Oneffenheidje

En oh, nu vergat ik helemaal om een foto bij mijn

vorige post te zetten van het kussen toen het af was.

In volle glorie zullen we maar zeggen, haha.

Gisteren zette ik het in de webshop, ik heb daar altijd

weinig of misschien wel geen enkele verwachting van,

in de zin dat iemand het zou willen kopen..

Maar het was echt binnen 10 minuten verkocht, ik kijk dan

altijd een paar keer en dan denk ik, het staat er echt.

En elke keer als ik iets zelfgemaakts (ah rood streepje

eronder dan is het vast geen woord, maar ik gebruik het toch)

verkoop, ben ik bijzonder blij verheugd maar ik hoop ook

meteen dat ze het mooi zal vinden..

En dan check ik nogmaals of het wel netjes genoeg is,

(oh echt, waar zijn die brei-elfen) en verzin al allerlei

uitvluchten voor het geval ik een oneffenheidje ontdek..

Sorry, je kocht het kussen, maar er viel koffie over/

ik liet het vallen en toen brak het, oh nee dat kan niet/

de kat van de buren gebruikte het als krabkussen, dus ik

zal je geld terugstorten, het spijt me heel erg..

Maar meestal valt het mee want ik controleerde 

het natuurlijk al vele malen voordat ik het in 

het winkeltje zette en stuur ik het gewoon op..

Soms blijven er ook dingen over, in het winkeltje,

zoals de wanten, uk verkocht er heel erg veel, maar

ik werd daar iets te enthousiast van en ik haakte maar 

door en door, en nu heb ik een aantal paar over.

Het zou best kunnen dat ze alsnog verkocht worden,

er staat nog een gure wind, ondanks het feit dat ik de

eerst narcissen al zag in het park is de lente nog ver weg.

Daarom geef ik een paar weg, je kan kiezen tussen de grijze

of de roze maar natuurlijk mag je ook even in het 

winkeltje kijken of je een paar ziet wat je veel mooier vind.

Het zou kunnen dat je favoriete paar verkocht is, 

dat hoop ik natuurlijk ;-)

Enfin, laat een reactie achter als je graag een paar 

warme handjes zou willen winnen, ik geef ze weg op 

vrijdag, je mag ook op Instagram reageren.

Ik wens je een fijne dag, ik ga het kussen inpakken,

nadat ik nogmaals heb gekeken of.... nee, gewoon 

hup in een doos met dat kussen.

-X-

Brei-elfen

Een tijdje geleden breide ik een kussen, of eigenlijk

was het een lap dat een kussen moest worden.

Ik heb heel veel restjes wol, allemaal van die mini-

bolletjes die te klein zijn om iets van te maken maar

voor een streepjes kussen zijn ze perfect..

Dat breien vind ik echt heel fijn om te doen, het enige 

met dat steeds wisselen van kleur is dat de zijkanten zo 

los worden, pas toen ik het kussen af had las ik in

een oud breiboek hoe het eigenlijk moet..

Als je aan het einde van een rij bent, brei je de laatste 

steek samen met de nieuwe kleur, in de volgende rij,

brei je alleen de steek van die nieuwe kleur en trek je de

draad aan, zo voorkom je al die losse steken.

(ik doe altijd maar wat maar soms is er een hele

handige oplossing voorhanden, haha)

Dit is meteen de tip voor het breien van streepjes..

(zoals je begrepen hebt kwam ik er zelf niet op

maar ja, je kunt niet alles weten, toch?)

Ook hoor ik wel eens, bijvoorbeeld op Instagram,

dat de kleurkeuze zo mooi is en dat ze dat niet kunnen,

dat is natuurlijk niet waar, je neemt gewoon een mandje

met restjes en als het er bij elkaar mooi uit ziet,

komt het goed, doe het gewoon op gevoel..

Maar goed, dat breien is heerlijk maar er komt een 

moment dat het af is, dat vind ik altijd jammer..

want dan moet je het in elkaar gaan zetten,

je kan het natuurlijk ook weer in je wolmand gooien.

Wat ik best vaak doe en dan begin ik een nieuw breiwerk

 en vervolgens hoop ik  dat de kabouters of 

zoals je wilt, de brei-elfen het in elkaar zetten

maar bij mij is dat nog gebeurt, hoe hard ik ook hoopte,

of hoe lang ik ook wachtte..

Als het breiwerk dan een tijdje in de mand heeft

liggen wachten en elke keer als ik het zie denk ik oh ja,

dat moet nog in elkaar, en uiteindelijk begin ik er aan..

Het is een heel precies werkje en omdat ik er weinig 

geduld voor kan opbrengen moet ik het vele malen uithalen.

Dan gooi ik het weer terug in de mand om het later weer

eens te proberen, maar nu is het eindelijk af..

ik zal het in de webwinkel zetten want ik heb maar

een klein bankje en ik heb al een kussen..:-)

Samengevat; als je een streepjeskussen wil breien:

Maak een proeflapje, van bijvoorbeeld 20 steken

 reken vervolgens uit hoeveel steken je nodig hebt voor

een kussen, maak een mand vol met kleine bolletjes wol

die mooi bij elkaar passen naar jouw smaak.

Brei 1 rij recht, 1 rij averecht, volg de tip op zoals 

beschreven in dit bericht en brei..

Als het klaar is leg je het klaar voor de brei-elfen 

en dan heel hard hopen dat ze het voor je in elkaar zetten,

misschien werkt het bij jou wel, wie weet.

Zo niet, verzamel moed en zet het in elkaar..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Bord

En natuurlijk ging het allemaal goed met de afspraak

die ik gisteren had, dat is meestal zo, als je ergens 

tegen op ziet blijkt dat vooral in je hoofd te zijn..

