Gras

Bij he blogbericht van gisteren stond een reactie waar ik

wel een beetje om moest lachen, iemand zei; eindelijk eens

een blogbericht wat ergens over gaat, ooh haha, daar ben ik 

blij om dat me dat na meer dan 2500 berichten en bijna 11

jaar bloggen toch nog gelukt is om zo'n bericht te schrijven.

Ik begrijp dat het moeilijk is om dat te evenaren dus ik 

babbel gewoon maar weer verder..

Na een toch wel turbulent weekend waarin mijn vriend

verhuist is en het huisje halfleeg is en ook echt zo voelt,

is het nu een nieuwe week en moet ik zien of ik een

soort van nieuw ritme kan vinden en de consequenties 

van mijn keuzes kan aanvaarden.

Een plan maken is één ding, maar het vervolgens echt

leven is een ander, je weet dat er emotionele dagen gaan

komen maar het je voorstellen is toch makkelijker..

Omdat dit een periode is van veel dingen af sluiten en

laten gaan, zaai ik de hele tijd maar gras, in de 

spreekwoordelijke zin natuurlijk, in een poging terug 

te kijken naar mooie groene grazige weiden bestrooid

met madeliefjes en pinksterbloemen..

En niet alles te labelen als mislukt, waar ik nogal de

neiging toe heb, nee, de dingen zijn gegaan zoals ze

gingen en misschien is het goed ze te laten rusten.

Zodat ik met een min of meer vredig gemoed kan 

vertrekken naar Wenen, dat is tenminste het streven,

bij sommige dingen groeit het gras goed, bij andere

blijft het een sneu veldje met een paar sprietjes,

het zij zo..

Ik wens je een mooie week

-X-

Eindeloze zondagen

Nu was ik er een tijdje niet, ik was er wel natuurlijk maar

niet hier op mijn blog, het is niet zo dat ik er niet aan dacht

aan mijn blog, dat deed ik elke ochtend even..

Maar zoals elke gedachte op het moment lijkt het alsof ik

er geen enkele vast kan houden, ze wapperen maar een 

beetje door mijn hoofd en ik zie ze voorbij komen maar

echt over iets nadenken lijkt me niet te lukken noch kan

ik een gedachte vastgrijpen en tot een conclusie komen.

Ben ik geheel onbedoeld mindful geworden; ik observeer

wat er is maar daar blijft het, geloof ik, bij, vanochtend zei 

ik wel drie keer tegen mezelf; hup zet iets op je blog Ingrid.

Als je al zoveel weken alleen bent ga je tegen jezelf praten,

ik in ieder geval wel, of ik ben nu echt een murmelende

oma geworden, dat kan natuurlijk ook..

Ik ben ook nog steeds hier in Wenen, wat ook wel het 

resultaat mag heten van mjn besluiteloze zijn, elke 

gedachte aan reizen in deze tijd laat ik voorbij drijven,

want het voelt absurd om er zelfs maar bij stil te staan,

maar blijven evengoed, dus ik dobber door de dagen heen.

Sinds mijn laatste bericht kreeg ik eerst een infectie in mijn

oog, geen idee waar het vandaan kwam, misschien van  

een oude mascara, omdat het besmettelijk was, bleef ik 

van iedereen weg en toen het na een dag of acht wat beter

ging (met tussenkomst van een oogarts en antibiotica) 

kwam er een strenge lockdown hier..

Omdat mijn zoon en familie in quarantaine moesten voor

10 dagen (allemaal goed afgelopen, gelukkig) zag ik nu

al tijden niemand en de dagen glijden in elkaar over.

Ik moet soms op mijn telefoon kijken wat voor een dag 

het eigenlijk is, want deze lockdown voelt als een 

eindeloze zondag, het weer werkt daar ook aan mee,

het is constant grijs en koud, alsof het elk moment kan

gaan sneeuwen maar er gebeurt niets, helemaal niets..

Dus ik wandel elke dag, de ene voet voor de andere

zonder een speciaal doel, ik lees, mediteer wat en ik brei.

Er komt natuurlijk een moment dat ik een gedachte moet

vasthouden en besluiten wat ik ga doen en daarmee bedoel

ik naar huis gaan maar zelfs als ik dit typ lijkt dat een 

onneembare horde, dus ik zal dit bericht maar eens posten

en een wandeling maken en dan zie ik wel,

het zal zich wel ontvouwen.

