Knitting and waiting for snow

Al dagen lang houd ik het weerbericht

in de gaten, ik zou het zo fijn vinden als het 

een uurtje of wat zou gaan sneeuwen..

Dat de vlokken zo langzaam langs het raam

beginnen te dwarrelen en de wereld even

helemaal wit en kalm wordt..

Als kind kon ik ook al zo verlangen naar sneeuw,

dan moet je heel rustig ergens gaan zitten 

geduldig wachten dan komt het vanzelf,

werd er dan gezegd en vaak was dat ook zo..

Dus ik ga op de bank zitten met een breiwerkje,

de dingen overdenken en wachten..

Ik wens je een heel fijn weekend

ps. het patroon van de strikjes komt uit mijn 

boek Vive la vie, wie had dat ooit gedacht

dat ik nog eens een patroon zou breien uit

mijn eigen boek :-) dan lijkt een sneeuwbuitje

ook wel tot de mogelijkheden te behoren..

-X-

Flower confetti

Ondanks het feit dat ik al maanden uren per dag

(en ja, ook gisteren weer, ik heb mezelf  weer helemaal in gang

getrokken na de maandag-waar-ik-helemaal-geen-grip-op-had)

aan het handwerken ben, heeft er al tijden geen zelfmaker

meer op mijn blog gestaan..

Ik heb gewoon geen handwerk tijd meer over,

zo af en toe voelt het zelfs een beetje als corvee..

Dus ik dacht ik plaats er gewoon eentje uit mijn boek

Vive la vie, misschien herkende je het daaruit,

maar er zijn waarschijnlijk even zovele die het boek niet hebben..

Om heel eerlijk te zijn, moest ik wel even in het boek

kijken om te zien hoe ik het gedaan had:-)

Maar mocht je zin hebben om de bloemen confetti

(er is altijd wel iets, hoe klein ook, te vieren)

te haken, zo doe je het:

Haak 6 losse met katoen en haaknaald no. 3

Steek de naald terug naar de eerste steek en 

trek de draad in 1 keer door (dat is een halve vaste)

Herhaal dit nog 3 maal en kant af.

(chain 6, put your needle in the first stitch,

1 slip stitch, repeat 3 more times, finish off)

Ik denk dat het afkanten van de draadjes meer werk is

dan het bloemetje haken, enfin, het is 

een leuk werkje om te doen (denk ik)

Ik wens je een fijne dag,

ik las dat het vanmiddag gaat onweren, ik hoop hier ook,

ik hou van die broeierige dagen waarop het aan 

het einde van de dag in de verte gaat rommelen..

-X-

My grass is just as green as yours..

Het gras de buren is altijd groener, dat was het eerste

wat in mij opkwam toen ik dit origami gras

aan het vouwen was in mijn geval is dat echt waar.

Ik heb namelijk helemaal geen grasveldje,

ondanks het feit dat ik er dol op ben..

(zeker nu met die warme dagen, heerlijk met 

je blote voeten door het gras lopen, of er op liggen..)

Maar natuurlijk is dit gezegde niet letterlijk bedoeld

en daar dacht ik eens over na terwijl ik 

aan het vouwen was (iets vouwen is sowieso een

fijn werkje om je gedachten eens helemaal te laten gaan..)

Over het algemeen gesproken ben ik niet

jaloers aangelegd, gelukkig niet, ik gun een ander 

van alles waar zij blij van worden...

Heel af en toe voel ik de neiging mijn leven 

tegen dat van een ander af te zetten, voornamelijk 

ingegeven door plaatjes op Instagram, waardoor het lijkt

alsof zij het allemaal veel beter/mooier of fijner hebben dan ik..

Het duurt dan meestal niet lang voordat ik mij realiseer

dat anderen dat ook van mij zouden kunnen denken..

Want als ik een haakfoto plaats zie je niet dat ik

misschien wel migraine heb op dat moment,

als ik een foto plaats van een bloemetje zie je niet

dat ik misschien ergens vreselijk zorgen over heb..

En zo is het misschien ook wel andersom, 

ik weet het niet, het maakt ook helemaal niet uit..

(Daarnaast hoef je maar naar het journaal te kijken,

of de krant te lezen om te te weten dat wij het hier 

over het algemeen gewoon goed hebben)

Daar dacht ik zo eens allemaal over na terwijl ik

mijn eigen gras vouwde en toen ik het in de 

vensterbank zette, schoot mij de Engelse uitdrukking;

Sometimes you're ahead and sometimes you're behind

te binnen, dat is ook zo..

Het betekent ook dat er ergens een midden is,

en dat is precies waar ik me bevind..

(met soms een uitschieter naar de een of andere kant)

en dat mijn gras net zo groen is als van ieder ander.

