Oh my..about wifi and carwindows

Hier aan de muur hangen een paar briefjes 

met wat quotes er op, gewoon als kleine aanwijzingen

(ik ben dol op aanwijzingen van welke aard dan ook)

om het dagelijks leven wat makkelijker te maken.

Een ervan is: Al is de situatie zorgelijk, ik raak 

niet in paniek van Drs. P.

Over het algemeen lijkt het dat ik dat behoorlijk onder

de knie heb (ten opzichte van een jaar geleden)

maar gisteravond toen ik kalm zat te haken gebeurde er

twee dingen tegelijk, ineens had ik geen wifi meer

(ik kijk altijd tv via wifi op mijn laptop)

en stonden er twee agenten voor de deur.

Wel, ik kan je zeggen dat er dan in een paar seconden

allerlei gedachten door je hoofd schieten,

en de paniek gierde meteen door mijn lijf.

Dat was uiteindelijk helemaal niet nodig, want 

ze kwamen alleen maar melden dat er een autoruit was 

ingeslagen, het bleek van de auto van mijn broer.

Wel moest er Ineens van alles geregeld want die is op

vakantie en ik ben hier alleen thuis..

Ik probeerde mijn broer te appen maar de wifi deed het niet

en de adrenaline had al bezit van mij genomen..

het is allemaal opgelost met tussenkomst van de buurman.

(soms moet je even om hulp vragen heb ik geleerd)

Wat de wifi betreft, de router is kapot, maar ik lift nu mee

op een netwerk van de buren (zelf bedacht, haha,

ik wordt nog wel eens technisch..)

Moraal van dit verhaal, ik raak in paniek als de 

situatie even zorgelijk is, dus daar moet aan gewerkt 

worden, misschien moet ik als aanwijzing erbij zetten,

ga even op een stoel zitten, adem in en uit, analyseer 

de situatie en onderneem actie...

(in plaats van als door een wesp gestoken 

als een kip zonder kop rond te gaan rennen)

Bewustwording van je eigen gedrag is al een begin

lijkt mij dus ik kom er wel..eens 

Ik wens je een fijne dag

(als dit bericht geplaatst wordt betekent dat dat ik

genoeg bereik heb, zo knap van mezelf ;-)

-X-

Stories around the campfire..#1

Als het weer het toelaat (en dat doet het de laatste tijd)

drink ik vroeg in de ochtend altijd koffie buiten.

Dat is zo ongeveer het eerste wat ik doe nadat ik

naar beneden ben gesjokt (ik ben niet zo goed in ochtenden)

Dan zit ik een tijdje buiten, kijk even op de thermometer

(vanochtend was het 16 graden) en naar de lucht

(bewolkt en het regent een paar spetters, vandaag)

Vervolgens denk ik een beetje aan mijn blog en 

over het algemeen komt er wel iets langsdrijven waarvan 

ik denk, aah ja daar ga ik vandaag iets over zeggen,

het is een beetje zoals de wind waait waait mijn blog..

Meestal zit ik daar alleen een beetje te mijmeren

maar toen ik vanochtend aan de verhalen van gisteren dacht,

had ik het gevoel dat jullie allemaal een beetje 

koffie met mij meedronken, wat leuk is dat zeg,

al die dromen en verhalen, dank jullie wel..

Ik heb ze allemaal gelezen, sommige grappig, 

andere ontroerend, kleine verlangens en grote dromen..

Als ik een grote tuin had zou ik jullie allemaal

uitnodigen en samen rond het kampvuur verhalen vertellen..

Soms ben ik enorm aan het foeteren over 

de social media en dat het allemaal zo onpersoonlijk is,

dat niets ervan meer bestaat als alle apparaten uit zijn,

in zekere zin ook niet echt is..

Maar nu had ik dat gevoel helemaal niet, ik voelde

dat er iets mooi was gebeurd, dat wij iets deelden

ook al kennen wij elkaar helemaal niet,

op straat zouden wij zo

langs elkaar heen lopen, gek idee toch?

Ik denk dat dit gevoel de reden is waarom ik zo 

lang door heb kunnen bloggen, ik stuur elke dag

een bericht naar ik heb geen idee wie, eigenlijk..

Ik heb me ook vele malen afgevraagd waarom, eigenlijk..

Wel, ik gaf het antwoord hier boven al, omdat wij iets delen,

ook al is het dan virtueel..

