Hartjeswolk

Af en toe, echt heel af en toe, zie je er eentje, een hartjeswolk, 

ze zijn zeldzaam maar soms heb je gewoon geluk..

Deze zag ik van de zomer toen ik met mijn zoon Daan, 

zijn vriendin Julia en hun zoon Timo een paar dagen naar 

de bergen gingen, ik was al heel heel vaak in Wenen maar 

verder zag ik nog niet zoveel van Oostenrijk.

Onderweg naar onze bestemming, in de auto, zag ik de

wolk, mijn hart maakte een sprongetje, ik graaide naar

mijn telefoon, want wolken zijn vluchtig, veranderen

snel van vorm en voor je het weet je is het een
 herinnering, maar ik heb hem gevangen,

heel af en toe heb je gewoon geluk :-)

Ik wens je een liefdevolle week

-X-

Hartjeswolk..

Vorige week, toen ik in de auto zat, zag ik ineens

een perfecte hartjeswolk, zo mooi kom je ze zelden tegen.

Misschien drijven ze wel eens vaker langs maar

ik kijk niet altijd omhoog natuurlijk..

Ik begon onmiddellijk in mijn tas te graaien, ik zat 

niet in het stuur, haha, om mijn telefoon te zoeken.

Terwijl ik dat deed moest ik aan mijn dochter Judith 

denken, die, toen ze een tiener was, er een hekel aan 

had als ik zo in mijn tas zat te zoeken..

Ik kieper er altijd van alles in en als ik iets nodig heb,

begin ik te graaien, ze zei dan altijd; hou daar nou eens

mee op, je lijkt wel een zwerver, oh haha..

Nadat ik mijn telefoon gevonden had, maakte ik 

deze foto door het raam heen, vandaar dat hij wat

wazig is, want ik sta niet bekend om het wassen 

van de autoruiten..of wat dan ook van de auto..

Ik hoop voor je dat je er vandaag ook eentje ziet,

en er net zo blij van wordt als ik van deze..

-X-

In de wolken

Toen ik afgelopen vrijdag zei dat ik helemaal geen

foto's had genomen, was dat niet helemaal waar,

ik had eigenlijk moeten zeggen, ik nam mijn camera

nergens mee naar toe, ik nam namelijk wel een paar foto's.

De dag voordat ik naar huis ging was er niemand thuis,

mijn zoon was aan het werk en zijn vriendin Julia

was naar haar atelier, dus ik deed het kalm aan.

Heel erg kalm, ik sliep een beetje uit, eigenlijk kan ik

dat niet meer, ik ben altijd om half 8 wakker, maar

ik bleef nog wat langer liggen suffen (zo voelt dat :-)

Ik wandelde wat door het huis, dat is echt fijn, een huis 

waar je een beetje door heen kan wandelen, 

over de krakende visgraat parketvloeren.

(oh, als ik nog één interieurwens zou hebben, en dat is

ook eigenlijk de enige, dan is het een krakende parketvloer..)

Bekeek de boeken in de kast, voornamelijk heel veel

kunstboeken en bladerde er in een paar..

Ik pakte ook op mijn gemak mijn koffer in maar

voornamelijk zat ik op het balkon met een boek.

Mijn camera had ik naast me neergelegd en zo

af en toe maakte ik een foto, vanaf mijn luie stoel,

van een wolk die langs kwam drijven.

Het was een prachtige warme dag, zo'n dag waarbij

de wolken heel sloom langs komen drijven, langzaam

veranderend van vorm, het enige wat je hoeft te doen,

is te zitten en te kijken (en af een toe een foto nemen ;-)

Als je goed kijkt zie je in elke wolk wel iets anders,

het is iets wat ik als kind ook uren kon doen, gewoon

naar boven kijken en je verwonderen..

Sommige dingen verleer je gelukkig nooit.

Het was een heerlijke dag, maar dat zeg ik nu

misschien ten overvloede..

Ik wens je een mooie dag

(en misschien kan je af en toe even naar de lucht staren)

-X-

Wolkje

Altijd als ik buiten ben, een ook vanuit het raam als

ik de kans krijg, kijk ik naar de wolken, dat doe ik al

sinds ik een klein meisje was..