(Het lijkt wel een soort van feuilleton mijn blog,

misschien moet ik voortaan onder een post 

word vervolgd gaan zetten ;-)

Eerst fietste ik twee keer langs de wolwinkel en net op 

het moment dat ik dacht huh..het was toch hier..ergens..

(vleugje paniek, haha) zag ik hem toch, gelukkig..

De opdracht is dat ik een ontwerp maak voor het uithang

bord, ik had zo'n beeld van zo'n metalen bord, wat een 

beetje krakend in de wind heen en weer wappert, maar het 

wordt zo'n echt bord, met licht er in en zo..

Hoe leuk is dat, dat er straks ergens in de stad een tekening 

van mij aan een gevel hangt, dat wil zeggen als het mij 

allemaal lukt natuurlijk, ik moet het nog wel even doen.

Gisteren stuitte ik meteen al op mijn beperkingen, ik kan 

inmiddels best wat in Photoshop enzo maar zeker niet alles..

Gelukkig bood mijn nichtje Guusje een oplossing waar ik 

 helemaal niet aan dacht en van het weekend zal ik het afmaken.

Als ik het allemaal voor elkaar krijg zal ik een foto

 gaan maken, overdag, maar ook zeker in de avond,

als het oplicht aan de gevel van de wolwinkel,

stel je voor, ik heb er nu al zin in!

Ps. de foto is van een deken die ik maakte 

voor Lov-ing wool, patroon staat daar ook in.

Ik wens je een heel goed weekend

-X-

Cirkel

Laatst las ik ergens dat ongeveer 70% van je dagelijkse 

gedachten negatief is, dat leek me wel heel erg veel,

maar als je er op let zou het toch wel kunnen kloppen.

De hele dag babbelt je hoofd maar voort, en heel vaak,

in ieder geval bij mij hoor ik ; dat kan ik niet, dat vind ik

niet leuk, ik heb er geen zin in, en zo maar voort..

Ik probeer er niet teveel aandacht aan te besteden

en niet te blijven hangen in al dat geklets..

Zo kreeg ik vorige week een heel vriendelijk mailtje,

met een vraag van een wolwinkel hier in de stad,

 een heel leuk idee, waarvoor ik iets zou moeten maken.

Eerst denk ik dan; aah wat leuk zeg, vervolgens maar

waarom vraagt ze dat eigenlijk aan mij en dan voel

ik iets paniekerigs opkomen en denk ik maar 

dat kan ik natuurlijk helemaal niet..och hemel,

hoe ga ik dat nu beleefd afwimpelen.. en meteen 

bedenk ik allemaal onzin argumenten waarom ik niet kan;

de brug staat open, het waait te hard, ik heb griep,

mijn pc is kapot, ik sta net op het punt om met een knapzak

over de Noordpool te gaan wandelen, dat soort dingen..

Gelukkig heb ik bij de mindfulness cursus geleerd dat 

je niet meteen overal op hoeft te reageren dat je al je

negatieve gedachten even de vrije loop kunt laten en 

die ook kan herkennen en benoemen wat er gebeurt.

Zo van; babbel maar lekker even negatieve stem en als 

je dan een tijdje wacht is er vanzelf weer ruimte voor 

meer rede en kan je het ook van de andere kant bezien.

Dus ik reageerde pas na een dag of wat op het mailtje

en inmiddels zag ik ook zeker de leuke kant.

Dus ik ga vanmorgen naar de wolwinkel en ga ik

het hele idee bespreken en wie weet komt er wel iets 

heel fijns uit, mocht dat zo zijn dan laat ik het weten..

Natuurlijk vind ik het best een beetje spannend, maar

ik weet nu al dat ik me stukken beter voel als ik ga

in plaats van te blijven hangen in de Oh nee, dat 

kan/wil ik niet cirkel..

Ps, op de foto een das die ik breide voor mijn dochter

Judith, eigenlijk is het garen voor breipennen nummer 3

maar ik gebruikte pennen nummer 7, dat geeft een

bijzonder luchtig effect :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Appeltaartdag

Ooh, eigenlijk heb ik me verslapen, vannacht werd ik

wakker omdat het raam helemaal open woei/waaide..

Het rolgordijn begon te klapperen en er vielen dingen om,

die ik op moest ruimen en daarna kon ik niet meer in 

slaap komen maar uiteindelijk toch..

Eigenlijk wil ik mijn bericht altijd om 9 uur posten, 

kwestie van een soort van ritme aanhouden anders ga ik 

natuurlijk glij ik snel af naar wanorde en chaos (haha)

Gisteren bewerkte ik deze foto's van een zelfmaker uit

mijn boek Vive la vie, wat ik nog steeds een vreselijke 

titel vind, het boek heette eigenlijk Appeltaartdagen.

Met als ondertitel; een feestelijk zelfmaak boek

(ik kan het nu wel vertellen nu ik toch geen uitgever meer heb)

Ook had het een hele ander cover, maar een paar dagen 

voordat het naar de drukker ging kwam het bericht dat 

ze toch een andere titel wilden, ze vonden het te apart.

Ik dacht dat ik ontplofte want het hele boek was zo

geschreven dat het bij de titel paste en er waren ook

veel verwijzingen naar, maar nee, het moest anders.

Dus ik herschreef een aantal stukken en uiteindelijk

kwamen we op Vive la vie uit (de beste van alle slechte :-)

en er kwam een andere cover (hmmm)

Het heeft nog in de Libelle gestaan met de titel 

Appeltaartdagen omdat alle persberichten al weg waren.

Achteraf vind ik het best grappig allemaal, maar toen..