(ondertussen dat ik dit schrijf zit ik na te denken over

een manier om een keer iets te organiseren,

iets met het verhalen rond het kampvuur-gevoel,

zodat wij elkaar ook eens in het Echt kunnen begroeten,

zodra ik daar uit ben laat ik het weten..:-)

Vooralsnog maak ik maar een nieuwe blogrubriek van,

waarbij ik een verhaal vertel en jullie zal vragen,

hetzelfde te doen, nogmaals bedankt,

You brightened up my day!

-X-

Wish I had a little bookstore & a give away

Ik wou dat ik een boekwinkeltje had,

zo'n piepklein rommelig winkeltje ergens verborgen 

in een klein straatje in een grote stad.

Dan zou ik elke ochtend naar mijn winkeltje lopen,

door de smalle straten, dan zou ik hallo zeggen

en hoe gaat het ermee tegen de vrouw die haar stoepje veegt.

Ik zou bij de bakker een broodje kopen en even 

informeren hoe het gaat met de zaken, goed, goed,

zou de bakker zeggen en met jou?

Als ik dan bij mijn winkeltje aan kwam lopen, 

zou mijn hart een sprongetje maken van plezier,

elke dag weer opnieuw, en de deur wijd open zetten

omdat het een beetje muf ruikt, maar ook om 

te laten zien dat iedereen van harte welkom is..

Ik zou hallo zeggen tegen de Boekenkat, met het

blauwe en bruine oog die in en om het winkeltje woont.

Hij zegt nooit wat terug maar dat is niet erg

want wij begrijpen elkaar zo wel..

Dan zou ik koffie zetten, een grote kan, want je 

weet maar nooit wie er zomaar komt aanwaaien.

Misschien wel de oude man die heimwee heeft 

naar vroeger en prentenboeken zoekt uit zijn jeugd.

Hij blijft altijd een tijdje zitten en vraagt elke keer

of ik zin heb in een goed verhaal al is dat niet echt gebeurd..

Vervolgens zet ik alle stapels boeken buiten 

en veeg mijn kleine stoffige winkeltje aan..

Binnen zou ik dan eens wat dingen herschikken

en boeken opzij leggen voor wat klanten, omdat ik weet

dat het precies is wat ze zoeken..

Dan zet ik nog meer koffie en maak een praatje 

met de mensen die langskomen, meestal gewoon 

voor een praatje want eigenlijk verkoop ik niet zoveel..

In de weekenden zou ik dan alle vlooienmarkten 

in de buurt uitpluizen op zoek naar boeken

en naar oude schilderijen, meestal kan ik me enkel

de exemplaren veroorloven die niemand meer wil hebben..

Maar dat geeft niets, want ik vind ze mooi en ik 

hou ervan om dingen te redden die vergeten zijn geraakt,

maar waar ooit iemand met ziel en zaligheid 

aan gewerkt heeft en nu door de tijd is aangetast..

Heel soms zal ik op zo'n markt een boek vinden

wat ik zelf ooit maakte, die neem ik dan mee.

Ik zal het dan niet verkopen in mijn winkeltje maar 

weggeven aan iemand die het graag wilde hebben..

Net zoals ik nu zal doen en omdat het winkeltje

enkel bestaat in mijn gedachten en het dus lastig is

om even aan te wippen en even met mij te kletsen

kan je misschien hieronder een reactie zetten 

als je mijn eerste boek Kringloopgeluk

(met handtekening :-) graag zou willen ontvangen..

Misschien kan je mij vertellen wat jouw droom is,

dat hoeft natuurlijk niet alleen als je er zin in hebt,

en in gedachten een kopje koffie met mij drinken..

Als de dag dan ten einde loopt zal ik de stapels

boeken weer binnen zetten en dag zeggen tegen de Boekenkat,

hij zal niks terug zeggen want zo is hij nu eenmaal,

ik zal even zwaaien naar de bakker en naar jullie natuurlijk

en tevreden door de straatjes naar huis lopen..

Ja, ik wou dat ik een klein boekwinkeltje had...

-X-

People everywhere..

Eigenlijk fotografeer ik nooit mensen,

 maar het voelt als een inbreuk op hun privacy,

 daarnaast durf ik het helemaal niet te vragen..

Overal waar wij kwamen, hoe afgelegen ook,

kwam er wel ineens ergens iemand tevoorschijn..

