maandag 26 september 2016

Hup


Soms zit ik eindeloos te dralen, en kan ik maar geen
beslissing nemen, zoals afgelopen zaterdag, toen ik maar
niet kon besluiten of ik nu wel of niet naar het 
Snorfestival zou gaan..
Al dagen speelt het dan af en toe door mijn hoofd,
maar ik stel het steeds uit, op de dag zelf moet je 
dan wel iets doen, hoewel niets doen ook een besluit is.
Ik maak dan allerlei afwegingen waarom wel en niet,
ik weet natuurlijk wel dat ik het leuk zal vinden maar..
en dan komt het; staat er wel geld op mijn OV kaart,
en ah het is altijd zo druk op Utrecht Centraal, ik 
heb hoofdpijn, misschien wordt het wel erger en zo
voort, de een na de andere gedachte.
Dan vind ik het weer flauw van mezelf en besluit 
(half en half) om te gaan en dan ratelt mijn hoofd
weer verder, totdat de gedachte kwam:
maar als Men nu denkt, wat komt zij nu doen?
Toen was het genoeg, aankleden en wegwezen,
de rest van de dag zou erger zijn als ik niet ging..


Dus ik ging op weg, al was het maar tot aan de pont,
het helpt mij om dan te denken, je hoeft niet aan te komen,
als je maar besluit om te gaan.
Als ik het in kleine stappen verdeel lijkt het makkelijker.
Ik noem nu dit uitje als voorbeeld, maar ik heb heel vaak
dezelfde riedel in mijn hoofd als ik iets moet besluiten
ik maak de bezwaren op maat als het ware :-)
Dus ik ging, met de pont, in de trein, met de bus en 
ineens was ik er toch en natuurlijk was het leuk,
dat wist ik ook wel en ik werd bijzonder hartelijk begroet
door allerlei mensen (wat leuk je te zien...insgelijks)

Het zou fijn zijn als ik de hele riedel achterwege zou 
kunnen laten, maar het gaat elke keer zo, ik zeg al bijna;
hallo riedel ben je daar weer..
Gisteren waren wij op IJburg, waar ik naar een 
rommelmarkt ging en we wandelden nog even op het strandje.
Daar zeg ik een meisje met een fietsje, bovenop de heuvel
ze aarzelde even,heel even maar en ze besloot om 
naar beneden te rijden, ik dacht, goed zo meisje,
gewoon gaan dat is de manier om het te doen..
Ik dacht zelfs heel even dat ik Hup zag 
staan op het weggetje, en bedacht mij dat ik een waardeloze
voorzitter ben van de Hup Club, misschien 
moet ik hem weer eens nieuw leven inblazen...

Ik wens je een hele fijne maandag
(de laatste foto is genomen met mijn telefoon,
niet echt een technisch goed beeld maar wel een beeld)
-X-

vrijdag 23 september 2016

gone


Ik wens je een mooi weekend!

donderdag 22 september 2016

De groene flits.


Jaren geleden, ver voordat internet bestond (dat zou je
wel eens vergeten maar nog niet zo lang geleden was dat zo)
las ik eens ergens iets over een groene flits, die te zien
zou zijn op het moment dat de zon achter de horizon zakt.
En altijd als ik naar een zonsondergang op het strand
keek, vertelde ik dat verhaal, naar een ieder 
die het maar wilde horen...
Nooit geloofde iemand dat en omdat ik niet meer 
precies wist hoe het zat kon ik mijn verhaal ook niet
onderbouwen en ik wist ook niet meer waar ik het las..
Dan piepte ik nog wat van, het is echt waar hoor,
ik heb het Ergens gelezen...tuurlijk Ingrid (huhu)