Ik wens je een stralende dag en een grasveldje

om met je blote voeten over heen te lopen!

-X-

A wish tree and some postcards.

Met onze glanzende witte huur auto reden wij

regelmatig door de bergen, omdat zo ongeveer iedereen

in een witte auto reed en wij een Turks nummerbord hadden,

dus niet speciaal herkenbaar als toevallige toeristen,

staken voorbijgangers regelmatig hun hand op.

Eenmaal stonden wij langs de kant van de weg,

even te genieten van het uitzicht toen er iemand langsreed

die zwaaide, P zwaaide zo enthousiast terug dat de man 

meteen remde en vroeg of hij ons kon helpen :-)

Op een mooie ochtend reden wij door een piepklein

rommelig dorpje, het waren eigenlijk niet meer

dan een handjevol huizen en een moskee..

Wij besloten wat thee te drinken op een terrasje

onder een boom met een briefje er op..

Op het briefje stond dat het een wensboom was

(dat zagen we ook al in een ander dorp, het is 

kennelijk een streek waar veel te wensen is)

Je moest drie rondjes met de klok mee 

rond de boom lopen en het zou Allemaal goed komen.

Dat deed ik natuurlijk, ik hou van wensbomen

eigenlijk van welk wens-ding dan ook..

Het cafeetje werd gerund door een hele familie,

vader, moeder, ooms, tantes, natuurlijk oma

die met strenge hand het hele gebeuren runde en

een brutaal jongetje, of kereltje zoals P zou zeggen..

die met een driewielertje rond onze tafel cirkelde.

Wij zaten daar een uur of wat, met thee, wat te eten

en keken naar het onderlinge liefdevolle gedoe 

van de familie en zo af en toe liep ik eens

drie rondjes rond de boom, gewoon voor de zekerheid ;)

Op weg terug naar de auto liepen wij door

de verlaten dorpsstraat, overal schrikten mensen op

en haasten zich naar hun winkeltje..twee toeristen-alarm!

In een mini supermarkt vroeg ik naar wat ansichtkaarten

(dat klinkt makkelijker dan het was) waarop het meisje

naar buiten liep, haar kleine broertje riep die aan kwam snellen.

Ik moest op een briefje schrijven hoeveel ik er nodig had,

waarop het jongetje weg werd gestuurd.

Even later kwam hij terug met en stapeltje, verkleurde,

ietwat mottige kaarten, oh haha, zo grappig,

hij had ze al voor mij uitgekozen..

De rest van de vakantie zaten de kaarten in mijn tas,

maar nergens echt nergens zagen wij een brievenbus,

noch een postduif die bereid was Zo ver te vliegen.

Gisteren deed ik ze in een envelop en verstuurde 

ze vanuit hier.

Terwijl ik op de zon zit te wachten,

wens ik je een fijne dag

-X-

A slow walk (and lots of plants)

Het pension waar wij logeerden

(het klinkt zo gezellig ouderwets, pension, vind je niet?)

lag zo aan de onwaarschijnlijk blauwe zee..

Je hoefde enkel een paadje naar beneden te lopen

en je kwam op een smal strandje met stenen..

De eerste dag wandelden wij over het strandje,

gewoon om de omgeving wat te verkennen..

De hele baai was nog niet aangeraakt door 

het massa toerisme en van een wonderlijke schoonheid..

Er stonden de mooiste huizen vlak aan zee,

met prachtige tuinen met bijzondere planten,

zo zag ik nog nooit zo'n grote cactus, 

of een geranium van meer dan een meter hoog

(oh..al die eerste keren :-)

Ik bedoel maar, je kan toch bijna niet geloven,

dat dit echt is, wel..hij stond daar zomaar mooi te zijn..

Wij wandelden daar uren lang, 

in een tempo zo langzaam dat we nog net niet omkiepten,

stonden stil bij elke plant, elke kat op een muurtje,

elke mooie steen die we zagen..

Onderweg kwamen wij een verlaten terrasje tegen,

er zaten enkel wat mannen thee te drinken,

terwijl ze met serieuze gezichten de Dingen

van de dag met elkaar bespraken..

Ook wij dronken thee, wij zijn beide helemaal

geen thee drinkers maar op de een of andere manier,

past het zo goed daar en smaakt het ook anders..

Aan het einde van de baai, stond een huisje,

een beetje krakkemikkig maar prachtig.

Op de veranda, die volstond met geraniums in oude 

olijfolieblikken, zat een hele oude vrouw te handwerken,

tussen de wapperende was aan de lijn.

