vrijdag 5 oktober 2018

Dagdag


Nu zit ik hier voor, of achter mijn werktafeltje, het is maar
hoe je het bekijkt, starend naar de plank erboven waar
de dingetjes van de foto staan, ondertussen nadenkend
 over wat ik zou kunnen zeggen voordat ik een weekje
 op vakantie ga, soms komen de woorden zomaar, soms niet..

Ik zou kunnen vertellen wat ik allemaal nog moet doen
voordat ik weg ga; morgen naar het huis van mijn moeder
omdat er een open huizen dag is, mijn koffer inpakken,
twijfelen over welke schoenen ik mee zal nemen,
naar een bruiloft, me zorgen maken of het allemaal
wel goed zal gaan, in een vliegtuig stappen..

Of ik zou wat wijze woorden van iemand anders, 
over kunnen typen, zoals;
When you see someone putting on his Big boots, you can 
be pretty sure that an Adventure is going to happen, 
uit Winnie de Pooh (A.A Milne) 
(Dat lost in ieder geval het schoenen probleem op, 
haha, ik moet Big boots aan doen in plaats van sandalen;-)

Maar op de één of andere manier voelt dat allemaal
net niet het juiste, enfin, voordat dit een bericht wordt van
een meter lang, zeg ik dus gewoon
dagdag, tot gauw weer eens.
-X-

Ps. mijn emailadres staat rechts boven op de pagina,
mocht je een mailtje willen sturen om mee te doen
met de kaartjes-loterij, zie vorige post.

donderdag 4 oktober 2018

Kaartje


Misschien zag je al ongeveer dezelfde foto op 
Instagram, ik probeer altijd op mijn blog andere foto's
te laten zien dan daar, maar soms is het wel even
makkelijk, dat mag ook wel eens zo af en toe.
Altijd als ik op vakantie ben, nu klinkt het net alsof
ik dat heel vaak doe, dat is niet zo, ik ga wel regelmatig
naar mijn zoon in Wenen, maar de laatste keer dat
ik met P. ging is inmiddels al weer jaren geleden.
(en ook nu, gaat hij niet mee, och arme ;-)
Maar goed, altijd als ik vakantie ben, vind ik het leuk
om wat kaarten te versturen, je weet wel, van die
groeten uit en dan met een foto van een stadsgezicht
waarop de lucht echt veel te blauw is, zo eentje..
Het leek mij leuk om er weer 5 te versturen naar
lezers van mijn blog en kijkers op Instagram.
Mocht je er eentje willen ontvangen, dan kan je op
Instagram reageren, of mij een mailtje sturen.
Zet daar niet je adres in, als ik er eentje naar jou stuur,
dan zal ik je om je adres vragen via de mail.
Ik doe het nu zo, omdat er eigenlijk bijna nooit
iemand reageert als ik op mijn blog namen zet
en vraag om te reageren, vandaar ..

Ik wens je een fijne dag, ik ga mijn vakantie 
kleren maar eens strijken (ik strijk bijna nooit, dus
dat is echt wel Iets, haha, want ik wil natuurlijk
wel in een gestreken blouse door Lucca flaneren :-))

-X-

woensdag 3 oktober 2018

Het perfecte boek


Dit is mijn boekenkast, nu ja, boekenplank, boven de 
trap, ik kan ze nergens anders kwijt..
Nadeel van het stapelen, hoewel het er erg leuk uit ziet,
althans dat vind ik, is dat de stapels altijd gaan scheefzakken,
ik heb natuurlijk altijd een boek nodig wat toevallig 
ergens onder op ligt, dus ik stapel regelmatig opnieuw.
De meeste romans die ik gelezen heb, of boeken waar ik
nooit meer in kijk, zet ik in het kleine kastje hier op de 
dijk, dan hebben anderen er weer plezier van, ik neem
zelf ook regelmatig eens wat mee..
Deze week ben ik op zoek naar het perfecte boek om mee
te nemen op vakantie, dat vind ik één van de fijnste dingen
als ik een weekje weg ga, een goed boek bij je hebben.
Omdat ik het altijd leuk vind om iets over het land te
lezen waar ik dan ben zoek ik een boek over Italië,
omdat ik nog nog niet zo kan vinden, vroeg ik me af
of iemand een tip heeft, je weet maar nooit :-)
Ik hou van historische romans, detectives of gewoon
iets heerlijks om te lezen, haha, daar heb je niet veel aan.
Ik hoor het wel, of niet, dat kan natuurlijk ook,
hoe het ook zij, ik wens je een mooie dag.
-X-

