Behouden vaart

Nu heb ik niet zo veel met het thema boot noch heb ik

zeebenen, integendeel zou ik zelfs zeggen,

ik ben nogal snel uit mijn evenwicht..

Ooit was ik verliefd op een zeeman, maar die was er

nooit, wel kreeg ik af en toe een kaart met een plaatje

er op van een verre stad aan een onbekende zee.

Regelmatig tuurde ik over zee en dan dacht ik aan 

die stoere man op zijn schip ergens achter de horizon.

Maar dat telt allemaal niet echt, denk ik..

Ook heb ik weleens gezeild, maar eigenlijk was ik de 

hele tijd bang dat ik overboord zou kiepen als het 

bootje ineens overstag ging, ik durf niet met mijn 

hoofd onder water namelijk, dus ook dit kan ik

niet echt meerekenen..

Voorts peddelde ik wel eens met een kano op een meer,

maar meestal legde ik dan aan op een eilandje

om mijn broodje te eten en dan weer terug, ook al niet

echt dat je zegt, ja, je hebt iets met boten.

Verder kan ik me nog herinneren dat ik ooit met een 

veerboot naar een Grieks eiland ging, het eerste uur was

fantastisch maar daarna werd ik de resterende 8 uur zo 

zeeziek dat ik als een dweil op het dek heb gelegen.

Kortom, boten en ik is niet echt een goed thema, wel kan

ik zeggen dat ik graag naar de boten kijk die hier voor

mijn huisje in het kanaal voorbij varen en dat ik het leuk 

om ze te vouwen, ik hoop jij ook :-)

Ik wens je een Bon voyage, of misschien nog wel

mooier; een Behouden Vaart, deze dag en alle andere

-X-

Ah ja, de zee

Van het weekend gingen wij even naar het strand, 

dat is vanuit Amsterdam wel een stukje rijden maar 

toch dichtbij genoeg om af en toe eens te gaan.

Want soms wil ik gewoon even de zee zien,

kijken of hij, misschien wel zij er nog is ;-)

Dan heb ik behoeft aan de weidsheid van het landschap,

het geruststellende idee dat sommige dingen

nooit veranderen, hoewel de zee er altijd anders uitziet.

En ja hoor elke keer weer opnieuw is hij daar 

gewoon, in al zijn glorie, soms onstuimig, soms kalm.

Omdat het een stralende dag was, knisperend koud

(zo heerlijk, eindelijk een beetje winter)

en het licht zacht waren de kleuren echt prachtig.

Je kan gewoon zie dat het helder en koud was op de foto.

Dus wij wandelden, eerst met de wind mee in de file 

over het strand, wij waren niet de enige die op 

dit idee waren gekomen, maar het strand is groot 

genoeg, er is ruimte voor iedereen.

Terug tegen de wind in, was een stuk kouder, maar

je voelde de zon op je gezicht, wat een verademing

na al die eindeloze grijze dagen en het was net zo

heerlijk als je voorstelt dat het zou zijn.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Oh, de zee..

Heel af en toe rijden wij naar de zee, meestal ergens

in Noord Holland, gewoon omdat ik soms zo kan

verlangen naar de zee,  even de wind voelen, naar

de eindeloze leegte turen en de golven horen, soms 

zachtjes, soms bulderend, heerlijk..

Deze keer gingen we naar Egmond aan zee, het dorpje

zelf is niet zoveel aan vind ik, veel flats en volledig 

ingericht op toeristen (net als ik, haha) maar op het strand

staan, in het seizoen, van die prachtige ouderwetse,

strandbankjes, ik zou niet weten hoe je ze anders

zou moeten noemen, weet jij het ?

Je hebt niet veel fantasie om de badgasten, prachtig 

woord, voor je te zien van  lang geleden, in badpakken

met pijpjes en zonnehoeden op en rieten manden met 

lekker bij zich, zittend op zo'n mooi bankje.

Toen we aankwamen op het strand werd de lucht 

donkerder en donkerder, toch wandelden wij

in de straffe zuidwesten wind het strand op.