Zoals deze man die langzaam kuierend 

een bergweggetje af kwam lopen waar wij 

aan de kant van de weg gewoon een beetje zaten 

te luisteren naar de onwerkelijke stilte..

Hij stak zijn hand op toen hij langs liep

en vervolgde onverstoorbaar zijn weg..

Nu  brak ik met deze foto's natuurlijk mijn eigen regel,

maar ik heb ze zo gefotografeerd dat ze niet

herkenbaar in beeld staan noch verstoorde ik hun orde..

Maar oh wat had ik graag op deze vakantie de vriendelijke 

en bijzondere mensen die we tegenkwamen gefotografeerd..

Zoals de vrouw die we zagen met een stapel tapijten

op haar rug, het meisje met de ezel, wat water haalde

uit een eeuwenoude put, met een rode emmer.

De schoolkinderen die netjes op een rijtje

in hun schooluniformpjes door de straat liepen

en heel hard Hellooo riepen toen ze ons zagen..

De vrouw op de markt die achter een stalletje

overladen met handwerk zat te haken, de mannen 

op het plein die thee dronken en de Dingen van de dag

zittend onder een boom, bespraken..

Wat mij elke keer weer het meeste treft als ik ergens 

anders ben is dat, hoe verschillend onze levens 

ook lijken, iedereen toch bezig met dezelfde dingen.

We vegen ons huisje aan, zorgen dat er iets te eten is,

zorgen voor de kinderen, gaan naar de markt

om boodschappen te halen,

hebben behoefte aan een praatje met deze of gene,

en hangen de was aan een lijntje..

We gaan er eens op uit en proberen de boel 

draaiende te houden, ook al zijn de omstandigheden

heel erg verschillend maar ontdaan van alle franje,

komt het daar op neer, eigenlijk..

Dat is mooi om te zien, geruststellend ook vind ik,

als je hier van uitgaat maakt het de wereld tot een 

minder, angstaanjagende oord dan het soms lijkt..

(en natuurlijk ga ik niet voorbij aan alle ellendige dingen

die er ook meer dan genoeg gebeuren)

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Decide..

Nu schreef ik deze quote al een aantal dagen geleden

op deze foto (van mij, ha) ik had natuurlijk geen idee,

dat er gisteren ineens een soort van aardverschuiving plaatsvond

in mijn persoonlijke leven waardoor ik weer eens 

zou moeten besluiten hoe nu verder..

(en nee, ik ben niet ziek en mijn gesprek

 bij de uitgever ging, nadat ik mijzelf bijeenraapte,

ook werkelijk boven verwachting.)

Niemand hoeft zich zorgen te maken, de ervaring leert

dat het Uiteindelijk altijd weer goed komt,

ik moet enkel besluiten wat te doen..

(maar is dat soms niet het moelijkste?)

Ik wens je een heel fijn weekend, 

ik hoop dat je het een beetje uit kunt houden 

met deze hitte.

-X-

Wool & warm days

Terwijl het hier in het huisje eindelijk een beetje te doen is,

zo vroeg in de ochtend, zit ik hier een beetje bij te komen,

van de lange nacht waarin ik niet zoveel sliep,

het was echt om te stikken zo heet boven...

Het was dat ik de tweepersoons matras niet naar de 

keuken kon slepen, anders had ik het gedaan..

Ik moet zeggen dat ik al een beetje op zie tegen deze dag,

vanmiddag moet ik naar de uitgever in Utrecht,

dus met de bus, de pont, de trein en nogmaals met de bus..

(nu zou ik wel een auto met airco kunnen gebruiken, haha)

De laatste weken ben ik druk bezig geweest met mijn

nieuwe boek, patronen bedenken, hoofdstukindelingen,

dat soort dingen..het staat allemaal in het grote Oranje Boek..

Ondertussen staan er overal in huis mandjes met wol,

steeds per project, ik haak en brei me een ongeluk ;-)

Nu weet ik wel dat er heel veel lieve vrouwen mij gemaild

hebben omdat ze wel willen helpen met maken,

maar nu het zo ver is, vind ik het toch een beetje gek..

Ik kan niemand betalen, dus ik heb weinig te bieden,

en heb nog niemand gevraagd..

Vandaag ga ik naar Utrecht om te bespreken wat ik tot

nu toe heb en hoe we het een en ander gaan plannen.

