De bellenblaasman.

Op één van de prachtige pleintjes van Lucca, stond elke

dag een bellenblaasman, hij had enkel een emmer zeepsop

en wat materiaal om de bellen te maken bij zich.

Dat waren stokjes met draad die hij dan door het sop haalde

en dan in de lucht bewoog, er kwamen dan honderden

bellen uit die over het plein zweefden..

Op hetzelfde plein zat vaak een man klarinet te spelen, 

melancholische liedjes, dit samen met de bellen was zo

wonderlijk dat mensen bleven staan, kinderen achter de

bellen aanrenden en wij gingen zitten om te kijken.

Het was een bijna magisch gebeuren, de bellenblaasman

die compleet mindful, glimlachend, opging in het maken

van de bellen, de klarinetspeler die vol overgave speelde 

en de bellen die, het leek wel op de maat van de muziek,

rondzweefden en weer verdwenen.

Terwijl ik daar zo zat overwoog ik even om mij aan te

sluiten bij de bellenblaasman, misschien als assistente,

om, in een zwierende jurk, glimlachend, rond te gaan

met de pet om wat geld op te halen, waar we dan van

zouden kunnen leven, rondtrekkend van plein naar plein..

Maar deze gedachte spatte natuurlijk, net als alle 

zeepbellen uiteen, maar ik zal nog vaak even mijmeren

over dat moment daar op het pleintje in Lucca..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Fietsjes

Tijdens onze eerste wandeling door het stadje was het

eerst wat me opviel, de geweldige fietsjes, echt zo leuk,

kleine fietsjes met een mandje voorop en in allerlei

kleuren, van geel tot roze, van blauw tot groen.

Ik maakte niet zoveel foto's maar ik heb er zeker

twintig genomen van verschillende fietsen, haha.

Bij het appartement wat wij huurden hoorden ook 

twee fietsen, maar niet zulke mooie, het waren twee

soort kinder mountainbikes, maar we hebben er de

hele week met veel plezier op gereden.

Lucca is bij uitstek geschikt om te fietsen, het is plat,

dat vond ik heel fijn, het heeft een rondom een

stadsmuur met een brede laan er op, omzoomd door 

bomen waardoor je nooit kwijt kunt fietsen, je gaat

in geval van een 'beetje verdwaald' gewoon de muur op..

En iedereen, echt iedereen rijdt op deze wonderschone 

fietsjes, zo zagen we; een heer op leeftijd met zwartgeverfd

haar, (oh dat haar :-) in een wit pak, wat uit de jaren 70

leek te komen met een zwart overhemd eronder op

een roze fiets, een oude man met een paars met roze

trainingspak op een blauw fietsje rijden.

Een oude dame met een flapperende blauwe regenjas,

met een rode muts op en een enorme witte zonnebril,

op zo'n fietsje, kwetterend aan de telefoon, misschien

had ze het over de boodschappen maar evengoed besprak

ze met iemand de schilderkunst in de 15de eeuw, geen 

idee, ze sprak Italiaans (luid en duidelijk)

We zagen, geblondeerde dames met jurken in tijgerprint

en naaldhakkken fietsen, mensen met bloemen, hondjes,

boodschappen in het mandje voor op..

Kinderen met schooltassen, mannen in pak met aktetassen,

kortom, iedereen rijdt (in mijn beleving ;-) op zo'n fietsje.

Natuurlijk overwoog ik even of ik op de één of andere

manier zo'n fietsje mee zou kunnen nemen, in onderdelen

in de koffer ofzo maar dat gaat natuurlijk niet.

Of zoals iemand op Instagram opperde toen ik een foto

van een fiets plaatste, koop er eentje en fiets er gewoon

op naar huis, wel haha, dat zou nog eens een mooie 

tocht worden met mijn koffer in het mandje over de

Alpen heen, het beeld is prachtig maar ik denk niet

dat ik het zou halen en dat ik met mijn prachtige roze 

fiets zou stranden op een bergtop.. 

Nee, ik rijdt nu weer gewoon op mijn grote oude 

boodschappenfiets, maar in gedachten is het zo'n

geweldig klein, vrolijk gekeurd Italiaans fietsje..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Nieuwe schoenen

Eigenlijk hou ik helemaal niet van nieuwe schoenen, 

ik heb het liefst oude waar ik aan gewend ben en die 

gewoon lekker lopen en ik koop ook bijna nooit nieuwe.

Mijn laatste paar winterlaarzen kocht ik een jaar of 7

geleden, van het zelfde merk (Fred de la Bretoniere)

ze zijn nog best goed, maar toen ik deze zag, in de

aanbieding, heb ik ze spontaan toch gekocht.