Er zat een kat op de rand van de veranda, mijn adem stokte even,

dit was het droombeeld wat ik altijd heb van mijzelf,

als ik oud ben, het was enkel nog mooier,

vanwege het uitzicht op zee en de eindeloze blauwe hemel..

Mijn eigen fantasie overtroffen..

Ik draalde wat rond, overwoog of ik een foto zou maken,

om het hier te laten zien, ik koos ervoor het niet

te doen, het zou een ongevraagde inbreuk geweest zijn,

in het leven van de vrouw..

Het beeld van haar hou ik vast, evenals de herinnering

aan de (onbedoelde mindful) wandeling.

Nu ik dit alles zo neertyp vraag ik me af waarom

ik hier nooit zo'n langzame wandeling maak, waarbij 

je alles opmerkt, misschien moet ik het eens proberen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Reasons to be cheerful #2

Het gekke is dat als je nadenkt over redenen

om opgewekt te zijn er steeds meer bij komen..

Het is net zoiets als tobben, maar dan andersom,

je bedenkt een leuk dingetje en dan volgt er nog eentje,

en nog meer en voordat je het weet is je hoofd 

gevuld met prettige dingen, fijne techniek eigenlijk;

tegenover elke tob-gedacht zet je een leuke gedachte neer..

Zo was ik de afgelopen dagen bezig met de voorbereiding

van mijn (onze) vakantie/dienstreis (haha)

We gaan pas over een week, dus misschien wat vroeg,

maar het is gewoon aangenaam om er mee bezig te zijn..

Ik zocht alvast allerlei zomerkleren uit, deed ze in de was

(ik waste ze niet in custardpoeder, maar het doosje 

paste zo goed bij de mini waspoeder doosjes :-)

en nu liggen er frisse stapeltjes klaar om 

in mijn koffer te doen (van alle huishoudelijke 

werkjes vind ik wassen echt het allerleukste)

Iets anders waar ik erg vrolijk van werd, was de uitnodiging,

die ik kreeg van Sabien van Engel, voor de viering van 

het 10 jarige bestaan van haar bedrijf.

Ik ontwierp ooit een slingertje voor haar

(waarvan het doosje mooier is dan het slingertje zelf :)

Op de weg naar het gebouw waar het feest was,

hingen allerlei foto's met producten van Engel, en zo 

ook het mijne, aah, mijn hart maakte een sprongetje, zo leuk..

Het hele feestje was trouwens erg geslaagd, en ondanks

mijn aanvankelijke aarzeling om te gaan (hoofdpijn enzo)

ging ik bijzonder opgewekt met de trein naar huis..

In de trein las ik op Instagram dat iemand zei dat mijn 

blog in de Libelle stond, weer al zoiets leuks..

Ik lees het blad zelf niet maar ik kocht er eentje bij

een kiosk op het station, heel gek, nog steeds, als je in een 

blad bladert en dan ineens je eigen naam tegenkomt..

En oooh en aaah alle reacties op het ingepakte kadootje,

ik heb ze natuurlijk allemaal gelezen, hier en 

op Instagram, echt hartverwarmend leuk, dank jullie wel.

Het pakje wil ik graag sturen naar Lola Writes,

als je mij even zou willen mailen, dank je wel.

Een ander ideetje wat ik had, is dat het misschien leuk 

zou zijn dat ik 10 ansichtkaarten ga sturen naar 10 lezers.

Ik heb geen idee hoe lang een kaart uit Turkije er 

over doet en of het allemaal goed zal gaan,

ze worden gebracht met een postduif, wist je dat ;-)

 het is echt een lange reis en niet zonder gevaren

(denk aan roofvogels, slecht weer en de kans 

om te verdwalen ergens onderweg)

maar ik wil het toch proberen..

Laat even een reactie achter als je een kaart zou 

willen ontvangen, dan kies ik als het er meer zijn dan 10,

willekeurig wat namen uit..

Het zou wel fijn zijn, dat als de duif aankomt met de 

kaart je hem dan wat graan (of wat duiven eten)

wil geven en misschien een bakje water..als dank.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Wrapped present give-away

Van de week leverde ik de vierde en laatste blog in

die ik voor de Flow-blog maakte, ik heb er best veel

werk van gemaakt en het voelt ook echt anders 

 om iets voor een andere blog te maken..

Ik heb echt even een tandje bijgezet, zoals dat

zo mooi gezegd wordt, niet dat ik hier de 

de kantjes ervan afloop, maar dit is mijn eigen speeltuintje..

Ergens in de middag staat de derde blog er op,

met daarin wat manieren om een kadootje in te pakken

en te versieren, in die blog verwijs ik naar deze,

waar je een van de ingepakte kadootjes kan winnen.

