De allereerste keer dat ik naar Parijs ging,
was ik twaalf jaar, ik ging met Dries,
wat om precies te zijn mijn stiefvader is..
maar dat klinkt zo ongezellig, als een bozige man
uit een sprookje, wat hij helemaal niet is:)
(lang en ingewikkeld verhaal, wat enkel voor
de betrokkenen interessant is)
Dat hele reisje maakte heel veel indruk op me,
ik vond het fantastisch, en ik bedacht me toen
dat ik graag mode ontwerpster wilde worden
en in Parijs zou gaan wonen..
Dat is er door de loop der dingen nooit van gekomen,
wel ging ik vele malen naar Parijs,
alleen, met mijn kinderen (ik wilde ze beide Parijs laten zien
voordat iemand anders dat deed)
De keer met Daan bezochten we allerlei historische
dingen en gebouwen en met Judith hebben we
alle bekende mode winkels bezocht.
Zij ging dan voor de etalage staan van bijvoorbeeld Chanel,
en ik maakte dan een foto, was echt heel grappig..
Deze keer was ik er dus met P,
we waren er eens eerder maar toen was het
vreselijk koud en kwamen niet verder
dan van het ene cafeetje naar het andere snellen..:)
Maar nu was het weer heerlijk, mooi genoeg
om eens met de fiets rond te rijden..
Het systeem van de fietsenverhuur leek eenvoudig,
maar op de een of andere manier lukte het ons
om maar een fiets te huren, de tweede wilde
maar niet lukken..waar ik dan bijzonder humeurig van werd.
P niet hoor, zonnig als altijd besloot hij dat we
gewoon overgingen op plan B..
Dus we wandelden, urenlang, door kleine straatjes,
parken, grote boulevards..
We bezochten verschillende markten, bekeken
de fruitstalletjes, rare vissen op bakken met ijs,
en de kramen met de vele verschillende kazen..
Zo af en toe dronken we koffie, buiten op een
terrasje aan de straat, keken naar de mensen,
verzonnen er levens bij..zo van..
ik denk dat die vrouw..en die man daar zal vast..
We stonden tijden in de rij voor het beste broodje
falafel in de Marais, aten croissants,
en natuurlijk appeltaart..
Zo af en toe ging ik een winkeltje binnen
terwijl P dan ergens buiten wachtte
(oh, mocht ik iets hebben van het geduld van die man:)
De laatste avond wandelden wij langs de Seine,
kletsten we over wat was en wat gaat komen
(hoewel je dat natuurlijk nooit zeker weet)
Ik kocht een gouden Eiffeltorentje bij een boekenstalletje
die P ongelofelijk lelijk vond, haha
Maar ik geloof niet dat ik ooit Parijs verliet
zonder zo'n torentje..
Kortom wij hadden het fijn
en ik voel me gezegend (hoewel dat nogal zwaar klinkt)
dat ik daar zomaar liep, samen met P.
En terwijl we op de Pont Neuf keken hoe het langzaam
donker werd, dacht ik even aan het meisje van 12,
wat met grote ogen door Parijs liep,
en hoe mijn leven totaal anders liep
dan waar ik toen over droomde.
Maar tegelijkertijd was er het gevoel
dat het Goed was, zo..
Ik wens je een fijne dag
-X-