Ook zal ik de eerste proef zien van het soort van kleurboek,

als dat goed is kan het binnenkort naar de drukker..

(komt op 22 september uit)

Dus ik ga mij maar eens (langzaam) voorbereiden,

en een schoon overhemd in mijn tas stoppen,

zodat ik nog een beetje fris aan het gesprek kan beginnen.

Ik hoop dat we tot goede afspreken komen,

met name over het precieze concept en de planning,

zodat ik voldoende tijd heb om alles te maken..

(of ik moet de stoute schoenen aantrekken, en toch 

wat mensen mailen met de vraag om hulp..

waarom is dat toch zo lastig?)

Ik wens je een fijne dag

en een boom om onder te zitten (want ohoh :-)

-X-

Oh...the sea...

Eigenlijk heb ik altijd een verlangen naar de zee,

hoewel ik die het liefst onstuimig zie, het strand verlaten,

in de herfst, hou ik ervan waar en wanneer dan ook..

De allereerste keer dat ik de zee zag,

zal ik een jaar of zes zijn geweest, in Domburg,

ik weet niet meer wat ik er toen van vond,

het moet haast wel heel veel indruk hebben gemaakt

want de zee heeft mij nooit meer losgelaten..

Op warme dagen als deze komt de herinnering boven

aan de eindeloze lange zomervakanties

(ze leken toe veel langer te duren als nu, herken je dat?)

waarbij wij dagelijks naar het strand gingen.

(het was toen ook altijd warm in de zomer,

maar misschien is dat wel helemaal niet zo :-)

Wij woonden in een dorp vlak aan zee,

en elke morgen werden de fietsen buiten gezet,

de boterhammen gesmeerd en de handdoeken ingepakt.

(oh nee, we noemden dat een strandlaken, ja dat was het)

Maar het allerbelangrijkste was een luchtbed,

of in ieder geval iets wat kon drijven, omdat dat altijd

goedkope dingen waren die we kochten bij Jansen waar;

Dorpswarenhuis met stadssortering op de gevel stond (echt waar)

waren ze regelmatig lek en oh een lek luchtbed, een ramp..

Dan togen wij over het smalle fietspaadje, 

achter elkaar fietsend  door de graanvelden naar de duinen.

Vervolgens moesten we dan nog een lange wandeling 

maken over een duinpad, over het strand en dan waren 

we eindelijk bij het kotje, zoals we dat noemden.

Het was een klein groen-wit houten hokje, rijen 

stonden er op het strand, in het kotje stonden twee

strandstoelen (van die houten met canvas) en een windscherm.

Dat werd dan allemaal klaar gezet, het was zaak zo snel mogelijk 

je handdoek over een stoel te gooien, want dan was die van jou..

Vervolgens smeerden wij ons met zanderige vingers in

met goedkope zonnebrand (ik weet nog precies hoe het rook)

en renden wij het strand op..

Daar zochten we van die witte schildjes van de inktvis,

voor de kanarie, ik zie tegenwoordig nooit meer..

wachtten wij totdat er een schip langsvoer om ons daarna

met de golven mee te laten sleuren het strand op.

Wij maakten ruzie om de Donald Duck pocket die wij

kregen voor de zomervakantie (eentje voor 3 kinderen :-)

 aten boterhammen met gesmolten hagelslag 

en dronken warme Fanta, als we echt geluk hadden,

kregen we een ijsje, een raket..aah...

Ja, ik heb altijd een verlangen naar de zee,

zeker ook op warme dagen als deze.

maar misschien is mijn verlangen naar de eindeloze 

onbezorgde zomerdagen van toen nog wel veel groter,

waarin het het allerbelangrijkste was 

dat het luchtbed niet lek was..

(de foto's bij deze post, zijn natuurlijk niet het strand 

van Dishoek waarover ik schrijf maar in het zuiden van Turkije)

Ik wens je een fijne dag,

kalm aan natuurlijk en misschien een ijsje!

-X-

My grass is just as green as yours..

Het gras de buren is altijd groener, dat was het eerste

wat in mij opkwam toen ik dit origami gras

aan het vouwen was in mijn geval is dat echt waar.

Ik heb namelijk helemaal geen grasveldje,

ondanks het feit dat ik er dol op ben..

(zeker nu met die warme dagen, heerlijk met 

je blote voeten door het gras lopen, of er op liggen..)