Enfin, dat is allemaal geweest wat over blijft is het boek

en alle zelfmakers waarvan ik er zo af en toe eentje 

hier zal; plaatsten, dit is een hele makkelijke en leuk

om bijvoorbeeld met verjaardagspost mee te sturen of bij

welke Appeltaartdag dan ook ;-))

Ik wens je een fijne dag en wees voorzichtig met 

rondwaaiende takken enzo.

-X-

Vriendelijk

Ah ja, dan zeg ik dat nog zo mooi, ik zal mij beraden

op een nieuwjaarswens, alsof ik allerlei bijzondere

gedachten daarover zou hebben die leiden naar mooie

filosofische gedachten en een bijzondere wens...

Dat is natuurlijk niet zo, ik dacht er wel over na, las

allerlei wensen op de social media en happy of gelukkig

las ik het meeste, naast liefdevol, creatief enzovoort..

Zoiets zei ik zelf ook op Instagram, want als je het tegen 

een aantal mensen tegelijk hebt kom je als snel uit op

iets algemeens, iets wat een ieder aanspreekt.

Maar eerlijk gezegd vraag ik me af of het helpt al

die goede wensen, als je op een moment heel ongelukkig

bent of niet weet hoe het verder moet denk ik toch echt

niet; oh ja er waren al die wensen, dan kom ik niet

verder dan; ah wat lief zeg maar nu ga ik weer huilen, haha.

(niet dat ik nu ongelukkig ben hoor, maar er komt vast

weer een moment, daar kun je van uit gaan)

En zo dacht ik wat na over al die wensen en ook waar

ik echt blij van word en dat is als iemand iets aardigs voor

je doet of vraagt of hij of zij misschien kan helpen..

Zo kreeg ik van mijn zoon met de kerst een ticket naar 

Wenen voor eind februari, omdat hij wist dat ik het 

best lastig had gevonden om mijn kerstvakantie 

 daar naar toe af te zeggen vanwege mijn moeder..

Kijk, daar word ik nu blij van, medeleven en jezelf in 

een ander verplaatsen en iets doen waar iemand blij

of zoals je wilt gelukkig van wordt..

Dus ik dacht als we nu allemaal zeer regelmatig eens vragen

of we iets voor een ander kunnen doen, of een gebaar

maken lijkt me dat een prachtig begin van het jaar.

Grote kans dat je die vriendelijkheid terug krijgt..

Dus laten we het nieuwe jaar gewoon in duiken

en vriendelijk zijn, voor jezelf en anderen, dat is na vele

gedachten waar ik op uit kom, te simpel misschien,

maar soms zijn de dingen zo voor de hand liggend

dat je ze gewoon over het hoofd zou zien, denk je niet?

Ps, de foto's zijn uit mijn boek Vive la vie, het is steeds te 

donker om te fotograferen, dus ik nam er wat uit mijn archief.

-X-

Punt

Terwijl ik in de verte al dagen het knallen van vuurwerk 

hoor, een aankondiging dat het jaar nu echt op zijn 

einde loopt, loop (of zit) ik al die tijd al tot een soort 

van punt te komen over het afgelopen jaar..

Het is er de tijd voor en omdat ik het fijn vind als de 

dingen rond zijn, dan kan je het achter je laten, heb ik 

het jaar van alle kanten bekeken, maar geen punt tot nu toe..

(ik heb nog een dag en een avond, haha)

Ik kan niet zeggen dat het een feestelijk jaar was, maar 

bijzonder slecht was het ook niet, hmmm...

Als ik aan mensen vraag hoe het gaat en ze zeggen; gewoon,

dan vind ik dat zo'n nietszeggend antwoord en vraag ik me 

altijd af of er niet ergens een kleine twinkeling is..

Die zijn er natuurlijk altijd, momenten van vreugde, blijheid,

verassing en van gewoon tevreden zijn met hoe het is.

Misschien worden ze weggestreept door de minder fijne

dingen die gebeuren en is het algehele gevoel dan; gewoon.

Zoiets is het bij mij ook, een jaar met van alles wat

zonder grote dieptepunten of grote hoogten..

Wel zal dit altijd het jaar zijn dat ik het contact herstelde

met mijn moeder en het besef dat het altijd mogelijk is

om te vergeven, maar dan ook echt en je vervolgens weer

volledig vrij en met overgave voor iemand in te zetten.

Dat was een belangrijk inzicht, misschien wel het belangrijkste

wat ik heb verworven en in zekere zin bevrijdend.

Dat ga ik zeker meenemen naar het nieuwe jaar, verder ga ik 

proberen zo weinig mogelijk bagage die ik verzamelde

voornamelijk in mijn hoofd (oh al die muizenissen :-) mee 

te nemen, ik ga mijn uiterste best doen licht te reizen.

Natuurlijk weet ik al altijd weer dingen zijn die je hart 

verzwaren en dat er bergen komen waar je overheen moet

niet eens in zicht zijn maar ik ga gewoon op pad

met een knapzak, haha, ik heb nog nooit iemand gezien 

met een knapzak, zo'n zakdoek als tasje aan een stok 

gebonden, maar een mooi beeld is het wel..

Als ik zou kunnen fluiten, zou ik dat erbij doen..

Enfin, geen punt, enkel wat overwegingen, ook goed,

ik weet niet of je het herkent maar vaak ben je zelf

degene die het hardste is voor jezelf, ik merk dat alles

vele malen lichter als je je zelf met wat mildheid bekijkt.

Dus, geen punt Ingrid, dat je geen punt hebt :-))

Ik wens je een fijne jaarwisseling en ik zal me nog even 

beraden op een nieuwjaarswens..