dinsdag 2 oktober 2018

Kastje


Kastruimte is echt wel een 'dingetje' hier in huis,
ook al heb ik niet zoveel spullen meer (als vroeger:-)
toch blijft het lastig, zeker in de woonkamer.
Omdat ook al mijn spullen voor de webshop hier
een plek moeten hebben, is het af en toe stapelen,
of wat zeg ik, proppen, haha.
Naast mijn grote witte kast was nog ruimte, niet veel
een centimeter of 60, daar stonden wat kleine laden-
blokjes, waarvan de laden het niet meer deden,
nou ja, met wat geweld kon je ze in beweging krijgen.
Daarboven op stonden wat kleine kastjes met wol 
en een hele stapel dozen met webshopdingetjes,
zoals postzegels, kaarten en lintjes.


Dus ik was al een tijdje op zoek naar een ander kastje,
zodat het er wat geregelder uit zou zien hier,
meer 'woonkamer-achtig' om het zo maar te zeggen :-)
Ik keek naar nieuwe ladenkasten maar daar werd ik 
niet blij van, ik zocht iets dat zo'n hupje van plezier
in je lijf zou veroorzaken, zo van oooh, ja, die!
En ik vond het, een klein apothekerskastje, het is maar 
57 centimeter breed, het is duidelijk gebruikt en het 
komt uit Hongarije, ik voelde zelfs een groot plezier,
toen mijn oog er op viel.
Allemaal laatjes, bakjes en een uitschuifbaar plankje,
ik zie de apotheker er zo voor staan terwijl hij het
plankje uitschuift en de pillen en poeders in orde maakt.
Het kastje past perfect, de spullen die er in moesten 
wat minder, ik had verschillende dozen over, ohoh.
Maar uiteindelijk, nadat ik weer alles uitgezocht had
en zo logisch mogelijk opgeborgen had, past alles 
er in, pfff, het blijft een 'dingetje' hier in huis,
dat opbergen van spullen, haha.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 1 oktober 2018

Het zalige niets doen


Van het weekend kwam mijn dochter Judith even langs,
dat is op zich al fijn want we zien elkaar niet zo vaak.
Deze keer had ze wel een hele bijzondere verassing..
ze had bedacht dat het misschien wel leuk zou zijn als 
we samen weer eens een weekje weggingen.
(wel leuk, haha, echt heel erg leuk :-)
We zijn al eerder eens samen weggeweest, naar Parijs,
toen ze 16 was en waar ze, bovenop de Eiffeltoren
werd gebeld door een jongen waar ze verliefd op
was, oh, haar blije reactie, het was geweldig..
Later gingen we eens naar Frankrijk om foto's
te maken voor mijn boek Lov-ing wool.
Dat was heel fijn, totdat er 's nachts iemand rond het
afgelegen huisje scharrelde, wij bang waren dat het
inbrekers waren en een slapeloze nacht beleefden 
met giechel buien van de zenuwen..
Heel vroeg in de ochtend gooiden wij al onze bagage
in de auto en reden we met piepende banden weg,
achteraf vinden we het hilarisch, maar toen..
En een paar jaar geleden naar Lissabon, waar deze foto
is genomen, waar we beroofd werden, ohoh, maar 
ondanks dat hadden we een geweldige tijd.


Enfin, nu vroeg ze of ik het leuk vond om met haar
naar Italië te gaan, naar Lucca, om daar een beetje 
bij te komen, lekker te eten, boeken te lezen etc.
Eigenlijk het prachtige Italiaanse: Dolce far niente
wat vertaald zoiets betekent als; het zalige nietsdoen
Het was een cadeautje, oh, zo lief en attent
van haar en ik heb het in dank aanvaard.
Dus volgende week dinsdag vertrekken we samen,
zo heerlijk, ik ben benieuwd welke (voor ons)
memorabele avonturen we zullen beleven..
Ik begon meteen op internet te zoeken naar anti-diefstal
tassen enzo, maar ik ben ermee gestopt om dat ik 
een beetje doorsloeg, oh haha, ik zal alles veilig opbergen
en vooral vertrouwen hebben dat het wel goed zal gaan.
Je weet daarnaast nooit hoe de dingen lopen, 
ik ga er van uit dat het gewoon heel fijn zal zijn :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 28 september 2018

Gewoonigheid


Laatst luisterde ik naar deze mooie voordracht
van Dirk de Wachter, een Belgische psychiater, over het
streven naar het fantastische leven, over de mooie plaatjes
op de social media waar wij ons aan spiegelen..
Waarom er zoveel mensen ongelukkig zijn en een 
prachtig pleidooi voor gewoonigheid en voor elkaar zorgen.