Het grappige is, dat ik dit model laarsjes van 

dezelfde ontwerper, jaren geleden ook al eens kocht, 

toen ik een student was en ook in Amsterdam woonde,

het is een model uit de jaren 70.

De eerste keer dat ik de laarzen zag in de etalage van

de winkel wilde ik ze heel graag hebben, ze waren 

turquoise, stel je voor, turquoise laarzen, nou dat 

vond ik nog eens wat :-) 

Ik spaarde er maanden lang voor, elke keer een paar

gulden (die had je toen nog) in een blikje, net zo lang 

tot dat ik ze kon kopen, oh, wat een plezier had ik 

van die laarzen, ik droeg ze een jaar of 10.

Dus toen ik, bij toeval, ik zocht helemaal geen laarzen,

deze zag werd ik er meteen blij van, ze staan nog steeds

keurig in de doos te wachten tot ik ze ga dragen,

want eigenlijk hou ik helemaal niet van nieuwe schoenen.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Vliegengorijn

Laatst belde ik even met Fem, een vriendin uit Zeeland,

waar ik regelmatig mee bel, vaak over de dagelijkse ellende,

haha, maar ook over kleine grappige dingen, gewoon 

als tegenwicht van alle ingewikkelde zaken die er spelen.

Die zal ik jullie besparen, mijn blog zou één groot huil-

verhaal worden als ik hier alles uit zou spinnen..

Zo hadden wij het even over vliegen, je weet wel van die 

vieze dikke zwarte zoemende exemplaren, die er nu te 

over zijn, mij best hoor, maar binnen vind ik ze vreselijk.

Dus ik hing laatst een vliegengordijn op bij de achterdeur,

zo'n fijne ouderwetse die mee wiegt in de wind.

Maar de vliegen weten hun weg naar binnen nog steeds 

te vinden, ze zijn nauwelijks te vangen dus ik probeer ze

altijd richting het halletje te sturen, dan doe ik de voordeur 

open en laat ze wegvliegen, niet dat ik een boedhist ben,

ik sla wel eens een mug dood maar als het niet nodig is..

Volgens mij denkt de vlieg dan, dank je wel en vliegt

weer richting het vliegengordijn, misschien staat er

ergens een bordje; vliegen die kant op en maken ze er

een wedstrijdje van om tussen de slierten of er onder

door te vliegen, de ene na de andere..

Misschien moet ik een hordeur overwegen maar het staat

zo gezellig dat wapperende gordijn..

Over dat soort dingen praat ik met Fem, naast alle

gewichtige zaken en als je zo iemand gevonden hebt

kan je wel zeggen dat je een geluksvogel bent

(of moet ik nu zeggen een geluksvlieg;-)?

Ik wens je een fijne dag

-X-

Maar waarom dan?

In de huisraad van mijn moeder vond ik deze pot,

het was een van de weinige dingen die ik graag 

wilde hebben en ik mocht hem meenemen.

Op zich heeft het geen enkele waarde maar ik kan me

nog zo goed herinneren dat ik als klein kind nogal

gefascineerd was door de afbeeldingen er op.

Ik keek er graag naar en had altijd vele vragen

bij de afbeeldingen, ik denk dat ik echt zo'n

"maar waarom dan kind" was..

Aan de ene kant van de pot het jongetje met de gans,

waarom loopt hij op zijn blote voeten, terwijl hij wel

schoenen heeft, doet dat niet zeer aan zijn voeten.

Kijkt hij daarom zo benauwd of is hij een beetje bang

voor de gans en zijn er ganzen zo groot als kinderen.

Dat probeerde ik me voor te stellen en dat leek me

angstaanjagend groot, dus ik begreep wel dat het 

jongetje een beetje bang was.

De andere kant van de pot laat een hele familie zien 

die pannenkoeken aan het eten zijn, dat is op zich 

heerlijk en gezellig maar waarom kijken ze 

allemaal zo boos en verongelijkt?

Zijn de pannenkoeken aangebrand, is het jongetje

boos omdat hij op de levensgrote gans moest passen,

en het meisje, wat is er met het meisje?

Had ze meegewild naar de gans, heeft ze haar 

pannenkoek op de grond laten vallen, kreeg ze

daarom een uitbrander en zit ze nu sip te zijn?

En oh, de gekwelde blik van de moeder, is ze moe

van alles, of had ze graag een nieuwe schort gewild

maar moet ze wachten tot ze jarig is, ohoh.

Dat soort dingen vroeg ik me af als ik naar de pot

keek, het meest vrolijke van alles leek mij de kat,

die zat te wachten op zijn stukje spek.

En ik wist van onze eigen kat als hij te eten 

had gehad hij altijd tevreden ging liggen knorren, 

dus dat was het waarschijnlijk..