Kan je het nog volgen, het leek zo logisch toen ik 

het bedacht, wel, hoe dan ook..

Ik geef hier een Zomaar-kadootje weg,

of je de Flow blog nu hebt gelezen of niet :)

Het is al ingepakt dus je kan niet zien wat het is,

maar misschien is het Zomaar een gesigneerd Vive la vie

boek, dat zou zomaar kunnen (haha)

Dus, als je daar kans op wil maken laat dan een reactie

achter onder dit bericht (dus niet bij de Flow) 

Dan verloot ik het volgende week maandag.

Best simpel, toch, uiteindelijk?

Ik wens je een fijne dag

-X-

Reasons to be cheerful #1

Ondanks het feit dat ik het hele weekend

had ingepland om te photoshoppen

(daar ben ik zo ongeveer al de hele week mee bezig,

ik ben de foutjes uit mijn tekeningen aan het halen,

voor mijn -soort van kleurboek-)

gingen we er toch nog even op uit..

Meestal gaat dat, (ongepland even weg) zo: 

terwijl ik even koffie drink met P, tussen 

de bedrijven door, en we zitten te babbelen,

waar dan ook over, dan zegt P ineens;

zullen we daar dan nu heen gaan...

Vervolgens begint hij dan heen en weer te lopen

om zijn spullen te pakken, terwijl ik mijn koffie 

nog niet eens half op heb...

Eeh, ik vroeg je wat, zegt hij dan meestal,

ik sta al klaar, haha, ik moet dan nog helemaal

overschakelen, en zeg dan meestal, geef me 20 minuten..

(computer uitzetten, make up op doen,

nog even iets gezelligs aantrekken, camera pakken,

tas pakken, dat soort dingen..:)

In dit geval gingen we naar Rotterdam,

dat is toevallig het lievelings uitsapje van P,

zodra dat ter sprake komt wil hij er meteen heen..

We keken daar een beetje rond, aten de lekkerste 

frieten die ik ooit at, bij het Feniks gebouw 

in Katendrecht waar een hele leuk foodmarket is

(een aanrader als je ook eens in Rotterdam verzeild raakt)

Terug in de auto vroeg P heb je de bollenvelden 

wel eens in de bloei gezien? (nee, nog nooit)

Ik had het kunnen weten dat we niet zomaar

over de snelweg naar huis zouden rijden :-)

Dus we reden naar de bollenstreek

in het prachtige zachte avondlicht..

Hoewel ik eigenlijk dacht dat het een beetje 

tuttig en toeristisch gebeuren was, die bollenvelden,

vond ik het ik van een wonderbaarlijke blije schoonheid..

Zo ver je kon kijken een prachtige gekleurde lappendeken

en als je dichterbij kwam de details van de bloemen zelf..

(wat dat toeristische betreft had ik wel gelijk,

zo ongeveer in elk veld stond wel een Duitser,

Fransman, Belg of Japanner een selfie te maken...

Wat is dat toch met die selfie-stick, haha?)

Terwijl wij zo rond reden tussen de eindeloze

gekleurde vlakten, viel mijn oog opeens op

deze drie tulpen langs het veld..

Ooh, die vond ik wel het allerleukste, deze drie 

dappere bloemen die niet in de grote massa stonden,

maar gewoon er naast en op de een of andere 

manier voelde ik me verwant met ze..

Vandaag photoshop ik nog een beetje verder,

en met een beetje geluk kan ik alles

ergens aan het einde van de week inleveren.

(ik zal mijn best doen om te bloggen deze week,

maar het kan zomaar zijn dat de focus even

ergens anders ligt...)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Ps. Judith heeft op haar blog een fijne give-away 

Hurray, 5 years old!

Aaah, wat leuk, dat ik door iedereen gefeliciteerd

ben met het Idee en het maken van mijn blog,

hoewel het pas vandaag de dag is dat ik

vijf jaar geleden op publiceren drukte..

Voor deze feestelijke gelegenheid ben ik eens even

nar mijn statistieken gaan kijken, hoewel ik natuurlijk

helemaal geen vrouw van cijfers ben..

(ik word altijd terstond Blanco als 

er iets berekend moet worden)

In de afgelopen 5 jaar :

-Maakte ik bijna 1800 blogberichten

(oh haha, dat is Veel gebabbel..)

-Is mijn blog bijna 4 miljoen keer bekeken, eh..echt, ja echt..

Ik heb gisteravond zelfs even aan Guusje gevraagd

wat er nu precies stond, maar dat stond er :)

-Hebben jullie bij elkaar zo'n 35.000 keer

een reactie achtergelaten, dat betekent meteen

dat ik Zoveel reacties ook heb gelezen..

