Zonnetje

Wat een onwaarschijnlijk weer, deze dagen, het was

weer eens een warmterecord maar daar kijken we 

niet meer van op, ik weet ook niet of we daar nu zo 

blij mee moeten zijn, eigenlijk niet denk ik...

Aan de andere kant kan je niet anders dan het nemen

zoals het komt en is het heerlijk..

Het parkje aan het einde van de straat, ook wel het 

konijnenbosje genoemd, geen idee waar die naam 

vandaan komt ik heb er nog nooit een konijntje gezien,

staat vol met crocussen, zomaar ineens..

Als je heel stil bent hoor je ze zachtjes zoemen van 

tevredenheid, de blaadjes opengevouwen 

om al het zonlicht op te vangen..

Om zelf wat van dat zonlicht op te vangen ga ik 

regelmatig even naar buiten, we hadden zelfs ons 

eerste mini picknick langs het water.
De rozijnenbroodjes kochten we voor het Franse gevoel
en het kaasbroodje was voor mij, omdat ik gulzig was;-)

Even de stad uit, de stilte in, daar kan ik zo van 

genieten, de stilte, hier in de stad vind je dat nooit..

Kortom, passend bij de tijd van het jaar of niet,

ik knap er wel van op, van het zonnetje..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Sneeuw.

Het sneeuwde in Wenen niet, zoals ik gehoopt had,

(ik geloof dat ik in mijn 'laat ik eens vertellen hoe het

was in de kerstvakantie in Oostenrijk week' zit ;-)

toch heb ik wel wat sneeuw gezien.

Met mijn zoon reden we naar het Wienerwald, in de 

buurt van zijn huis op zoek naar sneeuw.

De wegen waren sneeuwvrij maar we vonden toch 

nog een veld waar wat lag, tot ons plezier.

De sneeuw lag er al dagen en was bevroren, het 

knerpte ook niet zoals verse sneeuw maar dat mocht

de pret niet drukken en zo op de foto ziet

het er wel heel echt uit..

Natuurlijk hoop ik hier ook nog op wat sneeuw, niet zoveel

als er nu in de Alpen is gevallen, och hemel heb je de

beelden gezien, meters en meters sneeuw, dat is niet

leuk meer te noemen, mijn huisje zou volledig onder 

de sneeuw zijn bedolven..

Elke dag kijk ik even op allerlei weer sites en er lijkt 

enige opwinding te zijn onder weer liefhebbers

over de Polaire vortex als je op de link klikt
kan je er meer over lezen als je wil.

Het komt er op neer dat het best wel eens heel koud

zou kunnen worden en dat er ook sneeuw zou kunnen

vallen, daar kijk ik naar uit, ik hou van bijzonder weer.

Tot die tijd doe ik het met deze twee foto's die mijn 

zoon en ik maakten terwijl we op 'sneeuwjacht' waren.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Hekje

Nu zou ik eigenlijk volgende week naar Wenen gaan,

en eigenlijk had ik met de kerst zullen gaan en een 

maand in mei, maar het zal bij 'eigenlijk' blijven.

Met de kerst bleef ik thuis voor mijn moeder,

ik was de enige die langs kon gaan, in mei bleek er

vloerbedekking in het appartement te liggen waar ik

allergisch voor ben en nu gaat het zo slecht met mijn 

moeder dat de kans dat ik terug moet komen zo 

groot is dat het ik dat risico niet ga nemen.

Natuurlijk zijn daar vele gedachten en overwegingen 

aan vooraf gegaan, ik ben zo ongelofelijk toe aan

even weg hier maar uiteindelijk kan ik het niet

over mijn hart verkrijgen..

Soms vind je een hekje op je pad, op de weg die

je wilde bewandelen waar je heel veel zin in had en

maar moet je omkeren en een andere weg vinden.

Dus ik ga vandaag mijn ticket annuleren en even 

rustig zitten en nadenken hoe ik de komende weken 

ga invullen, ga ik in mijn moeders huis logeren,

tussen alle dozen en rommel om in de buurt te zijn.