Maar natuurlijk is dit gezegde niet letterlijk bedoeld

en daar dacht ik eens over na terwijl ik 

aan het vouwen was (iets vouwen is sowieso een

fijn werkje om je gedachten eens helemaal te laten gaan..)

Over het algemeen gesproken ben ik niet

jaloers aangelegd, gelukkig niet, ik gun een ander 

van alles waar zij blij van worden...

Heel af en toe voel ik de neiging mijn leven 

tegen dat van een ander af te zetten, voornamelijk 

ingegeven door plaatjes op Instagram, waardoor het lijkt

alsof zij het allemaal veel beter/mooier of fijner hebben dan ik..

Het duurt dan meestal niet lang voordat ik mij realiseer

dat anderen dat ook van mij zouden kunnen denken..

Want als ik een haakfoto plaats zie je niet dat ik

misschien wel migraine heb op dat moment,

als ik een foto plaats van een bloemetje zie je niet

dat ik misschien ergens vreselijk zorgen over heb..

En zo is het misschien ook wel andersom, 

ik weet het niet, het maakt ook helemaal niet uit..

(Daarnaast hoef je maar naar het journaal te kijken,

of de krant te lezen om te te weten dat wij het hier 

over het algemeen gewoon goed hebben)

Daar dacht ik zo eens allemaal over na terwijl ik

mijn eigen gras vouwde en toen ik het in de 

vensterbank zette, schoot mij de Engelse uitdrukking;

Sometimes you're ahead and sometimes you're behind

te binnen, dat is ook zo..

Het betekent ook dat er ergens een midden is,

en dat is precies waar ik me bevind..

(met soms een uitschieter naar de een of andere kant)

en dat mijn gras net zo groen is als van ieder ander.

Ik wens je een stralende dag en een grasveldje

om met je blote voeten over heen te lopen!

-X-

Bye bye..

Vanuit het pension keek je aan de achterkant

tegen een hoge, steile, rotsachtige bergwand aan,

in de avond zag je dan in de verte af en toe de lampen

van een auto, die naar beneden reed.

Op een zonnige middag besloten wij die weg naar

boven te rijden, ik denk dat ik de hele weg mijn adem

inhield, zo smal, zo hoog, zo spectaculair..

Eenmaal boven gekomen (pfff) reden wij een gebied in,

van een onwerkelijke schoonheid..

Er stonden eeuwenoude olijfbomen, er liepen

her en der koeien en ezels los, en het was er zo stil..

Wij reden voorzichtig verder, omdat de koeien

zomaar over het weggetje (met vele gaten er in) liepen,

maar ook omdat het enigszins ongepast leek,

met een auto hier door heen te rijden..

Op een gegeven moment zagen wij een klein tafeltje

langs de weg, met een parasol erboven, de vrouw

die erbij hoorde sprong zowat voor de auto, hello, hello,

riep ze en begon omstandig haar waren aan te prijzen..

(ik had zomaar de indruk dat hier niet zo vaak

toeristen kwamen)

Natuurlijk stapten wij uit de auto, kochten wat 

amandelen bij haar stalletje en wat knalgroene soort van pruimen,

ze liet ons van alles proeven en P moest haar

kleine moestuintje bewonderen..

Bye bye schreeuwde ze met schelle stem, toe we weg reden. 

Oh het was zo grappig, echt, ze stond als een malle 

te zwaaien, alsof we verloren familie waren..

Een eindje verderop parkeerden wij de auto

bij een veld met allemaal oude waterputten, 

en terwijl wij daar zo zaten wenste ik dat ik even 

de tijd als een gordijn opzij zou kunnen schuiven..

Dan zou ik gezien hebben dat de vrouwen het water uit 

de putten haalden met een emmer..

(niet zo'n blauwe van plastic natuurlijk..)

Dan zou ik gezien hebben dat er prachtige oude 

kleden tussen de bomen hingen om te luchten,

dat een oude vrouw ze ophaalde en op haar rug bond.

Dan zou ik gezien hebben dat iemand

zijn boot helemaal over het steile weggetje zijn boot

naar boven had gesleept, misschien met het wonderlijke idee

om hem daar ooit eens op te knappen..

(nu ligt de boot al jaren en lijkt vergroeid met de omgeving)

Dan zou ik gezien hebben dat er een kromgegroeide 

oude vrouw met een enorme bos kruiden op haar

rug, over het weggetje liep..