-X-

Kerstgevoel

Gisteravond had ik het even met P over mijn blogbericht

van gisteren en over het ontbreken van het algehele 

kerstgevoel, ook noemde ik dat het jammer was dat 

we als kleine zelfstandigen geen kerstpakket kregen.

Ook al zaten er vaak dingen in waar je niets mee deed

en vaak gaf ik het weg maar toch was het altijd leuk.

Vervolgens vergat ik het weer (dat gaat vaak zo met 

allerlei verlangens, ze komen en ze gaan weer) en later

op de avond werd er aangebeld..

Het was een pakketbezorger met een heel feestelijke

doos, tot mijn grote verbazing kwam het uit Wenen,

van mijn zoon Daan en zijn vriendin Julia.

Er zat een kaartje bij dat iedereen het jammer vond dat 

ik er niet bij kon zijn dit jaar maar zo was ik toch een beetje

in Wenen, de doos was gevuld met allemaal lekkere 

dingen daarvandaan, echt zo heerlijk.

Julia en haar moeder hadden zelfs koekjes gebakken, 

zoals de traditie daar is, ik was zo ontroerd dat ik 

er gewoon van moest huilen (oh haha sentimentele troela)

Een soort van kerstgevoel maakte zich toch van mij meester

en de bovenstaande quote sluit daar volledig bij aan.

Ik liet hem jaren geleden ook al eens zien tijdens deze

dagen, maar ik kan gewoon geen mooiere vinden..

Eigenlijk telt deze niet alleen met de kerst maar voor

alle dagen die nog komen gaan, denk je niet?

Ik wens je hoe dan ook hele fijne warme dage samen

en ik meld mij volgende week ergens weer.

-XXX-

Prima-modus

Al jaren is de kerst niet meer iets waar ik speciaal naar

uit zie en één van de weinige periodes in het jaar waarbij

ik moeite moet doen om niet met enig gevoel van onbehagen

te kijken naar alle plaatjes en verhalen op de social media.

Normaal kan ik het allemaal best goed in perspectief zien

maar nu heb ik soms het gevoel dat het wat minnetjes afsteekt.

(hoewel ik best weet dat het onmogelijk allemaal zo

prachtig kan zijn als het wordt voorgespiegeld)

P en ik zijn er niet in geslaagd om een soort van traditie

op te bouwen voor de kerstdagen, we hebben beide volwassen 

kinderen en dat waren ze al toen we elkaar leerde kennen.

Mijn zoon woont in Wenen, daar vierde ik vorig jaar

een heerlijke kerst zo uit het boekje met familie en sneeuw :-)

Dit jaar zou ik weer gaan maar dat heb ik het afgezegd 

vanwege de verontrustende situatie met mijn moeder.

Mijn dochter woont in Breda, maar zij heeft ook haar 

vader en een vriend waarmee ze verplichtingen heeft.

(ik zou met kerstavond naar haar toe gaan, maar ik 

heb nogal een hardnekkige griep)

De dochter van P heb ik maar twee keer ontmoet, ze wil

niets met mij te maken hebben, hoewel ze daar nooit een 

reden voor heeft gegeven, zijn zoon komt af en toe wel

maar dan weer niet met de kerst, kortom..

Ook een samengestelde familie met volwassen kinderen

is niet altijd eenvoudig en ik ga aan niemand trekken.

Dus niks geen prachtig gedekte tafel, bergen cadeautjes,

 een grote gelukkige familie en dat soort dingen.

Wij zullen mijn moeder bezoeken in het ziekenhuis en

op de terugweg een hapje eten bij de moeder van P.

Voor de rest een goed boek en een breiwerkje.

Ik vertel dit verhaal omdat ik denk dat er best meer 

mensen zijn bij wie het niet helemaal pracht, praal

en vrede op aarde zal zijn hoewel het misschien best 

lastig zal zijn om dat te zeggen..

Ware het dat ik helemaal niet wist wat anderen zouden 

doen of krijgen en ik mezelf niet zou vergelijken met

alle wonderschone plaatjes (wat sowieso nooit een

goed idee is) dan zou ik het allemaal prima vinden.

Dus ik doe mijn best om de prima-modus te vinden

en de dingen te nemen zoal ze komen.

Ik wens je een fijne dag (ik griep nog even voort)

-X-

Dekentje

En net zoals ik het vroeger heerlijk vond als ik een 

weekje ziek was, echt waar, zo vervelend vind ik het nu.

Dat er dan naar school werd gebeld dat je toch echt niet

kon komen en dan wankelend naast je bed stond en mijn

moeder het verschoonde en een ontbijtje voor je maakte.

Het eindeloze dommelen onder de warme dekens en af 

en toe een beetje lezen en 's avonds kreeg ik dan rode kool

met appelmoes, dat was Het ziek-zijn-eten, heerlijk.

Als je je dan iets beter voelde mocht je af en toe met een

dekentje op de bank en pas weer naar school als je een

hele dag was op geweest, anders niet..:-)

Hoewel P. een aardige man is is hij niet echt van het 

zorgende type, dus ik maak zelf mijn bed op, neem wat

paracetomol om een beetje op de been te blijven,

ik moet bijvoorbeeld wel gewoon de bestellingen inpakken.

En fiets ik zelf naar de winkel, rillend en wel om

hoestdrank om daarna op de bank gaan hangen.

Nee..ik vind er niet veel aan, misschien komt het ook wel

omdat ik me er tegen verzet in plaats van me er 

aan over te geven, wie zal het zeggen..

Enfin, een vriendelijke maar wat snotterige groet, 

haha, uit de ziekenboeg en ik wens je een fijne dag.