Ga ik regelmatig heen en weer, ik weet het nog niet

maar het zal zich wel ontvouwen zoals ze dat 

zo mooi zeggen, komt tijd, komt raad..

Het zal zeker zo zijn dat ik een beetje ga 'lala' bloggen,

soms zal het uitkomen en soms niet, maar omdat 

het vakantietijd is, is dat niet zo erg, denk ik.

Het hele idee van vakantie is toch om de dagelijkse 

dingen eens even los te laten, dus ik zal zien 

wat er komt, of niet..

Bovendien ga ik op zoek naar een nieuw pad, omdat ik 

geen jongen hinde meer ben kan ik niet zomaar 

over het hekje wat op het uitgestippelde pad staat

heen springen, ik zou het wel kunnen proberen, 

maar de kans dat ik blijf haken is groot. (haha)

Maar er ik vind er vast wel eentje zonder hek,

al is het dan met een omweg..

Ik wens je een mooie maandag

-X-

Bloei

Nu met dat warme weer, wat overigens nog een hele

tijd gaat aanhouden las ik vanmorgen, is mijn verlangen

om naar 'huis' te gaan groter dan anders,

ik ervaar de stad als onaangenamer met die hitte.

En met huis denk ik dan aan Zeeland, ik ben er al zeven

jaar (zeven jaar!) weg maar ik geloof niet dat ik al die

plekken waar ik sindsdien gewoond heb als thuis 

kan beschouwen, ik voel mij een toerist op doorreis.

En ik weet natuurlijk echt wel dat vroeger niet alles

beter was, laat staan perfect, maar het gevoel dat ik 

enigszins op drift ben heb ik toen nooit ervaren.

Eerlijk gezegd kende ik het gevoel wat heimwee 

heet niet, het is ook lastig te omschrijven..

Laatst las ik ergens; bloom where you are planted,

(eigenlijk heb ik een beetje een hekel aan al die

wijsheden die je vertellen wat je moet doen/voelen,

alsof je tekort schiet als je er niet aan voldoet)

Dat klinkt natuurlijk prachtig maar ik ben geen 

korenbloemetje wat bloeit of je het nu langs de 

snelweg neerzet of op een Zeeuws dijkje, was het 

maar waar, al kan je natuurlijk niet aan een 

korenbloem zien of hij blij is of niet, misschien heeft

hij ook wel zo zijn voorkeuren..

Dus op deze dagen, fiets ik regelmatig de stad eens

uit en laat het verlangen naar thuis over me heen komen,

het komt en gaat, dat is wat ik inmiddels geleerd heb..

Ik wens je een heel fijn weekend en hou het hoofd koel.

-X-

Gaan of blijven

Als je mij op Instagram volgt zag je misschien al

een foto van dit huis en de tuin van mijn moeder.

Het is een heerlijke tuin en een ruim huis, maar het staat

leeg, al een tijdje omdat mijn moeder daar niet meer 

kan wonen, tot haar verdriet, overigens.

Ik dacht er wel eens over om daar te gaan wonen, maar

zette dat altijd meteen weer uit mijn hoofd en dan niet

vanwege de plek zelf maar het dorp waar in het ligt,

is nu niet bepaald het dorp van mijn verlangen.

Daarnaast jaagt het hele idee van weer te moeten 

verhuizen mij nogal schrik aan, sinds ik uit Zeeland

weg ging, verhuisde ik al 5 keer, wat mij het gevoel

geeft dat ik zomaar een passant ben en nergens thuis.

Toch haakte het hele idee zich ergens vast in mijn 

gedachten, mijn moeder vroeg het zelfs eens of ik 

daar niet wilde gaan wonen, natuurlijk ook omdat 

we dan veel dichter bij haar in de buurt zouden zijn.

P. had er aanvankelijk geen oren naar, toen ik het

het idee zomaar eens opgooide, maar omdat hij

dol is op gekke plannen stond hij er wel voor open.

