Autotas

 In het pakket wat ik laatst naar Wenen stuurde voor 

mijn kleinzoon Timo, deed ik behalve wat gebreide truien,

(zoals deze blauwe) mutsjes en speelgoed ook een gebreid tasje.

Ik dacht eigenlijk niet dat hij er ook echt mee zou gaan 

spelen, dat het meer voor de sier ergens opgehangen

zou worden, maar niet is minder waar..

Eerst kreeg ik een filmpje dat hij met het tasje rondloopt,

en het bijschrift was dat het een hit was, het tasje, zo leuk.

Ik vroeg aan mijn zoon Daan waarom hij er zo veel mee

speelde, hij vertelde dat ze tegen Timo gezegd hadden dat

het een tasje is om auto's te vervoeren, oh haha.

Dan loopt hij naar zijn kamer met een leeg tasje, doet er

een autootje in en brengt het dan naar de kamer, dat is nu

werkelijk toch wel al te schattig, zo lief.

Gisteren kreeg ik een filmpje waarbij Timo probeerde 

wel 5 autootjes in het tasje te proppen, dat ging niet,

daar is het gewoon te klein voor.

Dus nu ben ik een groter tasje aan het breien, een 

autotasje, waar wel alle 5 autootjes inpassen, maar 

misschien wil hij er dan wel 6 in ;-)

Het tasje is overigens heel makkelijk te maken, het is

een gebreide rechthoek die ik dubbel vouwde, de handvaten

maakte ik door 8 steken op te zetten en steeds 1 baan recht,

1 baan averecht te breien, daardoor rolt het aan de 

zijkanten om, heel makkelijk, leuk effect.

Iets er op mazen is gewoon een kwestie van proberen,

maar als je dat lastig vind kan je dat ook weglaten

en bijvoorbeeld streepjes breien.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Berg

 Wat motiverende woorden om te starten in deze

nieuwe week, welke berg je dan ook op moet; 

begin er gewoon kalm aan en wie weet haal je de 

top wel, of vind je halverwege wel hoog genoeg

of misschien blijf je wel gewoon in het dal

zitten en geniet je van het uitzicht op al die bergen..

Hoe dan ook, ik wens je plezier, succes of strekte,

wat je dan ook nodig hebt, maar vooral wens ik je

gemoedsrust en een goede week.

-X-

Blaadjes

Van de week veegde ik de blaadjes op het stoepje hier

achter op het plaatje op een hoop en gooide ze in de tuin.

Terwijl ik dat deed dacht ik dat het eigenlijk een zinloze

handeling was omdat er nog vele zouden volgen, van de

hazelaar die er staat en de grote rode beuk van de buren..

Toch veegde ik monter verder en terwijl ik dat deed dacht

ik aan de eindeloze reeks handelingen die je elke dag moet

doen om het verval tegen te gaan..

Tandenpoetsen, wassen, stofzuigen, de afwas, de planten

water geven, de vuilnis weggooien, toilet schoonmaken,

wasbakken poetsen, matjes uitkloppen, in beweging blijven,

 vaak je handen wassen, nu veel vaker dan eerst.

Elke dag weer nieuwe zorgen waarvoor je in je hoofd

een soort van oplossing voor moet zoeken, totdat je

denkt; ach nu ja, we zien wel, steeds weer opnieuw..

 En ik vroeg me af, toen ik alle blaadjes in de tuin 

kieperde wat er zou gebeuren als je dat alles 

niet meer zou doen, als je de boel, de boel zou laten.

Binnen no time zou alles verwaarloosd zijn; het stof 

zou zich ophopen in de hoeken van de kamer, de afwas

zou torenhoog op het aanrecht staan, de vuilnis zou zich

opstapelen, eerst in de hoeken later zou je er niet meer

overheen kunnen stappen, je zou er, binnen afzienbare

tijd uitzien en ruiken als een zwerver en uit je huis worden

geplukt na een melding van de buren dat het zo toch

echt niet langer gaat, oh haha..

Ik weet niet wat er zou gebeuren als je je zorgen de vrije

loop zou laten en geen oplossingen meer bedenkt, misschien

zou je hoofd wel groeien om steeds meer ruimte te maken ;-)

Ik dacht ook nog, terwijl ik nog steeds met die blaadjes

in de weer was of het anders zou zijn als het altijd maandag

zou zijn (of dinsdag), dat niet elke 24 uur alles opnieuw

zou beginnen, maar ook dat zou geen oplossing zijn.