-Keken er mensen van over de hele wereld mee,

voornamelijk uit het nederlandse taalgebied, 

maar ook uit de V.S, Korea en Japan,

om maar eens wat te noemen..

-Ontving ik duizenden en duizenden mailtjes,

waarvan ik de meeste beantwoorde, hoewel ik er

vast wel eens een paar vergat (oh, ach, sorry daarvoor)

-Maakte ik Ontelbaar veel foto's, die ik gebruikte,

maar er werden er nog veel meer 

met 1 klik de prullenbak in gekieperd..

-Ben ik wel een keer of 40 gaan vissen, maar 

ik heb nooit iets gevangen (gelukkig maar, haha)

-Woonde ik in zes verschillende huizen

maar ik geloof dat ik nu eindelijk weer thuis ben

-Heb ik ontelbare malen gedacht dat ik Echt

niet wist hoe het verder moest, maar heb ik

evenzo veel keren de draad weer opgepakt.

-Ben ik door diepe dalen gegaan, waarbij

ik van sommige reizen verslag heb gedaan,

andere heb ik voor mijzelf gehouden want

er zijn dalen, zo diep, daar moet je alleen door heen

trekken, enkel jij weet de weg naar boven..

-heb ik Roodkapje wel een keer of tien in het bos

gezien, hoewel het nu al weer een tijd geleden is..

-Haakte ik een enorme berg met dingetjes

-Vouwde, knipte en plakte ik me een slag in de rondte

-Herontdekte ik het tekenen weer, ik durfde zelfs

te laten zien wat ik gemaakt had..

-Stond er iets over mij, of van mij in Zoveel bladen

dat het inmiddels een stapel van wel een halve meter is..

(ah, wie had Dat nu gedacht, toen?)

-Het meest wonderlijk is natuurlijk dat ik de kans 

kreeg twee boeken te maken, en dat er ook mensen zijn,

die ze daadwerkelijk gekocht hebben, dank daarvoor..

Ach nee, het meest bijzondere is natuurlijk dat 

ik op mijn leeftijd, haha, P nog ontmoet heb,

en dat het mij gegeven is zo'n lieve man 

in mijn leven te hebben..

In de afgelopen 5 jaar heb ik:

-Heel veel mensen leren kennen via mijn blog,

stuk voor stuk lieve inspirerende vrouwen

-Heb ik veel verloren, maar ik heb nog veel Meer

gevonden, de balans staat op positief..

-Vele gesprekken gevoerd met de familie Little,

en ze af en toe op de foto gezet

(ze hebben daar niet zo vaak zin in, het is 

nogal een eigenzinnige familie)

-Heb ik honderden type fouten gemaakt,

en heb daar vele mailtjes over gekregen,

ik doe mijn best ze te vermijden, maar ja..

-Mij losgemaakt van het idee, door anderen ingegeven 

 dat er niemand zat te wachten op de

 wereld volgens Ingrid...toch wel, lijk mij zo..

-Kreeg ik honderden brieven en kadootjes

van al die lieve lezeressen van  mijn blog

en stuurde ik ook heel veel post en kadootjes naar hen..

Dat ga ik vandaag ook doen, iets weggeven,

op de twee bovenstaande foto's zie je allerlei dingen,

die symbool staan voor allerlei thema's die 

steeds weer terug kwamen (en komen) in mijn berichten.

Alle spullen doe ik straks in een doosje

en die ga ik naar 1 van jullie versturen, de meeste 

dingetjes zijn tweedehands, maar ook dat lijkt me passend..

(het is ook zomaar een aardigheidje)

Mocht je kans willen maken op de doos

met d-ing-etjes, laat dan een reactie achter.

Ik ben benieuwd of je de thema's eruit kan halen,

misschien kan je laten weten wat je denkt..

(hoeft niet hoor, enkel als je het leuk vindt..

Rest mij nog op deze Feestelijke dag, iedereen te bedanken,

die op de een of andere manier een positieve

bijdrage heeft geleverd aan mijn blog.

Allereerst natuurlijk dan aan alle lezers, zonder jullie

was deze blog niet wat het het was, echt niet!

Dank aan, Daan en Judith, als altijd en voor alles.

Dank aan P. ach nu ja, dat is wel duidelijk.

Dank aan Dries, voor zijn vaak hilarische 

en opbouwende woorden..

Dan aan Jurianne Matter omdat zij als een van de eerste 

mijn blog in haar leeslijst zette, en ik nog steeds geloof

dat het zonder haar nooit zover zou zijn gekomen..

Natuurlijk is deze lijst veel langer,

maar het zou een bericht van een meter worden..