Praktisch als hij is, besloot hij daar te gaan 'proefwonen'

en hij zette zijn tentje op in de (enorme) tuin, oh haha,

die hele grote man in dat piepkleine tentje onder de

dennenboom, in het huis slapen is namelijk niet echt

een optie, we zijn het leeg aan het ruimen en het moet

werkelijk grondig schoongemaakt en opgeknapt worden.

Het bevalt hem daar, tot mijn verassing, bijzonder,

hij sjouwt lekker rond in de tuin, is de moestuin

in ere aan het herstellen en de omgeving aan het 

ontdekken (Belgische grens, vlakbij Antwerpen)

Mijn bezwaren zijn meer van een gevoelsmatige aard,

wil ik bijvoorbeeld in het huis van mijn moeder wonen,

kan ik opnieuw ergens wennen, dat soort dingen.

De voordelen, die ik echt wel zie zijn legio, het fijnste is

al die ruimte, een atelier, 7 kamers sommige wel klein 

maar toch, tegen de twee kamertjes die we nu hebben

afgezet is dat wel heel prettig, het is wel eens wat

benauwd hier, zo samen in het huisje..

Ook zijn er nog wat 'technische' dingetjes, zo ben ik 

niet het enige kind, niet dat mijn broer en zus daar

willen wonen, maar het moet wel goed geregeld.

Enfin, genoeg stof tot nadenken en misschien daar 

ook weer eens mee stoppen en gewoon in het diepe,

of op het grasveld, haha, springen en gaan..

Ik laat je wel weten wat het geworden is, 

als ik een besluit kan nemen, tenminste..

(niet besluiten is ook een besluit)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Mantra.

Dit moet misschien wel mijn nieuwe mantra worden;

ik ben de lucht/hemel en de rest is gewoon het weer,

dat steeds maar weer veranderd, je hebt er geen invloed op.

De wind steekt op en gaat weer liggen, het giet pijpestelen,

en ineens piept de zon weer van achter de wolken,

de mist trekt weer op en je zicht zal weer helder zijn,

maar de hemel is onveranderd, standvastig,

wat een prachtig beeld.

Ja, dit wordt mijn nieuwe mantra.

Ik wens je een heel goed weekend, met een stralende

blauwe hemel, die wolken waaien wel weer over, joh!

-X-

Instagramwaardig..

Laatst las ik op Instagram dat mensen tips vroegen 

voor Instagram waardige vakantiebestemmingen, ik

moest het wel twee keer lezen maar het stond er echt..

Oh haha, daar moest ik eens even over nadenken,

natuurlijk post ik ook wel eens een foto van iets moois

als ik er toevallig op stuit maar ik heb nog nooit een

Instagramwaardig (leuk voor Scrabble) uitje gepland..

Heel vaak lopen ze ook volledig mis, die uitjes, zoals

gisteren bijvoorbeeld stonden wij anderhalf uur in de

file, want er was een omleiding, om de bollenvelden te

gaan bekijken, we waren een week of wat te laat, geen tulp

meer te zien en we dronken hier op een parkeerplaats wat..

En zo kan ik vele niet helemaal gelukte uitstapjes opnoemen;

een picknick in de auto in plaats van op het idyllische plekje

aan het water waar heel veel muggen blijken te zitten.

Een brocante in Frankrijk waar we honderd kilometer 

voor omreden en die per ongeluk die dag dicht is, 

de tomtom die het ineens begeeft waardoor we 

nooit aankomen en ga zo maar voort.

Nadat ik nagedacht had over de Instagramwaardige 

uitjes kwam ik tot de conclusie dat het toch 

echt allereerst gaat om het plezier wat je in het echt hebt

 over waar je bent, of wat je doet en dat dan werkelijk 

elke foto, waar dan ook, volstaat, denk je niet?