-X-

Postzegelvrouwtje

Van het weekend ging ik naar de rommelmarkt, ondanks 

het feit dat ik het gevoel had dat ik verkouden werd,

je kent het wel zere keel, beetje wiebelig gevoel en 

je hoofd wat gevuld lijkt met watten.

Maar net zo dat je je niet beroerd genoeg voelt om in je 

bed te blijven liggen, dus ik deed een grote das om, propte

wat zakdoeken in mijn jaszakken en fietste als

een bejaarde op mijn gemak richting de rommelmarkt.

Ik moet zeggen dat ik altijd een beetje overweldigd ben

door het gigantische aanbod aan spullen, vooral alle kramen

met bergen kleren, het is me gewoon teveel om daar 

eens in te gaan staan trekken, aan al die afdankertjes.

Dus ik wandel een beetje over de markt, maak hier en

daar een praatje met iemand over zijn handel, dat vind

ik het leukste maar ik koop bijna nooit wat..niet dat 

ik het allemaal niet enig vind, maar ik wil het

gewoon niet hebben, bovendien waar moet ik het laten.

De allerfijnste kraam vind ik die van de postzegelmannetjes,

allemaal postzegelboeken in kratten met een tafel 

erbij waar mensen (lees; mannen) met een pincet en een

vergrootglas (er zou eens een karteltje af zijn :-) de boeken

uit zitten te pluizen op zoek naar die ene zegel.

Daar schuif ik altijd even aan en één van de verkopers

die Ger heet, haha ze kennen mij al en ik hen, heeft altijd

wel wat speciaals wat hij dan van achter de kraam haalt.

Iets waarvan hij dacht dat ik het wel leuk zou vinden

en meestal is dat ook zo, ik blader dan een tijdje door

de boeken en haal er mooie zegels uit, terwijl ik luister

naar het geklets van de mannetjes, deze keer ging het

erover wat ze op hun meegebrachte boterhammen hadden.

Eentje had krentenbollen, die hij gerust wilde delen, ooh 

echt ik wil later ook een postzegelmannetje (vrouwtje)

worden, haha misschien ben ik dat al een beetje..

Niets zo heerlijk kalm om thuis alle zegels op tafel leggen

en dan groepjes van bij elkaar passende exemplaren

Omdat ik er natuurlijk veel te veel heb, verkoop ik

een deel via de webwinkel, de rest bewaar ik in bakjes

(ook zo fijn aan postzegels dat ze nauwelijks ruimte innemen)

Je doet er verder niets mee maar ik heb er plezier in.

Mocht je ook zin hebben om fijn wat met postzegels

te schuiven op je tafel; ik dacht dat het misschien leuk

zou zijn als ik er 100 weggeef, ongesorteerd, dan kan je 

er zelf groepjes van maken (spreekt de enthousiast)

Ik snap best dat er genoeg mensen zijn die denken 

nu ja, wat een rare give-away, maar dat geeft niets

dan laat je het gewoon aan je voorbij gaan..

Ik zal ze donderdag weggeven, je hoeft alleen maar

een reactie hieronder te zetten, dank je wel.

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Stempelen

Van de week zat ik eens even mijn bureaublad 

van mijn pc te sorteren, ook virtueel kan je er een

rommeltje van maken, dus ik zette alles netjes in mappen.

En schoof ze naar de plek waar ik ze wilde hebben,

zo ook de map van het boek Lov-ing Wool.

Eigenlijk heb ik sinds de publicatie van het boek 

nooit meer in het boek zelf of in de, overigens 

keurig georganiseerde map, gekeken.

Omdat het boek zo slecht verkocht en het daarom het

einde van mijn boeken-maak-periode veroorzaakte,

durfde ik er gewoon niet meer n te kijken omdat ik dacht

dat ik misschien geen goed werk had geleverd of 

gewoon ergens de plank volledig mis had geslagen..

Dus ik bekeek nog eens alle foto's, alle handgeschreven 

hoofdstuk aankondigen, elk hoofdstuk op wel 10 

verschillende manieren zodat de vormgever kon kiezen.

De vele tekeningen die ik maakte en ik dacht aan alle 

maanden dat ik met plezier werkte aan het boek.

Ik dacht aan alle keuzes die ik maakte voor het boek

en ik kwam tot de conclusie dat ik het nu weer precies

zo gedaan zou hebben, dit was het boek wat ik wilde maken.

Daar was ik blij om, dat ik het niet beter had kunnen 

doen dan ik deed en ook al heeft het slecht verkocht 

en verdiende ik er uiteindelijk niets mee, toch ben

ik er trots op, dat durf ik nu best te zeggen.

Volgens het contract wat ik had moest ik alle bestanden

enzo bewaren voor een eventuele herdruk of vertaling,

maar die gaan er beide nooit komen.

Omdat ik het jammer vind van al dat werk dacht ik dat 

het misschien leuk zou zijn als ik soms eens een simpele

zelfmaker uit het boek op mijn blog zou zetten,

(sommige zelfmakers hebben gewoon te veel tekst,

dus allemaal is geen optie) om te beginnen vandaag.

Een klein simpel projectje waarmee je je eigen

inpak papier kunt stempelen, misschien wel leuk

voor de komende cadeautjes periode.

Ik wens je een heel fijn weekend

-X-

Keuzes..

Laatst was Guusje (nichtje en buurmeisje) hier even, 

ze vertelde dat ze een werkstuk ging maken over keuzes

maken, en dat je gemiddeld wel 30.000 keuzes per dag maakt.

Dat leek mij nogal veel, maar als je het zo ongeveer uit rekent,

zeg; 15 uur per dag, dat zijn er 2000 per uur, dat zijn dan

ongeveer 33 keuzes per minuut kan het best eens kloppen.