Wel...doe lekker mee met de give-away

en omdat ik niet iedereen een kadootje kan geven,

mag je mij ook een envelop met een postzegel sturen

dan stuur ik je een persoonlijk bedank kaartje terug.

(je mag mij even mailen voor mijn adres,

mocht je dat nog niet hebben)

Haha, ben je er nog, wat een Eindeloos lang bericht,

maar ja, het is dan ook een Bijzondere dag,

en nu ga ik net als 5 jaar geleden op publiceren klikken

(pfff..;-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Inspiration (or not:)

Zonet las ik nog wat reacties van gisteren,

als laatste las ik : je lijkt wel een inspiratiecoach..

Daar moest ik wel om glimlachen,

want ik dacht meteen aan alle momenten

dat ik hier maar een beetje rond loop te dralen

en ik geen idee heb wat ik moet doen..

Of ik heb er gewoon geen zin in, dat kan natuurlijk ook,

het kan soms heel vermoeiend zijn (haha)

om het ene idee na het andere langs te zien komen,

drijven, soms laat ik ze gewoon voor wat ze zijn..

Door wat ik hier laat zien, lijkt het misschien

alsof ik de hele dag ijverig notitieboeken zit te vullen

met tekeningen en plannen en dat ik als ik daar

niet mee bezig ben, tevreden met een handwerkje

zit te mijmeren, over de dingen, op de bank..

Dat is natuurlijk niet zo, ik moet het huishouden doen,

hoewel dat niet Zoveel werk is hier, het is 

een klein huisje, we hebben weinig spullen

en bovendien een afwasmachine, dus dat

valt dat reuze mee, maar goed..

Daaarnaast heb je nog de was, de vuilnis buitenzetten,

boodschappen doen, administratie, oh haha,

eigenlijk heb ik een mini-huishouden van niks..

Dan heb ik nog de rondhang-tijd waarvan ik achteraf

niet kan zeggen wat ik deed (dat is de fijnste tijd)

en vervolgens ga ik nogal eens op in het Zorgen maken,

over wat dan ook en het nadenken daarover

en over heel Veel andere dingen..

Daarna moet ik dan weer even naar buiten

om naar de lucht en de bomen te staren

om al die gedachten van me af te schudden..

Als ik dat dan Allemaal gedaan heb en ik weer

toe ben aan een handwerkje, weet ik vaak

absoluut niet wat ik moet maken..

En dan begin ik gewoon maar ergens,

alle werkjes op deze foto's zijn Ergens-werkjes..

Ik maak iets na uit mijn eigen boek (de strikjes)

Haak zomaar wat driehoeken aan elkaar,

een paar blaadjes of ik haak de zoveelste kol..

Meestal als ik hier dan zo mee bezig ben,

schiet me dan eindelijk iets te binnen

en schrijf ik wat in een notitieboek..

Hoe dan ook, het idee van inspiratiecoach,

vind ik een lieve gedachte en misschien moet ik eens

alle gedachten over het hele creatieve proces opschrijven

(en weer eens met mijn uitgever praten, haha)

zodat ik het zelf nog eens na kan lezen

op de dagen dat ik enkel loop te dralen..

Ik wens je een inspirerende dag

-X-

The orange notebook..

Voor het boek Vive la vie had ik een oranje notitieboek,

waar ik alles aangaande het boek in schreef en tekende.

En nu ligt er ineens zomaar een tweede notitieboek

op mij te wachten, dat komt zo: 

Vorige week donderdag had ik een afspraak

met mijn uitgever en de brandmanager

niet dat ik een brand (merk:) ben of heb maar zij is

degene die de publiciteit van de boeken doet.

Ondanks het feit dat het hele leuke vrouwen zijn 

en ik ze al vele malen zag, 

vind ik het toch altijd een beetje spannend..

Wij hadden een bijzonder leuk gesprek,

er werd wat gebrainstormd (ik weet niet of dat een woord is)

en allerlei mogelijkheden werden besproken.

Het leuke aan zo'n verkennend gesprek vind ik

dat elk idee genoemd kan worden, ook al lijkt het gek..

Het is zoiets als een pyramide, je begint heel breed

en gaandeweg het gesprek worden dingen weggestreept,

wordt er gereageerd op elkaar en uiteindelijk

blijven er een paar goede plannen over..

Net als in mijn eerste notitieboek, de gekste dingen 

staan erin, elk idee wat ik had, schreef of tekende 

ik er meteen in, uiteindelijk heeft misschien wel

80% van alles wat erin staat het boek niet gehaald..

Alle tekeningen enzo die je hier ziet

komen uit dat notitieboek.

Maar uit elke aantekening is iets voortgekomen

hoewel misschien in een hele andere vorm.

Op de een of andere manier zet het je fantasie open

als je (in zekere zin) maar lukraak bezig gaat..