Ik wens je een goed weekend, ik zag net dat het vrijdag

is maar het had net zo goed dinsdag kunnen zijn :-)

-X-

Tekenen (voor de lol)

 Laatst maakte ik wat aquarelletjes die passen bij mijn

gebreide paddenstoeltjes en blaadjes, terwijl ik dat deed

voelde ik ineens het plezier wat ik had als kind als ik tekende.

Ik tekende veel, vooral poppetjes met mooie kleren aan, 

ik wilde mode ontwerpster worden dus ik oefende veel,

ik wilde dat het er net zo mooi uit zag als

de plaatjes in de Tina, dat lukte natuurlijk niet maar dat

vond ik niet erg, ik vond het gewoon leuk om te doen.

Vele jaren later ging ik naar de lerarenopleiding, hier in

Amsterdam (ik was ook toegelaten op een kunstacademie

maar dat durfde ik niet, schrikachtig als ik ben, toen al)

ik koos voor de vakken textiele werkvormen en tekenen.

Textiel ging goed, uitstekend zelfs, maar tekenen ohoh.

Het is natuurlijk totaal iets anders als je voor je plezier

tekent dan dat je het zo goed moet kunnen dat je aan

iemand anders moet leren hoe je een, laten we zeggen,

een giraffe moet tekenen, of een vaas met bloemen..

Dat ging allemaal niet goed, dingen natekenen vond ik

saai en ik fantaseerde er altijd van alles bij.

Ik verliet de opleiding na de mededeling dat ik niet 

goed genoeg was, een waardeloze tekenaar en ik dacht

dat het waar was, het duurde jaren voor ik weer een

potlood ter hand nam, met een lichte aarzeling, dat wel.

(minder vernietigend was geweest; je bent niet

geschikt als tekenleraar, veel aardiger ook)

Nu teken ik gewoon weer, er zijn altijd mensen die het 

veel beter, mooier etc kunnen, of mensen die het niet 

mooi vinden, nou en, zou ik zeggen, en wat dan nog?

Dus mocht je enige aarzeling om te tekenen, of wat

dan ook, begin gewoon ergens en laat je niets aanpraten,

er zijn altijd mensen die er wat wat vinden, laat ze kletsen.

(ik ben niet zo van de online adviezen, sterker nog 

ik word een beetje flauw van alle goede raad,

maar ik zou je voor een keertje graag aanmoedigen

te doen waar je zin in hebt en plezier aan beleeft)

Ik wens je een goede dag

-X-

Hoofd

 Nu had ik ik in gedachten een prachtig verhaal

bij deze tekening, over toppen en dalen echt zo'n

blogbericht met filosofische gedachten over zomaar

op pad gaan om het onbekende te verkennen.

Zo'n verhaal over moed en onbevreesd zijn, ongeacht

wat je tegenkomt als je frank en vrij door het leven 

wandelt, bij voorkeur met roze laarzen aan en een 

knapzak op je rug, want wat heb je nu eigenlijk

helemaal nodig behalve een hapje van het één of 

ander, een flesje drinken en een warme jas..

Maar nadat ik vannacht een heftige migraine aanval

had en ik nu met enige moeite hier voor mijn pc 

zit heb ik weinig gedachten meer over, wat 

overigens ook wel eens rustig is.

Mijn hoofd is een wolk gevuld met watten

 en mijn gedachten, laat staan hele interessante,

wapperen er door heen en ik kan ze onmogelijk 

vasthouden en ik heb wel een soort van idee

wat het verhaal moest worden, maar dat is alles.

(het was vast prachtig geworden, haha, maar soms 

zit het mee en soms zit het tegen)

Ik kan me nog wel bedenken dat ik niet moet 

vergeten dat jullie een fijne dag te wensen,

bij deze dan..

-X-

Welke weg dan ook

Omdat ik op het geen moment geen idee heb waar ik 

naar toe ga, ik neem gewoon maar de ene stap voor de 

andere, lijkt het erop dat ik op de goede weg ben ;-)

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Competitie (loos)

Ooh, dit vind ik toch zo'n mooie uitspraak, de wens dat 

we elkaar allemaal het allerbeste gunnen en niet meer 

(en zeker ook niet minder) willen zijn/hebben dan een ander.

Over het algemeen gaat het mij redelijk goed af, het ontbreekt

mij ten ene male aan enige vorm van competitie drang.