We dachten de bui wel voor te kunnen zijn, maar dat 

was niet het geval, het begon me daar toch te regenen,

aan de ene kant scheen de zon nog en terwijl wij ons
naar de auto haasten, maakte ik nog snel
even deze foto..

Kletsnat kwamen we bij de auto aan, mijn oren

suizend van de wind, maar oh wat heerlijk was 

het weer gewoon even op het strand..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Kalm

Laten we nu gewoon kalm beginnen, dat dacht ik 

vanochtend toen ik buiten koffie zat te drinken,

ik drink zo lang mogelijk buiten koffie, ook al is het 

maar voor 5 minuutjes, met een dikke trui aan..

Dat kalm, neem ik me elke dag weer opnieuw voor,

gewoon meewaaien met welke wind er dan ook waait.

Het zand, dat altijd in de raderen komt, gewoon

laten stuiven en weer neer laten dwarrelen.

Het water op laten komen met de vloed 

en weer terug als het eb wordt..

De stormen gewoon uit laten razen en rustig wachten

tot de wind weer gaat liggen, het stormt nooit voor eeuwig.

Elk obstakel op de weg laten staan en er omheen

wandelen in plaats van eroverheen proberen te klimmen.

Daar dacht ik aan vanochtend; gewoon kalm meebewegen,

met als beeld het zand, de getijden en de wind..

Niet dat het me ooit lukt, maar het kan geen kwaad

om het je voor te nemen en het te blijven proberen..

Ik wens je een kalme week 

-X-

Het was wat het was

Toen ik vanochtend in even buiten zat om koffie te 

drinken dacht ik; ooh ja, ik zou weer gaan bloggen vandaag.

Ik heb nogal de neiging om mijn blog te vergeten als ik

er een tijdje niet mee bezig ben..

Vervolgens dacht ik aan een goede openingszin, goede 

openingszinnen zijn belangrijk, maar ik kwam niet zo ver..

Het had kunnen zijn; ooh dat is lang geleden, of ineens was het

september, maar alles kwam op mijn wat afgezaagd over,

misschien moet ik er nog inkomen of misschien ben ik 

het hele vermogen om een verhaal te vertellen wel verloren..

Ook dacht ik dat ik iets zou moeten vertellen over hoe ik

gevaren ben, in spreekwoordelijke zin dan, want ik zit nooit

op een boot, behalve op het pontje naar het centrum, dat wel..

Het was..ja wat was het eigenlijk..het was was het was,

een eindeloze reeks van prints maken, pakjes inpakken,

naar mijn moeder gaan, zorgen maken, de dagen regen zich

aan één als een lange ketting van min of meer 

dezelfde handelingen en gedachten.

Maar dat is natuurlijk niet het goede online verhaal,

wat misschien wel verteld moet worden, met ongelofelijke

vakantie foto's, fabuleuze gebeurtenissen en interessante

ontmoetingen, maar zoals ik al zei, het was zoals het was.

Ik hoop dat jij wel zo'n zomer had die je kunt toevoegen

aan je top 10 van beste ooit, dat hoop ik echt..

Ik wens je een hele fijne maandag en vandaag zal ik mijn

gedachten eens laten gaan over een goede openingszin

voor morgen, je kunt immers elke dag weer opnieuw

beginnen (min of meer) denk je niet

-X-

De onmetelijke zee

Eerst dacht ik dat het misschien geen goed idee zou

zijn om een webwinkel te openen, net op het moment

dat zo ongeveer iedereen zijn koffers inpakt om naar 

verre oorden af te reizen en helemaal geen tijd of zin

zou hebben om iets online te bestellen..

Daarna dacht ik dat het misschien toch wel een goed idee

was, op deze manier zou ik rustig kunnen beginnen en 

eventuele fouten op mijn gemak kunnen herstellen.

Maandag toen ik naar de bestellingen keek, dacht ik;

och jee, dat zijn er wel heel erg veel, in de loop van

de dag raakte ik een beetje in paniek, ik wilde alle

bestellingen (bijna 40) op één dag wegwerken, wat mij 

niet lukte en daarna was ik helemaal gesloopt.