De volgende dag keek ik door het keukenraam naar het 

stoepje, en ja hoor, evenveel blaadjes als de dag ervoor,

Die moet ik straks even opvegen, dacht ik, en met goede

moed begon ik eraan, net als met de rest van de dagelijkse

lijst tegen het verval, het is een strijd die je niet gaat winnen

maar ik kan op zijn minst proberen het enigszins 

in de hand te houden..dus ik begon te vegen..

Ik wens je een fijn wekend,

-X-

Kotje

Weet je nog vroeger, op de lagere school, als de zomer

vakantie begon, wat een fantastisch gevoel was dat..

Ik heb het al jaren niet meer, het gevoel van de

zomervakantie, dat komt misschien omdat alles zijn 

gangetje gaat, haha, maar ik verlang er wel eens naar.

Als de laatste dag op school dan was aangebroken en er 

niet veel bijzonders werd gedaan, het was gewoon wachten

tot de bel ging en dat je dan naar buiten kon rennen,

met een zeker gevoel van euforie, in de overtuiging

dat je nooit meer terug hoefde te komen..

Want zes weken was zo lang, dat het net zo goed voor 

eeuwig zou kunnen zijn, een eindeloze zee van leegte,

waar je niets zou hoeven strekte zich voor je uit.

Wij gingen nooit op vakantie, daar was niet genoeg geld

voor, ik ging pas op mijn twaalfde voor het eerst een paar

dagen naar Parijs, maar dat gaf helemaal niet want wij 

hadden iets veel beters, namelijk een kotje op het strand.

(eigenlijk heet het denk ik een strandhuisje, maar in

Zeeland noemden we dat zo :-)

We mochten aan het begin van de vakantie een plastic

luchtbedje en een Donald Duck pocket kopen, met zijn 

drieën dan hè, ik deelde dat met mijn broer en zus.

Geweldig moment was dat, de vakantie was begonnen.

Elke dag fietsten wij door de weilanden naar het strand,

zetten onze fietsen neer, wandelden wij over de lange

overgang door de duinen, liepen nog een end over het

strand naar het kotje, klapten de ligstoelen uit, je weet wel

die van canvas met hout waarvan je in het begin nooit snapt

hoe het nu precies zit en dan huppelden we de zee in..

We mochten elke dag een raketje, zo'n waterijsje, kopen in

de strandtent, wat bijzonder was want normaal kregen we

alleen op zaterdagavond iets lekkers, ooh die raketjes..

En zo dobberden wij de zomer door, dag in dag uit, ook 

bij slecht weer, want het was zonde om het kotje niet te 

gebruiken, het was al duur genoeg zei mijn moeder.

Uiteindelijk gebeurde het ongelofelijk toch, het kotje 

moest worden aangeveegd, de sleutel ingeleverd,

het lekke luchtbedje in de prullenbak en het 

zand moest uit de Donald Duck pocket

worden geschud, de zomervakantie was voorbij..

Ik kon het me niet voorstellen maar het was echt zo,

we moesten weer naar school, een jaar lang, maar het

had net zo goed voor eeuwig kunnen zijn..

Ik wens je een fijne dag

-X-

40A

De eerste keer dat ik bus 40A nam in Wenen, of ik kan 

beter zeggen, zou moeten nemen kon ik hem niet vinden.

Ondanks de duidelijke aanwijzingen van mijn zoon Daan;

'stap uit op dit metrostation, let op de borden waarop staat

40A Hohenstaufergasse die kant op, liep ik zo hup de 

verkeerde kant op en zag ik nergens een bord (ze hangen 

echt levensgroot op het perron, echt waar, haha)

Ik kwam op een groot plein terecht en ik vroeg het aan 

verschillende mensen maar dat mocht niet baten, mijn Duits

is ietwat armzalig en misschien begreep ik het gewoon niet.

Uiteindelijk moest ik mijn zoon bellen om wat nieuwe 

aanwijzingen te vragen en het bleek dat ik in cirkels

om het desbetreffende straatje heen liep, ohoh..

De 40A, rijdt door de straat heen waar mijn zoon met zijn 

vriendin en hun zoon Timo wonen, het is tevens het eindpunt

van de route zodat ik niet bij de verkeerde halte uit kon 

stappen en zo vond ik toch hun huis nog..

Later nam ik de bus vele malen en kon ik niet begrijpen 

wat ik er nu zo ingewikkeld aan vond om hem te vinden, 

maar de dingen die je al weet zijn niet zo moeilijk, toch?

Mijn kleinzoon Timo is dol op de bus, als hij in de tuin speelt

en hij hoort hem (hij komt een paar keer per uur langs) dan 

hoort hij hem aankomen en het liefst kijkt hij dan door het hek.

De bus noemt hij Bam, wat een prachtige naam is voor een 

bus, en is elke dag een groot plezier voor hem.

