Onverzettelijk grijs

Maandagen voelen toch anders dan zondagen,

ook al is alles hier ook in het weekend gewoon 

open en ga ik niet naar de kerk, is er toch een verschil..

Zondagen voelen een beetje zacht en rozig, maar 

maandagen zijn onverzettelijk en grijsachtig.

Ik heb bij verschillende kleuren een ander gevoel, 

rood, wat ik nooit gebruik, draag of in huis heb geeft

mij een ander gevoel dan zachte natuurlijk tinten.

Zo had ik ooit een gele muur, daar werd ik blij van.

 Ik las laatst ergens dat als je pijn hebt, je die pijn 

een kleur kan geven, een harde kleur die je niet fijn vind

en dat je die pijn-kleur dan in gedachten in een kleur

kan laten veranderen die je aangenaam vind, bij mij 

helpt het, niet dat het weggaat, maar is beter te hebben.

Als je mij volgt op Instagram heb je vast wel eens 

gezien dat ik vaak een kleurenpalet maak, met de

kleuren die voor mij bij die dag passen, heel fijn

om te doen, zoals bijvoorbeeld deze met zee egels,

ik vond de grootste laatst bij de kringloop (wat een geluk)

Ik moet zo naar de tandarts, dat zijn alle onaangename

kleuren bij elkaar en ik ga zeker proberen, die allemaal

te veranderen in een zachte roze wolk, maar of het lukt?

Ik wens je een hele fijne dag

-X-

Eeh, welke kleur zal ik kiezen..

Soms komt een idee zomaar binnenvallen, dan zou 

je niet eens kunnen zeggen waar het vandaan kwam.

De beste krijg ik vaak als ik helemaal niet bezig ben

met iets te verzinnen, maar gewoon aan het fietsen ben

of aan het handwerken, van die bezigheden waarbij je

gedachten zomaar door je hoofd heen dwarrelen..

Zo zag ik ineens de kleurenkaarten voor me, ik tekende ze,

bewerkte ze in Photoshop, printte ze uit en sneed ze..

Daarna zette ik een plaatje op Instagram en kreeg 

zo veel enthousiaste reacties dat ik nog maar wat pagina's

printte en ze op maat sneed, maar oh oh wat een werk.

Omdat een A4 pagina niet precies 30 centimeter lang is,

waren de kaartjes niet precies gelijk en moest ik ze allemaal

met een klein snij-apparaatje op maat snijden.

Dat was zo'n rotwerk dat ik er na 5 setjes wel genoeg van

had en nog steeds waren het ongelijke stapeltjes..

Dus ik zette op Instagram dat het een 'very limited edition'

zou worden, waarop mensen vroegen of ze niet 

op een wachtlijst konden, oh haha, een wachtlijst..

De 5 setjes waren in no time verkocht, ik vertelde even

aan P over de kaartjes en dat het leuk was maar nu al 

afgelopen, waarop hij zei, welnee joh, we gaan

gewoon regelen dat al de gevraagde setjes er komen.

(hij is altijd veel optimistischer dan ik, hij ziet nooit

problemen, maar mogelijkheden :-)

Na een heleboel ja maren van mijn kant, bedacht hij een

goed systeem om de kaartjes te snijden, ik doe dat soort

dingen op gevoel, hij bekijkt het nuchter en technisch.

Dus samen maakten we heel, heel veel setjes, 

we zaten uren te printen, hij te snijden, terwijl ik ze inpakte.

Dat klinkt gezelliger en makkelijker dan het was, soms

haperde de printer (vaak) maakte ik heel veel misdrukken

omdat ik een knipperend lampje negeerde, lagen er stapels

verkeerd gesneden kaartjes in een schaal en werden kaartjes 

door elkaar gehaald en zaten we eindeloos te sorteren.

P bleef kalm, ik was nogal eens paniekerig, maar het is gelukt,

een ieder die een setje wilde heeft er eentje.

Ze staan nog wel steeds in de webshop, maar de grote

berg bestellingen is weggewerkt en daar ben ik stiekem

wel een beetje blij om, want het zomaar een ideetje,

wat binnen kwam vallen terwijl ik iets heel anders deed.

Ik wens je een fijne dag, hier is het echt herfstachtig..

(dat zijn kaartjes in de tinten grijs, bruinachtig en 

nog wat groen hier en daar :-)

-X-

De kip en het ei

Vanochtend zat ik buiten mijn koffie te drinken,

als het weer het enigszins toelaat, vind ik dat het fijnste

en meestal probeer ik dan een eerste zin voor mijn 

blogverhaal van die dag te verzinnen..