Als mensen mij vragen hoe kom je op een idee,

is het enige antwoord wat ik kan geven;

begin gewoon Ergens, waar dan ook..

Je zou kunnen denken je dat al het werk wat je deed

en nooit ergens zal verschijnen, voor niets deed

(zo heb ik hier nog een stapel tekeningen liggen

van ongeveer een centimeter of 10 dik,

waar niets mee gedaan werd

en een mand vol handwerk wat het allemaal net niet is..)

maar dat is niet zo..

Als je vrij aan het werk gaat, jezelf niet beperkt,

en heel breed denkt, sta je veel meer open,

geef je jezelf de mogelijkheid om alles te verkennen..

En gaandeweg ontstaat er een Goed Plan

en weet je steeds duidelijker wat het moet worden..

Enfin, de uitkomst van het gesprek bij de uitgever

was verrassend, ook voor mij, mag ik wel zeggen..

Dus ik heb een nieuw oranje notitieboek,

er staan al een paar dingetjes in, Zomaar ideetjes

die het uiteindelijk waarschijnlijk helemaal niet gaan halen..

Het is jammer maar ik kan nog niet zoveel zeggen

over het hele plan, (het begin van de pyramide enzo;-)

wel dat het iets anders wordt dan mijn eerste twee boeken..

En nu ik het toch over boeken heb,

mijn dochter Judith geeft een gesigneerd (door mij;)

Vive la vie boek weg op haar blog..

Je kan haar volgen via Bloglovin en een 

reactie achterlaten, dat kan ook via Instagram.

Ik moet zeggen dat ik met stijgende verbazing

en natuurlijk ook wat moederlijke trots haar blog volg,

echt heel leuk en gevarieerd!

Vanaf vandaag zal ik het grote oranje boek (haha)

weer overal met mij meenemen en zal het zich langzaam

vullen met tekeningen, patronen en gedachten,

want een goed idee laat zich niet sturen.

Het komt en gaat wanneer het zin heeft of ik nu hier

op de bank zit of heel ergens anders ben,

en als het komt...wil ik het graag vangen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Looking for beautiful words..

Allereerst bedankt voor de fijne response 

op mijn bericht van gisteren, als ik zo'n ingewikkeld

onderwerp aan snij, vraag ik me altijd af of het wel

goed overkomt, en ben ik blij als ik later op de dag

de reacties zie komen waaruit blijkt dat 

ik de juiste toon heb gevonden..

Maar goed, laatst vond ik wat kleine kaartjes

op een rommelmarkt, met woorden er op, mooie woorden..

Waarschijnlijk ooit bedoeld als lesmateriaal,

hoewel ik het woord loom daar niet helemaal

tussen kan plaatsen..

Moesten de kinderen er zinnen van maken,

zo iets van: De kinderen in de klas zijn zo loom,

dat ze vandaag geen zin hebben om te leren :)

Het woord Zee hing ik op aan de muur

(naast het woordje muur ;-)

en steeds als ik het zag staan, zag ik de zee even voor me.

Het werkt echt, als ik nu bijvoorbeeld zeg;

roze olifant, dan zie je het toch even voor je.

En hoe harder je probeert er niet aan te denken,

hoe meer olifanten er door je gedachten lopen..

Net zo goed als je een akelig beeld in je hoofd ziet

als je iets hoort op het journaal,

kan je dat ook hebben als je mooie woorden ziet..

Daarom ik ben op zoek naar die Mooie woorden,

waarvan, als je ziet of leest, een fijn gevoel van krijgt..

Dus ik nodig je uit om te vertellen

wat jij een mooi woord vind, zodat ik een lijstje kan maken

en dan uiteindelijk kleine kaartjes kan tekenen

met die lievelings (ook al een fijne) woorden er op.

Als ik dat gedaan heb zal ik ze laten printen

en ze hier, tegen een vergoeding, aanbieden,

zodat  je je gedachten kan vullen met mooie beelden.

Ik hoop dat het een fijne positieve verzameling wordt..

Fijne dag

-X-

Honnepon for free :)

Deze, ja wat is het eigenlijk, gestempelde tekst,

maakt ik eens jaren geleden voor mijn blog,

ik weet niet meer precies waar de tekst over ging,

maar waarschijnlijk over iemand die ik aardig vond.

Ook werd hij gebruikt in mijn boek Vive la vie

in een stukje over een zeeman :)

Mijn verbazing was groot toen ik hem laatst 

in geprinte versie bij iemand op de muur

op een foto op Instagram tegen kwam.

Toen ik vroeg waar die tekst vandaan kwam,

bleek hij overal op internet te zweven.