Ik wens je een mooie dag

-X-

Fluitenkruid

Elk jaar kijk ik er weer naar uit, naar het eerste fluitenkruid,

het bloeit hier langs het kanaal en in het kleine bosje,

wat door Guusje het Konijnenbosje wordt genoemd,

hier aan het einde van de dijk.

De eerste signalen dat het het eraan komt zijn de blaadjes,

die net als de varens ineens de grond uitschieten, vanaf

die dag fiets ik altijd even door het Konijnenbosje, waar

ik overigens nog nooit een konijn heb gezien.

En oh, dan de eerste keer dat ik wat bloemen zie, 

wat een heerlijk moment, die pluk ik dan nog niet want

misschien zijn er wel meer 'fluitenkruid speurders' en die

wil ik het plezier van de eerste bloemen niet afnemen.

Ik wacht dan tot zo ongeveer alles in de bloei staat

en dan pluk ik er een paar en zet ze in een vaas.

Sommige mensen noemen ze ook Zeeuws kant en 

misschien is dat het wel met het fluitenkruid, het doet

mij verlangen naar de dijkjes op Zuid Beveland, vol

met fluitenkruid, waar ik altijd zo graag fietste..

Ik wens je een fijne dag en natuurlijk

 wat fluitenkruid langs je pad.

-X-

(ps, het lijkt er op dat dit een natuurweek gaat 

worden hier op mijn blog :-)

Varenveldje

Hier achter het huisje, in de tuin die niet de mijne is,

maar ik heb wel een stoel achter tegen de keukenmuur 

staan, en ik kan er natuurlijk naar kijken, staan onder

de boom een heel veldje met varens.

In de winter zijn ze helemaal verdwenen maar in het 

voorjaar piepen ze ineens boven de grond.

Ik vind dat de mooiste fasen van de groei, van die

frêle opgerolde blaadjes die in kleine kringetjes bij 

elkaar staan alsof ze met elkaar in vergadering zijn,

de hoofden naar elkaar toegebogen..

De viooltjes proberen zich er een beetje mee te bemoeien,

maar de varens lijken ze niet op te merken, ze hebben 

het veel te druk met zichzelf en elkaar.

Als je heel stil zou zijn zou je ze kunnen horen fluisteren

en als je lang genoeg zou blijven zitten zou je ze zien 

groeien, want dat gaat echt met centimeters per dag.

In nog geen anderhalve week tijd groeiden ze van een

paar centimeter naar wel een halve meter, ik vroeg aan

P. of het met kleine schokjes ging en of je het 

echt zou kunnen zien, waarop hij glimlachte

en zei; nee, het is een kwestie van celdeling.

Oh haha, niet goed opgelet bij de biologieklas..

Het varenveldje achter is inmiddels helemaal groen 

en ze staan nu in de ochtendzon een beetje te wuiven,

alsof ze tevreden zijn dat het dit jaar weer gelukt is,

het is echt sprookjesachtig mooi, dat veldje.

En er zijn twee viooltjes, die zich toch hebben kunnen

mengen in de conversatie van de varens, helaas heb ik

niet kunnen ontdekken waar ze het over hebben, 

maar dat is het wonder van de natuur :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

It's wonderful

Oh wat een heerlijkheid, deze dagen met het zonnetje,

vooral zo in alle vroegte in de tuin, met een kopje koffie,

terwijl ik daar zo zat en zat te mijmeren over een goede

openingszin, hoorde ik in gedachte zomaar dit liedje 

en dat zegt eigenlijk genoeg voor vandaag, denk ik..

Geniet ervan, fijne dag

-X-

Onstabiel weertje

Het weer is op het moment net zo onstabiel als ik

(maar dat is weer een ander verhaal) het wisselt net zo

makkelijk van ijzige kou naar lente en tot mijn verbazing

las ik dat het in het weekend weer koud wordt.

Er zou zelfs weer sneeuw gaan vallen, nu ben ik dol op

sneeuw maar nu ik even van de lente heb mogen proeven

heb ik er eigenlijk niet zo veel zin meer in.