Er stond zelfs ooit een aantekening op mijn rapport 

met de mededeling dat ik best een goede leerling zou

kunnen zijn als ik niet zo vaak naar buiten keek..

Soms heb je ineens het geluk dat je een hele fijne

wolk ziet en dan ook nog je camera bij je hebt, zoals

met deze hartvormige wolk, een paar seconden later

was hij al weer verdwenen..

Van de week las ik het nieuws dat er 11 nieuwe wolken

waren benoemd en erkend, zo leuk, ik zie meteen de 

commissie voor me van wijze-wolken-kenners, die zich

erover buigen en dan na jaren eindelijk besluiten,

dat het inderdaad een nieuwe is, na verhitte discussies,

veel welles, nietes en voor- en tegenstanders..

Uiteindelijk zijn de wolken opgenomen in de

Internationale Wolkenatlas, een van de wolken werd

ontdekt door de Cloud Appreciation Society, de enige

club waar ik al jaren lid van ben, zo'n fijn gebeuren..

Het kleine wolkje wat ik zag heeft geen speciale naam,

ik denk dat het een Cumulus Humilis (vrij vertaald;

klein wolkje) is, maar ik ben een amateur, haha.

Ik ben benieuwd hoe jij hem zou noemen, laat het

me weten, ik kies dan de naam uit die ik het leukste vind

en ik stuur de bedenkster ervan een aardigheidje op..

(zelf dacht ik misschien de Valentijnswolk, of het

Ik-ook-van-jou-wolkje, zoiets?)

Ik wens je een heel fijn weekend

-X-

De grijze dagen

Oh oh die grijze grauwe dagen, waarbij je de hele licht

aan moet hebben, waar de lucht maar grijs blijft

en je steeds natregent als je om een boodschapje gaat..

Een tijdje vind ik het wel fijn om mee te somberen

met het humeur van het weer, maar als ik zoals nu

mijn tweede verkoudheid/griepje te pakken heb,

ik was net 4 dagen hersteld van de vorige, begin ik 

het wat minder fijn te vinden om mij over te geven

aan de melancholie van dit jaargetijde..

Dus ik slik vitamines, doe het rustig aan, handwerk wat,

bestudeer de buienradar op zoek naar gaten in 

de bewolking, eet fruit, alles in de hoop 

wat lichtheid en energie te vinden om deze

periode door te komen..

En oja, ik vouw bootjes, schilder de zee op elk kaartje

waar om gevraagd is, zodat ieder zijn eigen oceaan 

ontvangt om op rond te dobberen.

Ik wil iedereen hartelijk bedanken voor alle post die 

ik al ontving, al die lieve kaartjes en attenties, dat 

waardeer ik bijzonder, heel bijzonder, het maakt de 

abstracte online contacten soort van echt..

Ik doe mijn best om alle bootjes en roze schoenen

zo snel mogelijk op te sturen, maar daarbij moet ik soms

de verleiding, om als een beer in een winterslaap te 

vallen en pas weer in april wakker te worden, weerstaan..

Dus mocht het iets langer duren of als er hier ineens

geen bericht verschijnt ben ik toch in slaap gevallen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

De zee #2

Later dacht ik nog even na over de allereerste keer

dat ik de zee zag, ik weet nog dat we in Ede woonden

in een flat en dat er op een gegeven moment werd 

verteld dat we zouden gaan verhuizen..

Dat vonden wij helemaal niet leuk, wij vonden het 

leuk waar we waren, maar ik denk dat geen enkel kind 

staat te trappelen uit zijn vertrouwde omgeving 

weg te gaan en zijn vriendjes achter te laten..

Wel was er de belofte van de zee, onvoorstelbaar groot..

Daar dacht ik over na van de week en ik probeerde

me te herinneren hoe het precies gegaan was.

Die ochtend kreeg ik een mailtje van Dries, dat is mijn

stiefvader en zoals ik al eens eerder zei, dat klinkt

veel ongezelliger dan het in werkelijkheid is..