Regelmatig lopen zijn ouders even met hem naar de bus,

die vlakbij om de hoek altijd een paar minuten staat te 

wachten op de passagiers die naar het centrum willen.

Omdat Timo zelf kan lopen en dat ook graag wil, is dat 

een heus uitstapje omdat, zoals mijn zoon zei; ze vorderen

met ongeveer 30 meter per uur, oh, haha, kinderen zien in 

alles wel iets bijzonders en er is altijd een reden om even stil

te staan en het te bewonderen (zouden wij ook moeten doen)

Vaak mag hij even in de bus kijken en laatst reed een 

aardige chauffeur de bus zelfs een paar meter vooruit 

terwijl Timo voorin mocht zitten.

Dus ik maakte een bus voor Timo, ik heb geen idee of hij 

het als een bus zal herkennen, maar ik had plezier in het 

breien van de knuffelbus, en terwijl ik hem maakte reed ik 

in gedachten door de straten van Wenen, in de 40A, van het 

beginpunt, wat ik nu weet te vinden, helemaal naar het

eindpunt, waar Timo met zijn vader dan op mij 

stonden te wachten..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Wolmand

Dit is mijn wolmand, die staat onder de bank, zodat ik

hem op de pak heb 's avonds want dan haak of brei ik

altijd terwijl ik een serie of zoiets kijk, dat kan ik

tegelijk want het handwerken gaat vanzelf...

Of althans dat ging het totdat ik het gedoe kreeg met

mijn vinger, nu kost het vele malen meer moeite en daar 

word ik nogal treurig van want, zeg nu zelf, wat is er

heerlijker dan zo'n mand met fijne wol en allerlei

half afgemaakte projectjes die op je wachten.

In zekere zin, zonder dat het de bedoeling is dramatisch 

te klinken, oh haha, is handwerken mijn lifeline, al van

jongs af aan is handwerken mijn grootste plezier..

Ik ben ooit begonnen met sokken verknippen, wat misschien

niet altijd de bedoeling was, zodat ik kleertjes kon maken

voor mijn beer en later leerde ik breien en haken op school.

Later breide ik mijn eigen truien, kleintjes voor de kinderen

en ga zo maar voort, de berg handwerk die ik in de loop

der jaren maakte zou enorm zijn als ik het bewaard had.

Dit zijn dingetjes die ik vrij recent maakte, tijdens en voor

het gedoe met de vinger, ondanks dat het zeer doet..

Dus vandaag ga ik naar een fysiotherapeut in de hoop dat 

zij recht kan breien wat nu krom is (mijn vinger),

haha, ik vond het het zelf wel een leuk grapje :-)

en ik hoop dat ik uiteindelijk zo'n breiende oma word, 

oh wacht even, dat ben ik al!

Ik wens je een fijne dag

-X-

Spelden en naalden

Toen ik een jaar of zeven was, dat was zo ongeveer

in de middeleeuwen, kreeg ik een speldenkussen, 

dat zat in een doos met allerlei dingetjes die wij altijd 

kregen met de feestdagen van een oom en tante.

Ik kan me de oom en tante zelf niet herinneren maar

 de cadeautjes die ze altijd stuurden, wel.

Het waren altijd wat vreemde cadeautjes, alsof ze ze 

gewoon uit de kast pakten, niet speciaal voor kinderen

gekocht; een handdoek, een oud treintjes, gebreide sokken

en handwerkspullen, zoals het speldenkussen..

Ik vond het overigens geweldig van die echte volwassen 

cadeautjes dus ik was bijzonder in mijn nopjes (haha, 

wordt deze uitdrukking eigenlijk nog gebruikt? ) met 

mijn kussentje met spelden en naalden, ik heb het nog 

steeds, het staat hierboven op de foto.

Omdat het op de één of andere manier nogal hard is 

geworden, het is natuurlijk al stokoud en niet meer 

geschikt voor dikke naalden maakte ik een nieuwe.

Het is supersimpel mocht je er ook eentje willen maken,

want het is gewoon een dubbelgevouwen lapje.

Ik gebruikte de gerstenkorrel steek; 1 recht, 1 averecht

en dan in de volgende rij andersom, dat geeft een leuk

effect en je kan de naalden er makkelijk insteken.

De maten zijn bij benadering als je een iets dikkere of 

dunnere naald gebruikt wordt het breder of smaller.