Eigenlijk heb ik nog steeds dezelfde vragen als zo

vele jaren geleden toen ik als klein meisje 

naar de ietwat wonderlijke plaatjes keek.

De pot staat nu hier op de kast en ik kan het niet 

helpen maar regelmatig laat ik mijn gedachten 

er over gaan en denk; maar waarom dan, haha.

Mocht je toevallig een antwoord hebben op één van

mijn vragen, voel je vrij om een antwoord te geven,

niet dat het van enig belang is, dit allemaal, maar soms

is het gewoon fijn om over triviale zaken na te denken.

Ik wens je een fijne dag

-X-

De wind mee..

Gisteren moest ik in de stad zijn, ik woon

in de stad maar toch denk ik altijd aan de stad als

ik het centrum bedoel en het IJ over moet met de pont.

Ik ging daar naar Hannah die mijn rug enzo masseert,

heel fijn en daarna was ik zo ontspannen dat ik wel zin 

had om wat rond te fietsen en, het was prachtig weer.

Ik ging even op een bankje zitten en maakte deze foto's,

er ging een vrouw naast mij zitten en zei; what a lovely

city and where are you from (ze dacht dat ik een toerist 

was, dat ben ik natuurlijk ook een beetje, haha)

Dus ik vertelde haar dat ik hier woon, zij kwam uit

Israël, reisde alleen en was hier om musea te bezoeken

en historische plekken die van betekenis waren

voor haar familie te bekijken.

(op de eerste foto lijken de huizen links helemaal scheef

te staan, hier zie je dat het in het echt wel meevalt :-)

Er ontspon zich een aangenaam gesprek tussen de vrouw

en mij, over van alles en nog wat, over reizen, hoe het

is om in een land te wonen in zo'n onrustige regio als de hare,

over je ergens thuis voelen en of ze wel of niet met een

rondvaartboot door de grachten zou gaan, ik zei; doen :-)

Na een uurtje namen wij allerhartelijkst afscheid en zij

wenste mij de wind in de rug in mijn leven..

Dat vond ik hartverwarmend, mooi ook en meer dan 

tevreden fietste ik naar huis met de wind in mijn rug..

Ik wens je een mooie dag, met misschien wel een

onverwachte ontmoeting met een aardige onbekende.

-X-

Vriendelijk

Nu had ik eigenlijk gisteren een bericht willen schrijven

maar ik was zo laat uit mijn bed (voor mijn doen) dat

ik besloot er een vrije dag van te maken.

Als je thuis werkt kan en bovendien je kantoor (haha,

lees tafeltje) in de woonkamer is heb je eigenlijk nooit

vrij, of altijd het is maar hoe je het bekijkt, dus

tegenwoordig noem ik af en toe een dag een vrije dag.

De dagen ervoor waren nogal gevuld, eerst was het 

natuurlijk koningsdag en in het weekend ging ik een

dag naar mijn moeder wat ik altijd nogal vermoeiend 

vind (naast alle andere dingen die ik ervaar op zo'n dag)

De foto's bij dit bericht hebben toevallig met beide te 

maken, soms vallen de dingen mooi samen :-)

Het bord vond ik op koningsdag ergens in de Jordaan,

het was samen met een tas het enige wat ik mee naar 

huis nam, er waren zoveel spullen te koop dat

 ik er eigenlijk niets meer van wilde hebben..

Enfin, het bord..dat zag ik liggen en ik pakte het, de 

allervriendelijkste mevrouw vroeg of ik het mooi vond

en ik vertelde haar dat mijn moeder er een servies van heeft

en dat dat vroeger bij speciale gelegenheden gebruikt werd.

We kletsten nog even en op een gegeven moment zei de 

vrouw, dank je wel voor het leuke gesprek en ik 

geef je het bord cadeau, aah dat was echt heel lief.

Dat doet mij goed zoveel vriendelijkheid.

Ik wens je een fijne dag, hier regent het dat het giet.

Dus mocht je erop uitgaan; neem een paraplu mee :-)

-X-

Thijm

Behalve wat gewone planten heb ik altijd wel wat kruiden

in huis staan, meestal in de keuken om wat van te knippen

voor in het eten maar ook een pot thijm in de kamer.

Daar haal ik dan even mijn hand doorheen en ruik er aan,

net als mooie woorden kunnen geuren je ook 

terugbrengen naar een fijn moment.

Als ik die thijm dan zo ruik denk ik altijd even terug, al is het

 maar in een flits naar een vakantie in het zuiden van Turkije.