Maar misschien vind ik best wel weer leuk als het zo

ver is, zoals ik al zei ik ben nogal wiebelig op het moment.

De schaatsten op de foto vond ik laatst in de kringloopwinkel,

ik had precies zulke als kind, ze zien er geweldig uit,

maar het waren rotdingen, het was onmogelijk om de 

oranje banden stevig vast te knopen met je koude vingertjes

en daarom liep ik altijd over het ijs terwijl de schaatsen

aan de zijkant van mijn rubberlaarzen hingen, oh haha

(deze mogen in mijn dat-denk-je-maar-dat-alles-

vroeger-leuker-was-museum ;-)

Terwijl buiten de vogels nu buiten zingen dat het een

lieve lust is, de crocussen al bloeien en het van dat weer

is waarbij je met je jas open kunt fietsten was het vorige

week nog ijzig koud en maakte ik deze foto.

Het was vlakbij Marken en het meer was bevroren, de 

soort van bulten ijs die je ziet, zou spatwater zijn wat

rond de begroeiing aan de rand was vastgevroren.

Het was werkelijk een bijzonder gezicht, hoewel ik er

maar even kort naar keek, eigenlijk rende ik de auto uit

fotografeerde wat in de snijdende oostenwind en rende

snel weer terug de auto in..

Kortom, er is geen peil op te trekken (wat een gekke 

uitdrukking eigenlijk) op het weer, net zoals op mijn

stemming en ik wilde dat net zoals het weer voorspeld

wordt door een weerman er ook een humeurvoorspeller

was, zodat ik mij, net zoals op het weer, kan instellen

op wat er komen gaat en ik er rekening mee kan houden.

Maar waarschijnlijk is het het beste om gewoon mee

te wapperen met de wind of hij nu uit het westen

of het oosten komt..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Op pad

Als je je leven zou zien als een lang pad, zou ik kunnen

zeggen dat ik al een heel eind op weg ben..

Nu ik de laatste tijd zo bezig ben met familie en mijn

plaats daarin is dat het beeld wat steeds in mij opkomt,

Gisteren bezocht ik mijn moeder, zij is 82 geworden,

zij woont nu alleen nadat haar man overleed.

Zij wil absoluut in het oude huis met de enorme grote

tuin blijven hoewel haar gezondheid dat eigenlijk niet

toelaat, maar ik begrijp het volkomen.

Wel brengt dat heel veel zorg met zich mee, ik ben, na

vele jaren dat ik nauwelijks contact met haar had, 

bereid om daar aan mee te werken, ik gun haar 

nog wat fijne tijd, nu zij bijna aan het einde

van haar pad is gekomen..

Het heeft mij vele jaren gekost om tot dat punt te

komen, het punt dat er geen verwijten meer zijn,

maar gewoon wat er Nu is en het idee dat zij deed 

wat zij kon, ook al vond ik dat heel lang niet genoeg..

Aan de andere kant heb je mijn kinderen en ik merk

dat mijn zoon Daan nu weer dingen voor mij doet,

zoals vliegtickets boeken, meedenken met dingen die ik 

voorleg, in zekere zin zorgt hij nu voor mij in bepaalde

dingen, en dat geeft mij het gevoel dat ik een 

beetje op schuif op mijn pad...

Ik moet zeggen dat ik het een mooi gegeven vind,

het voelt een beetje als een cirkel van het leven,

generaties die voor elkaar zorgen waar ze kunnen,

en dat we daar allemaal onze plek in hebben.

Ik zeg niet dat we nu ineens een ideale familie zijn 

geworden maar het scheelt echt heel veel als je zonder

grieven naar elkaar kunt kijken en vooral kunt horen..

Het maakt dat ik weer met vertrouwen op weg kan gaan,

dat ik mij onderdeel voel van een groter geheel..

De foto's zijn gemaakt door mijn zoon Daan.

Ik wens je een fijne maandag,

-X-

Zo, of toch zo..