Als je goed kijkt zie je dat ik in het midden een draad door 

het werkje heb geregen, dat maakt het makkelijker om 

het dubbel te vouwen, dan weet je waar dat moet :-)

Het oude speldenkussentje zal ik natuurlijk altijd blijven

gebruiken, ik ben er aan gehecht, maar voor de dikkere 

naalden is deze echt heel handig, hoewel ik even zo vaak

mijn naalden in de zijkant van de bank steek, oh oh, 

omdat het zo makkelijk is als ik bezig ben, ik zal 

proberen mijn leven te beteren en ze in plaats daarvan

in mijn nieuwe mapje te stoppen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Truitje

De meest gestelde vraag als ik iets gemaakt heb is

of ik er een patroon van heb, dat is bijna nooit het geval,

ik begin gewoon zomaar ergens en dan zie ik wel

of het iets wordt, vaak na heel veel proberen.

Het klinkt gek maar ik kan helemaal niet goed patronen

lezen, of ik heb er het geduld niet voor, dat kan ook,

daarnaast ben ik er echt helemaal niet goed in om ze te

maken, ik maak fouten, geef maar een halve uitleg 

en ik vergeet het juiste naald nummer er bij te zetten.

(Hoewel ik wel 3 boeken maakte met patronen, dat 

kostte heel veel moeite en verbeteringen van een ander)

Ik maak daarom ook bijna nooit patronen meer voor

mijn blog, ik ben er uren mee bezig en dan nog is

het net niet helemaal goed en krijg ik daarna veel

vragen over het patroon die ik op afstand eigenlijk

niet kan beantwoorden, ik moet het werk in mijn 

handen hebben om te zien wat er fout gaat.

Je zou dus wel kunnen zeggen dat ik een intuïtieve 

handwerkster ben, ik moet gewoon een draad en naalden

hebben en dan proberen en zien wat er van komt.

Soms zit ik avonden lang maar wat te proberen, en dat 

vind ik net zo goed bij het plezier van het maken horen

 als het eindresultaat, het gaat mij om het proces.

Soms maak ik een uitzondering, zoals voor dit truitje voor

mijn kleinzoon Timo, ik heb niet zo'n idee hoe groot zo'n

truitje zou moeten zijn dus dan gebruik ik wel een patroon.

Deze komt uit een Phildar baby breiboek, wat je gewoon 

kunt kopen bij wolwinkels, om precies te zijn komt het uit 

het boek herfst/winter 2017 en het is no.147.

Ik heb het wel een beetje aangepast, dat kan ik dan toch

niet laten, haha, het bloemetje naaide ik erop omdat de 

draad brak toen het breiwerk al klaar was, ik snap niet 

hoe dat kan, maar ik kon het op deze manier herstellen.

Ik wens je een goed weekend

-X-

Vogel

Terwijl ik hier achter, of voor de tafel zit, het is maar

hoe je het bekijkt, hoor ik buiten de vogels zingen en 

ineens zou ik ook een vogel willen zijn..

Ik zou de tak in de tuin hier laten voor wat het was en

wegvliegen, gewoon om te zien dat er nog een wereld is

buiten Amsterdam Noord, omdat ik nooit meer ergens

kom, behalve hier, is dat een abstract gegeven geworden.

Ik zou naar de zee vliegen, me mee laten voeren met 

de noordenwind, kwetteren tegen de meeuwen

en verder vliegen, over steden, heuvels en de bergen.

Ik zou rusten in de top van een boom in een groot woud,

ik zou kijken naar de zon die ondergaat en de hemel

die langzaam donker wordt en luisteren naar de 

roep van een uil en de ritselende blaadjes.

Ik zou zo hoog vliegen totdat de wereld klein 

en ver weg lijkt en ik eindelijk alles wat daar

gebeurt zou kunnen relativeren..

Ik zou net zolang vliegen totdat ik de Donau zag,

 en de loop van de rivier volgen tot aan Wenen.

Ik zou in de grote den gaan zitten, de den waar 

de eekhoorns altijd spelen, in de tuin van mijn zoon

 en zijn vriendin en naar mijn kleinzoon kijken die

in de zandbak speelt, ik zou extra hard zingen,

net zolang tot hij op zou kijken..

Ja, dat zou ik doen als ik een vogel was...

(de vogels op de foto maakte ik een tijdje geleden)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Hondje

Een tijdje geleden kocht ik van Liesbeth van Sloppop Yeah,

een oud patronenblad met allerlei vilten dieren, met name 

omdat ik één van de dieren dacht te herkennen als het 

haasje wat ik vroeger had, dat was gemaakt door mijn moeder.

Nu was dit een Italiaans blad uit de jaren 50 maar het zou 

natuurlijk best kunnen dat het patroon van het haasje

ook eens in een Nederlands handwerkblad heeft gestaan.

Het haasje zelf is in ergens in de loop der tijd kwijt

geraakt zoals de meeste dingen die ik ooit had.