Ik was zo'n kind wat als laatste werd gekozen by gym,

omdat ik er niet goed in was, dat ten eerste, maar zeker ook

omdat ik geen enkel verlangen had om te winnen en altijd

maar een beetje rond me heen stond te kijken, oh haha..

(ik vond het zelfs niet erg dat ik niet gekozen werd)

Natuurlijk denk ik wel eens als ik op de social media kijk,

en al helemaal op Instagram, ik wou dat ik ook zo'n huis

had, zo'n vakantie, zulke mooie wol, zo'n goed bedacht 

patroon, van die fijne kleren of bijzondere spullen..

Maar meestal zijn dat maar vluchtige gedachten die zo

weer mijn hoofd uit zweven en ik voel mij al helemaal

niet geroepen om dat te overtreffen, ik vergeet het gewoon.

Soms denk ik wel dat enige vorm van fanatiek zijn mij

had geholpen om wat verder te komen in het leven, dat 

ik echt wat meer had kunnen bereiken als ik iets van

competitie had gevoeld, zo van; wat zij kunnen kan ik ook,

maar ik kan het gewoon niet vinden dat gevoel.

(ik heb juist vaak gedacht, dat ik het niet kon, en als ik

het dan probeerde ging het eigenlijk best wel)

Hoe dan ook, ik hoop dat het goed met je gaat :-)

en hartelijk bedankt dat je mijn blog leest, dat waardeer

ik bijzonder, dat mag ook wel eens gezegd worden.

Fijn weekend voor jou.

-X-

Zorgelijk

Mijn stemming is zo wiebelig als wat de laatste weken,

ik ben een echte Jantje huilt en Jantje lacht geworden,

als ik het altijd al niet een beetje was, maar nu lijkt 

het zich wat scherper af te tekenen allemaal.

Ik wapper maar een beetje in de wind, het ene moment

is de lucht inktzwart met donderwolken, het volgende is

hij dan toch weer redelijk blauw met wat lieve wolkjes.

Soms denk ik ik ga er iets over zeggen op mijn blog

dan denk ik weer nee, alleen maar gezellige berichten.

Soms zit ik kalm te handwerken, dan ben ik ineens weer

overvallen door alles wat op ons afkomt en loop ik

maar wat te ijsberen door het huisje, en zou ik 

er het liefst uit rennen (maar waar moet je heen :-)?

Soms lig ik tot diep in de nacht wakker maar evengoed

val ik meteen in slaap en slaap ik als een roosje.

Soms denk ik het komt nooit meer goed, andere

momenten ben ik hoopvol gestemd en denk ik dat 

het op de één of andere manier wel goed komt.

Dus eigenlijk klopt de quote op de tekening niet 

helemaal, hoewel ik het een prachtig mantra vind,

voor mij zou het moeten zijn; Al is de situatie zorgelijk

ik raak soms in paniek. (waar ik dan vervolgens weer 

niet van in paniek raak, ik laat het over me heen komen

omdat ik weet dat het ook altijd weer over gaat :-)

Ik wens je een goed weekend

-X-

Staren

Nu dacht ik eigenlijk dat ik nooit zo uithuizig was,

voor deze hele crisis, maar nu ik min of meer verplicht 

ben om binnen te blijven realiseer ik me dat ik veel vaker

de deur uit was dan ik dacht, waarschijnlijk dacht ik er 

niet over na, het was iets wat gewoon was..

Nu voel ik me vaak opgesloten in het huisje en met dit

mooie weer al helemaal, ik plan mijn wandelingen 

zorgvuldig, het is hier op de dijk nu vaak heel erg 

druk, dat was het hiervoor eigenlijk niet.

Een parade van hardlopers, fietsers, wandelaars,

gezinnen en mensen die gaan picknicken aan 

het water passeren mijn raam.

Ik zat zondag even op het bankje voor mijn huis, 

maar helaas begrijpt lang niet iedereen het concept van

afstand houden, of wil het niet begrijpen en soms liep

iemand rakelings langs mij heen op het smalle stoepje.

Elke keer sprong ik op om uit te wijken en na een 

kwartiertje gaf ik het op, buiten in het zonnetje

zitten is fijn, maar niet op deze manier..

Dus nu zit ik vaak aan het tafeltje voor het raam

waar ik naar buiten kan kijken, als ik geluk heb staat er

geen auto voor het raam of vaart er kalm een schip

door het kanaal en ik kan het niet helpen maar soms

denk ik dan; neem me me mee, gewoon ergens

anders heen dan hier, waar dan ook..