Daar reden wij met een huurauto rond door de bergen, over

lege stoffige wegen, het was heel erg warm en we kwamen

niet veel meer tegen dan wat bijenvolken die in prachtige 

blauwe kisten woonden en af en toe iemand met een

ezel, waar ik dan altijd naar zwaaide.

Op een gegeven moment reden wij door een klein

dorpje met een paar huizen, het leek verlaten op een terras 

na, waar een grote familie in de schaduw van een paar

bomen zat te eten, het was een vrolijk luidruchtig gezelschap.

Het was ons niet helemaal duidelijk of het een uitspanning 

maar een oude vrouw wenkte ons en gebaarde dat we plaats 

moesten nemen aan een wiebelig tafeltje iets verder op.

Het was duidelijk dat de oude vrouw, prachtig gekleed in

een gebloemde jurk met dito schort en hoofddoek, de scepter

zwaaide over het hele gebeuren.

Er was geen kaart maar we kregen heerlijk te eten en elke 

keer dat de vrouw iets kwam brengen, streek ze even met

haar hand door de grote pot met thijm op ons tafeltje,

vervolgens rook ze dan tevreden lachend aan haar hand.

Dat was zo'n prachtig gezicht dat ik sindsdien altijd

wel ergens een pot met kruiden heb staan en hetzelfde doe,

en even, heel even ben ik dan weer daar, in dat kleine

dorp, ver weg van hier.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Hoera-vlaggen

En nee hoor, ik ben niet jarig, dat was ik in Wenen,

waar ik overigens wel deze prachtige houten vlaggetjes

fotografeerde die mijn zoon Daan maakte.

Het was een idee van hem en zijn vriendin Julia, ze 

bedachten het toen ze een keer in de trein vanuit Amsterdam

naar Wenen zaten, samen met nog wat andere dingen 

maar die zijn wat lastiger in productie te nemen.

Het probleem met dingen die je zelf maakt is natuurlijk

altijd de tijd en het werk dat je er in steekt en 

wat je er dan uiteindelijk voor kunt vragen,
over het algemeen levert het weinig op.

Als proef maakte Daan deze vlaggen lijnen van hout,

zaagde ze, schuurde de zijkanten rond, beitste ze in 

de kleuren die ik mooi vond en lakte ze af.

In Wenen fotografeerde we ze samen bij hem in de 

woonkamer, oh zij wonen in zo'n prachtig appartement,

met hoge kamers en zie je die vloer, echt geweldig.

(mijn hele huis past in hun woonkamer, haha)

Toen ik naar huis ging nam ik alle vlaggetjes mee,

ik heb mijn koffer wel drie keer opnieuw moeten 

inpakken voordat het er allemaal in kon.

Thuis bewerkte ik de foto's en reeg alle lijnen aan 

elkaar, als je al die uren die er in zitten zou optellen..

Maar ik ben er blij mee, met deze fijne samenwerking

en ook al verkopen we nooit een vlaggenlijn dan nog 

was het allemaal zeer de moeite waard.

Soms vind ik het zo jammer dat hij zo ver weg woont,

dat we niet vaker dit soort leuke projecten samen kunnen doen.

Enfin, volgende week staan ze in de webshop, zoals

je wel begrijpt zijn ze niet goedkoop, maar wel

bijzonder en duurzaam, ze gaan jaren mee.

Zelf hou ik ook een vlaggenlijntje, die hang ik hier op

in de kamer, gewoon als een Hoera voor de fijne dingen.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Schaatsen

Terwijl buiten de wolken binnendrijven, die wat sneeuw

mee zullen brengen dacht ik na over een blogbericht,

dat vraagt soms wat denkwerk ook al lijkt het misschien of ik

 zo alles uit mijn mouw schudt, soms is dat zo, soms niet..

Dus ik dacht even aan sneeuw, soms helpt het om zomaar 

even een woord tegen jezelf te zeggen en te zien wat er naar

boven komt..niets..ik keek even op een nieuws site en ja

natuurlijk de Olympische winterspelen..

Ik verheug mij bijzonder op het schaatsen ondanks het feit

dat alles vroeg in de ochtend wordt uitgezonden, het voelt

een beetje gek om in de ochtend tv te kijken, in 

mijn geval een labtop want ik heb geen televisie.

(mijn dagen verlopen volgens een soort van vast patroon

en ik zal mijn dagelijkse ritme even om moeten gooien :-)

Ik dacht ook meteen aan mijn moeder, die vroeger met de 

gordijnen half dicht tegen de zon met een kladblok op

schoot om de tussentijden op te schrijven altijd naar het

schaatsen keek, sindsdien heb ik het ook altijd gevolgd.

Niet met een kladblok maar het geeft mij wel hetzelfde 

knusse gevoel als toen, alsof er niets belangrijkers is

dan rondjes rijden en de allersnelste zijn, heerlijk..