Eigenlijk was ik het blad alweer een beetje vergeten, het 

lag op de stapel van dingen-die-ik-nog-eens-wil-maken

of misschien beter gezegd; leuke ideeën die ik zeer

waarschijnlijk nooit zal uitvoeren berg, haha.

Totdat ik een foto kreeg die mijn zoon Daan maakte 

van zijn zoon Timo, waar op hij stond met de kat,

het bijschrift was Kuifje (vanwege het haar van Timo)

en Kapitein, zo heet de kat, waarop ik reageerde met,

en nu Bobbi nog (allemaal uit de strip Kuifje)

En ineens dacht ik aan het blad met de vilten dieren, 

dus ik zocht in de stapel met onwaarschijnlijke projecten

en ja hoor, gevonden en met een lief patroon van een hondje.

Er stonden meerdere leuke hondjes in, vooral van de teckel 

maar ik maakte deze omdat ik hem wel Bobbie-achtig vond.

Ik zal het hondje binnenkort naar Wenen opsturen samen

met wat cadeautjes voor de eerst verjaardag van Timo

binnenkort, ik kan daar zelf natuurlijk niet bij zijn.

Ps, dit is een blogbericht in de categorie; we babbelen 

gewoon een beetje om wat lichtheid te hervinden :-)

Ik wens je een goede maandag

-X-

Fladderen

Misschien zag je ze al op Instagram, de vlinders die ik

vouwde, dat leek mij mooi symbolisch in deze tijd.

Nu we allemaal min of meer in onze cocon zitten en 

wachten tot we weer uit mogen fladderen, die dag zal

komen, we weten natuurlijk alleen niet wanneer.

Dat vind ik ook één van de moeilijkste dingen hier aan,

het niet weten en dat eigenlijk niemand het goed weet.

Het enige wat we kunnen doen is teruggaan naar onze

vierkante centimeter en het per dag, per uur of misschien

zelfs wel per minuut moeten nemen zoals het is..

Mij helpt het enorm om met mijn handen bezig te zijn,

de focus te leggen op wat je op dat moment aan het

doen bent, misschien vind jij dat ook wel fijn,

wel, vouw dan mee, hier komt de rest van de uitleg;

Als het niet in één keer lukt, gewoon een paar keer

proberen, het lijkt bij mij wel of ik alle dingen die

ik maak zo uit mijn mouw schudt maar dat is natuurlijk

niet zo, ik denk dat ik minimaal de helft van de tijd

aan het proberen ben, is ook niet erg, het is het proces

van proberen en leren wat ik fijn vind..

Ik wens je een goed weekend

-X-

Spic en span

Eigenlijk wilde ik vandaag een lesje vlinders vouwen

posten, waar ik gisteren de foto's nog voor moest 

bewerken maar het kwam er niet van..

Nadat ik gisternacht helemaal niet in slaap kon komen,

mijn stemming zwiept heen en weer van paniek naar

weer soort van kalm, stond mijn hoofd niet naar vlinders.

In plaats daarvan ben ik de hele woonkamer gaan 

omgooien, ik wordt altijd kalm van dingen sorteren en 

schoonmaken, haha er is een opruimcoach aan mij

verloren gegaan denk ik zomaar :-)

Dus ik haalde alles uit de kasten, schoof het meubilair,

dat is overigens niet zoveel, aan de kant, sopte alle 

hoekjes waar stof van jaren lag, sorteerde mandjes etc.

Uiteindelijk stond alles naar mijn zin en ruimde ik de 

kasten weer in, ondertussen heb ik alles gesorteerd,

dingen weggedaan en zitten twijfelen met het 

onvermijdelijke bergje spullen waarvan je niet weet

wat je er mee moet, ken je dat?

Enfin, de hele kamer is nu om door een ringetje te

halen, zo'n leuke uitdrukking of spic en span, ook

al zo'n fijne, je ziet dat ik besloten heb om gewoon

door te babbelen met dank aan alle bemoedigende 

woorden van jullie, dank daar voor.

Ik heb nog geen foto's van mijn gereorganiseerde 

kamer, ik zal zien wat ik kan doen, dus koos ik

voor een plaatje van mijn gebreide huisjes, 

de bergen die we allemaal aan beklimmen zijn

en de blaadjes als symbool dat het weer lente zal 

zijn en we allemaal weer naar buiten 

kunnen huppelen ;-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

De achteraf methode

Dit leek mij nu een mooie quote om het nieuwe jaar mee te 

beginnen; ' Your mountain is waiting, so get on your way'

Want zo voelt het wel een beetje, zo'n vers jaar, hoewel

het eigenlijk natuurlijk niet anders is dan elke nieuwe dag.