Ik wens je een goede dag, hou vol!

-X-

Best

 Ondanks de wind en regen van de laatste tijd probeer ik

zoveel mogelijk mijn wandelflow vast te houden.

Eigenlijk ben ik helemaal niet zo'n wandelaar maar in 

Wenen wandelde ik vele kilometers per dag, ik heb zo'n

stappenteller op mijn telefoon en dat is heel motiverend.

Ik nam zelfs gewone trappen in plaats van roltrappen,

gewoon omdat ik het leuk vond om te zien dat ik veel

trappen had gelopen, je kan maar ergens plezier in hebben :-)

Ik moet zeggen dat ik mezelf hier regelmatig naar buiten

moet sleuren voor een wandeling, het is zoveel makkelijker

om even de fiets te pakken voor de boodschappen ofzo.

Ik haal ook echt niet elke dag de 10.000 stappen die ik

in Wenen makkelijk haalde, maar ik doe mijn best.

Mooie zin is dat, ik doe mijn best, zulke simpele woorden,

misschien zou dat mijn motto moeten worden, als je dat

regelmatig tegen jezelf zegt voelt dat toch vele malen 

beter dan al die kritische woorden en ja-maren die 

regelmatig door mijn hoofd heen schieten en waar

ik nu echt totaal niet van opknap...

Dus ik wandel, hier door de buurt, naar het winkelcentrum,

langs hoge flatgebouwen, door treurige straten, over 

de markt, door het park en langs het water en door het 

Konijnenbosje aan het einde van de dijk, waar ik

overigens nog nooit een konijntje gezien heb..

Wel zag ik daar van de week het allereerste fluitenkruid, 

ik moest wel een paar keer kijken of ik het echt zag, want

dat is toch veel en veel te vroeg, maar het stond er echt.

Als je wandelt zie je veel meer dan op de fiets, zeker als

je in het tempo wandelt wat ik doe, ik neem er de tijd voor.

Nu zou ik natuurlijk met een klinkende eindzin moeten 

komen, een soort van conclusie, die is er niet, ik wandel

 gewoon voort en ik doe mijn best, dat is het eigenlijk :-)

Misschien zou ik er kaartjes van moeten maken, met;

'ik doe mijn best' er op, en die uitdelen bij het mooie 

woorden loket (zie een aantal posts geleden) want dat is

zijn toch wel heel geruststellende woorden, vind je niet?

Ik wens je een fijne dag

-X-

Zee van mensen..

Weet je wat nu zo gek is als je al een week of wat door

een grote stad beweegt, dat als je thuiskomt je eigenlijk

helemaal geen gezichten kan herinneren..

Je ziet duizenden mensen, staat er vlak naast in de tram

of in de metro en toch ben je ze zo weer vergeten.

De gezichten dwarrelen even door je hoofd en vervolgens

waaien ze er zo weer uit, alsof je ze nooit zag.

Toch zijn er een paar uit die enorme zee van 

mensen die zich wel ergens in je hoofd vasthaken,

die je nog steeds voor je kan zien, geen idee wat de 

reden daarvan is, misschien is het iets in een blik,

of er is iets bijzonders met ze, iets wat ze onderscheidt

van alle mensen die je gezien hebt.

Zo zag ik een vrouw met een kussen bij zich en een

hondje, dat ook, maar het was het kussen met hengsels

als een tas wat mij opviel (was ook een beetje ongewoon)

Ze kwam de metro binnen met kussen en hondje, legde

het kussen op de stoel tegenover mij neer, ging zitten

en nam het kleine hondje op schoot, alsof het de 

gewoonste zaak van de wereld was, niemand keek op.

Het zag er uit alsof ze comfortabel zat, de vrouw met

het hondje, en dat beeld bleef bij mij hangen.

Een ander beeld wat ik mij herinner is een vrouw voor

een raam met een grote blauwe muts op, het was de 

muts die mij opviel, die de ietwat verpieterde planten 

voor haar raam water gaf met een gele gieter, het zag er

zo vriendelijk en zorgzaam uit..

Omdat ik natuurlijk niet zomaar foto's kan maken van

mensen die ik zie, stel je voor, dat zou onbeleefd zijn,

maakte ik op de Ipad deze twee tekeningen, het zijn de 

eerste die ik daar ooit op maakte en hoewel ze misschien

wat onbeholpen zijn, ben ik blij dat ik er iets op kreeg.

