dat is overigens niet zoveel, aan de kant, sopte alle 

hoekjes waar stof van jaren lag, sorteerde mandjes etc.

Uiteindelijk stond alles naar mijn zin en ruimde ik de 

kasten weer in, ondertussen heb ik alles gesorteerd,

dingen weggedaan en zitten twijfelen met het 

onvermijdelijke bergje spullen waarvan je niet weet

wat je er mee moet, ken je dat?

Enfin, de hele kamer is nu om door een ringetje te

halen, zo'n leuke uitdrukking of spic en span, ook

al zo'n fijne, je ziet dat ik besloten heb om gewoon

door te babbelen met dank aan alle bemoedigende 

woorden van jullie, dank daar voor.

Ik heb nog geen foto's van mijn gereorganiseerde 

kamer, ik zal zien wat ik kan doen, dus koos ik

voor een plaatje van mijn gebreide huisjes, 

de bergen die we allemaal aan beklimmen zijn

en de blaadjes als symbool dat het weer lente zal 

zijn en we allemaal weer naar buiten 

kunnen huppelen ;-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Storm

Nu heb ik in al die jaren dat ik blogberichten schrijf, 

al bijna 10 jaar, niet te geloven, toch, eigenlijk nooit

geschreven over grote thema's als politiek en wat er 

zoal gebeurt in de wereld, ik heb wel over veel dingen

een mening, natuurlijk, maar ik vind dit niet de

plaats om die hier de wereld in te gooien.

Het voegt niets toe, denk ik, een ieder kan zijn mening

zelf vormen zonder dat ik daar iets over zeg, in een

gesprek vind ik dat wat anders omdat je dan direct 

op elkaar kunt reageren, en woorden kunnen als ze 

getypt staan ook verkeerd gelezen worden. 

Zelf heb ik helaas de ervaring dat een jarenlange 

vriendschap met een paar app berichten die van beide

zijden niet verkeerd bedoeld waren, maar wel zo werden

gelezen, om zeep is geholpen en sindsdien ben ik nog 

voorzichtiger met mijn woorden, het is belangrijk om

 ze zorgvuldig te kiezen zonder iemand te kwetsen..

Voordat ik aan dit bericht begon dacht ik ik ga eens iets

zeggen over de situatie die ontstaan is door het virus,

maar gaandeweg het typen van dit bericht, wordt het

mij duidelijk dat ik er, in zijn algemeenheid, weinig

toe te voegen heb aan de storm van berichten..

Wel kan ik iets zeggen over mijn persoonlijke gedachten

en gevoel, wat heen en weer springt van een lichte paniek

naar ach nu ja we moeten het maar nemen zoals het komt,

en dat wappert dan zo de hele dag heen en weer..

Ook heb ik wat extra boodschappen gedaan, ik heb normaal

maar voorraad voor een dag of wat maar ik moet de neiging

bedwingen om niet alle tasjes vol te laden, ik probeer

uit alle macht een soort van kalmte te behouden.

Dat lukt soms wel en soms niet, ik vind het voornamelijk

akelig dat een deel van mijn familie zo ver uit elkaar woont,

mijn zoon, vriendin en mijn kleinzoon in Wenen en mijn zus

woont in Barcelona, liever zou ik nu iedereen bij elkaar hebben.

Enfin, het zijn bijzondere tijden en we kunnen alleen maar 

afwachten (en natuurlijk alle richtlijnen die worden 

aangegeven volgen) in de tussentijd ben ik voornamelijk

thuis, wandel ik mijn dagelijkse ommetje en handwerk ik.

Niets zo geruststellend en kalmerend als een eindeloos

handwerkproject, de ene steek na de andere, na een rij

de volgende, en nog eentje..

Ik wens je een goed weekend en ik hoop dat je een 

plek kunt vinden in de luwte van deze deze storm.

-X-

Wind

Nu maakte ik vanochtend een vergissing, ik keek eerst

even op Twitter in plaats van rustig koffie te drinken

en naar de uitbundig zingende vogels in de tuin te luisteren.

(ze zingen zo vrolijk dat de lente wel in de lucht moet zitten)

Maar nee, in plaats van even rustig op te starten, lees ik 

berichten op Twitter, daar knap ik in het algemeen al niet 

van op, maar nu raakte ik bevangen door een soort

moedeloze paniek bij het lezen van al die berichten.

En in plaats van het weg te klikken las ik door, over 

het virus en noch veel meer ellende, och hemel..

Ondanks het feit dat de zon eindelijk schijnt kreeg ik het

gevoel van een soort van onzichtbaar naderend onheil.

Toen ik me er eindelijk van los kon maken, dronk ik

mijn koffie op in de tuin, en ik probeerde uit alle macht

een goede begin zin te verzinnen voor een blogbericht.

Dat lukte natuurlijk helemaal niet, dus ik dacht, ik 

schrijf gewoon wat me bezig houd, natuurlijk zonder

de bedoeling je ook de zenuwen te bezorgen, haha.

Vervolgens dacht ik 'kan je er iets aan doen?' dat helpt

vaak wel, eeh ja, ik hoef niet op dat soort sites te kijken

en al helemaal niet voordat ik naar bed ga of vroeg in 

de ochtend als ik nog een blogbericht moet schrijven..

(als er echt iets is wat ik moet weten komt het toch wel 

tot mij op de één of andere manier..)

En zodra ik hier op publiceren klik, zet ik opnieuw 

koffie, ga ik naar de vogels luisteren en stel ik me voor

dat mijn gedachten met de wind mee mijn hoofd uit

waaien, zo ver mogelijk weg..

Ik ben overigens wel benieuwd hoe jij omgaat met 

al het nieuws waar we dagelijks mee geconfronteerd

worden, want ook al ben je een nieuwsmijder zoals ik,

je kan er gewoon niet omheen, of wel?

Ik wens je een fijne dag

-X-