Mocht je even de tijd hebben, luister er eens naar,
ik vond het heel verhelderend en inspirerend.

Ik wens je een fantastisch 'gewoon' weekend ;-))

-X-

donderdag 27 september 2018

Nieuwe schoenen


Eigenlijk hou ik helemaal niet van nieuwe schoenen, 
ik heb het liefst oude waar ik aan gewend ben en die 
gewoon lekker lopen en ik koop ook bijna nooit nieuwe.
Mijn laatste paar winterlaarzen kocht ik een jaar of 7
geleden, van het zelfde merk (Fred de la Bretoniere)
ze zijn nog best goed, maar toen ik deze zag, in de
aanbieding, heb ik ze spontaan toch gekocht.
Het grappige is, dat ik dit model laarsjes van 
dezelfde ontwerper, jaren geleden ook al eens kocht, 
toen ik een student was en ook in Amsterdam woonde,
het is een model uit de jaren 70.
De eerste keer dat ik de laarzen zag in de etalage van
de winkel wilde ik ze heel graag hebben, ze waren 
turquoise, stel je voor, turquoise laarzen, nou dat 
vond ik nog eens wat :-) 
Ik spaarde er maanden lang voor, elke keer een paar
gulden (die had je toen nog) in een blikje, net zo lang 
tot dat ik ze kon kopen, oh, wat een plezier had ik 
van die laarzen, ik droeg ze een jaar of 10.

Dus toen ik, bij toeval, ik zocht helemaal geen laarzen,
deze zag werd ik er meteen blij van, ze staan nog steeds
keurig in de doos te wachten tot ik ze ga dragen,
want eigenlijk hou ik helemaal niet van nieuwe schoenen.

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 25 september 2018

Engelen vleugel


Afgelopen vrijdag ging ik samen met mijn broer naar
het huis van mijn moeder, inmiddels hebben wij het
samen met zus geērfd, maar voor mij zal het
toch het huis van moeder blijven..
Wij gingen even kijken of alles goed was daar omdat 
er in de middag wat kijkers zouden komen, het was gek
om het bord in de tuin te zien staan toen we aankwamen.
Hoewel een huis natuurlijk alleen maar stenen zijn
en geen levend iets is, het grotendeels ontdaan is van
persoonlijke spullen, ademt het toch de sfeer van
mijn moeder uit, en ik vroeg me af wat zij er van zou 
gevonden zou hebben..


Dus ik veegde de lege kamers nog eens aan, haalde 
spinnenwebben weg bij de ramen en mijn broer maaide
het gras, wat weer wonderbaarlijk groen was na de lange
hete zomer waarbij het helemaal geel was geworden.
Ik zette wat (nep) bloemen op tafel zodat het er iets 
gezelliger uit zou zien, het hielp niet echt, maar toch :-)
Daarna moesten wij de as van mijn moeder ophalen,
terwijl wij daar naar toe reden dacht ik aan het boek
van Jelle Brant Corstius, As in tas, waarin hij beschrijft
hoe hij de as van zijn vader naar Zuid Frankrijk
gaat brengen, prachtig boek..


Het was een vreemd, beetje plechtig moment, het ophalen
van de as, surrealistisch ook, het is lastig om te beschrijven
wat er door je heen gaat, een beetje van alles tegelijk..
Terug in de auto dacht ik aan het huis, mijn moeder,
hoe de dingen waren en dat wij de as op een dag
naar de Veluwe zullen brengen met zijn drieën..

Ik keek op mijn telefoon naar de foto's die ik die dag nam,
eentje daarvan leek toch wel heel erg veel op een
engelen vleugel, als je goed keek, en nu ben ik helemaal
niet bijgelovig maar ik vond het toch mooi, een soort
teken dat het goed is zo..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 24 september 2018

Kol haken.


Nu het herfst is geworden, lijkt het alsof het weer
dacht; oh..is het herfst, dan moet ik me ook maar 
meteen aanpassen; lekker veel wind, flink wat regen
en ik gooi meteen de temperatuur ook maar naar beneden.
Gisteren deed ik voor het eerst de verwarming weer 
aan, dat vind ik altijd zo'n moment in het jaar,
eerlijk gezegd zie ik altijd een beetje op tegen
de herfst en alle donkere dagen die gaan komen..
Ik had overigens de verwarming nog niet aangezet
of we hadden een stroomstoring, allee hier op
de dijk, die wel 5 uur duurde, ik hoop niet dat 
het door mijn verwarming kwam, vast niet ;-)
Het is dus ook weer tijd voor warme truien, sokken,
dikke sjaals en kollen, ik haakte er vorige week
al eentje, mocht je dat ook willen:



Deze haak je niet in het rond, maar eigenlijk dwars,
dan krijg je die leuke geschulpte rand (heet dat zo?)
Een half stokje is mijn favoriete haaksteek, je slaat
de draad om de naald, dan steek je in en dan haal je de 
draad in één keer door, gaat heel vlot.
Je kan de kol natuurlijk aanpassen door hem wat 
hoger te maken, of korter, het aantal centimeters 
is maar een richting en kan je makkelijk aanpassen.
Ook de dikte van de wol en je naald kan je precies
zo doen als je mooi vind, ik gebruikte wol van 
de Zeeman, deze heet Julia, een mix van acryl en wol,
één bol is voldoende, omdat ik dit een mooie kleur
vind, de wol is zacht en is bovendien is het niet duur.
(en nee, dit is geen gesponsored bericht)


Maar je kan natuurlijk welke wol dan ook gebruiken,
wat heerlijk hè, dat er niets vast staat bij dit patroon,
oh haha, was dat maar bij alles zo..

En oh ja, er staat vast wel ergens een foutje, dat is
bijna altijd zo als ik een patroon op mijn blog zet,
hoewel ik het zelf een paar keer nakeek, maar soms 
zie je gewoon je eigen fouten niet, het lijkt mij
dat je er vast wel over heen kunt lezen, mocht het
zo zijn, en toch mijn uitleg begrijpen..

Ik wens je vooral een warme week en ik hoop dat je
niet kletsnat zal regenen als je naar buiten moet..
-X-

donderdag 20 september 2018

Bonen


Het huis van mijn moeder staat sinds deze week op Funda,
morgen komen de eerste kijkers en ik zal dan in alle
vroegte naar het huis gaan om het te luchten, een beetje
af te stoffen, er is al weken niemand geweest, en 
wat bloemen op de tafel gaan zetten..
Van de zomer hadden wij enkele gesprekken met
verschillende makelaars, om te zien wie wij het meest
geschikt vonden, dat was zeker niet de makelaar die één
blik op het huis wierp en zei dat het huis er 'zo afgeschoven'
moest worden, ze bedoelde afbreken natuurlijk en ze vond
het een mooi perceel voor een knappe bungalow..ohoh..
Uiteindelijk vonden we een makelaar die wel de
charme van het huis zag en er werden foto's gemaakt.
(tot twee keer toe, en nog steeds vind ik ze niet mooi,
maar het kan ook zijn dat ik te kritisch ben,
of eigenlijk gewoon moeite heb met de hele verkoop)


Na eindeloos veel papierwerk, er komt veel meer kijken
bij de afwikkeling van een erfenis dan ik had gedacht
en een bouwkeuring die verassend goed uit viel
(het huis is degelijk maar gedateerd) is het huis nu te koop.

Ik hoop zo dat iemand het koopt die het er niet
'af zal schuiven' en de ietwat wilde, prachtige tuin
zal betegelen, maar die in ere zal herstellen.
Iemand die net zoveel van het huis zal houden
als mijn moeder deed en dat er volgend jaar weer
bonen in de moestuin zullen staan..

Ik wens je alvast een heel goed weekend,
geniet nog even van het mooie weer, ik las dat
de herfst bovenop ons gaat vallen dit weekend
met regen en wind..
-X-

woensdag 19 september 2018

Hartjeswolk..


Vorige week, toen ik in de auto zat, zag ik ineens
een perfecte hartjeswolk, zo mooi kom je ze zelden tegen.
Misschien drijven ze wel eens vaker langs maar
ik kijk niet altijd omhoog natuurlijk..
Ik begon onmiddellijk in mijn tas te graaien, ik zat 
niet in het stuur, haha, om mijn telefoon te zoeken.
Terwijl ik dat deed moest ik aan mijn dochter Judith 
denken, die, toen ze een tiener was, er een hekel aan 
had als ik zo in mijn tas zat te zoeken..
Ik kieper er altijd van alles in en als ik iets nodig heb,
begin ik te graaien, ze zei dan altijd; hou daar nou eens
mee op, je lijkt wel een zwerver, oh haha..
Nadat ik mijn telefoon gevonden had, maakte ik 
deze foto door het raam heen, vandaar dat hij wat
wazig is, want ik sta niet bekend om het wassen 
van de autoruiten..of wat dan ook van de auto..

Ik hoop voor je dat je er vandaag ook eentje ziet,
en er net zo blij van wordt als ik van deze..

-X-

dinsdag 18 september 2018

Plastic been.