Ik kraag via de mail regelmatig commentaren op 

mijn blog, het is jammer dat ze niet openbaar zijn,

want ze zijn ongelofelijk leuk, soms gevoelig

en vaak hilarisch grappig..

Daar stond in dat we, toen ik 6 jaar oud was, met 

een gehuurde VW kever naar Zeeland gingen om

het huis in Koudekerke te bekijken en dat we

inderdaad naar zee zijn geweest, het was een gure grijze 

dag, of het inderdaad op de Hoge Hil was is niet

zeker maar het was in ieder geval in Domburg..

Zeer waarschijnlijk heeft Dries ook het kerkje laten

zien waar zijn vader ooit dominee was, vanaf deze

hoek genomen ziet het dorp Domburg er waarschijnlijk

nog net zo uit als toen en deze foto nam ik voor Dries.

Enfin, het maakte een grote indruk op mij, de zee,

veel meer dan het nieuwe huis, en vanaf dat moment

heeft de zee altijd een grote rol gespeeld in mijn leven,

mijn verbeelding en voelt het altijd als thuis..

(misschien was ik in mijn vorige leven wel een 

zeemeermin of een walvis of was mijn man een 

matroos en heb ik vaak op de duinen staat wachten,

turend naar de horizon, wachtend op zijn thuiskomst..)

Je weet het niet, haha, hoe dan ook, het is altijd

heerlijk om weer terug te zijn, daar..

Oh ja, het interview ging heel erg goed, denk ik, 

het was meer een gezellig gesprek en ik hoop dat ik genoeg

zinvolle dingen heb gezegd om er een verhaal van

te maken, komt vast wel goed, ik laat je weten als 

het te lezen is.

Ik wens je een hele mooie dag

-X-

Domburg

Zaterdagochtend zat ik hier achter in de tuin koffie

te drinken en ineens had ik zin om naar Zeeland te gaan..

Ik kom er bijna nooit meer, terwijl het helemaal niet

zo ver weg is, maar het komt er niet van..

Het voelt nog steeds een beetje gek om als toerist 

daar heen te gaan terwijl het eens thuis was.

Ik was de laatste van de familie die daar woonde 

dus ik heb ook geen anker meer daar..

Dus we gingen (als ik iets voorstel aan P. zit hij 

meestal al in de auto voordat ik mijn pyama-

bij wijze van spreken want ik heb er geen) uit heb.

Eerst deden wij natuurlijk Middelburg aan, daarover

in een later bericht mee, ik maakte zoveel foto's,

vervolgens reden wij naar Domburg.

Het was nogal druk maar we konden zo onder aan 

de duinen parkeren, even de trappen op en daar..

De eindeloze zee, prachtig, we gaan ook wel eens 

in Noord Holland naar het strand maar echt nergens 

vind ik het strand zo mooi als op Walcheren, het licht,

de paalhoofden, de simpele strandhuisjes, die 

ik natuurlijk nog steeds kotjes noem..

En ha, ik ben niet de enige zie je, wat een mooie ook,

zo alleen aan de rand van de duinen, het maakt

een groot verlangen in mij los als ik dit zie.

Een moeilijk in woorden te vatten gevoel van nostalgie,

iets van vroeger (volgens P. zei ik zo vaak het woord vroeger

die dag dat hij, als hij voor elke keer een euro had

gekregen, hij als een rijk man naar huis was gegaan:-)

Een verlangen naar niet weten, er gewoon zijn een 

onbezorgd gemoed, niet belast met allerlei gedachten

die de dingen zwaar maken, lichtheid...

Dus wij liepen over het strand, ik raapte schelpen,

mijmerde wat, P. zwom in zee terwijl ik in 

het zand zat en een gevoel van rust over mij kwam.

Het strand werd steeds leger en terwijl de zon richting

de horizon zakte werd het licht van goud.

Wij liepen terug over de duinen, ik wilde graag

de zon onder zien gaan op de Hoge hill, een hoog

duin aan de rand van het dorp en ook de plek 

waar ik de zee voor de allereerste keer zag.

(misschien was het in het echt wel niet zo, ik weet het

niet meer precies maar ik mag het graag denken)

En daar zagen wij het langzaam donker worden,

de schepen in de verte, het was prachtig, werkelijk..