Het enige wat ik nog wilde was op een leeg strand zitten.

Op dinsdag dacht ik, terwijl ik met migraine op de 

bank lag, als het zo doorgaat doe ik de winkel dicht

en op woensdag, toen ik me wat beter voelde dacht ik,

dat moet anders en hervond ik er weer wat lol in..

Want natuurlijk is het heel erg fijn dat Zoveel mensen

hun weg vonden naar de winkel, dank je wel daarvoor,

maar ik moet wel een systeem vinden om het leuk te houden.

Ik doe alles alleen, hoewel P mij wel wil helpen, maar

een heleboel dingen, zoals de creatieve zaken, kan hij niet :-)

Dus ik heb besloten vaste tijden te hanteren voor het werk

aan de winkel, twee maal per week bestellingen te 

verzenden, ik moet natuurlijk ook allerlei dingen maken.

 En niet vergeten wat vrije tijd te nemen (als je thuis werkt

is het lastig om de grens te bewaken, ik heb de neiging 

toch nog iets even te gaan doen, ik ben er toch..)

om gewoon even naar de onmetelijke zee te staren.

Ik wens je een fijne dag

-X-

De grijze dagen

Oh oh die grijze grauwe dagen, waarbij je de hele licht

aan moet hebben, waar de lucht maar grijs blijft

en je steeds natregent als je om een boodschapje gaat..

Een tijdje vind ik het wel fijn om mee te somberen

met het humeur van het weer, maar als ik zoals nu

mijn tweede verkoudheid/griepje te pakken heb,

ik was net 4 dagen hersteld van de vorige, begin ik 

het wat minder fijn te vinden om mij over te geven

aan de melancholie van dit jaargetijde..

Dus ik slik vitamines, doe het rustig aan, handwerk wat,

bestudeer de buienradar op zoek naar gaten in 

de bewolking, eet fruit, alles in de hoop 

wat lichtheid en energie te vinden om deze

periode door te komen..

En oja, ik vouw bootjes, schilder de zee op elk kaartje

waar om gevraagd is, zodat ieder zijn eigen oceaan 

ontvangt om op rond te dobberen.

Ik wil iedereen hartelijk bedanken voor alle post die 

ik al ontving, al die lieve kaartjes en attenties, dat 

waardeer ik bijzonder, heel bijzonder, het maakt de 

abstracte online contacten soort van echt..

Ik doe mijn best om alle bootjes en roze schoenen

zo snel mogelijk op te sturen, maar daarbij moet ik soms

de verleiding, om als een beer in een winterslaap te 

vallen en pas weer in april wakker te worden, weerstaan..

Dus mocht het iets langer duren of als er hier ineens

geen bericht verschijnt ben ik toch in slaap gevallen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

De groene flits.

Jaren geleden, ver voordat internet bestond (dat zou je

wel eens vergeten maar nog niet zo lang geleden was dat zo)

las ik eens ergens iets over een groene flits, die te zien

zou zijn op het moment dat de zon achter de horizon zakt.

En altijd als ik naar een zonsondergang op het strand

keek, vertelde ik dat verhaal, naar een ieder 

die het maar wilde horen...

Nooit geloofde iemand dat en omdat ik niet meer 

precies wist hoe het zat kon ik mijn verhaal ook niet

onderbouwen en ik wist ook niet meer waar ik het las..

Dan piepte ik nog wat van, het is echt waar hoor,

ik heb het Ergens gelezen...tuurlijk Ingrid (huhu)

De eerste keer dat ik met P. na het vallen van de avond

(ook zo'n mooie uitdrukking, de avond viel, zou je

hem kunnen horen als je goed luistert?)

de zon in de zee zag zakken, vertelde ik natuurlijk het

groene-flits-verhaal, hij geloofde het zonder enige aarzeling.

Kijk, dat is nu een man naar mijn hart.

Van de week zocht ik het pas voor het eerst op op

internet, en mijn vreugde was groot toen het echt 

bleek te bestaan (het zou evengoed een verhaal kunnen zijn

wat ik verzon en er daarna in ging geloven, dat gebeurt)

Hier lees je over de technische details, mocht je willen..