En dat ik ze vervolgens weer op mijn blog kreeg, oh haha,

dat mag wel een wonder heten, dat dat lukte zonder

in paniek te raken omdat ik ze niet meer kon vinden :-)

Enfin, ik ploeter gewoon weer verder en ondertussen

wens ik je een fijne dag

-X-

Een beetje sneeuw, graag

Zo, ik ben klaar om te gaan, de groene en de zwarte trui

passen beide in de koffer, zo ook mijn beschermengel :-)

Er is overigens geen wasmachine in het appartement,

maar een wasje op de hand is ook prima, toch?

Er zijn een paar dingen die ik hoop voor deze reis,

de eerste is dat ik niet al te veel hoofdpijn zal hebben,

het is iets waar ik het nooit over heb omdat niemand 

iets heeft aan deze informatie, eigenlijk.

Sinds ik jaren geleden ben behandeld voor een stijve nek

bij een fysiotherapeut, wat helemaal mis ging, heb ik 

een chronische hoofdpijn, soms meer soms minder.

En als ik nu toch aan het vertellen ben, de grootste 

reden dat ik tegen het reizen opzie is dat ik

sindsdien ook een probleem heb met mijn ogen, 

vanaf een meter of 2 zie ik alles dubbel.

(alles om dat op te lossen is al geprobeerd, echt alles,

ik vraag ook absoluut niet om tips ofzo,

ik ben er inmiddels soort van aan gewend) 

Ook ben ik hypergevoelig voor licht, je begrijpt dat 

een luchthaven, met dat felle licht, drukte en borden 

die ik niet kan lezen, voor mij een bijzondere uitdaging 

zijn (dat klinkt beter dan een probleem :-)

Enfin, omdat er min of meer goede en soms hele slechte

dagen zijn, hoop ik dat het in ieder geval dat het met het

reizen mee zal vallen, tot zover dan over mijn klachten, we 

hoeven het er verder niet meer over te hebben.

Het tweede wat ik hoop is dat het zal sneeuwen, al is het

maar een buitje maar gewoon even voor het wintergevoel..

Ik ga proberen om op mijn Ipad te gaan bloggen in Wenen,

mijn nichtje Guusje heeft me uitgelegd hoe dat moet,

maar ik heb geen idee of het lukt, ik hou er helemaal

las dingen op een pc ineens anders zijn, maar ik ga 

mijn best doen om er iets op te krijgen.

Ik wens je hele fijne dagen

-X-

Wandelen in Wenen

Als ik in Wenen ben dan wandel ik altijd veel, hier in 

Amsterdam doe ik dat veel minder, meestal ga ik op

mijn mooie rode fiets, maar in Wenen..

Dan wandel ik zo de deur uit, deze keer paste ik op een

appartement in een buurt waar ik niet eerder was, dus

er was veel nieuws te ontdekken.

Echt verdwalen kan niet want je komt altijd wel weer

een metrostation tegen, dus het enige wat je hoeft te 

onthouden is het metrostation in je buurt en je kan 

altijd weer terugreizen naar waar je begon.

Dus op een zondag vlak voor de kerst wandelde ik 

naar een kerstmarkt, gewoon om even de sfeer te proeven,

op de terugweg zag ik een piepklein leegstaand pandje,

de etalage was zomaar een meter breed.

Waarom het mij opviel was het uithangbord erboven,

Wolle, stond er op en mijn hart maakte een sprongetje

bij het idee dat dat mijn winkeltje zou zijn, en ik in

het gele gebouw erboven zou wonen..

Zo'n winkeltje met de mooiste wol, een grote tafel

in het midden waar ik zou kunnen breien en misschien

zelfs koffie en thee kunnen schenken, natuurlijk

met een hapje van het één of ander erbij.

Waar mensen zomaar naar binnen kunnen lopen om 

even een uurtje te komen handwerken en wat te kletsen.

Waar ik alle wol mooi op kleur zou leggen en wat 

helemaal van mij zou zijn, mijn eigen wolparadijsje.

Ik maak er geen plan van, want de haalbaarheid van

dit plan is nul, maar het was fijn om er over mijmeren

tijdens één van mijn wandelingen in Wenen.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Moed

Komende woensdag ga ik weer naar Wenen, ik zal daar

een dag of 10 blijven en de kerstdagen daar vieren,

samen met mijn zoon, zijn vriendin de familie

Helaas heb ik geen mooie roze geruite koffer, noch

zal ik een strik in mijn haar doen en zoals altijd zal ik 

wat zenuwachtig zijn, ik ben gewoon geen reiziger..