De eerste keer dat ik met P. na het vallen van de avond
(ook zo'n mooie uitdrukking, de avond viel, zou je
hem kunnen horen als je goed luistert?)
de zon in de zee zag zakken, vertelde ik natuurlijk het
groene-flits-verhaal, hij geloofde het zonder enige aarzeling.
Kijk, dat is nu een man naar mijn hart.
Van de week zocht ik het pas voor het eerst op op
internet, en mijn vreugde was groot toen het echt 
bleek te bestaan (het zou evengoed een verhaal kunnen zijn
wat ik verzon en er daarna in ging geloven, dat gebeurt)
Hier lees je over de technische details, mocht je willen..
(of misschien mijn verhaal ook niet gelooft,
geeft helemaal niets, velen gingen je voor ;-)

Oh ja, hoe goed ik ook keek, ik zag nog nooit een
groene flits, maar nu ik weet dat het echt mogelijk
is ga ik nog beter opletten..

Ik wens je een fijne dag
-X

woensdag 21 september 2016

De zee #2


Later dacht ik nog even na over de allereerste keer
dat ik de zee zag, ik weet nog dat we in Ede woonden
in een flat en dat er op een gegeven moment werd 
verteld dat we zouden gaan verhuizen..
Dat vonden wij helemaal niet leuk, wij vonden het 
leuk waar we waren, maar ik denk dat geen enkel kind 
staat te trappelen uit zijn vertrouwde omgeving 
weg te gaan en zijn vriendjes achter te laten..
Wel was er de belofte van de zee, onvoorstelbaar groot..


Daar dacht ik over na van de week en ik probeerde
me te herinneren hoe het precies gegaan was.
Die ochtend kreeg ik een mailtje van Dries, dat is mijn
stiefvader en zoals ik al eens eerder zei, dat klinkt
veel ongezelliger dan het in werkelijkheid is..
Ik kraag via de mail regelmatig commentaren op 
mijn blog, het is jammer dat ze niet openbaar zijn,
want ze zijn ongelofelijk leuk, soms gevoelig
en vaak hilarisch grappig..
Daar stond in dat we, toen ik 6 jaar oud was, met 
een gehuurde VW kever naar Zeeland gingen om
het huis in Koudekerke te bekijken en dat we
inderdaad naar zee zijn geweest, het was een gure grijze 
dag, of het inderdaad op de Hoge Hil was is niet
zeker maar het was in ieder geval in Domburg..


Zeer waarschijnlijk heeft Dries ook het kerkje laten
zien waar zijn vader ooit dominee was, vanaf deze
hoek genomen ziet het dorp Domburg er waarschijnlijk
nog net zo uit als toen en deze foto nam ik voor Dries.
Enfin, het maakte een grote indruk op mij, de zee,
veel meer dan het nieuwe huis, en vanaf dat moment
heeft de zee altijd een grote rol gespeeld in mijn leven,
mijn verbeelding en voelt het altijd als thuis..
(misschien was ik in mijn vorige leven wel een 
zeemeermin of een walvis of was mijn man een 
matroos en heb ik vaak op de duinen staat wachten,
turend naar de horizon, wachtend op zijn thuiskomst..)


Je weet het niet, haha, hoe dan ook, het is altijd
heerlijk om weer terug te zijn, daar..

Oh ja, het interview ging heel erg goed, denk ik, 
het was meer een gezellig gesprek en ik hoop dat ik genoeg
zinvolle dingen heb gezegd om er een verhaal van
te maken, komt vast wel goed, ik laat je weten als 
het te lezen is.

Ik wens je een hele mooie dag
-X-

dinsdag 20 september 2016

Mrs. Little zegt..


Mevrouw Little zegt: ik neem het maar even over
deze ochtend, Ingrid heeft straks een interview
en zegt dat ze zich niet op twee dingen tegelijk
kan focussen, ik geloof niet dat ze echt kan multitasken.
Ik zei nog, dat kan je best, het is maar telefonisch,
dus je kan gezellig in je pyama (die ze niet heeft)
blijven zitten en wat babbelen..
Maar nee, ze wilde even in de tuin zitten, met een
kopje koffie en nadenken, dat doe jij toch ook wel eens
zei ze nog tegen me en kwam met deze foto aan..