Daar verheug ik mij op, op die kleine gezellige wereld,

en als het dan ook nog gaat sneeuwen, beter kan niet..

Ga jij het volgen of zal het je allemaal wat?

Ik wens je hoe dan ook een fijn weekend

-X-

Vleugje

Vandaag is een warmterecord voorspeld, het kan wel

15 graden worden, buiten is het grijs en het regent

een beetje, maar het is wel al 11 graden (ik kijk

elke ochtend even op de buitenthermometer) 

Vorige week rook ik het ook al, een vleugje lente, ik kan 

het niet precies beschrijven maar het ruikt zacht (kan dat?)

een beetje kruidig en je voelt dat het er iets fijns aan komt.

Nu is de belofte van dingen die komen gaan, de verwachting

van hoe het zou kunnen zijn, vaak bijna fijner dan als het

echt zo is, want dan is het gewoon zo..

Zo zijn er vele dingen waarvan het idee, de belofte misschien

prettiger is, als je bijvoorbeeld een mooi ingepakt cadeautje

krijgt en dan precies het moment voordat je het uitpakt..

(daarna heb je gewoon een dingetje erbij)

Het idee van op vakantie zijn, ver weg van alles

(maar je neemt jezelf met alles er bij gewoon mee)

En de belofte van een patatje eten vind ik ook altijd

fijner dan het patatje zelf en al helemaal als je het op hebt..

(dat is misschien wat minder poëtisch, haha)

Ik zeg natuurlijk niet dat dat allemaal geen fijne

dingen zijn als het zover is, maar de belofte ervan..

Dus vandaag hoop ik, ondanks het regenachtige weer

even een vleugje van de lente te ruiken en mij te

verheugen op wat er zou kunnen zijn..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Verhaaltjes

Weet je wat nu zo grappig is aan de hele kaarten actie

voor mijn moeder, hier op mijn blog, dat zij niet eens 

weet wat een blog is, zij kijkt nooit op een computer,

er ligt daar wel een tablet maar ze weet niet hoe die aan moet.

Ik heb het wel eens geprobeerd uit te leggen wat een blog is,

zoiets als regelmatig een klein verhaaltje vertellen

(inmiddels ruim 2300 verhaaltjes, kan je dat geloven?)

en daar wat foto's bij zetten, die verhalen staan dan allemaal

bij elkaar en mensen kunnen dat lezen als ze dat willen

en misschien er iets bij schrijven, zoiets :-)

Ik snap het beste dat ze dat niet weet, voordat ik aan deze

blog begon, had ik ook geen idee..

En aaah de kaarten, ik kreeg echt een hele stapel, zo lief,

allemaal met zorg en aandacht uitgekozen, soms zelfs

een aardigheidje erbij, op de één de vriendelijke groetjes,

op de andere kaart een heel verhaal, echt heel ontroerend..

Ik heb al heel wat tijd kaarten zitten schrijven, eerst een

stapeltje met mijn vulpen, om ze de bedankjes extra zwierig

te maken, maar het bleek dat ze allemaal gingen vlekken.

Niet erg, want ik heb een heleboel kaarten met mijn logo

op zijn kop, dus ik deed het gewoon opnieuw.

Ik kan van alles maar het beste ben ik toch wel in het

verzinnen van dingen die heel veel tijd kosten, haha.

Maar ik doe het met liefde en volgende week zal ik alle

kaarten naar mijn moeder brengen en haar vragen elke dag

een kaartje uit de mand te kiezen en te lezen, op die manier,

heeft ze heel lang elke dag een berichtje.

Eigenlijk is dat net zoiets als een blog, elke keer een ander

verhaaltje, misschien moet ik mijn laptop eens meenemen

en haar laten zien waar ik nu al jaren mee bezig ben..

Nogmaals hartelijk bedankt voor alle post, ontelbaar veel

karmapunten zijn inmiddels gegeven ;-)

Ik wens je een hele fijne dag

-X-

Tafeltje

Toen ik een jaar of 21 was, vond ik dit oude schooltafeltje,

in een kringloopwinkel, hoewel het toen nog niet zo heette,

dat begrip bestond toen nog niet eens, het werd gewoon

een tweedehands- of rommelwinkel genoemd.

Het was veel te laag voor mij om aan te zitten, maar ik wilde 

het echt graag hebben want het is van een bijzondere charme..

Ik had er geen bestemming voor maar

zette het gewoon voor de sier in huis

 (prachtige uitdrukking;voor de sier, overigens) 

Later werd het het tafeltje van mijn zoon Daan, hij 

vulde de ruimte onder de klep, die open kan, met lego,

tekenspullen en autootjes en zat er vaak aan te spelen.