Het liefst zou ik de hele reisdag overslaan en maar ik 

zal mijn koffer en al mijn moed pakken en op pad gaan.

Waar ik wel naar uitzie is om in Wenen te zijn, om 

mijn kleinzoon te zien, die zo gegroeid is sinds ik daar

van de zomer was..oh haha straks wordt ik nog zo'n oma 

die gaat zeggen; ooh kom eens hier wat ben je toch groot

geworden terwijl ik een kneepje in zijn wang geef ;-)

Eigenlijk heb ik het gevoel dat ik hier wat mooie, wijze

woorden zou moeten typen bij wijze van kerstwens,

maar ik kan er geen enkele verzinnen die niet cliché klinken.

In deze tijd kan je makkelijk wat van slag raken (ik wel)

door alle oogverblindende plaatjes op de social media,

de bijzondere kerstbomen, prachtig gedekte tafels en 

al die shiny, happy people, en denken och jee, zo is het

bij mij helemaal niet, nog niet bij benadering..

Ik probeer het inderdaad maar te zien als mooie plaatjes,

niet als het echte verhaal wat er achter zit, je weet nooit

hoe het werkelijk is en mij vooral niet te spiegelen aan 

anderen, je zou het gevoel kunnen krijgen dat je 

mislukt bent of iets dergelijks, een gedachte waar je 

werkelijk verre van moet blijven, lijkt mij.

Zoals Edel Maex in zijn geleide meditaties zegt;

er is niet wat er niet bij hoort, kijk gewoon met een milde

blik naar wat er is, zonder er een oordeel over te geven,

dat zeg ik vaak tegen mezelf en als je dat maar vaak

genoeg doet helpt het wel, mij wel in ieder geval.

Ik wens jou ook alle moed, en natuurlijk ook alle plezier

op je weg en ik meld mij weer aan het einde van het jaar.

-X-

Vogelverschrikker

Vorige week keek ik per ongeluk in een kringloopwinkel

in een spiegel toen ik er langs liep, ik zeg per ongeluk 

omdat ik niet meer zo'n spiegelkijker ben de laatste tijd.

Ik zie er altijd veel belabberder uit dan in mijn gedachten,

haha, dus waarom zou ik kijken als ik er niet blij van wordt?

Maar goed, toen ik dus in die spiegel keek, schrok ik me rot,

ik leek wel een vogelverschrikker, mijn haar met veel grijs

en helemaal verwaaid, het stond alle kanten op.

(ik ben in die fase dat ik besluit het grijs te laten worden

en dan toch weer niet omdat ik er zo grauw uit zie dan)

Mijn gezicht bleek met wallen en mijn favoriete oude

grijze winterjas die ik al jaren heb zag er wat mottig uit.

Ik vroeg me af of mensen in de winkel het ook zagen..

Terwijl ik naar huis fietste, ik was nog niet bekomen 

van de schrik, dacht ik aan oude vrouw die ik van de

zomer zag op een boerderij waar ze groente verkochten.

Ze had een heleboel verschillende kleren over elkaar

aan, met allerlei prints, grijs haar als een vogelnest, 

een verstelde broek en een grote jaren 70 bril op.

Wat me vooral opviel was dat ze zo comfortabel leek

in haar wonderlijke kleren, ze liep daar, hoe oud ze 

ook was, ontspannen en tevreden rond, aslof ze precies

was wie ze verkoos te zijn, wat een ander er ook van vondt.

Daar zou ik een voorbeeld aan kunnen nemen, gewoon 

zijn wie je bent, met welke kleren je ook aan hebt

grijs haar of niet, op een gegeven moment moet je 

de strijd toch opgeven en er lak aan hebben 

wat, wie dan ook, daar van vindt.

(het is sowieso een onmogelijke opgave om het 

iedereen naar de zin te maken, gaat gewoon niet)

Dus ik heb haar mijn stijl voorbeeld gemaakt in 

gedachten; draag en doe wat bij je past..

(maar ik ga denk ik toch maar eens een nieuwe 

winterjas kopen, haha)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Muts

Eén van de allerleukste dingen om te breien of te haken

voor kleine kindjes vind ik wel mutsen, het is niet al te 

veel werk en er zijn vele varianten mogelijk.