Nu is het natuurlijk geen enkel probleem

als je van iets een printje maakt voor eigen gebruik,

maar er waren zoveel reacties op het plaatje,

dat ik dacht ik laat ze printen 

en verkoop ze voor 3 euro..per stuk

Nou haha, dat was geen doorslaand succes,

misschien was een fotootje op Instagram te weinig

(of mensen dachten kom op zeg, ik print hem zo van internet)

dus raakte er maar een paar kwijt..

Nu heb ik hier nog 20 Honneponnen liggen,

dus het leek mij een goed idee om ze hier aan te bieden.

Ik wou het zo doen: De eerste 20 mensen die mij mailen

om mij om mijn adres te vragen, dan geef ik dat..

Dan stuur je mij twee postzegels op en je adresgegevens

en vervolgens stuur ik je de (gratis) Honnepon print

(iets groter dan een have A4) goed idee?

Ik beantwoord alleen de eerste 20 mailtjes

(wil ik er nog even bij zeggen)

het kan dus zijn dat je geen antwoord krijgt,

anders zit ik straks een hele tijd Sorry mailtje te versturen..

(oh dat klinkt wel heel kattig, niet zo bedoeld hoor)

Wel, ik wens je een mooie dag,

en ik hoop dat er vandaag iemand is tegen wie je

honnepon kan zeggen..haha, ik zal het bij gebrek aan man

(door de week) en kat, toch echt tegen de stoel

moeten zeggen ;)

-X-

Nagekomen bericht:
 oh, ze zijn al op, het heeft geen zin meer
om te reageren, misschien zal ik er nog eens wat bij
laten printen en het binnenkort nog eens doen.
Bedankt voor alle leuke reacties, xxx

The art of wrapping presents & a little give away (by you)

Na de workshop van afgelopen vrijdag

voor de Flow bij de Sissy boy, werd ik gevraagd

of ik er nog wat wilde doen, omdat ik nu weet

dat ik het kan (haha) zei ik natuurlijk ja.

Het zijn workshops in het mooi inpakken van kadootjes,

daar ben ik verder niet zo in thuis, maar 

zoals mijn zoon Daan  eens zo mooi tegen mij zei:

Als je iets wil leren moet je je er op toeleggen..

Dus dat ben ik aan het doen, ik oefen in het 

inpakken van kadootjes..

Deze manier vond ik in een Japans boekje met allerlei

manieren om iets gezellig in te pakken.

Zij hebben het inpakken tot kunst verheven,

en ik heb de simpelste geprobeerd.

(de anderen manieren waren mij veel te ingewikkeld,

maar nu heb ik me ook nog niet echt op toegelegd :)

Mocht je het ook willen proberen: 

Neem een langwerpig stuk papier 

(als je bijvoorbeeld een boek wil inpakken)

wat ongeveer 3 maal zo lang is als het boek.

Maak er een aantal vouwen in, zoals een harmonica,

zie de eerste foto.

Plak dat aan de achterkant vast met wat tape,

als je dat niet doet trek je de vouwen er weer uit

bij het inpakken (en dat wil je natuurlijk niet;)

Pak het dan is zoals je gewoon een pakje inpakt

(maar natuurlijk wel heel erg netjes)

Neem dan een lint van ongeveer een meter lang,

wikkel dat tweemaal rond het pakje, zoals op de foto.

Doe dan het uiteinde van het lint aan de bovenkant,

onder door het andere, het is gewoon even proberen,

maak er dan een strik op.

Ik vind het nogal kunstig, ha, mijn eerste probeersel.

Nu ik dit boek (Vive la vie) helemaal ingepakt en wel is,

lijkt het mij leuk om het weg te geven.

Of eigenlijk lijkt het mij leuk als jij het weg geeft,

natuurlijk heb je het zelf al lang :))

Je weet vast wel iemand die om de een of andere reden

 aan een kadootje toe is.

(dat hoeft helemaal geen zwaarwegende reden te zijn hoor,

het mag ook een Zomaar-omdat-ik aan-je dacht-kadootje zijn.

 Misschien zijn dat wel de fijnste? )

Ik heb er ook geen enkel bezwaar tegen als je het

aan jezelf kadoo wil doen, misschien wel omdat je je 

wil toeleggen op het knutselen aan de keukentafel

met een gezellig muziekje aan

(ik knutsel zelf aan de tafel in de woonkamer,

maar mocht er een tafel in mijn keukentje passen..)

Dus, laat een berichtje achter, als je dat leuk vind,

laat mij weten aan wie je het zou willen geven

en misschien zelfs waarom (dat hoeft niet, hoor)

Dat kan tot volgende week maandag..

Ik wens je een fijne dag

-X-