Zo besloot ik in de korte tijd dat ik op was, dat ik een warme trui

aan zou doen, koffie zou drinken, dit bericht zou schrijven..

En dan heb je nog alle kleine dingen die je kiest zonder er

bij na te denken, zoals het licht aan doen, de trap aflopen etc.

Het hield mij nogal bezig de afgelopen dagen en ik dacht

na over de grote keuzes die ik gemaakt had, de keuzes die

levens bepalend zijn voor jezelf en voor anderen.

Zoals waar ga je wonen, wat voor werk ga je doen, er 

zijn dingen die ik achteraf betreur, maar als ik er weer voor

zou staan zou ik hoogstwaarschijnlijk hetzelfde kiezen, 

ik nam die beslissingen met wat ik toen wist

 en kon niet overzien wat de gevolgen waren.

Je weet pas achteraf of het goed of veel minder

 goed uitpakte en dan is het het makkelijk zeggen

 dat je het anders had moeten doen, of zelfs dat je 

er spijt van hebt, dat heeft helemaal geen zin.

Je kan ook nooit weten wat er gebeurd zou zijn als je

een andere keuze had gemaakt, misschien was 

dat ook helemaal niet zo goed afgelopen.

 Ik moet zeggen dat ik dit nogal een bevrijdende 

gedachte vond, dat de dingen gegaan zijn zoals ze gingen.

Nu kan ik er ook bij zeggen dat ik Zoveel keuzes moet

maken elke dag, elk uur of zelfs elke minuut dat het 

er gewoon teveel zijn en dat het daarom ook wel eens

een verkeerde geweest kan zijn, haha.

Gisteren probeerde ik eens een uurtje geen keuzes te 

maken maar dat gaat gewoon niet want ook op de bank 

zitten en naar buiten kijken is er eentje..

Bij dit blogbericht kon ik overigens niet kiezen welke 

foto ik het beste vond dus ik zette ze er allemaal maar bij.

(het is een half afgemaakte deken, overigens)

Ik ben nu ongeveer een uur op, dat betekent dat ik 

ongeveer 2000 bewusten en onbewuste keuzes maakte,

ik heb dus nog 28.000 te maken vandaag, ik word al 

moe bij het idee, de eerste ervan kies ik nu

door je een fijne dag (ik had ook mooie kunnen zeggen;-)

te wensen, bij deze!

-X-

Ik knutsel voort..

Soms vraag ik me werkelijk af of ik nog wel aan kan

komen met die knutseldingetjes, als ik het hele

veranderde bloglandschap bekijk zie ik veelal proffesioneel

uitziende pagina's, vaak gesponsord en wel, en als ik dan 

mijn blog bekijk, ziet het eruit als een in elkaar geknutseld

rommelig geheel, wat het natuurlijk ook is..

Dan vraag ik me af of het authentiek is (haha) of dat ik 

gewoon ergens ben blijven hangen en de boot heb gemist.

Niet dat dat erg is, ik heb zoveel schepen de haven uit zien

varen waar ik misschien op had moeten zitten, dat je inmiddels

beter kan zeggen dat ik de hele vloot gemist heb..

Meestal ben ik blij dat ik op de kade ben blijven staan,

ik zou waarschijnlijk toch zeeziek worden op zo'n boot ;-)

Maar soms vraag ik me ineens af of ik niet mee had 

moeten gaan, wat er zou zijn achter de horizon..

En dan ga ik maar gewoon weer verder waar ik gebleven was

en knutsel ik weer een blogberichtje in elkaar, post het

hier, klik mijn blog weg en ga ik andere dingen doen.

Ik denk dat het menselijk is om jezelf te vergelijken met

anderen maar uiteindelijk heb je er niets aan, er zijn altijd 

dingen die beter lijken dan wat jij hebt/doet maar ook

weer vele situaties die vele malen minder zijn,

je hoeft enkel het journaal aan te zetten ter relativering..

Dan kan je niet tot een andere conclusie komen dan dat

het precies goed is waar je bent, of wat je doet

dus ik rommel nog fijn een beetje door op en aan

deze blog, hij past me, alles in overweging genomen,

uitstekend (tot het moment dat ik me weer afvraag..haha)

Ik wuif naar je met een witte zakdoek vanaf de kade

-X-

En het sneeuwde..

Oh en sneeuw kwam er, niet zoveel als in het midden

van het land, maar uiteindelijk dan toch werd het

hier dan ook een beetje wit en stil..

Nu had ik natuurlijk veel mooiere foto's kunnen nemen,

dan deze die ik zo nam vanuit mijn huisje met de telefoon, maar 

mijn winterjas ligt nog bij mijn zoon in Wenen, echt waar.

Ik had vorig jaar zoveel bagage dat ik hem daar liet,

ik wilde hem deze kerst op gaan halen maar ik blijf hier

vanwege de wiebelige situatie met mijn moeder.

Ik ben echt dol op bijzonder en extreem weer,

onweer, storm, heel veel sneeuw en ik volg alle

weerkaarten en voorspellingen op de voet.

Vooral Windytv vind ik echt geweldig, mijn zoon 

stuurde de link ooit eens, hij is net als ik een liefhebber

van het weer en kaarten, we houden elkaar zeer regelmatig

op de hoogte van hoe het is en wat er komen gaat..

Vandaag zou ik eigenlijk met mijn broer naar het zuiden

gaan om over mijn moeder te gaan praten die nog steeds

in het ziekenhuis ligt (en hoe moet het nu verder, zo'n soort

gesprek) maar we besloten het toch maar niet te doen.