(of misschien mijn verhaal ook niet gelooft,

geeft helemaal niets, velen gingen je voor ;-)

Oh ja, hoe goed ik ook keek, ik zag nog nooit een

groene flits, maar nu ik weet dat het echt mogelijk

is ga ik nog beter opletten..

Ik wens je een fijne dag

-X

De zee #2

Later dacht ik nog even na over de allereerste keer

dat ik de zee zag, ik weet nog dat we in Ede woonden

in een flat en dat er op een gegeven moment werd 

verteld dat we zouden gaan verhuizen..

Dat vonden wij helemaal niet leuk, wij vonden het 

leuk waar we waren, maar ik denk dat geen enkel kind 

staat te trappelen uit zijn vertrouwde omgeving 

weg te gaan en zijn vriendjes achter te laten..

Wel was er de belofte van de zee, onvoorstelbaar groot..

Daar dacht ik over na van de week en ik probeerde

me te herinneren hoe het precies gegaan was.

Die ochtend kreeg ik een mailtje van Dries, dat is mijn

stiefvader en zoals ik al eens eerder zei, dat klinkt

veel ongezelliger dan het in werkelijkheid is..

Ik kraag via de mail regelmatig commentaren op 

mijn blog, het is jammer dat ze niet openbaar zijn,

want ze zijn ongelofelijk leuk, soms gevoelig

en vaak hilarisch grappig..

Daar stond in dat we, toen ik 6 jaar oud was, met 

een gehuurde VW kever naar Zeeland gingen om

het huis in Koudekerke te bekijken en dat we

inderdaad naar zee zijn geweest, het was een gure grijze 

dag, of het inderdaad op de Hoge Hil was is niet

zeker maar het was in ieder geval in Domburg..

Zeer waarschijnlijk heeft Dries ook het kerkje laten

zien waar zijn vader ooit dominee was, vanaf deze

hoek genomen ziet het dorp Domburg er waarschijnlijk

nog net zo uit als toen en deze foto nam ik voor Dries.

Enfin, het maakte een grote indruk op mij, de zee,

veel meer dan het nieuwe huis, en vanaf dat moment

heeft de zee altijd een grote rol gespeeld in mijn leven,

mijn verbeelding en voelt het altijd als thuis..

(misschien was ik in mijn vorige leven wel een 

zeemeermin of een walvis of was mijn man een 

matroos en heb ik vaak op de duinen staat wachten,

turend naar de horizon, wachtend op zijn thuiskomst..)

Je weet het niet, haha, hoe dan ook, het is altijd

heerlijk om weer terug te zijn, daar..

Oh ja, het interview ging heel erg goed, denk ik, 

het was meer een gezellig gesprek en ik hoop dat ik genoeg

zinvolle dingen heb gezegd om er een verhaal van

te maken, komt vast wel goed, ik laat je weten als 

het te lezen is.

Ik wens je een hele mooie dag

-X-

Domburg

Zaterdagochtend zat ik hier achter in de tuin koffie

te drinken en ineens had ik zin om naar Zeeland te gaan..

Ik kom er bijna nooit meer, terwijl het helemaal niet

zo ver weg is, maar het komt er niet van..

Het voelt nog steeds een beetje gek om als toerist 

daar heen te gaan terwijl het eens thuis was.

Ik was de laatste van de familie die daar woonde 

dus ik heb ook geen anker meer daar..

Dus we gingen (als ik iets voorstel aan P. zit hij 

meestal al in de auto voordat ik mijn pyama-

bij wijze van spreken want ik heb er geen) uit heb.

Eerst deden wij natuurlijk Middelburg aan, daarover

in een later bericht mee, ik maakte zoveel foto's,

vervolgens reden wij naar Domburg.

Het was nogal druk maar we konden zo onder aan 

de duinen parkeren, even de trappen op en daar..