Ik maakte er al verschillende voor mijn kleinzoon Timo

en regelmatig krijg ik foto's van hem met een door mij

gemaakte muts, dat zijn van die 'aaah, wat lief' momenten.

Hoewel eigenlijk elk filmpje of foto bij mij die reactie

oproept, met of zonder muts, haha.

Voor de lol tekende ik allemaal mutsen die ik zou kunnen

maken, niet dat ik dat echt ga doen, hoeveel mutsen heeft

zo'n kleintje nu helemaal nodig, maar de blauwe linksboven 

en de aardbeienmuts heb ik wel gemaakt.

Op Instagram kreeg ik wat reacties van mensen die vonden

dat een roze muts niet kon voor een jongetje, ik zie daar zelf

niet zo'n bezwaar in, misschien zou de vraag moeten zijn;

wil je een baby een aardebei op zijn hoofdje zetten ;-)?

Ik vond het gewoon leuk om te proberen en of Timo hem

ooit zal dragen is aan zijn ouders, mij maakt het niets uit.

Ik gebruik nooit patronen voor mijn haak-en breiwerk, ik 

begin gewoon ergens en ik zie wel of het wat wordt, vaak

lukt het ook helemaal niet, maar ik hou van het proces

van proberen, nog eens en nog eens..

Wel kocht ik als basis voor alle baby dingetjes die ik maakte 

een breiboek van Phildar, zodat ik in ieder geval een 

idee heb van de juiste maten, je kan die baby breiboeken

gewoon online bestellen, mocht je ook zin hebben

in wat handwerk voor kleine kinderen.

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Geraniums

Als je goed kijkt zie je een glimpje van mij in het raam,

ik nam de foto ergens in België, de bloemen tekende

ik er in, eigenlijk zie je mij dus achter de geraniums,

haha, dat klopt wel; ik ben op het moment echt

een-achter-de-geraniums-vrouw ;-)

Van daar uit wens ik je een heel fijn weekend

(en misschien moeten we allemaal wat zaadjes planten

voor al die bloemen van morgen en alle morgens daarna)

-X-

Kaartjes

Afgelopen weekend deed ik mijn webwinkeltje weer

open, dat was een tijdje geleden, er kwam ineens een

onverwachte maar zeer welkome vakantie tussen.

In de dagen ervoor maakte ik pakketjes, stempelde 

visitekaartjes, vouwde ik bootjes, naaide ik labeltjes in 

de gehaakte wantjes, fotografeerde alles en voerde

artikelen in (dat vind ik het minst leuke van alles)

Ook bestelde ik wat nieuwe kaarten van tekeningen die 

ik maakte, dat doe ik niet zo heel vaak, want hoewel er

regelmatig wat verkocht worden zijn ze niet echt een hit :-)

Maar ik dacht dat het voor de kerstperiode misschien

wel weer eens leuk zou zijn..

Omdat het vorig jaar steeds fout ging met mijn logo

(gewoon; ingthings:-) op de bestelde kaarten, het stond

steeds weer opnieuw op zijn kop, ohoh, nu vind ik wel

grappig, maar toen helemaal niet, nam ik ze deze

keer met een blanco achterkant.

Dus ik schreef het logo overal zelf op, de ene kaart na 

de andere, oh haha, als ik iets goed kan is het

dingen verzinnen die heel veel tijd kosten, echt veel tijd.

Maar de kaartjes staan in de webwinkel, ze zijn mooi 

geprint, precies de goede kleuren, gelukkig..

Ik overweeg nu om het winkeltje een paar weken open

te houden, één weekje is denk ik te weinig om al die

kaartjes met handgeschreven logo te verkopen :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Ik kan het wel proberen..

Heel lang geleden knipte, plakte en tekende ik het meisje

met de breinaalden, ik verkoop hem (haar) ook als kaart

en ik begreep dat de afbeelding ook rondzwerft op Pinterest,

regelmatig zonder bronvermelding, hmmm..

Daar vond de eigenaresse van de wolwinkel Weldraad

hem, omdat ze niet wist van wie de tekening was vroeg

ze aan een kennis wat speurwerk te doen, en ze vond mij :-)

De vraag was of ik de tekening kon aanpassen met de 

kleuren van de winkel (ik gebruik nooit paars) en het logo

erbij kon zetten voor een uithangbord van de winkel.