Niet dat ik heel hard aan het denken ben, ik ben daar

veel te wazig voor zo vroeg in de morgen, meestal

schiet me gewoon ineens iets te binnen.

Maar ik kon geen enkele zin bedenken over Pasen,

ik heb ook geen bijzondere paasherinneringen

(of ze schoten me niet te binnen ;-)

Wel maakte ik dit kleine eenvoudige tekenlesje,

ik ben zelf ook helemaal geen kippen-of konijnen

tekenaar, dus ik zou zeggen dat het een ieder het kan..

Ohja, ik wil iedereen nog hartelijk bedanken voor

het meedenken over de prijs van de kussens, 

de meningen zijn duidelijk verdeeld, van er zo

ongeveer niets aan verdienen tot aan een goede prijs..

Ik begrijp heel goed dat je nooit je uren kan rekenen

als je handwerk verkoopt, ik werk tenslotte al jaren voor

niets aan deze blog en ook alle patronen van handwerk

geef ik gratis weg, er zijn vele andere die hun patronen

verkopen, maar daar kies ik niet voor..

Ook laten heel veel bloggers zich sponsoren door middel

van geld of spullen, veel give-aways worden betaald

door sponsors (die van mij betaal ik bijna altijd zelf)

prima natuurlijk, dat moet een ieder

voor zich bepalen, maar ook ik vind het wel fijn en zelfs

noodzakelijk om iets te verdienen aan mijn werk..

Ik kan mijn tijd maar eenmaal besteden en hoe leuk ik

het ook vind om de dingen die ik bedacht te delen

en weg te geven, ik zal ergens van moeten eten..

(als dat gedeeltelijk kan door de verkoop van 

mijn werk, is dat natuurlijk heel fijn)

Tot zover de overwegingen over prijzen enzo,

en gaan we over tot het eieren zoeken,

ik wens je hele fijne paasdagen

-X-

Kleur

Op de een of andere manier stond dit weekend

voor mij helemaal in het teken van het nieuws.

Je kan er gewoon niet om heen, het is overal,

of je nu op Facebook, Instagram, Twitter of waar

dan ook kijkt, tussen alle mooie plaatjes en berichten door.

Ik kan me er maar moeilijk vanaf sluiten, 

de beelden dwarrelen door mijn hoofd en met elke zin

die ik lees, komt er een vraag naar boven..

Het vervelende vind ik dat ik er niets aan kan doen,

wat zou ik moeten doen (ook al weer een vraag)

En hoe minder antwoorden ik kan vinden, of krijg,

hoe bezorgder ik lijk te worden..

Ken je dat gevoel dat je probeert de dingen rond 

te krijgen in je hoofd, met een min of meer optimistische

conclusie, of een uitweg en dat je het dan pas

achter je kan laten, en je de dingen weer met 

een roze blik kan bekijken..

Alleen kan ik aangaande het wereldnieuws, daar niet

toe komen, dus spookt het rond in mijn arme hoofdje ;-)

Er is voor mij ook helemaal geen directe dreiging,

meer een onduidelijk gevoel van onbehaaglijkheid..

Het heeft ook helemaal geen mooie kleur, 

een beetje grijzig en donker..

Nadat ik de cursus Mindfulness deed (wat ik je overigens 

echt aan kan raden, het heeft mij op vele manieren geholpen)

stel ik mijzelf, bij dagelijkse problemen, de vraag;

kan ik er Nu iets aan doen, als het antwoord nee is,

laat ik het wat het is en ga ik iets anders doen.

In het geval van al het nieuws gaat die vlieger niet

op, gek genoeg, het antwoord is namelijk heel vaak

nee, maar toch kan ik het naast me neerleggen.

(ik droomde er vannacht zelfs over)

Soms denk ik, ik ga in een hutje op de heide wonen

en ik gooi de computer het raam uit,  maar dat is 

waarschijnlijk geen oplossing, daarnaast zijn er natuurlijk

vele positieve leuke dingen te vinden op het web.

De sleutel zit er denk ik in, dat je accepteert dat de 

wereld en de berichten die op je af komen, verschijnen

in vele kleuren, van somber tot stralend en dat je die

tot je neemt zonder er al te veel conclusies aan te verbinden.

(en je vooral niet bedenkt wat er allemaal zou

kunnen gebeuren, want ohoh :-)

Ik ben echt heel benieuwd hoe jij omgaat met alles

wat er zo dagelijks aan informatie op je afkomt,

voel je vrij om het met mij te delen, graag zelfs..