Code oranje, een sneeuwinfarct, oh echt dat woord kende 

ik nog niet, maatschappij-ontwrichtend weer, van alles las

ik al over wat er vandaag opnieuw bovenop ons zal vallen..:-)

Ik blijf gewoon lekker thuis, ik heb tenslotte geen winterjas,

haha, en ik volg alles gewoon op de weerpagina's

en af en toe zal ik een foto maken met mijn telefoon

en die naar mijn zoon sturen.

Als je op pad gaat zul je dan voorzichtig zijn?

Ik wens je een fijne dag

-X-

Kaartjes

Toen ik iets meer dan een jaar geleden mijn eerste 

webwinkel had, kocht ik een soort van super printer,

daarmee printte ik al mijn tekeningen zelf.

Het idee daarachter was dat ik dan geen voorraad hoefde te

hebben en ik kon printen als iemand iets zou bestellen.

Dat ging best goed allemaal, het was wel veel werk omdat

ik ook alles moest snijden en er ging best vaak iets mis.

Dat winkeltje deed ik uiteindelijk dicht, met name omdat

P een paar maanden hier niet was en ik niet wist hoe

ik de website must updaten en dat soort dingen.

Nu heb ik een andere winkel, die ik helemaal zelf kan

onderhouden, daar ben ik best heel trots op.

Toen de printer begon te haperen en het printen mij

zo ongeveer een dagelijkse paniekaanval bezorgde, 

dacht ik dat ze misschien moest laten drukken, waar ik

dan ook weer tegenop zag, want hoe en waar dan..

Dus ik probeerde het met een winterkaartje, dat zag er 

goed uit en na wat opstart problemen (mijn naam op zijn 

kop, verkeerd aangeleverde bestanden, oh, oh..als die

technische dingen daar krijg ik de zenuwen van)

weet ik hoe het allemaal werkt en ben ik langzaam al

mijn zelfgeprinte kaarten aan het vervangen door gedrukte.

Zo handig, als er een bestelling komt hoef ik enkel de 

juiste kaart van de stapel te pakken, echt heel fijn.

Het ziet er ook zo Echt uit op de een of andere manier,

haha, bijna alsof ik ze niet zelf maakte..

In de webwinkel staat het erbij of het een kaart is of

een print die ik maakte, ook heb ik wat setjes gemaakt

die veel goedkoper zijn dan 1 los kaartje.

Ik heb echt plezier in het winkeltje spelen en deze

winkeljuffrouw waardeert elke bestelling die er 

binnenkomt en ook doe ik mijn uiterste best om 

alles zo feestelijk mogelijk in te pakken.

Ik maak maar eens wat reclame voor mijn werk, haha.

Ik wens je een heel warm weekend, het wordt een

gure boel buiten.

-X-

Dasje

Het voelt alsof ik een griepje onder de leden heb, het zou ook

geen wonder zijn met al dat gebrek aan zonlicht

en alle virussen die rondwaren, haha dat klinkt als een

soort van griezelverhaal, dat is het natuurlijk niet.

Ik denk dat het veel breien op de bank wordt de komende

dagen, misschien kan ik dan eindelijk eens de das 

afmaken die half afgemaakt in de wolmand ligt..

(ik heb verschillende half afgemaakte projecten op

het moment, ik bedenk steeds weer iets anders)

Meestal maakte ik dassen door gewoon 1 recht, 1 averecht

te breien, maar laatst kwam ik deze steek tegen

die een veel voller en wolliger effect geeft.

En eigenlijk is het nog steeds 1 recht 1 averecht maar

omdat het verspringt...ooh dit gaat een heel wazig bericht

worden, dat heb je soms, de boog kan niet altijd

gespannen staan, en die van mij is op het moment..

Ik wens je veel plezier met breien of met 

wat je dan ook gaat doen.

-X-

Knutselen #231

Eigenlijk had ik dit knutselbericht voor gisteren bedacht,

maar toen ik de computer aanzette, keek ik eerst even

naar mijn mail, dat kan je beter niet doen als je je nog

moet concentreren op iets anders..

Er zat een bericht in dat er een bericht was van de 

belastingdienst, niks geen blauwe enveloppen meer,

maar alles digitaal, ik kreeg er hartkloppingen van na

de laatste keer, maar het was zomaar een mededeling.

Wel was ik zo van slag even dat ik met geen mogelijkheid

meer kon verzinnen waar mijn blogbericht over zou gaan.

Ik heb heb geloof ik een belasting-fobie opgelopen,

het woord alleen al maakt dat ik mij paniekerig voel,

misschien moet ik in een praatgroep om er vanaf te komen,

met andere anonieme-belasting-schrikachtigen

Vanochtend liet ik mijn mail even voor wat het was

en wist ik weer waar ik over wilde babbelen, dat lijkt

mij een passend woord als het gaat over knutselen.

Ik maakte deze week uit de geweldige jaren 30,

Grabbelton (zo heten ze) boeken een ster, of is het 

misschien toch een bloem, het stond bij het hoofdstuk;

Gezellige werkjes om te maken voor de kerst..

Het is niet erg moeilijk deze, hoewel ik denk dat 

kleuters echt wel wat hulp nodig hebben, het zou natuurlijk

kunnen dat de kinderen in de jaren 30 veel handiger

waren dan tegenwoordig, dat weet ik niet, zou best kunnen.

Het papier moet wel echt 6 maal zo lang zijn als breed

ik knipte het eerst iets korter (altijd eigenwijs) maar 

dan kan je de ster, of de bloem, daar wil ik 

vanaf wezen, echt niet rondvouwen..