De eindeloze zee, prachtig, we gaan ook wel eens 

in Noord Holland naar het strand maar echt nergens 

vind ik het strand zo mooi als op Walcheren, het licht,

de paalhoofden, de simpele strandhuisjes, die 

ik natuurlijk nog steeds kotjes noem..

En ha, ik ben niet de enige zie je, wat een mooie ook,

zo alleen aan de rand van de duinen, het maakt

een groot verlangen in mij los als ik dit zie.

Een moeilijk in woorden te vatten gevoel van nostalgie,

iets van vroeger (volgens P. zei ik zo vaak het woord vroeger

die dag dat hij, als hij voor elke keer een euro had

gekregen, hij als een rijk man naar huis was gegaan:-)

Een verlangen naar niet weten, er gewoon zijn een 

onbezorgd gemoed, niet belast met allerlei gedachten

die de dingen zwaar maken, lichtheid...

Dus wij liepen over het strand, ik raapte schelpen,

mijmerde wat, P. zwom in zee terwijl ik in 

het zand zat en een gevoel van rust over mij kwam.

Het strand werd steeds leger en terwijl de zon richting

de horizon zakte werd het licht van goud.

Wij liepen terug over de duinen, ik wilde graag

de zon onder zien gaan op de Hoge hill, een hoog

duin aan de rand van het dorp en ook de plek 

waar ik de zee voor de allereerste keer zag.

(misschien was het in het echt wel niet zo, ik weet het

niet meer precies maar ik mag het graag denken)

En daar zagen wij het langzaam donker worden,

de schepen in de verte, het was prachtig, werkelijk..

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Beach sunset

Uiteindelijk zijn wij pas vrijdagavond naar het 

strand vertrokken, de dagen daarvoor waren zo heet,

dat ik me zo voorstelde dat er langs de hele kust

geen parkeerplaats meer te vinden was..

En hoewel mijn verlangen groot was, woog het

niet op tegen file rijden in een te warme auto

en eindeloos rondcirkelen op zoek naar een parkeerplaats..

Wij kwamen om een uur of 8 aan op het strand,

en zon was al een heel eind onder, want oh,

wat wordt het al weer vroeg donker, het is onvermijdelijk

dat we op weg gaan naar de herfst, wat gaat het toch

snel voorbij de zomer, of is dit oude mensen praat ;-)?

Omdat er onweer in de lucht hing en de lucht enorm

aan het 'werken' was, was de atmosfeer broeierig en de 

hemel van een uitzonderlijke schoonheid.

Er hing een oranje-achtige gloed over het hele strand.

Langs de kustlijn, allerlei tekenen van de afgelopen

warme dag, verlaten zandkastelen, een paar slippers,

een schepje, een vergeten handdoek..

Terwijl P ging zwemmen zat ik op het natte zand,

te zitten eigenlijk en ik keek naar het water en de 

zon die langzaam verdween.

Als dit een film was geweest, had je eerst mijn gezicht 

gezien, mijmerend, vervolgens had je mij gezien als 

klein meisje, rennend door de golven..

Er veranderd veel en constant, maar een zonsondergang

aan het strand is tijdloos en inwisselbaar voor elk 

moment in de tijd.

Toen we terugliepen zagen we in de verte

een enorme onweersbui boven het land hangen,

we kochten een ijsje en hebben een tijdlang op de

duinen gezeten kijkend naar de flitsen en het weerlichten

in de verte, het was een prachtige avond.

Ik wens je een hele goede week, zoals ik het 

begrepen heb gaat zo ongeveer weer iedereen aan het

werk en naar school, succes en plezier gewenst!

-X-

Reading blogs..

Je zou natuurlijk blogs kunnen gaan lezen,

maar als ik jou was, zou ik mijn geruite zwemtas

pakken, je gebreide badpak uit de mottenballen

halen en richting het strand vertrekken.

Een strandstoel huren, naar de horizon turen,

de meeuwen voeren, de zwemband opblazen,

je grote teen in het watersteken en als je durft, de zee

inlopen en 'door gaan' zoals wij dat vroeger noemden..