Dit is eigenlijk een oude foto van het tafeltje, ik nam hem

ooit in Driewegen, maar het tafeltje staat hier nog steeds

in de kamer, want het is een van de weinige meubeltjes

die ik, samen met mijn witte kast, altijd mee verhuisd heb.

En dat is zeker een keer of 20 geweest, sinds ik het kocht,

ik hoop dat het nu nog een keertje zal verhuizen, namelijk

naar Wenen waar Daan woont, het is echt zijn 

tafeltje geworden, maar tot die tijd zal ik het koesteren,

het oude tafeltje wat ik ooit kocht in een rommelwinkeltje..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Spullen

Ooit woonde ik een huis met zoveel kamers, dat ik me

het nu nauwelijks meer kan voorstellen en al die kamers 

waren gevuld met spullen, heel veel spullen..

In aanvang niet, want ik kwam uit een klein huisje, maar

gaandeweg kwam er steeds meer bij, het meeste van de

rommelmarkt en kringloopwinkel, die ik vaak bezocht.

Voor mijn gevoel was het in de tijd dat je de spullen zo 

ongeveer op kon rapen en alles nog heel goedkoop was,

het was voor de tijd dat kringlopen iets heel hips was..

Toen ik daar wegging, nam ik maar een klein gedeelte mee,

wat ik vervolgens allemaal verkocht op de markt en 

de winkeltjes voor een dag, de laatste dozen zijn nog niet

zo lang geleden weggegaan, tot mijn grote opluchting..

Want, ik weet niet hoe het komt, ik heb het 

wel gezien met de spullen, sterker nog ik heb er

zelfs een beetje afkeer van gekregen..

Begrijp me goed, ik vind naar een rommelmarkt gaan

nog steeds bijna het leukste uitje wat er is, maar het gaat

mij om het vinden van de spullen, ik hoef ze niet te hebben..

(dan zet je het thuis neer en doe je er niets meer mee)

Wel koop ik dingen die je kunt gebruiken, zoals wol

of mooi papier en af en toe wat kleren..

Op koningsdag vond ik dit doosje op straat, tussen de

bergen met spullen die achtergelaten waren, dat vind ik 

echt geweldig, alsof ik een ware schat heb gevonden..

Het lijkt me leuk om weer eens een 1 euro cadeautje

te gaan zoeken in de kringloop vandaag, wat ik hier dan

weg zal geven, kan ik gaan zoeken, iets vinden en hoef

ik het niet te houden haha, hoewel ik me wel afvraag

of mensen daar nog warm voor lopen.

Er worden zulke dure mooie cadeau's weggegeven via

blogs en Instagram (als er Musthave bij staat wil

ik het meteen niet meer hebben, haha)..

Dus als je in bent voor een mini-waardeloos-maar met 

plezier gevonden-cadeautje, laat dan een reactie achter,

ik zal het op woensdag weggeven..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Queen

Ik wens je een hele fijne Koningsdag, dikke jas aan,

kroontje op, oranje das om en op naar de rommelmarkt 

op je met bloemen, versierde fiets ;-)

-X-

Dingetjes

Het allerleukste bij de kringloop of op een rommelmarkt

vind ik de bakken met ongesorteerde kleine dingetjes.

Nu zijn de meeste kringloopwinkels soort van warenhuizen

geworden waarbij alles op soort en kleur is neergelegd.

dat vind ik echt heel jammer, het maakt het schatzoeken

en het toevallig iets vinden veel minder leuk..

Dus ik heb thuis een oude broodtrommel, vol met allerlei

kleine nutteloze dingen, zodat ik daar wat ik kan rommelen..

(rommelen in de trommel:-)

Er zit van alles in, allemaal nutteloos, maar wel 

gewoon leuk, sommige dingen heb ik al jaren,

dan heb je nog de kleine dingetjes die bloglezers 

opstuurden, zomaar, echt zo attent en lief..

En af en toe vind ik zelf nog wel eens wat, wat

perfect in mijn oude broodtrommel-schatkist past..

Mocht je het leuk vinden om een klein pakje met 

wat nutteloze -maar oh zo leuke- dingetjes te ontvangen

laat dan een reactie achter.

Het zullen niet speciaal de dingetjes van deze foto zijn,

maar ik zal eens even fijn in mijn broodtrommel

rommelen en er een mooi pakketje van maken.

Ik heb geen idee of iemand dat leuk vind, er worden

tegenwoordig zoveel grote waardevolle cadeaus weggeven

via de social media, dat ik een beetje twijfel of ik

hier wel mee aan kan komen..

Ach nu ja, ik zet die gedachte nu meteen uit mijn hoofd,

want als je begint jezelf te meten aan anderen,

daar kom je nooit mee uit, echt niet..