Ik wens je een mooie maandag, die ondanks het 

grijze weer je een rozig gevoel geeft.

-X-

Tiles (and little pieces)

Tegenover het appartement waar Judith en ik 

verbleven in Lissabon, zat een klein winkeltje.

Elke dag keek ik vanaf het balkon naar het winkeltje,

er zat een vrouw tegels te beschilderen, op haar gemakje,

en af en toe liep er een toerist binnen om even te kijken,

of ze stond met iemand te kletsen in de deuropening.

Het hele gebeuren riep bij mij een verlangen op,

naar een klein atelier waar je aan het werk bent,

je spullen verkoopt, wat kletst met buurtbewoners,

het lijkt mij een perfecte combinatie, maar voor mij helaas

niet te betalen hier in Amsterdam.

Pas een uur voordat we vertrokken liepen we het 

winkeltje binnen, de bijzonder vriendelijke vrouw

maakte prachtige tegels, gebaseerd op oude motieven

van tegels, die je overal in de stad ziet.

Dat spreekt me enorm aan, ik hou er ook van om

oud handwerk in een nieuw jasje te gieten en dat 

vertelde ik haar ook, we bekeken haar prachtige werk

en hadden een bijzonder leuk gesprek.

Uiteindelijk kochten we een paar tegeltjes, ook met het

idee er misschien later iets mee te gaan doen, ik

 kreeg er zelfs eentje van haar kadoo omdat ze het zo'n

leuk gesprek had gevonden, zo hartverwarmend aardig.

(dit zijn toch altijd de leukste dingen van op reis gaan,

de onverwachte ontmoetingen met bijzondere mensen)

De tegels liggen hier op de vensterbank en elke keer

dat ik er naar kijk denk ik aan de aardige vrouw

in haar lieve kleine winkeltje..

Alle tegels die je hier ziet, zijn niet haar tegels,

maar gewoon gefotografeerd op straat, ik had wel

100 foto's kunnen maken, het ene gebouw is 

nog mooier dan het ander, (en oh, die kleuren)

Op de een of andere manier vind ik dit 

de meest aansprekende tegel-foto die ik maakte,

ik voel me verwant met de tegelzetter, die dacht,

ach, niks perfect, ik doe het gewoon op mijn manier,

lekker rommelen en maar zien wat er van komt..

Imperfect maar creatief en persoonlijk :-)

Ik wens je een fijn 'rommel'weekend waarbij ik hoop

dat alle losse stukjes samen een mooi geheel vormen.

-X-

A lonely chair and a cow

Elke keer als ik de map afbeeldingen open,

valt mijn oog op deze foto's, waarschijnlijk omdat 

ze zo opvallen vanwege de prachtige wand.

En elke keer denk ik die kan ik wel voor mijn blog 

gebruiken maar dan denk ik wat moet ik er over zeggen.

Een gele wand, een eenzame stoel en een koe..

dat is het eigenlijk als je er zo naar kijkt.

Maar ik denk ook meteen aan het stille dorpje

waar we doorheen reden, of beter gezegd in reden,

want de weg hield ergens gewoon op..

Ik vond het een beetje gek om uit te stappen,

in dit dorp waar de tijd stil had gestaan.

Er zaten wat mannen onder een luifel thee te drinken,

toen we met de auto langsreden zag je dat ze

ons volgden met hun ogen, ik wilde absoluut geen 

inbreuk maken op het kalme dorpsleven door daar 

als een oververhitte toerist met een fototoestel rond te lopen..

Dus ik zei tegen P. we stappen uit, lopen langs het cafeetje,

en als de mannen ons begroeten lopen we door.

(Dat voelde als een soort van goedkeuring, voor het 

feit dat we daar even kwamen kijken)

En ja hoor, een ieder stak zijn hand op en wij 

wandelden door het schilderachtige dorpje..

En daar lag zomaar een koe te slapen, het was zo'n 

prachtig beeld dat het leek alsof hij daar

express was gaan liggen omdat zij daar 

zo voordelig uitkwam tegen die gele wand..

De koe was zo mak als een lammetje, of misschien

gewoon suf van de hitte en liet zich als een model fotograferen.

Later schoven wij aan onder de luifel en dronken

een kopje thee mee, een beetje babbelend met iemand..

waar je ook komt in Turkije er is altijd wel iemand

die een praatje wil maken, hetzij over hun eigen tijd

ergens in Nederland, Duitsland of noem maar op,

of een familielid waar dat woont..

(zo van, ik heb een neef in Groningen, ken je die :-)

het was een magisch uurtje daar in het verlaten dorp

en elke keer als ik mijn afbeeldingen mapje open,

zie de foto's en ben ik weer even daar, bij

de gele wand, de eenzame stoel en de koe..