Ik had dit idee in Wenen, en ik dacht misschien kan ik er 

wel een heuvel uit het Wienerwald bij breien, één heuvel

om over heen te wandelen leek mij wel genoeg, maar ik bleef

maar breien en het werden zo ongeveer de Alpen..

Misschien heb ik in mijn hoofd wel vele bergen die ik zou

moeten beklimmen maar het heeft mijn voorkeur om te 

denken dat ik er gewoon plezier in had, in het breien..

Ik heb namelijk helemaal geen goede voornemens en ik 

probeer ook niet op te zien tegen de lange weg

over de de bergen van dit jaar, je weet toch niet wat 

er komen gaat, je kan van alles bedenken wat er zou kunnen 

gebeuren en hoe het zou moeten zijn en dan gaat het

 toch helemaal anders, det heeft de ervaring wel geleerd.

Dus als ik al een voornemen zou hebben dan is het dat ik 

de dingen zal bezien volgens de 'achteraf methode'.

Ik ga gewoon op pad en als ik een heuvel heb beklommen,

draai ik mij om en kijk ik terug naar wat ik bereikt heb,

dat lijkt mij beter dan van te voren onmogelijke doelen

te stellen en dat ik dan steeds teleurgesteld ben omdat

ik ze niet kan bereiken (daarom zeg ik ook een heuvel

en geen berg, daar kom ik gewoon niet tegen op, haha)

Enfin, ik wens je het beste op je pad, ik hoop dat je

mag genieten van wat mooie uitzichten en nu;

hup, op pad! 

-X-

Mobile

Van de zomer had mijn zoon Daan het verzoek aan mij

om allerlei dieren te tekenen in zwart wit.

Hij wilde daar vervolgens een mobile van maken voor 

mijn kleinzoon Timo, wat ik een leuk idee vind.

Nu ben ik helemaal geen dieren tekenaar, dus ik moest 

er wel even over nadenken of ik dat wel kon.

 Uiteindelijk ben ik gewoon maar begonnen, dat is 

meestal de beste manier, gewoon proberen of het lukt,

dus ik probeerde en probeerde..

Ik maakte de tekeningen allemaal in Photoshop, wat 

natuurlijk niet echt een teken programma is, maar 

het is het enige programma wat ik enigszins beheers.

En eigenlijk ging het best wel lekker, op een gegeven 

moment begonnen ze zelfs op herkenbare dieren te lijken.

(misschien moet ik niet altijd zo snel zeggen dat ik iets

 niet kan, dat is altijd mijn eerste gedachte als er iets 

van mij gevraagd word als ik iets niet eerder deed)

Mijn zoon Daan printte alle dieren op hout en heeft ze

vervolgens uitgezaagd en er een mobile van gemaakt.

Voor de grap maakte hij nog een pinguin voor in 

de plantenbak met kruiden, zo te zien heeft hij naar

zijn zin daar want hij ziet er nogal tevreden uit ;-)

De mobile hangt nu boven de box van Timo, zo leuk,

en oh, zie je de pop liggen op de eerste foto?

Dat is een pop die ik voor Daan maakte toen hij net 

geboren was, ik heb hem altijd bewaard (de pop :-)

en nadat hij gewassen was, hij was nogal stoffig na

al die jaren, is hij nu voor Timo, mooi toch?

Ik wens je een heel goed weekend.

-X-

Muts

Eén van de allerleukste dingen om te breien of te haken

voor kleine kindjes vind ik wel mutsen, het is niet al te 

veel werk en er zijn vele varianten mogelijk.

Ik maakte er al verschillende voor mijn kleinzoon Timo

en regelmatig krijg ik foto's van hem met een door mij

gemaakte muts, dat zijn van die 'aaah, wat lief' momenten.

Hoewel eigenlijk elk filmpje of foto bij mij die reactie

oproept, met of zonder muts, haha.

Voor de lol tekende ik allemaal mutsen die ik zou kunnen

maken, niet dat ik dat echt ga doen, hoeveel mutsen heeft

zo'n kleintje nu helemaal nodig, maar de blauwe linksboven 

en de aardbeienmuts heb ik wel gemaakt.

Op Instagram kreeg ik wat reacties van mensen die vonden

dat een roze muts niet kon voor een jongetje, ik zie daar zelf

niet zo'n bezwaar in, misschien zou de vraag moeten zijn;

wil je een baby een aardebei op zijn hoofdje zetten ;-)?

Ik vond het gewoon leuk om te proberen en of Timo hem

ooit zal dragen is aan zijn ouders, mij maakt het niets uit.

Ik gebruik nooit patronen voor mijn haak-en breiwerk, ik 

begin gewoon ergens en ik zie wel of het wat wordt, vaak

lukt het ook helemaal niet, maar ik hou van het proces

van proberen, nog eens en nog eens..