Ah ja, dat is ook zo, dus nu ze denkt na en ik wens 
je een hele mooie herfstdag
Dagdag, zeg ik en de hartelijke groeten van Ingrid.

maandag 19 september 2016

Domburg


Zaterdagochtend zat ik hier achter in de tuin koffie
te drinken en ineens had ik zin om naar Zeeland te gaan..
Ik kom er bijna nooit meer, terwijl het helemaal niet
zo ver weg is, maar het komt er niet van..
Het voelt nog steeds een beetje gek om als toerist 
daar heen te gaan terwijl het eens thuis was.
Ik was de laatste van de familie die daar woonde 
dus ik heb ook geen anker meer daar..
Dus we gingen (als ik iets voorstel aan P. zit hij 
meestal al in de auto voordat ik mijn pyama-
bij wijze van spreken want ik heb er geen) uit heb.


Eerst deden wij natuurlijk Middelburg aan, daarover
in een later bericht mee, ik maakte zoveel foto's,
vervolgens reden wij naar Domburg.
Het was nogal druk maar we konden zo onder aan 
de duinen parkeren, even de trappen op en daar..
De eindeloze zee, prachtig, we gaan ook wel eens 
in Noord Holland naar het strand maar echt nergens 
vind ik het strand zo mooi als op Walcheren, het licht,
de paalhoofden, de simpele strandhuisjes, die 
ik natuurlijk nog steeds kotjes noem..


En ha, ik ben niet de enige zie je, wat een mooie ook,
zo alleen aan de rand van de duinen, het maakt
een groot verlangen in mij los als ik dit zie.
Een moeilijk in woorden te vatten gevoel van nostalgie,
iets van vroeger (volgens P. zei ik zo vaak het woord vroeger
die dag dat hij, als hij voor elke keer een euro had
gekregen, hij als een rijk man naar huis was gegaan:-)
Een verlangen naar niet weten, er gewoon zijn een 
onbezorgd gemoed, niet belast met allerlei gedachten
die de dingen zwaar maken, lichtheid...


Dus wij liepen over het strand, ik raapte schelpen,
mijmerde wat, P. zwom in zee terwijl ik in 
het zand zat en een gevoel van rust over mij kwam.
Het strand werd steeds leger en terwijl de zon richting
de horizon zakte werd het licht van goud.


Wij liepen terug over de duinen, ik wilde graag
de zon onder zien gaan op de Hoge hill, een hoog
duin aan de rand van het dorp en ook de plek 
waar ik de zee voor de allereerste keer zag.
(misschien was het in het echt wel niet zo, ik weet het
niet meer precies maar ik mag het graag denken)
En daar zagen wij het langzaam donker worden,
de schepen in de verte, het was prachtig, werkelijk..

Ik wens je een fijne maandag
-X-

vrijdag 16 september 2016

Gone


Nu het van de een op andere nacht ineens toch
herfst is geworden, ik sliep zowaar weer eens
onder een deken en de tuin ligt bezaaid met blaadjes 
en beukennootjes van de grote oude beuk,
denk ik dat ik maar eens naar de bibliotheek fiets,
misschien zelfs met een jas aan, wat fijne boeken
uit zal zoeken en lekker ga lezen..
War ga jij doen?

Ik wens je hoe dan ook een goed weekend
-X-

donderdag 15 september 2016

Lala


En oh wat was het warm opeens, de vaart
(als ik enige had) was er helemaal uit..
Dus ik hing wat rond, vouwde wat vogeltjes
van papier wat ik zelf ontwierp, zette de ventilator
aan en oud en sliep ongelofelijk slecht of beter gezegd
weinig, de momenten dat ik sliep waren best goed.
Alle warmte had zich bovenin het huisje verzameld.
Als ik weinig omhanden heb maak ik me zorgen
over van alles en nog wat, ik weet dat het geen zin heeft
want de ervaring leert dat de uitkomst bijna nooit 
is wat je denkt, echt bijna nooit..
Meestal is het iets waar je helemaal niet aan dacht
omdat deze zorgen gebaseerd zijn op veronderstellingen
vaak veel negatiever dan wat het gaat worden..