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Beach sunset

Uiteindelijk zijn wij pas vrijdagavond naar het 

strand vertrokken, de dagen daarvoor waren zo heet,

dat ik me zo voorstelde dat er langs de hele kust

geen parkeerplaats meer te vinden was..

En hoewel mijn verlangen groot was, woog het

niet op tegen file rijden in een te warme auto

en eindeloos rondcirkelen op zoek naar een parkeerplaats..

Wij kwamen om een uur of 8 aan op het strand,

en zon was al een heel eind onder, want oh,

wat wordt het al weer vroeg donker, het is onvermijdelijk

dat we op weg gaan naar de herfst, wat gaat het toch

snel voorbij de zomer, of is dit oude mensen praat ;-)?

Omdat er onweer in de lucht hing en de lucht enorm

aan het 'werken' was, was de atmosfeer broeierig en de 

hemel van een uitzonderlijke schoonheid.

Er hing een oranje-achtige gloed over het hele strand.

Langs de kustlijn, allerlei tekenen van de afgelopen

warme dag, verlaten zandkastelen, een paar slippers,

een schepje, een vergeten handdoek..

Terwijl P ging zwemmen zat ik op het natte zand,

te zitten eigenlijk en ik keek naar het water en de 

zon die langzaam verdween.

Als dit een film was geweest, had je eerst mijn gezicht 

gezien, mijmerend, vervolgens had je mij gezien als 

klein meisje, rennend door de golven..

Er veranderd veel en constant, maar een zonsondergang

aan het strand is tijdloos en inwisselbaar voor elk 

moment in de tijd.

Toen we terugliepen zagen we in de verte

een enorme onweersbui boven het land hangen,

we kochten een ijsje en hebben een tijdlang op de

duinen gezeten kijkend naar de flitsen en het weerlichten

in de verte, het was een prachtige avond.

Ik wens je een hele goede week, zoals ik het 

begrepen heb gaat zo ongeveer weer iedereen aan het

werk en naar school, succes en plezier gewenst!

-X-

Sometimes I wish..

Soms wou ik dat ik een boom was, stevig geworteld

in het landschap, gewoon daar waar hij geplant is.

Geduldig meewegend met de seizoenen, meebuigend

in de storm, blij zijn met de regen omdat ik daar van groei,

geheimzinnig in de mist en sprookjesachtig in de sneeuw..

Ik zou mij laten omhelzen door een tree-hugging-hippie

die langs kwam en uitkijken over de eindeloze schoonheid

van het landschap een mijn voeten..

Ja, soms wou ik dat ik een boom was en mij kunnen 

overgeven aan de dingen die 'zijn', zonder verzet.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Imagine..

Een tijdje geleden was ik bij een fysiotherapeut

omdat ik problemen had met mijn kaak, lang verhaal

maar het kwam er op neer dat het spanningsklachten waren.

Hij behandelde die dan maar het zat allemaal zo vast 

dat hij op een gegeven moment vroeg of ik misschien

onder hypnose wilde om mij wat te laten ontspannen.

Dat wilde ik wel, ik was benieuwd, het was een 

bijzondere ervaring mag ik wel zeggen..

Het was niet zo dat ik helemaal weg was, zoals

ik altijd dacht, ik was heel helder maar voelde

me diep ontspannen en heel fijn..

Ik liet mij leiden door zijn stem, hij vroeg mij 

in gedachten naar een veilige plek te gaan waar

ik me thuis voelde, ik ging naar het strand.

Ik voelde de wind, het zand tussen mijn vingers,

hoorde de golven, de meeuwen..

Het enige jammere aan de hele sessie, die drie kwartier

duurde, het voelde als vijf minuten, was het moment

dat hij zei; ik ga nu terugtellen naar 1 en als ik daar

ben kom je weer terug, en ik dacht; neee, niet terug..

Daarna vertelde hij mij dat ik alle tekenen had

van diep onder hypnose zijn, dat ik me heel goed

kon ontspannen (?) en dat ik dit gevoel ook zelf

weer kan oproepen als ik weer eens helemaal 

in de knoop zit met mezelf, of op welk moment dan ook.