Ik wens je een fijne dag, er is een waterig zonnetje,

dus ik heb goede hoop dat het helemaal goed 

gaat komen met het fotograferen van de cover.

-X-

Need some light and colour..

Het zijn grijze dagen op het moment,

normaal vind ik een beetje grijs helemaal niet erg,

maar op het moment tuur ik naar de hemel,

en kijk op weer sites op zoek naar de zon..

Over twee weken moet ik namelijk de cover inleveren

van mijn volgende boek, dat lijkt heel erg vroeg

voor een boek wat pas volgend jaar maart uitkomt..

Maar die cover moet dan eerst bewerkt worden door

de vormgever,vervolgens moet de uitgever het 

een goed idee vinden en daarna moet het langs

de verkoop-afdeling van de uitgever, die het 

bekijken op verkoopbaarheid en als dat allemaal

in orde is, wordt het in de aanbiedings-folder

voor boekhandelaren gezet, zodat zij het 

er alvast op in kunnen tekenen.

De rest van het boek is dan nog helemaal niet af,

dat geeft wel een soort van druk op mij,

zoals je je misschien kan voorstellen, ik moet het 

dan nog wel even waarmaken, allemaal..

Bij Vive la vie werd de cover een week voordat 

het naar de drukker ging nog opnieuw gemaakt,

bovendien werd de titel veranderd, omdat niemand

echt tevreden was met hoe het was..

(de verkeerde cover + titel stonden wel al in de folder)

Dat was nogal een stress gedoe achter de schermen,

dus deze keer moet het vanaf het begin goed zijn.

De titel is al bekend, en goedgekeurd, nu de cover nog..

Omdat ik alleen fotografeer met daglicht,

ik weet helemaal niet hoe het werkt met lampen en al,

zit ik met smart te wachten op licht en kleur..

Het hoeft niet zo uitbundig als deze fruit foto's

die ik nam op een markt in Istanbul, maar dit grijze weer..

ohoh, kom op met die zon, alsjeblieft.

Misschien kunnen jullie even meeroepen naar de zon..

Heb ik ook nog een vraag aangaande mijn boek, 

ik zoek nog een leuke plek (huisje met tuin)

in Frankrijk om te foto's te maken 

ergens eind augustus of begin september,

liefst ergens tot halverwege in Frankrijk..

Zou je mij willen mailen als je iets weet,

ik zoek wel via internet, maar ik zie door de bomen

het bos niet meer (of door de kersen de kers niet, haha)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Reasons to be cheerful #3

Altijd als ik naar het winkelcentrum fiets,

kom ik over een fietspad wat naast de IJtunnel weg ligt

(dat is een soort snelweg het centrum in.

Het is een bijzonder ongezellig fietspad, maar waar

ik nu zo blij van word elke keer weer opnieuw,

zijn de konijntjes die daar ergens wonen, ze dartelen

om en op het fietspad en zijn helemaal niet bang.

Ik zou daar niet willen wonen als ik een konijntje was,

maar ze lijken het uitstekend naar hun zin te hebben

of ze maken er gewoon het beste van, dat kan natuurlijk ook..

Ook staat het helemaal vol met klaprozen,

zo'n prachtig gezicht, ik hou van klaprozen,

wiebelend op de wind op hun fragiele stengels..

Andere redenen om opgewekt te zijn deze week,

is dat mijn collectie gratis potloden aardig gegroeid is,

je mag wel zeggen dat ik inmiddels al een aardig bosje heb.

Ik schreef er ook over op de laatste Flow blog

die ik maakte en vandaag online zal komen.

Dat was een grote eer dat ze me vroegen en ik 

ben er wel een beetje trots op om daar te staan..:-)

Ik laat daar ook de cover zien van mijn 

soort van kleurboek, maar ik zet hem hier ook neer,

zodat jullie de primeur hebben (ha)

Het is een beetje merkwaardige uitsnede, maar dat 

heeft te maken met het sjabloon van mijn blog,

ik had het hele plaatje er op kunnen zetten,

maar dan was het weer een heel klein plaatje geworden..

Ik heb echt heel hard gewerkt aan het kleurboek

en ik moest echt ver buiten mijn comfortzone,

om het maar eens in hippe woorden te zeggen.

Ik ben tevreden over het resultaat, beter dan dit

had ik het echt niet gekund, echt niet :-)

Alles is nu bij de vormgever en het zal als 

alles gaat zoals gepland gepubliceerd worden

op 22 september (dat hoorde ik gisteren)

Ha, redenen genoeg om opgewekt te zijn,

blije konijnen, feestelijke klaprozen en een

derde boek...waar werd jij blij van gisteren, of vandaag?