Af en toe ging ik even naar buiten, eenmaal zelfs
met mijn jurk binnenstebuiten, ik had er zelfs
nog een broche opgespeld, maar omdat ik zelden
in de spiegel kijk was het me helemaal niet opgevallen.
Ik zag het pas aan het einde van de dag, ohoh, ik 
ben echt niet ver verwijderd van het stadium dat ik met
een schort aan en sokken in mijn sandalen naar de 
markt ga, nu ja, voor alles is een fase ;-)
Dus ik vouwde wat, haakte wat en maakte me wat
zorgen dat is het eigenlijk en ik vroeg me af of er 
meer mensen waren die ook zo wel eens door de
dagen ronddobberen..
Als ik zo kijk op de social media leek het alsof ik
de enige was maar je weet natuurlijk nooit wat zich
afpeelt of wat er gevoeld wordt achter de mooie plaatjes.
En dat is maar goed ook, stel je voor..

Vergeet ik bijna de wanten weg te geven, ik wil
ze graag opsturen naar Octavie, als je mij je adres mailt..

Ik lala nog even verder en ik hoop stiekem dat deze 
stemming wordt meegenomen door de wind
die zal opsteken en de temperaturen doet zakken.
Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 13 september 2016

Old.


Afgelopen weekend was ik op een rommelmarkt,
bij een kraampje zag ik wat fijne krijtjes in een doosje,
het meisje wat ze verkocht zei; dat zijn hele fijne krijtjes,
vroeger gebruikte ik ze heel vaak maar nu ben
ik er te oud voor om te tekenen..
Het meisje was echt niet ouder dan 25 jaar en ik was
even verbaasd door haar woorden en er schoten allerlei
gedachten door mijn hoofd terwijl ik daar stond.
Ik dacht er aan dat ik op haar leeftijd al twee kinderen
had en dat dat zo ongeveer het enig was 
waarmee ik jong was begonnen..
Pas op mijn 29ste begon ik met een opleiding tot
psychiatrisch verpleegkundige (tussen vele 17 jarigen)..
Ik haalde mijn rijbewijs pas toen ik 33 was..


Ik begon pas met bloggen toen ik al in de veertig was..
Daarna liet ik mijn huis, Zeeland en alles achter 
(noodgedwongen) met wat bagage en de moed
der wanhoop om elders helemaal opnieuw te beginnen.
(wat behoorlijk goed gelukt is, overigens, ha)
Een eind in de veertig begon ik weer te handwerken, 
tekenen enzo en publiceerde ik mijn eerste boek,
waarna er nog 3 volgden..
Pas een half jaar geleden begon ik een webshop
met zelfgemaakte dingen..
Ah ja, dat schoot allemaal door mijn hoofd toen ik daar
stond voor de kraam van dat meisje dat nog aan het begin
van een lange reis stond..
Ik overwoog even kort om hier iets van te vertellen
maar ik kende haar niet en wat zou ze er aan hebben?
In plaats daarvan zei ik; ik zou ze niet verkopen de krijtjes,
hou ze lekker zelf en teken, het is nooit te laat 
om ergens aan te beginnen en te oud ben je al zeker niet..
Ze lachte wat en ik hoop echt dat ze de krijtjes
weer mee naar huis nam.

Ik wens je een fijne dag
-X-
ps, op de bovenste foto staat een pijltje dat wijst naar 
een veertje in een spinnenweb wat daar al weken hangt,
zo'n leuk toeval dat het daar terecht kwam, 
soms hangen de dingen van toevalligheden aan elkaar :-)

maandag 12 september 2016

Wanten haken op warme herfstavonden..


Eigenlijk ging ik helemaal niet breien, het enige 
wat ik deed de laatste weken 's avonds was haken.
Ik haakte wanten, van die vingerloze, het ene paar
na het andere, zo lekker ging het..
Het lijkt misschien een ietwat merkwaardige activiteit
tijdens al die warme zomeravonden terwijl het
eigenlijk herfst is, het is ook al best vroeg donker.
Je merkt aan alles dat de herfst is begonnen,
de hazelnoten vallen al uit de boom, het ruikt
naar herfst, een beetje gronderig, de ganzen zitten
in de polder te wachten op koude lucht..
Je merkt het aan alles behalve aan de temperatuur..