Wel kocht ik als basis voor alle baby dingetjes die ik maakte 

een breiboek van Phildar, zodat ik in ieder geval een 

idee heb van de juiste maten, je kan die baby breiboeken

gewoon online bestellen, mocht je ook zin hebben

in wat handwerk voor kleine kinderen.

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Aanmoediging

Oh ja, laten we dat doen, de blaadjes aanmoedigen om

weer terug te komen, volgend jaar en als we dan toch 

bezig zijn, laten we ook de zon aanmoedigen om zo af 

en toe tevoorschijn te komen in de lange donkere winter,

de sneeuw om eens te vallen, al is het maar voor een dag..

En laten we vooral niet vergeten om onszelf (en misschien 

ook eens anderen) aan te moedigen om zo moedig te zijn

de dingen te aanvaarden zoals ze komen en daar met 

een milde open blik naar te kijken..

(soms lastig, maar we kunnen het proberen, toch?)

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Beschermengeltje

Omdat ik steeds zo gespannen over mijn gebit zocht ik

allerlei manieren om mezelf af te leiden, ik sorteerde

laatjes, kastplanken, sopte de hele keuken en zocht

mijn heil in handwerken.

Ik vond laatst een wolwinder bij de kringloop, ik wist

niet eens hoe het werkte maar ik dacht ik probeer het 

gewoon, het werkte fantastisch, je kan deze mooie 

bolletjes er van maken (als je van wol houdt en vaak 

van die strengen koopt is dit echt een aanrader :-)

Dus ik maakte mooie stapelbare bolletjes, kocht er 

ook nog wat bij, de meeste zijn van het merk Holt,

mocht je het willen weten, de kleuren vind ik prachtig.

Dus elke dag, na mijn opruim- en schoonmaakexpedities,

het hele huis is om door een ringetje te halen inmiddels,

breide ik, op hele dunne naaldjes, het ene beschermengeltje 

na het andere, nadat ze klaar waren maakte ik huisjes,

die zal ik later nog wel eens laten zien.

Het idee kwam door het veertje wat in de tuin naar

beneden dwarrelde en waarvan ik dacht (hoopte) dat 

het van mijn beschermengel was..

Ik begon zomaar ergens, dat doe ik het liefste, ik heb

een hekel aan patronen lezen, met al die afkortingen enzo,

(1r, 2afh, 2raro, 1dvo, dat soort beschrijvingen, nou..zou ik

 zeggen, het wordt vast prachtig maar ik geloof het wel:-)

De eerste exemplaren zijn dan vaak niet helemaal naar

mijn zin en dus begin ik steeds opnieuw, net zo lang

tot ik het goed vind, eigenlijk vind ik het proces van het 

maken het leukste, als ze eenmaal klaar zijn heb ik mijn 

belangstelling al min of meer verloren..

Dus ik verkocht er een aantal via Instagram, ik kreeg 

een paar mooie verhalen van mensen die ze ontvangen 

hadden terug, over waarom ze wel een beschermengeltje

konden gebruiken, heel fijn is dat..

Binnenkort zal ik er nog een paar verkopen, mocht je 

er eentje willen hou dan de stories van mijn Instagram

in de gaten, ik heb geen webwinkel meer, vandaar..

Ik wens je een hele mooie maandag en oh ja, de tekst

die op het kaartje staat is uit een oud liedje,

wat in vele uitvoeringen beschikbaar is, ik luister nog

regelmatig naar die van Jonathan Richman het enige 

nadeel is dat het liedje de rest van de dag in je hoofd zit..

-X-

Tinus de Tweede

Toen mijn zoon Daan een baby was kreeg hij een pop,

zo'n mooie Vrije school pop, om hem zo maar te noemen.

Van meet af aan was hij dol op de pop, die we Tinus

noemden, ik weet niet meer waar dat vandaan kwam.

De pop veranderde langzaam maar zeker in een ietwat

vettig vod, met gaten erin, die ik dan weer repareerde,

net zolang tot je eigenlijk niet meer kon zien

hoe de pop er ooit uit had gezien..

Ik herinner me het beeld nog goed waarbij Daan

het handje van de pop vasthad en daarmee over zijn 

eigen gezicht aaide (aaah, zo lief)

Toen hij een jaar of 5 was verloren we Tinus, die altijd

overal mee naar toe moest, terwijl we aan het fietsen 

waren, ohoh, drama en ontroostbaar...

Ik maakte daarna een nieuwe voor hem, Liesje, die ligt

hier in stukken nog in de kast, ik kan het niet over mijn 

hart verkrijgen om hem weg te doen.