En ja, dat is ook zo, niet zo diep ontspannen als toen,

maar ik kan er wel naar terug gaan, naar het beeld 

van het strand en de zee.

Me voorstellen dat de golven komen en gaan,

het dan weer stormt en dan weer kalm is..

Dat ik me vooral niet moet verzetten maar 

het gewoon moet laten zoals het komt..

Misschien wil je het ook eens proberen,

je gaat ergens lekker liggen en je denkt aan een 

plek die voor jou mooi en kalm is, misschien de zee

maar het kan natuurlijk ook heel iets anders zijn.

Daar aangekomen probeer je alles wat om je heen is

te zien te voelen en te ervaren, je hebt er niets voor 

nodig, enkel een bank en je fantasie..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Storm

Het waren onstuimige paasdagen, het kleine

huisje stond te wapperen in de wind en de

paaseieren rolden door de tuin heen.

Ik ben dol op weer wat je kan horen, de wind

die om het huis giert, regen die tikt op de ramen en

het rommelen van een onweersbui in de verte..

Misschien heeft het iets te maken met mijn

jeugd (en de jaren daarna) in Zeeland..

Niets voelde zo veilig en fijn als in bed liggen

terwijl er buiten een storm bulderde...

Ik ging ook altijd even aan de zee kijken,

als het stormde, naar de wilde zee, tegen de 

wind in lopen net zolang tot het je teveel werd

en dan omdraaien..en ineens de wind in rug, heerlijk.

Wij gingen dit weekend even kijken net buiten de stad,

waar je het slechte weer prachtig aan zag komen,

enorme buien dreven het land binnen..

Het land lag er prachtig bij, op ons inspectie-rondje,

maar dat doet het eigenlijk altijd..

Nu ben ik door die mooie storm, de paasdagen enzo,

helemaal vergeten aandacht te besteden aan het feit

dat mijn blog deze dagen 6 jaar bestaat..

Kan je dat geloven, zo lang, het ene bericht na het

andere, soms stormde het hier, soms tranen met tuiten

(oh, het woord tuiten, geweldig, hoewel ik 

geen idee heb wat het zijn..)

Vaak was het bewolkt, maar altijd piepte de zon

er weer tussendoor en klaarde het weer op..

Zes jaar lang een blog schrijven is eigenlijk

een soort weervrouw zijn, je vertelt zo ongeveer

dagelijks wat de barometer aangeeft..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Countryside

Soms heb ik gewoon zin om even de stad uit 

te gaan, gewoon om even te kijken, 

hoe het land erbij ligt..

Nu ligt hier, bij wijze van spreken, het platteland

om de hoek, bovendien is dat 

is het gebied net ten noorden van de stad

van een wonderbaarlijke schoonheid..

Ik schreef er al eens eerder over.

Als het koud is gaan we met de auto,

hoewel ik dat een ietwat bejaard gevoel vind hebben;

om een rondje te gaan rijden en elkaar ondertussen

te wijzen op een roofvogel op een paal,

een bijzondere wolkenformatie of

om tegen elkaar te zeggen;

jee, wat zijn er veel ganzen dit jaar, vind je niet?

(en dat de ander daar daar dan ook nog 

serieus antwoord op geeft, zo van, jaja

dat viel mij ook al op veel meer dan in 1928, haha)

Toch is dat we doen, mezenpraat noemen we dat 

hier, van die gesprekken die van geen enkel belang

zijn maar daarom juist zo heerlijk..

Dus zo af en toe inspecteren wij het land,

 het ligt er altijd prachtig bij en wij prijzen het

en soms lijkt het net of het land dat hoort

en begint te glanzen van trots en nog net even 

wat meer zijn best doet om te stralen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Sea

Vanochtend ben ik met het verkeerde been opgestaan,

wat niet helemaal klopt want ik zet altijd twee voeten op de grond,

maar qua humeur is de dag niet echt goed gestart..

Ondanks horren, anti-muggen spul enzo ben ik in 

de afgelopen nachten wel een keer of 30 gestoken,

en het voelt alsof ik soort van in brand sta, waardoor 

ik echt veel te weinig heb geslapen..