Dus ik haakte wanten voor de webshop terwijl
ik ondertussen wat naar Netflix keek of eigenlijk
meer luisterde, omdat we geen tv hebben kijk ik
op mijn laptop en dat beeld is nogal klein, en ik 
zie het niet echt heel scherp..
Dus ik haakte en en luisterde naar Mad Men, 
geweldige serie en als ik daar geen zin in had,
naar Sherlock Holmes (waar kijk jij naar?)


De wanten zet ik nog maar niet in de webshop,
want het gaan de warmste dagen ooit in September
worden en ik ga ervan uit dat niemands gedachten
bij wanten zijn, de mijne wel ;-)
Wat mij betreft mag de herfst beginnen, het is net zo 
iets als de laatste dag van de vakantie, je weet dat het
over is en het enige wat je wil is naar huis..

Ik wil graag 1 paar wanten weggeven, de herfst zal 
zich best wel een keer bedenken dat er iets niet klopt
en ineens een omslag maken en dan kan je vast
wel een paar gebruiken..
Bovendien kan ik dan vanavond weer lekker verder 
haken de ene want na de andere..
Dus laat even een reactie achter als je een paar ziet
waarvan je denkt, die wil ik wel dragen...ooit
als het weer koud wordt.
Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 9 september 2016

Gone


Ik wens je een kleurrijk weekend
-X-

donderdag 8 september 2016

Mandje


Laatst vond ik een naaimandje bij de kringloop,
niet dat ik een naaidoos nodig heb, ik heb er verschillende,
maar, zeker als de inhoud er nog inzit, kan ik 
het niet laten staan, zo'n verweesd mandje..
Ik vraag me altijd af hoe het daar terecht is gekomen,
zo'n mandje gevuld met allerlei dingetjes alsof het 
zo bij iemand op tafel stond.
Wat spelden zorgvuldig op een papiertje gespeld,
een naald tussen het garen gestoken, kleine restjes
garen opgerold omdat er nog een bestemming voor was.
Een knoopje wat bewaard is omdat het hoort
bij een lievelings bloesje..


En oh, het kleine sleuteltje, misschien van een 
dagboek wat op slot kon en niemand het sleuteltje 
in de naaidoos zou zoeken?
Het ontroert me altijd een beetje zo'n verlaten mandje
dus neem ik het mee, hoewel ik er geen bestemming voor heb,
en nu staat het hier samen met de andere mandjes,
als klein eerbetoon aan de onbekende handwerkvrouwen.

Ah ja, ik wil iedereen van harte bedanken voor de 
bemoedigende woorden over het boek, heel lief!
En een volgend boek wil ik best maken maar dat hangt
toch echt af van de cijfers, het is gewoon zo.
Voor mij is een boek maken een creatief proces,
maar daarna gaat het om geld, jammer maar waar.

Ik wens je een mooie dag, een warme dag zelfs,
nu de zomer een herstart heeft gemaakt.
-X-

dinsdag 6 september 2016

Boekendingen..


Als je een boek maakt weet je natuurlijk nooit
of 'men' het leuk vindt, het is natuurlijk wel iets
wat in je achterhoofd meespeelt, maar je kan het niet 
iedereen naar de zin maken, net als bij bloggen.
Het enige wat je kan doen is zo hard mogelijk werken 
en meer dan je best doen, en dat deed ik.
Ik was trots toen het af was en omdat ik alles helemaal 
alleen deed, tekst, fotografie, patronen en tekeningen was
ik best gespannen om het aan de buitenwereld te tonen.
De opluchting was groot toen mensen enthousiast reageerden
en dat ik een snaar had weten te raken en dat de
patronen ook echt gemaakt werden..