Goedemorgen vanuit Amsterdam, ik zit hier voor

of achter mijn tafel, het is maar hoe je het bekijkt

en dat telt natuurlijk voor vele dingen; 

het is maar hoe je hebt bekijkt, er zijn altijd

verschillende kanten als je ze maar wil zien..

Zo zou ik nu kunnen zeggen, ik ben compleet uitgepierd,

dat is natuurlijk geen woord maar zo noemen wij dat;

het betekent zoveel als, helemaal bekaf/moe.

Maar ik zou ook kunnen zeggen; het waren intensieve

dagen, het is logisch dat ik even wat gas terugneem.

Ik zou kunnen zeggen; gisteren was ik naar een begrafenis,

dat was heel verdrietig, maar ik zou ook kunnen zeggen,

het is goed zo, het was een mooie liefdevolle dag,

die wij met z'n allen in harmonie beleefden..

Ik zou kunnen zeggen dat er heel veel dingen mis zijn 

gegaan in het verleden, maar ik zou ook kunnen zeggen;

wat mooi dat wij elkaar weer gevonden hebben..

Ik zou kunnen zeggen; misschien komen de dingen

wel nooit meer goed, maar ik zou ook kunnen zeggen;

ik heb vertrouwen en het komt vast goed.

(nu zou ik daar bij willen aantekenen dat 'alles' zoals

op de foto te lezen staat misschien wel heel erg veel

is, er gebeuren dingen in de wereld die zo verdrietig

zijn dat je onmogelijk over alles kunt spreken)

Maar op kleine schaal, op je eigen vierkante centimeter,

blijkt er toch altijd een keuze te zijn, hoe je

de dingen beziet, dat wou ik even zeggen, vandaag,

terwijl ik hier voor of achter mijn tafel zit, 

hier in Amsterdam.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Bloesem

Een paar weken geleden alweer (soms heb ik ineens

zoveel foto's dat er wel eens een paar een beetje

vergeten raken) bezochten wij de Japanse tuin in 

het Amsterdamse bos, vol met kersenbomen in bloei.

Ik had gelezen dat het er erg druk kon zijn, dus we

gingen op een doordeweekse avond rond etenstijd.

Dat was goed gedacht want er was bijna niemand,

vanaf de parkeerplaats was het nog een behoorlijk eind

lopen, maar het was de moeite waard..

Het was werkelijk prachtig, sprookjesachtig zelfs..

en moeilijk te vangen op een foto, als je onder de bomen

doorliep liep je onder een dak van tere roze bloemen

en de hele grond was bezaaid met kleine roze blaadjes.

Van te voren had ik al een soort van bloesem

bloemetjes gehaakt, waarvan ik dacht dat ze misschien 

leuk zouden zijn als zelfmaker, niet dat ze op enige 

manier de echte bloesem benaderen, maar ach :-)

Daar aangekomen zag ik ook dat ze een roze hartje 

in het midden hebben en geen groene, nu ja, 

dat kan je altijd nog doen als je ze gaat maken..

Ik maakte ze van roze wol omdat dat er zo zacht

uitziet, maar je kan ze natuurlijk ook van katoen 

maken, het nummer van je haaknaald pas je gewoon

aan aan je het garen wat je gebruikt.

Het is nu natuurlijk veel te laat om de Japanse tuin

met de bloeiende bomen aan te prijzen als een fijn uitje,

de bloesem is ondertussen al lang verdwenen.

Het is maar goed dat ik niet als reisleider werk of bij de 

VVV, ik zou alle leuke dingen gewoon vergeten te melden 

en enkel teleurgestelde toeristen aan de balie krijgen..

Maar misschien is het een tip voor volgend jaar, haha,

als je net bent als ik ben je het tegen die tijd al lang vergeten..

Ik wens je een goede maandag, hier gaat het de hele dag

regenen en ik deed net de was in de machine, die buiten

moet drogen want ik heb binnen geen ruimte voor een rek,

als weervoorspeller ben ik ook al niet echt geschikt ;-)

-X-

Hoek

En ik kan weer ademen, het duurde niet eens

 zo lang, eigenlijk, ik heb alles even laten

bezinken en ben weer op weg gegaan..