Als je dan zo 's nachts wakker ligt lijkt de stapel zorgen

wel 3 keer zo hoog als overdag, er was geen opruimen aan..

Dus ik ga nu even op Reset drukken en kijk (en luister) ik naar 

de foto's van het strand, de leegte, de ruimte,

de wind in je haren, het ruisen van de zee,

Kijk je even mee?

Mooi toch, kalm, vredig en relativerend..

Laten we beginnen met deze maandag, gewoon.. de ene

voet voor de andere..

-X-

Wild animals and clouds that looks like bunny's..

En toen was het een dinsdag die voelt al een maandag,

ik was al heel vroeg wakker, want vanochtend 

heb ik een afspraak die ik nogal spannend vind.

Natuurlijk heb ik hem zelf gemaakt, soms moet je 

even buiten je comfortzone gaan, hoewel ik mij

vanochtend wel even afvroeg waarom precies ;)

Eigenlijk weet ik het antwoord op die vraag wel;

er zou anders namelijk Niets gebeuren..

Zeker in mijn geval, ik ben nogal een Wat Als

denker, op mijn weg niet enkel een leeuw en een beer,

nee hele safari parken staan er op..

Zelfs als ik naar de stad moet, zoals afgelopen vrijdag,

zie ik al bezwaren, stel dat ik een lekke band krijg,

en ooh al dat verkeer waar ik door heen moet fietsen.

Uiteindelijk ga ik dan natuurlijk toch, ik had een 

tekenpennetje nodig, om verder te kunnen met 

mijn Soort van kleurboek wat ik aan het maken ben.

Dat moet binnenkort af zijn vanwege een afspraak

met mijn uitgever daarover.

(dit is dan meteen een klein nieuwtje :-)

Als ik eenmaal onderweg ben, vallen alle mitsen en maren

ook weg, dan vind ik het gewoon leuk.

Het was een prachtige dag, de lucht zo blauw 

dat het bijna niet echt leek en er dreven 

heerlijke donzige wolken langs, 

Ik weet niet of het door het paasweekend kwam,

maar elke keer als ik naar boven keek,

dat was maar zo af en toe want ik moest

natuurlijk wel op het verkeer letten, haha,

zag ik een (paas) haas langs drijven..

Hoewel je voor deze wel heel veel fantasie nodig hebt,

maar daar lijkt het mij niet aan te ontbreken.

Mocht ik net Zoveel zelfvertrouwen hebben 

dan was ik helemaal geregeld, maar dat is nu 

eenmaal niet zo...(dat accepteer ik ;)

Dus ik hou mij vast aan het idee dat, ook al zie 

ik tegen de dingen op, het meestal goed verloopt.

Sterker nog vaak vind ik het zelfs heel erg leuk,

dus het meest waarschijnlijke is, is dat het 

met de afspraak van vanochtend ook zo zal zijn.

Dus, kssst, tegen al die wilde dieren waar ik langs zal

moeten vandaag en misschien moet ik ze 

in gedachten gewoon veranderen in haasjes,

dan lijkt het allemaal al een stuk minder eng..

Ik wens je een fijne dag

-X-

The Night rainbow

Deze quote vond ik in een boekje,

wat een beetje verloren lag in een doos 

in de kringloopwinkel, hoewel de tekst wat

raadselachtig is, ik zag nog nooit een Nachtregenboog, jij?

Hoewel..toen ik dit schouwspel een paar dagen

geleden zomaar door het raam zag, moest ik er 

ineens aan denken..

Iemand zei laatst op Instagram dat ik altijd op 

plekken woonde met zoveel mooie luchten,

dat is zo, maar dat geldt echt voor iedereen...

je hoeft alleen maar naar boven te kijken,

of zoals in dit geval, door het raam..:)

(probeer het eens, het is gratis en vaak

betoverend mooi)

Ik wens je een fijne dag

en dat je de nachtregenboog zal zien,

op het moment dat je hem nodig hebt..

-X-

About the cakeman and a rabbitcloud.

Oh, ha, dank jullie wel voor alle felicitaties,

echt heel erg lief, al die virtuele post

(en van sommige van jullie zelfs een echte kaart:)

gaven mij een feestelijk gevoel..