Mijn eerste reactie was, aah nee, dat kan ik helemaal niet,

omdat ik dat inmiddels ken van mezelf, besloot ik die 

reactie te laten voor wat het was en fietste ik toch naar

de winkel hier in de stad op de Haarlemmerdijk.

Ik beloofde uiteindelijk te proberen, met de nadruk op 

proberen, om het te gaan maken, hoewel ik geen idee

had hoe ik dat voor elkaar moest krijgen..

Dus ik vroeg Guusje, mijn nichtje, eens mee te denken,

twee weten tenslotte meer dan eentje, nietwaar?

Zij kwam op het goede idee het logo van de winkel

uit te printen en op de originele tekening te plakken,

die we daarna scanden, het resultaat was een beetje lala

(niet zo goed, vooral het logo was heel wazig)

Maar ik bewerkte de tekening in Photoshop, tekende

het hele logo zo ongeveer pixel voor pixel over,

en paste de kleuren aan in die van de winkel..

Enfin, na heel veel heen en weer gemail met bestanden

enzo en een een hele tijd waar ik niets hoorde, ik dacht

dat het niet meer door was gegaan, is het bord daar :-)

Afgelopen zondag ben ik even gaan kijken, er zit zelfs

een lampje in, haha, echt heel erg leuk en bijzonder dat 

er nu ergens in de stad iets van mijn hand te zien is.

(oh ja, de moraal van het verhaal, soms moet je 

gewoon iets proberen, je kan meer dan je denkt!)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Kerstgevoel

Gisteravond had ik het even met P over mijn blogbericht

van gisteren en over het ontbreken van het algehele 

kerstgevoel, ook noemde ik dat het jammer was dat 

we als kleine zelfstandigen geen kerstpakket kregen.

Ook al zaten er vaak dingen in waar je niets mee deed

en vaak gaf ik het weg maar toch was het altijd leuk.

Vervolgens vergat ik het weer (dat gaat vaak zo met 

allerlei verlangens, ze komen en ze gaan weer) en later

op de avond werd er aangebeld..

Het was een pakketbezorger met een heel feestelijke

doos, tot mijn grote verbazing kwam het uit Wenen,

van mijn zoon Daan en zijn vriendin Julia.

Er zat een kaartje bij dat iedereen het jammer vond dat 

ik er niet bij kon zijn dit jaar maar zo was ik toch een beetje

in Wenen, de doos was gevuld met allemaal lekkere 

dingen daarvandaan, echt zo heerlijk.

Julia en haar moeder hadden zelfs koekjes gebakken, 

zoals de traditie daar is, ik was zo ontroerd dat ik 

er gewoon van moest huilen (oh haha sentimentele troela)

Een soort van kerstgevoel maakte zich toch van mij meester

en de bovenstaande quote sluit daar volledig bij aan.

Ik liet hem jaren geleden ook al eens zien tijdens deze

dagen, maar ik kan gewoon geen mooiere vinden..

Eigenlijk telt deze niet alleen met de kerst maar voor

alle dagen die nog komen gaan, denk je niet?

Ik wens je hoe dan ook hele fijne warme dage samen

en ik meld mij volgende week ergens weer.

-XXX-

Dekentje

En net zoals ik het vroeger heerlijk vond als ik een 

weekje ziek was, echt waar, zo vervelend vind ik het nu.

Dat er dan naar school werd gebeld dat je toch echt niet

kon komen en dan wankelend naast je bed stond en mijn

moeder het verschoonde en een ontbijtje voor je maakte.

Het eindeloze dommelen onder de warme dekens en af 

en toe een beetje lezen en 's avonds kreeg ik dan rode kool

met appelmoes, dat was Het ziek-zijn-eten, heerlijk.

Als je je dan iets beter voelde mocht je af en toe met een

dekentje op de bank en pas weer naar school als je een

hele dag was op geweest, anders niet..:-)

Hoewel P. een aardige man is is hij niet echt van het 

zorgende type, dus ik maak zelf mijn bed op, neem wat

paracetomol om een beetje op de been te blijven,

ik moet bijvoorbeeld wel gewoon de bestellingen inpakken.

En fiets ik zelf naar de winkel, rillend en wel om

hoestdrank om daarna op de bank gaan hangen.

Nee..ik vind er niet veel aan, misschien komt het ook wel

omdat ik me er tegen verzet in plaats van me er 

aan over te geven, wie zal het zeggen..

Enfin, een vriendelijke maar wat snotterige groet, 

haha, uit de ziekenboeg en ik wens je een fijne dag.

-X-