Gaandeweg de dag gisteren bedacht ik me dat ik toch

wel voor hetere vuren had gestaan, in situaties terecht

was gekomen die vele malen ingewikkelder waren dan dit,

en daar ben ik ook uit gekomen, ook al was de weg

daar naar toe soms slecht begaanbaar..

Het zware gevoel (soms kan je het echt letterlijk voelen

al iets op je drukt) verdween en maakte plaats voor

een soort lichtheid, ik moest zelf een beetje lachen

om mezelf, zo van ohoh Ingrid, laat je toch niet zo

in de hoek zetten, een vriend zei eens, niemand kan je 

in de hoek zetten, je bent geen kleuter, dat doe jezelf..

Dat is een waar woord en toen ik daar gisteren aan dacht,

draaide ik me om, wandelde ik de hoek uit, zo het

hobbelige pad weer op..

Dus ik ga weer verder waar ik gebleven was en ga 

op zoek naar andere mogelijkheden, die misschien,

wie weet wel veel beter uitpakken dan deze, en zo niet

dan heb ik het in ieder geval geprobeerd..

In de vaart der dingen ben ik helemaal vergeten om de 

bolletje-wol-ketting weg te geven, bij deze dan maar;

ik zou hem graag willen sturen naar miss-friszz,

als je mij je adres mailt, komt hij naar je toe.

(hoewel ik deze ketting toch meer een zij vind :-)

Ps, mocht je deze ketting zelf willen maken, 

in mijn boek Lov-ing wool staat hoe je dat doet.

Je kan er natuurlijk ook altijd eentje bij mij bestellen.

Ik wens je een heel fijn weekend

-X-

Landje

Er zijn van die plekken die je meteen betoveren,

al je er voor de eerste keer komt, omdat het ze zo mooi zijn,

zo stil en gewoon iets magisch hebben..

Zo ontdekte ik er een tijd geleden weer eentje, bij toeval

eigenlijk, we stonden op de dijk net buiten de stad en zagen 

een man een weiland inlopen, we hadden geen idee dat

dat een weggetje ergens heen was..

We volgden de man op gepaste afstand, ik heb altijd al

detective willen worden, haha, nee hoor, ik was gewoon

benieuwd waar hij heen ging..

Achter de rietkragen, was er een binnenmeertje, wat je

vanaf de dijk helemaal niet kon zien, een prachtige

verborgen plek, met heel veel vogels en van een 

bijzondere schoonheid, de man was op een bankje 

gaan zitten en hij leek te mediteren, 

Omdat we hem niet wilde storen

het voelde toch een beetje als zijn landje was,

 zijn we weer vertrokken..

Maar we gaan vaak terug naar dat bijzondere landje

(met meertje :-) gewoon om even te kijken hoe het

er bij ligt en daar even te zijn..

Zo ook afgelopen weekend, het paadje er naar toe was

nogal drassig en ik zat tot aan mijn enkels in de blubber

(of; slik, zouden we in Zeeland zeggen) maar slik of niet

het landje lag er prachtig bij, zo kalm, stil en ver weg van alles.

Je hoorde enkel het geluid van de ganzen, ze snaterden

dat het een lieve lust was en er vloog een enorme V over,

ik meende zelfs nog even dat ik het rode mutsje van

Nils Holgersson zag (uit het sprookje van de jongen die

met de ganzen meevloog) maar dat zal ik me 

waarschijnlijk wel verbeeld hebben..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Magische landjes..

Als ik de foto's van mijn camera haal of eigenlijk

van het kaartje wat erin zit dan vergeet ik er wel eens 

een paar en zo kwam ik deze weken later tegen.

Ze zijn genomen in de Amsterdamse waterleidingduinen,

wat dan weer niet bij Amsterdam ligt maar 

ergens ten zuiden van Haarlem.