Dus met trots bied ik mijn pakketje aan, haha

Ik zie je reactie tegemoet en ik wens je een mooie 

maandag, zo fijn dat lenteweer.

-X-

Roze tulpen dag.

En ooh, was ik daar toch even jarig zeg, niet dat

ik het zo gepland had, maar onverwachte fijne 

dingen zijn toch wel het allerleukste..

Er waren moccataartjes, als verassing meegenomen,

door onverwacht bezoek, chocolade met de post,

lieve kleine cadeautjes en heel veel tulpen,

stapels tulpen, allemaal roze, ik denk dat het 

stiekem ook 'roze tulpen dag' was..

Ik had er niet eens genoeg vazen voor, ik heb de 

laatste tijd nogal opgeruimd en ik had een grote

en een kleine vaas, ik bedoel maar, hoeveel vazen

heb je normaalgesproken eigenlijk nodig:-)

Maar samen met Fem, bezochten we wat kringloopwinkels,

en vond ik er nog twee, de roze met geel, is eigenlijk

een waterkan, er zaten zelfs bekers in, hoe leuk is dat?

Ook werd ik meer dan 200 keer gefeliciteerd, 

virtueel weliswaar, maar evengoed heel erg leuk,

en het gaf de hele dag een feestelijk tintje.

In gedachten stelde ik me even voor dat ik al

die mensen in het echt even een hand zou geven..

Dat ik hier op het bankje voor mijn huisje zou zitten,

met een feestelijke jurk aan, en dat iedereen

hier door de straat zouden lopen en mij zou feliciteren

haha, dat zou wat zijn, maar evengoed bedankt allemaal!

Kortom, ik had een heerlijk dag en een bijzonder

fijn weekend met Fem samen (ik zou veel te veel woorden

nodig hebben om het te beschrijven en wat het voor mij

betekent om zo'n goede vriendin te hebben:-)

Dus ik vat het samen als een paar dagen met een 

gouden randje, of misschien moet ik wel zeggen een roze..;-)

Ik wens je een hele mooie maandag

-X-

Tot zover..

Tot zover zijn we gekomen, dat is een zin uit een boek

van Mankell, die ik altijd heb onthouden, omdat het

zo'n mooie zin is en het eigenlijk alles zegt..

Ik moest er vanochtend aan denken, omdat 

het mijn verjaardag is en ik tot hier gekomen ben..

Nu vier ik al in geen jaren mijn verjaardag meer,

ik denk dat de laatste keer dat ik een feestje gaf

op de lagere school was..

Zo'n feestje waarbij je alle meisjes uit de klas uitnodigde,

spelletjes deed, taart at en cadeautjes kreeg..

Meestal was dat van iedereen een weerbeeldje,

ik weet niet of ze nog bestaan, maar het kleurde roze

als het warm was en blauw als het koud was..

Het winkeltje in het dorp, had niet zoveel keuze:-)

Ik had een grote collectie van die beeldjes tegen

de tijd dat ik twaalf was.

Tot zover ben ik gekomen, het is niet zo, dat ik blij

word van mijn spiegelbeeld, soms schrik ik er zelfs een 

beetje van, ouwe heks, denk ik dan, haha, vervolgens haal 

ik mijn schouders op, ik heb er nooit bijzonder veel

om gegeven hoe ik er uit zag, en dit is het..

Ook denk ik dan vaak aan een aantal vrouwen die ik 

gekend heb en die helaas veel te jong zijn overleden 

en die niet zo gezegend waren hun kinderen

volwassen te zien worden..

Op de een of andere manier zijn de dagen rond 

een verjaardag, een tijd van overdenkingen, over wat

was, wat is en wat komen gaat.

Dus vandaag vier ik mijn jaren in alle bescheidenheid,

op deze hele gewone vrijdag.

Vanmiddag komt mijn vriendin Fem, uit Zeeland,

 in al die jaren dat ik haar ken, is ze nog

nooit op mijn verjaardag geweest..

Dus dat is bijzonder en ook wel een beetje feestelijk,

en samen gaan we een taartje eten, een moccataartje,

geen echte verjaardag zonder dat, en zullen we even stil

staan bij het feit dat we tot zover zijn gekomen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Op pad en wat ganzen

Laatst waren ze hier bij de buren een enorme boom 

aan het omzagen, het was op zich al jammer 

van de prachtige oude kastanjeboom, maar daarnaast

was het een ongelofelijke herrie, jee wat een akelig geluid..

Na een paar uur vond ik het echt niet meer om uit te houden

en vertrok ik op mijn oude fiets, die rammelt en al,

maar ik heb hem al 15 jaar en ik ben er aan gehecht..