Voor de rest was het een dag als alle andere,

ik zette de vuilnis buiten, veegde het huisje aan,

herschikte eens wat hier en daar, 

schreef in het grote oranje notebook wat ideetjes op..

Zo kabbelde de dag voort totdat ik ineens de 

poortdeur open hoorde gaan..en daar stond P..

met een zakje in zijn hand van de banketbakker..

Ik had hem nog helemaal niet verwacht 

door de week werkt en verblijft hij ergens

in het Oosten van het land.

Op mijn ietwat sullige vraag: maar wat doe jij hier,

zei hij, ik kom een mocca taartje brengen, 

(och jee, dat is nu pas echt lief)

Dus we dronken koffie en ik at mijn taartje

(ik zat de hele ochtend al te twijfelen of ik

een taartje zou halen bij de bakker, maar het kwam mij

zo sneu toe om zomaar een enkel taartje te vragen)

zo heerlijk, ik ben eigenlijk pas echt jarig geweest

als ik een moccataartje heb gegeten..

(de foto is misschien niet echt geweldig,

ik ben niet zo goed met eten-foto's

vandaar dat ze ook bijna nooit te zien zijn )

Daarna gingen we nog even naar buiten,

het was tenslotte een prachtige dag.

We reden naar Durgerdam om daar even langs de dijk

te wandelen, onderweg zag ik deze waslijn..

Ik weet niet of je een Droomwaslijn kunt hebben,

bij deze besluit ik van wel, en zo eentje is de mijne.

Met van die ijzeren palen, een lijntje wat een beetje

doorhangt, en dan de was die wappert in de wind..

Het beeld op zich al vind ik een cadeautje.

Wij wandelden in de straffe wind over de dijk,

(waardoor we zelf ook een beetje wapperden;)

in het zachte namiddag licht, het was prachtig.

Ik had het geluk om een konijnen-wolk te zien,

die zijn best zeldzaam, dus ik neem aan

dat die zomaar langsdreef (of huppelde)

voor mijn verjaardag..

Al met al was het een heerlijke middag

en vlak voordat ik de auto instapte om terug te gaan,

keek ik nog even om en zag ik, hoewel heel wazig,

een pijltje in de lucht

(mar het kan evengoed zijn dat ik het me verbeeld heb)

en meteen dacht ik aan de woorden

The only way is up..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Fairy tale sunset..

Omdat het weerbericht aangaf dat het wel eens 

het laatste mooie weekend zou zijn,

dacht ik vrijdagmiddag dat we er misschien nog

even op uit moesten trekken..

Ineens dacht ik aan Marken, daar waren we een 

paar jaar geleden (toen we elkaar nog maar net kenden)

ook al eens geweest, maar dat bezoekje werd verstoord

door een telefoontje van de ex van P...

Daar was ik zo boos over, hoe durfde ze zomaar

te bellen terwijl wij daar van de zonsondergang 

zaten te genieten, uiteindelijk vertrokken we,

allebei heel erg boos..

Achteraf denk ik, wat kinderachtig van mij..

alsof zij het kon weten waar we waren, en P

kon er toch ook niets aan doen..

Maar Hoe vaak ben je wel niets ergens boos om

en denk je een half uur later al...ach..nu...ja...

Tegenwoordig probeer ik te wachten met een reactie,

en ik moet zeggen het werkt goed..:)

Dus, het leek mij een goed plan om Marken nog eens

opnieuw te bekijken, in vrede deze keer.

En wel..het was prachtig, de meeste toeristen

waren al naar huis, het was stil en vredig

en de zonsondergang gewoon betoverend mooi..

Wij wandelden wat rond, aten een hapje,

keken naar de boten die de haven binnen voeren

en naar de vissers op de dijk..

Ik haalde nog even ons bezoekje van een paar jaar 

geleden aan...ach, zei P, dat weet ik niet meer zo goed,

dat was toen..en zo is het ook..

En in gedachten laat ik deze mooie herinnering

aan Marken over de eerste heen schuiven..

Ik wens je een fijne dag

-X-