Nu kom ik graag in de natuur en er zijn heel 

mooie gebieden maar soms kom je ergens en 

je hebt meteen het gevoel dat alles klopt.

Je voelt je er meteen op je gemak,

ook al was je er nog nooit eerder en je kan alles 

even achter je laten en het voelt bijna magisch..

Dit is zo'n gebied, ik heb het bijvoorbeeld ook

in Zuid Beveland, vooral rondom Nisse, in 

de duinen bij Domburg, het strand van Terschelling

en het dorpje Holysloot hier vlakbij Amsterdam.

Ik vind het moeilijk om uit te leggen wat het is,

maar misschien ken je het gevoel wel.

Ik geloof niet in vorige levens en al, dan zou

 ik wel al heel vaak terug zijn gekomen, haha.

Wel ga ik in gedachten graag terug naar deze plekken,

gewoon thuis op de bank, bij de tandarts (ohoh)

of als ik ergens in een ellenlange rij sta te wachten.

Ik zie het dan voor me, probeer de wind te horen,

het zand te voelen of het bos te ruiken..

Het helpt me om kalm te worden en het geeft

me een eindeloos vredig gevoel te weten dat 

deze plekken er zijn zonder dat ik daar ben.

Ik ben benieuwd of jij ook zo'n plek hebt..

Ik wens je een hele fijne maandag en ook al 

ben ik midden in de stad, ik denk dat ik vandaag

in gedachten vast wel een hertje voorbij zal zien wandelen :-)

-X-

Countryside

Soms heb ik gewoon zin om even de stad uit 

te gaan, gewoon om even te kijken, 

hoe het land erbij ligt..

Nu ligt hier, bij wijze van spreken, het platteland

om de hoek, bovendien is dat 

is het gebied net ten noorden van de stad

van een wonderbaarlijke schoonheid..

Ik schreef er al eens eerder over.

Als het koud is gaan we met de auto,

hoewel ik dat een ietwat bejaard gevoel vind hebben;

om een rondje te gaan rijden en elkaar ondertussen

te wijzen op een roofvogel op een paal,

een bijzondere wolkenformatie of

om tegen elkaar te zeggen;

jee, wat zijn er veel ganzen dit jaar, vind je niet?

(en dat de ander daar daar dan ook nog 

serieus antwoord op geeft, zo van, jaja

dat viel mij ook al op veel meer dan in 1928, haha)

Toch is dat we doen, mezenpraat noemen we dat 

hier, van die gesprekken die van geen enkel belang

zijn maar daarom juist zo heerlijk..

Dus zo af en toe inspecteren wij het land,

 het ligt er altijd prachtig bij en wij prijzen het

en soms lijkt het net of het land dat hoort

en begint te glanzen van trots en nog net even 

wat meer zijn best doet om te stralen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Sunshine

Ik geloof dat er eindelijk een einde is gekomen

aan de dagen durende regen, ik wens je een 

zonnig weekend!

(Ik ga zondag met mijn dochter naar het Snorfestival

en jij, heb jij leuke plannen?)

-X-

Sea

Vanochtend ben ik met het verkeerde been opgestaan,

wat niet helemaal klopt want ik zet altijd twee voeten op de grond,

maar qua humeur is de dag niet echt goed gestart..

Ondanks horren, anti-muggen spul enzo ben ik in 

de afgelopen nachten wel een keer of 30 gestoken,

en het voelt alsof ik soort van in brand sta, waardoor 

ik echt veel te weinig heb geslapen..

Als je dan zo 's nachts wakker ligt lijkt de stapel zorgen

wel 3 keer zo hoog als overdag, er was geen opruimen aan..

Dus ik ga nu even op Reset drukken en kijk (en luister) ik naar 

de foto's van het strand, de leegte, de ruimte,

de wind in je haren, het ruisen van de zee,

Kijk je even mee?

Mooi toch, kalm, vredig en relativerend..

Laten we beginnen met deze maandag, gewoon.. de ene

voet voor de andere..

-X-