Een paar weken nadat het op de markt was bleek
dat de verkoopcijfers tegenvielen, ik weet niet
hoe het komt, misschien is het ten onder gegaan in
de eindeloze zee van handwerkboeken op de markt..
Of en dat is een gedachte die mij niet meer losliet
was het gewoon niet goed genoeg, ik ben in gedachten
honderden keren door het boek heengegaan maar ik 
kom steeds uit op; ik had het niet beter kunnen doen,
dit is wat ik kan en meer nog wie ik ben en 
wat ik wil maken en laten zien..
Ik heb nooit meer naar de cijfers gevraagd, wat heb 
ik er aan, misschien loopt het inmiddels best lekker.
Het is een harde wereld, het boeken maken, 
alles hangt af van de verkoopcijfers ook of je 
nog eens een boek mag maken.


Het heeft mij allemaal nogal beziggehouden met 
name wat het over mijn werk zei en ik heb nooit meer
in het boek gekeken om te de gedachten te stoppen
wat er allemaal beter aan had gekund, je bent zelf je 
strengste rechter en zie je dingen die een ander
natuurlijk helemaal niet opvallen.
Vorige week werd ik aangenaam verrast, het boek werd 
vermeld in de Flow en wat nog fijner was het boek is te
koop in de Flow shop tussen allerlei prachtige boeken.
Een grote opluchting maakte zich van mij meester,
wat een compliment en erkenning.
Samen hiermee kwamen meteen de beelden tevoorschijn
van alle mensen die foto's van dingen die ze maakten
uit mijn boek op de social media plaatsten en
alle enthousiaste reacties over het boek.
(die werden steeds overschaduwd met de gedachte
aan de cijfers en wat ik misschien niet goed deed)

En eindelijk kwam ik tot het gevoel dat het goed was 
met het boek, na al die maanden kan ik het boek
achter me laten, echt achter me laten.
Ik voel ook niet meer de neiging om te kijken naar
wat er anders had gekund, het is wat het is en eigenlijk
ben ik er best wel trots op.

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 5 september 2016

Haakwerk dat er uit ziet als een breiwerk..


Als ik iets ga haken begin ik gewoon ergens,
ik kijk wel eens in een patronenboek maar als ik de
beschrijving lees waar dan zoiets staat als;
3st, 2l, 5vst, 1 overslaan, dan haak ik al af,
en ben ik meteen al de draad kwijt ;-)
Nee, ik probeer liever gewoon iets, vaak krijg ik dan
de vraag als ik een plaatje op Instagram laat zien,
hoe heet die steek en dan heb ik echt geen idee..
Beetje gek misschien voor iemand die wel eens
een boek maakt waar patronen in staan, kan je 
voorstellen hoeveel moeite dat gekost heeft, haha.
Ik maakte daarvoor gewoon dingen en pas daarna
ging ik tellen wat ik gedaan had..
Zo probeerde ik van de week wat en ineens zag ik dat 
de voorkant van het haakwerk er uitziet als een breiwerk.


Het is heel simpel hoor, je begint een haakwerk
zoals altijd met lossen, dan haak je halve stokjes,
tenminste ik denk dat ze zo heten.
Je haalt niet zoals bij stokjes 2 keer de eerste lus 
door maar je doet het 1 keertje en dan haal je de 
in 1 keer alle drie de lussen door, je krijgt dan een 
beetje een propperig stokje.
Mocht je een sjaal willen haken in deze steek 
en je wil verticale strepen in het werk moet je 
de hele lengte van je sjaal in lossen haken.
Als je de breedte van de sjaal in lossen haakt en dan
begint krijg je verticale strepen, ook leuk.


De truc zit hem er in dat je, als je de volgende rij
haakt, je naald in de achterste lus steekt.
Als je gewoon vasten haakt heb je 2 lussen aan de
bovenkant, met deze steek heb je er 3.
De voorste 2 lussen vormen het patroon, gewoon even 
proberen, het is heel makkelijk, ik kan het namelijk ook.

Ik wens je een heel goed begin van de ze week,
een goed begin is het halve werk, denk je niet?
-X-