Toen Timo, mijn kleinzoon, werd geboren wilde ik 

graag een Tinus de Tweede maken, ik had al heel lang

niet meer zo'n pop gemaakt, maar het is gelukt.

Na een eindeloze zoektocht naar de blauwe stipjes stof,

die Tinus de Eerste ook had, naaide ik de pop met de 

hand in elkaar, het was een eindeloos maar fijn werk.

Voor de gezelligheid breide ik er nog een bed bij, op de 

lange reis naar Wenen leek mij dat Tinus de tweede

wel moest kunne slapen, haha.

Nu heeft Timo, ook een Tinus, het is natuurlijk helemaal

niet gezegd dat het ook zijn lievelingspop wordt,

want dat kiezen ze helemaal zelf, misschien heeft hij 

liever een pluchen kangaroe of een hondje, je weet

het niet, mij maakt het niet uit, voor mij is het weer

een cirkel rond..

Ik wens je een fijn weekend

-X

Koniijntje

Natuurlijk nam ik allerlei cadeautjes mee voor Timo,

en eentje daarvan was zo'n klein konijntje, het is

een patroontje wat ik nog kende uit de tijd dat 

mijn zoon Daan nog op de Vrije school zat.

Ik moest wel even goed nadenken hoe het ook alweer

zat en ik probeerde verschillende dingen uit.

Uiteindelijk lukte het me om er eentje te maken,

eigenlijk is het super simpel, maar je moet wel

even weten hoe, mocht je er ook eentje willen 

maken, zo doe je het, of misschien beter gezegd,

zo deed ik het;

Je maakt een vierkant lapje, ik zette 30 steken op met

breinaalden 3,5 , als je dikkere wol en naalden gebruikt

wordt het gewoon wat groter (vanzelfsprekend :-)

Ik vulde het konijntje op met schapenwol maar je kan 

ook een synthetische vulling gebruiken.

Bij stap 3 vorm je het hoofdje en de oren, bij stap 5

het lijfje, je moet er niet teveel vulling indoen, het 

moet wel lekker zacht blijven natuurlijk, het is een

kwestie van proberen wat het beste resultaat geeft.

(dat is het eigenlijk altijd met handwerken, gewoon

blijven proberen totdat je het goed vind, dat vind ik

nu ook net het leuke er aan)

Dus, veel plezier met proberen (haha) en ik wens je 

een heel fijn weekend.

-X-

Dekentje

Natuurlijk ging ik vooral naar Wenen om mijn kleizoon

te ontmoeten, geboren eind mei, hij heet Timo.

De beide (kersverse) ouders wilden graag een naam

die je zowel in het Duits als in het Nederland goed

kon uitspreken, wel, dat is gelukt, zo'n lieve naam

en Timo zelf is natuurlijk nog veel liever!

Ik vertel er later natuurlijk nog wat meer over.

Natuurlijk begon ik zodra ik het wist van de zwangerschap

als een gek te breien en te haken, echt zo oma-achtig ;-)

Vorig jaar haakte ik al een deken van katoen, omdat het 

warm zou zijn als de baby geboren zou worden.

Hij werd vanaf de eerste dag gebruikt, zo fijn om 

foto's te krijgen van Timo met mijn dekentje, daar

gaat je hart wel van zingen, echt waar.

De Weense vroedvrouw (haha, het lijkt wel een titel

van een boek) gaf mij nog een groot compliment,

ze vond het het een perfecte babydeken.

Omdat hij vrij los is van structuur is hij ongevaarlijk,

in het geval dat het babyhoofdje er onder zou raken.

(daar moet je natuurlijk allemaal helemaal niet 

aan denken, daarnaast moet je natuurlijk altijd 

goed opletten, maar het was fijn om te horen

dat ik een goede deken had gemaakt)

Dus ik was zo enthousiast dat ik nog een winterdekentje

haakte van hele lichte zachte merino wol.

Hij is heel makkelijk om te maken; je haakte steeds 

halve stokjes in 1 steek. (halve stokjes haak je door 

de draad om je je naald te slaan
in te steken in een lus, de draad om je naald

te slaan en dan in één keer alle drie de lussen 

door halen, gaat heel makkelijk :-)
Aan het begin van elke rij begin je met 2 lossen
dan steek je je naald in de eerste steek en haak je
2 halve vasten, dan krijg je zo'n geschulpte rand.

Deze deken is 80 cm breed en een meter lang,

maar je kan het formaat makkelijk aanpassen.

Van de week kreeg ik een foto van Timo, breed lachend,

in zijn kinderwagen onder het dekentje, aah zo lief.

Ik wens je een fijn weekend

-X-