Laatst fietste ik met P. naar een rommelmarktje hier
in de stad, niet dat hij rommelmarken leuk vind, of zelfs
maar iets tweedehands, maar hij gaat altijd geduldig
ergens zitten wachten tot ik klaar ben met rondkijken.
Op dit rommelmarktje vond ik eindelijk zo'n plastic been,
wat ooit gebruikt werd om kousen aan te prijzen in 
een etalage, ik hoopte al heel lang zo'n been te vinden.
Ik zag ze wel eerder maar dat waren ze zo duur,
dat ik ze maar liet staan, deze was maar een paar euro.
Ik weet ook niet waarom ik ze zo leuk vind want wat
is er nu eigenlijk zo grappig aan een half plastic been,
maar ik ben blij dat ik er nu eentje heb.


Dus ik wandelde rond op het marktje met het been,
als je nu om een praatje verlegen zit, moet je dat echt
eens doen, zo ongeveer iedereen zei er wat van.
Zelfs toen we terug fietsten met het been in de fietstas,
dat zag er ook een beetje gek uit, werden we aangesproken :-)
Het been staat nu hier in de kamer (en ja, die kast staat
echt zo scheef, ik denk dat de vloer een beetje afloopt)
naast het grote potlood waar je niet mee kunt tekenen
en ik moet er nog regelmatig om glimlachen.
Misschien doe ik het in de winter wel een gezellige sok 
aan, want koude voeten, oh haha, wat een lalala
we babbelen nog maar wat bericht..

Ik wens je een stralende dag
-X-

maandag 17 september 2018

Weer ijsjes weer..


Van de zomer haakte ik deze ijsjes slinger, niet dat 
ik ooit ijsjes eet, nu ja, ik at er twee in de afgelopen
maanden, ik ben er gewoon niet zo dol op, zo hou 
ik ook niet van toetjes zoals vla enzo, maar dat terzijde..
Ik gaf de slinger weg via Instagram, maar ik kreeg ook
wat verzoeken om het patroontje te plaatsen, misschien 
deed ik al een eerder zoiets, ik kan het niet meer bijhouden
wat ik wel en niet deed, haha, misschien word ik oud..
Gisteren bekeek ik het weerbericht en ook deze week
wordt het weer ijsjes weer, het blijft maar warm,
ik vind het niet erg maar vanuit het klimaat oogpunt
is het, denk ik,  geen goed teken, enfin..


Zo maak je ze, mocht je er zin in hebben;
Haak 25 lossen met de kleur van het ijs, roze, groen, 
wit of welke smaak je dan ook wil hebben.
Rij 1: haak 25 halve vasten, daarbij sla je de draad
om je haaknaald net als bij een stokje maar dan haal je 
de draad in één keer door, heel makkelijk.
Aan het begin van elke rij minder je 1 steek, haak dan
eerst 2 lossen en dan sla je de eerste steek over, 
daarna haak je de rij gewoon uit.
Na 8 rijen wissel je van kleur, dan neem je de kleur
van het hoorntje en je haakt net zo lang door totdat
je 2 steken over hebt, dan haak je 2 lossen, je steekt
je naald in de tweede steek en haalt de draad in 
één keer door, vervolgens kant je de losse draadjes af.

Haak net zoveel ijsjes als je leuk vindt en 
rijg tenslotte een lintje door de bovenkant

Veel plezier en succes met wat je zoal gaat doen
deze week.

-X-

vrijdag 14 september 2018

Weervrouw..


Soms gebeuren er zoveel dingen tegelijk dat mijn 
hoofd wel lijkt op de radarbeelden van een orkaan,
zo'n langzaam draaiende cirkel vol met gedachten,
die zich maar langzaam verplaatsen..
Tegelijkertijd heb ik dan dat eeuwig babbelende 
stemmetje in mijn hoofd, als een soort van weervrouw
die beschrijft wat er gebeurt en ook wat er allemaal
zou kunnen gebeuren, vloedgolven (van gedoe),
voorspellingen (of het al dan niet goed komt) enzo.
Minqer Rinpoche, een boeddhistische monnik, noemt
mijn weervouw anders, namelijk je
 monkey mind, in dit filmpje legt hij het prachtig uit
Ik bekijk het regelmatig zo dat ik me weer bewust ben
van het hele babbel-proces, want elke keer opnieuw,
neemt de weervrouw weer plaats achter haar tafel..

Dus, dit weekend ga ik ergens op een stoel zitten,
geef mijn weervouw een opdracht (zie het filmpje:-)
en laat ik de dingen even aan mij voorbijgaan..

Ik wens je mooie dagen
-X-