Ik wilde een tijd wegblijven omdat het ernaar uit zag

dat het zagen nog lang niet klaar was.

(ik sta in de babbel-stand, ik voel het aan alles ;-)

Dus ik fietste naar het IJ om de pont te nemen, in dit

geval het allerkleinste pontje wat er vaart, het 

heet ook nog eens Jumbo, zo grappig.

Het vaart naar het Java eiland, het is een beetje een omweg,

maar dat was precies wat ik nodig had; een omweg,

ik wilde immers vele uren wegblijven vanwege de herrie.

Eerst ging ik naar de bibliotheek, die is enorm groot

en ik dwaalde een uurtje of wat rond.

Vervolgens fietste ik door de Chinese buurt, daar kom

ik nooit maar ik had pas een ergens gelezen dat het goed

voor je is om op avontuur te gaan en nieuwe dingen

te gaan zien en doen, dus ik dacht vooruit (haha)

Ik dwaalde wat door een Chinese winkel, ik bekeek op

mijn gemak de bijzondere verpakkingen, wokpannen,

lampionnen, eetstokjes (zoveel verschillende) en ik vond

een doosje met een plaatje van ganzen er op.

Toen ik het opende sprongen er prachtige, fluweelachtige

gansjes, met een beetje boze oogjes, uit..

Ik vond ze prachtig en beneden ging ik ze afrekenen,

er stond een lief oud Chinees mevrouwtje achter de kassa.

Ooh zei ze, wat fijn dat u die koopt, zei ze, ze zijn heel

oud, ze liggen daar al jaren, ze komen nog uit de 

voorraad van mijn moeder, ze zijn wel 50 jaar oud..

Ah dat is een mooi verhaal, geen idee of het waar is,

maar het maakt ze voor mij extra bijzonder..

Tevreden fietste ik naar het pontje en thuis aangekomen

was de boom omgezaagd en in stukken (ach..)

En hoewel het niet echt een spannend avontuur was,

was het wel heel leuk (misschien is het 

toch wel waar wat ik las)en ik bedacht me dat ik 

maar eens vaker op stap moest gaan ook op dagen

dat er geen bomen omgezaagd worden..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Aardige woorden

Mijn garderobe stelt niet zoveel voor, ik heb ook

niet zoveel kleren, meestal koop ik tweedehands dingen.

Ik heb de kledingkast de laatst helemaal opgeruimd,

alles wat niet goed zat, waar een vlek of gaatje inzat

of wat ik een jaar niet meer heb aangehad deed ik weg.

(de kans dat je het dan ooit nog draagt is nul..:-)

Er bleef niet zoveel meer over, enkel wat redelijk goede

dingen waar ik echt blij mee ben.

Heel soms vind ik iets tweedehands wat echt een blijver is,

zo kocht ik vorig jaar een zwarte lange jas op een rommelmarkt.

Ik zag meteen dat het een sjieke jas was, de vrouw van

wie ik hem kocht beaamde dat, ze wilde er daarom

40 euro voor hebben, oei, dat vond ik best veel.

Dus ik liep nog een rondje om er over na te denken,

en ik kocht hem toen toch, hij glimlachte naar me,

de jas, wat zeg ik, hij schaterlachte..

Thuis gekomen googelde ik het merk, het bleek een

peperdure Deense designjas en ik kocht hem

voor een fractie van wat hij gekost had..

Ik draag de jas alleen bij speciale gelegenheden,

zo'n bijzondere jas, daar ben ik zuinig op.

(dat klinkt wel heel Zeeuws, haha, zuunig)

Zoals vorige week toen ik ging winkelen met mijn 

dochter Judith, dat is heel speciaal want ik ga eigenlijk 

nooit winkelen en Judith is een drukbezette vrouw.

(ik wou bijna zeggen meisje, maar dat is ze allang niet

meer, maar ze blijft mijn meisje)

In de tram werd ik aangesproken door een vrouw,

die mij complimenteerde met mijn prachtige jas.

Zo leuk, ik werd er blij van, van die attente woorden..

Nu vraag je je misschien af, wat is dit nu voor een verhaal

en de foto's kloppen er helemaal niet bij, ah ja

dat is ook zo, ik heb geen foto van de jas..

Er zit ook helemaal geen moraal in dit verhaal,

of misschien toch wel: als eerste je hebt niet veel

spullen nodig om blij te zijn of te worden,

enkele hele mooie stuks volstaan wel.

En als tweede; een aardig woord tegen iemand die

je al dan niet kent is van grote waarde..

Dus vandaar de foto's; ik wens je heel veel geluk,

aardige woorden en een heel fijn weekend.

-X-