Lees; helemaal het water inlopen net zo lang totdat

je helemaal nat bent (daarbij mag je best een

beetje gillen, dat hoort erbij ;-)

Daarna een raketje eten, terwijl je een boek leest,

waar je je helemaal niet op kunt concentreren omdat

je steeds een beetje wegdommelt met het warme 

zonlicht op je gezicht, met in de verte het geluid

eeuwige ruisen van de zee en de krijsende meeuwen..

Een zandkasteel bouwen als de vloed komt en 

het daarna langzaam in de golven zie verdwijnen.

Schelpen zoeken langs de waterlijn om ze thuis 

neer te leggen en steeds als je ernaar kijkt

aan deze heerlijke zomerdag terugdenken..

Ik zou het strand verlaten als iedereen zo ongeveer

naar huis is, het zand uit je schoenen schudden,

wat natuurlijk nooit helemaal lukt, en 

als je dan thuis rozig en wel

nagenieten van deze heerlijke dag.

Maar je kan natuurlijk ook blogs gaan lezen..

-X-

Doing nothing

En ook al had ik mij voorgenomen alle foto's

zo snel mogelijk in orde te hebben, is me dat 

toch niet gelukt, ik dobber maar wat rond..

Dat heb ik altijd na een vakantie, ik sta dan nog

steeds in -ik hoef helemaal niets-stand en tegelijkertijd

voel ik een druk om weer bezig te gaan..

Dus nadat ik gisterochtend de hele ochtend wat 

rond hing besloten wij gistermiddag, na de regen,

naar het strand te gaan en met onze broekspijpen

opgerold door de branding te lopen.

We aten daarna zelfs een ijsje :-)

Hoewel de zee hier niet zo blauw is als in Portugal,

was het heerlijk en kon ik het niets hoeven

nog even vasthouden, want dat is toch wel

de fijnste stand, denk je niet?

Ik wens je een mooi niets hoeft weekend.

-X-

Imagine..

Een tijdje geleden was ik bij een fysiotherapeut

omdat ik problemen had met mijn kaak, lang verhaal

maar het kwam er op neer dat het spanningsklachten waren.

Hij behandelde die dan maar het zat allemaal zo vast 

dat hij op een gegeven moment vroeg of ik misschien

onder hypnose wilde om mij wat te laten ontspannen.

Dat wilde ik wel, ik was benieuwd, het was een 

bijzondere ervaring mag ik wel zeggen..

Het was niet zo dat ik helemaal weg was, zoals

ik altijd dacht, ik was heel helder maar voelde

me diep ontspannen en heel fijn..

Ik liet mij leiden door zijn stem, hij vroeg mij 

in gedachten naar een veilige plek te gaan waar

ik me thuis voelde, ik ging naar het strand.

Ik voelde de wind, het zand tussen mijn vingers,

hoorde de golven, de meeuwen..

Het enige jammere aan de hele sessie, die drie kwartier

duurde, het voelde als vijf minuten, was het moment

dat hij zei; ik ga nu terugtellen naar 1 en als ik daar

ben kom je weer terug, en ik dacht; neee, niet terug..

Daarna vertelde hij mij dat ik alle tekenen had

van diep onder hypnose zijn, dat ik me heel goed

kon ontspannen (?) en dat ik dit gevoel ook zelf

weer kan oproepen als ik weer eens helemaal 

in de knoop zit met mezelf, of op welk moment dan ook.

En ja, dat is ook zo, niet zo diep ontspannen als toen,

maar ik kan er wel naar terug gaan, naar het beeld 

van het strand en de zee.

Me voorstellen dat de golven komen en gaan,

het dan weer stormt en dan weer kalm is..

Dat ik me vooral niet moet verzetten maar 

het gewoon moet laten zoals het komt..

Misschien wil je het ook eens proberen,

je gaat ergens lekker liggen en je denkt aan een 

plek die voor jou mooi en kalm is, misschien de zee

maar het kan natuurlijk ook heel iets anders zijn.

Daar aangekomen probeer je alles wat om je heen is

te zien te voelen en te ervaren, je hebt er niets voor 

nodig, enkel een bank en je fantasie..

Ik wens je een fijne dag

-X-