Ik wens je een opgewekte dag

-X-

Just add some color..

Eigenlijk ben ik helemaal niet zo'n liefhebber

van hele felle kleuren, of van knallende kleurencombinaties..

Mijn huis is niet bijzonder kleurrijk,

we hebben gele lampjes en een paar gekleurde

stoelen rondom de tafel, de rest is wit (en een grijze bank)

En ik heb al helemaal geen gekleurde kleren,

laat staan iets met printjes er op..

Zwart, wit in de zomer, soms donkerblauw

en grijs, oh ja ik ben dol op grijze kleren, 

Je kan mij uittekenen in, grijze vesten,

lange wollen in de winter (als een dekentje ;)

en dunne katoenen als het lekker weer is.

Volgens anderen geeft mij dat een ietwat zorgelijk voorkomen,

maar daarom vind ik ze misschien precies zo fijn,

ik ben ook een enigszins zorgelijk type

(en misschien kan ik zelfs dat enigszins wel weglaten:)

Ook draag ik altijd sjaals, ik wil altijd iets

om mijn nek hebben, zelfs als het warm is,

dan doe ik gewoon een dun sjaaltje om..

Ze zijn ook altijd in soort van sombere kleuren,

deze op de foto's draag ik echt nooit..

(hoewel ze het hele beeld erg zou opfleuren)

Wel ligt deze hele feestelijk stapel altijd ergens in huis,

soms gewoon in de woonkamer, dan weer boven ergens.

De meeste van deze sjaals kocht ik in Turkije,

en heel af en toe vind ik er eentje 

op een markt of de kringloopwinkel..

(en dan springt mijn hart op ;)

En ondanks het feit dat ik niet zo hou

van hysterische kleurencombinaties en prints,

ben ik op de een of andere manier bijzonder gehecht

aan deze ongelofelijk Blije stapel.

Ik wens je een kleurrijke dag

-X-

What to think about..

ik ben niet zo roze-achtig

zie het leven niet door een roze bril

en ik zit zelden op een roze wolk

roze is meisjes baby's

roze is zooet

roze is marshmellow's

maar ik heb er geen hekel aan

vooral zuurstok-roze in combinatie met rood

kan ik wel waarderen

ik heb zelfs een roze stoel

en roze bloemen die ik toevallig voor mijn verjaardag kreeg

maar verder moets ik goed zoeken naar roze

hier in huis

ik heb ook niet zoveel gedachten over roze...

in de bazar van Istanbul

vond ik een stapeltje prachtige traditionele stoffen

uit Anatolië, vaak gebruikt voor omslagdoeken

the family Little

heeft sinds kort een nieuw behangetje met roze bloemen

op mijn vraag of het niet een beetje Veel was

was het antwoord

waar bemoei je je eigenlijk mee

(ze blinken nog steeds niet uit in vriendelijkheid

ik zou ze mijn post van gisteren eens moeten laten lezen..)

als kind had ik ook niks roze

opgroeiend in de jaren 70

was mijn kamer oranje met bruin

roze kleren waren veel te frivool

wel wilde ik Heel graag roze lakschoenen

met zo'n bandje over de wreef

in een noodgeval vond ik zwarte ook wel mooi

maar ik heb ze beide nooit gekregen

bruine veterschoenen

waren veel praktischer..(ach)

op het aanrecht staat deze zeep-eend van Allesi

als je op zijn kop duwt komt de zeep uit zijn neus

de beker met de 2 handvaten (de domoor )

is een ontwerp van Richard Hutten

ik zag nog nooit een flaminco in het echt

dat lijkt me wel prachtig, al die roze vogels

op het moment is ons plan

om in mei naar Sardinië te gaan

(maar dat verandert zo vaak in gedachten

zijn we al in heel Europa geweest

we zullen een keer moeten besluiten)

maar goed, Daar heb je flaminco's

-zelfs mijn arm, op de foto, ziet er roze uit-

het is een volstrekt onsamenhangend verhaal geworden

ik heb ook alleen maar losse Roze-gedachten

en ik ben niet goed in roze verhalen

ben wel benieuwd

naar jullie ideeën over roze

rest mij nog iedereen een

Happy

Pink Monday

te wensen

-x-

nb. ik wil graag ruilen
met Elizabeth en mevrouw Pardoes
(I would like to swap a book with
Heidi and Alicia)
Please mail me your adress, thank you.