het was een prachtige avond
helder, herfstachtig fris
we (P en ik) wandelden door een bos,
(ik recht uit de Zeeuwse polder
vind dat nogal romantisch..)
zagen herten op een veld
(ik denk dat het Bambi was
maar helemaal zeker weten doe ik het niet)
we dronken koffie in de tuin
en staarden naar de sterrenhemel
de maan scheen door de bomen
we filosofeerden wat over de Dingen
en
(het moet niet veel gekker worden)
ik zag een vallende ster..
nu weet ik het zeker
na al die krakende akelige geluiden
van de afgelopen maanden...
en de toon is op het moment Mooi & Zuiver
ik denk dat als ik heel goed zou luisteren
ik de violen zou horen
echt waar
(en eindelijk..)
nb. je snapt waarschijnlijk wel wat
ik gewenst heb, nadat ik de ster zag vallen:
(ik begrijp dat ze leefden nog lang en gelukkig
wat veel gevraagd is)
maar
mag het nog even Zo blijven..graag?