De uiteinden plakte ik elkaar met dubbelzijdige tape,

maar je kan het ook gewoon met lijm doen (gluton bijvoorbeeld:-)

Bij mij kwam het niet helemaal uit, dus ik heb het

nog een beetje bijgeknipt (ik ben een ongelofelijke

rommelige knutselaar, ietwat ongeduldig en slordig)

Enfin, ik wens je er heel veel plezier mee.

Ik wil ook nog even iedereen bedanken voor alle 

reacties op het bericht van het cadeautje.

Ik zou natuurlijk het liefst iedereen iets geven, maar ja,

dan moet ik eerst geen berichten meer ontvangen 

van de belastingdienst enzo, dus ik wil graag iets

sturen naar Ineke Jonker en Loes van Oosten

(er waren zoveel reacties dat ik er maar 2 heb gekozen)

Mooie dag voor jou, en oh weer zo grijs en somber,

maar ik las dat het misschien wel gaat sneeuwen

dit weekend, dat zou fijn zijn, een witte wereld 

in plaats van een grijze..

-X-

Makkers

Gisteravond zag ik hier achter door de bomen de maan

schijnen, het was een prachtige ronde maan, die er een 

beetje geheimzinnig uit zag, met een kring erom en wat 

van die donkere slierten wolken ervoor.

Eigenlijk was het echt zo'n Sinterklaas maan en in gedachten

zong ik even de zinnen; zie de maan schijnt door de bomen

en dan nog de wonderlijke zin; makkers staakt uw wild geraas,

ik heb me altijd afgevraagd wie die makkers zijn en waar

ze nu zo wild over raasden, maar dat terzijde..

Ik dacht onwillekeurig even terug aan de Sinterklaas viering

toen ik klein was die altijd heel klein gevierd werd.

Mijn moeder had niet veel te besteden en elk jaar kreeg

ik een nieuwe pyama en soms wat zelfgemaakte kleertjes

voor mijn enige Barbie, nu, acheraf,  kan ik dat wel waarderen,

maar ik wilde zo graag zo'n ingepakt setje met schoentjes

en al, maar nooit gekregen..:-)

Ik vier al jaren geen Sinterklaas meer, echt al jaren niet

en toch vind ik het een leuk feest, ik ga me overigens

verre houden van de hele discussie (of van welke discussie 

dan ook)  die vooral gevoerd wordt op de social media

(en jee wat er gezegd wordt tegen elkaar, oh echt :-(

Maar goed, omdat ik het niet helemaal zomaar voorbij

wilde laten gaan, dacht ik dat het leuk zou zijn als je 

hier je schoen kan zetten, voor zomaar een klein aardigheidje.

Niet al die pakjes die je hier ziet, die maakte ik voor de 

foto, haha, er zitten lege doosjes in, het papier maakte

ik wel zelf, ik vond het gewoon leuk om het te gebruiken.

Dus als je een klein cadeautje wel kan waarderen, zet hier

dan je virtuele schoen neer, gewoon voor de lol en mocht 

iemand mij meer kunnen vertellen over het wilde geraas

van de makkers dan hoor ik dat graag :-))

Morgen zal ik het dan weggeven.

Ik denk dat ik maar een nieuwe pyama voor mezelf ga

kopen, zo'n gezellige geruite flanellen en een oude traditie leven

in ga blazen; elk jaar een nieuwe pyama voor Sinterklaas.

Ik wens je een fijne dag

-X-

De loop der dingen

Van de week bewerkte ik deze foto's, die ik een paar

weken geleden nam, of eigenlijk nam P. ze, van mijn 

dochter Judith en mij in de tuin van mijn moeder.

Het was op de dag voordat ze 's nachts een kleine beroerte

kreeg en in het ziekenhuis werd opgenomen.

Het was een bijzondere dag, drie generaties vrouwen

even bij elkaar, dat komt bijna nooit voor en daarom

een gedenkwaardig fijne herinnering..

Toen ik van de week naar de foto's keek, dacht ik na 

over mijn plaats in de familie en hoe de dingen langzaam 

verschuiven, hoe de verhoudingen veranderen.

Mijn kinderen zijn al jaren de deur uit en hebben eigen 

levens, waar ik natuurlijk wel af en toe deel van ben

en waar ze dingen over vertellen maar van het grootste

deel weet ik helemaal niets (en dat is ook goed zo)

Ook merk ik dat zij af en toe zorgen over mij hebben,

en mij raad geven over dingen, je zou kunnen zeggen

dat we nu een min of meer gelijkwaardige relatie hebben.

Hoewel zij mijn moederlijk aandacht en soms advies

(hoewel ik niet het type ben wat gauw zou zeggen wat iemand 

moet doen, ik luister naar ze, probeer hun keuzes te begrijpen 

en ze daarin te bemoedigen) zeker nog kunnen waarderen.

Dan heb je mijn moeder, waar, onder andere ik, nu 

zorg voor hebben, veel zorg, mag ik wel zeggen.

Ze verblijft nog steeds in het ziekenhuis, maar kan,

met heel veel hulp, over een paar weken naar huis.

Dat idee jaagt mij wat schrik aan omdat wij allemaal

ver weg wonen en het eigenlijk niet meer verantwoord is

maar wij willen allemaal haar wens respecteren.

Van haar krijgen wij geen moederlijk zorg meer, zij stelt

zich volledig afhankelijk op van anderen, heel ingewikkeld.

Er is dus duidelijk een verschuiving gaande in de verhoudingen,

soms moeilijk maar er schuilt ook een schoonheid in,

om zo deel uit de maken van de loop van het leven..

Och jee, dat klinkt wel heel filosofisch, toch ervaar ik het zo.

Ik ben benieuwd of iemand zich hier in herkent..

Ik wens je een fijn weekend

-X-