Maar toen realiseerde ik me dat dat eigenlijk helemaal 

niet nodig was, van dat gordijn van de tijd..

want dit alles was daar, schijnbaar onaangeraakt 

door de tijd, vroeger en nu kwamen hier samen..

Dus wij zaten daar nog een uurtje of wat,

ik verzamelde wat moed om het bergweggetje weer

af te dalen..en toen ik die bij elkaar had,

vertrokken wij..

Wij reden langs het amandelvrouwtje,

om aan de lange maar wonderschone afdaling te beginnen.

Bye bye riep ze en ze zwaaide alsof haar leven ervan af hing..

Ik wens je een fijne dag

en natuurlijk zeg ik; Bye bye ;-)

-X-

The ocean

Deze foto nam ik van een steiger af,

kan je geloven dat het water zo helder is?

De zwarte dingetjes die je ziet liggen op de bodem

zijn zee-egels (gewoon, ter informatie ;-)

Ik wens je een heel fijn weekend,

ik denk zomaar dat het strandweer wordt..

-X-

A special encounter..

Op een zinderend warme namiddag reden wij,

door het schijnbaar verlaten landschap

over een duizelingwekkende bergpas heen.

Het was een goede oefening in vertrouwen hebben,

naast iemand zitten die het stuur in handen heeft

terwijl je zelf de afgrond inkijkt.

Een enkele verkeerde beweging en de auto

zou zo over de rand schuiven met alle gevolgen van dien.

(er was geen enkel geruststellend hekje te vinden)

Af en toe ontsnapte mij een Oeh en Aah en

natuurlijk een zucht van verlichting als we boven waren.

Af en toe stopten wij even, om van het uitzicht 

te genieten en de stilte te ervaren, je hoorde enkel

het zingen van de krekels, of het gezoem van de bijen.

Terwijl wij de bergpas afreden achter een vrachtwagentje,

wat hortend en stotend de weg afreed,

zag ik dat het autootje over iets heen reed,

precies tussen de wielen door; was dat nou...

Stop eens even, zei ik (tegen mij onverschrokken chauffeur;)

En ja hoor, het was een schildpad, die midden op de weg zat.

Ik zag enkel het schild, misschien vond hij het autootje 

wat bijna over hem heen was gereden ook een beetje eng..

Ik haalde mijn camera, en precies op het moment

dat ik de eerste foto wilde maken, kwam zijn kop

(of is het hoofdje?) uit het schild..

Hij keek me aan met dat oogje (of ik dacht 

dat hij dat deed) en ik was ontroerd,

wat een bijzondere ontmoeting, ik zag nog nooit

eerder een schildpad, behalve in de dierentuin.

(en nu ja vroeger bij de Fabeltjeskrant)

Ik maande de schildpad richting de kant van de weg,

je moet er toch niet aan denken, dat hij per ongeluk,

onder de wielen van een auto terecht zou komen..

Beetje beter oppassen de volgende keer, zei ik tegen hem

en misschien kan je de volgende keer als je

een vergadering bijwoont van de Zuid Turkse Berg Schildpadden

eens de mogelijkheid bespreken van een vlaggetje 

bij het oversteken van bergwegen...

(gewoon een kleine tip van mijn kant)

Natuurlijk gaf hij geen antwoord, maar wandelde

op zijn gemakje de berm in, wij vervolgden onze weg..

Ik wens je een fijne dag

-X-

A wish tree and some postcards.

Met onze glanzende witte huur auto reden wij

regelmatig door de bergen, omdat zo ongeveer iedereen

in een witte auto reed en wij een Turks nummerbord hadden,

dus niet speciaal herkenbaar als toevallige toeristen,

staken voorbijgangers regelmatig hun hand op.

Eenmaal stonden wij langs de kant van de weg,

even te genieten van het uitzicht toen er iemand langsreed

die zwaaide, P zwaaide zo enthousiast terug dat de man 

meteen remde en vroeg of hij ons kon helpen :-)

Op een mooie ochtend reden wij door een piepklein

rommelig dorpje, het waren eigenlijk niet meer

dan een handjevol huizen en een moskee..

Wij besloten wat thee te drinken op een terrasje

onder een boom met een briefje er op..

Op het briefje stond dat het een wensboom was

(dat zagen we ook al in een ander dorp, het is 

kennelijk een streek waar veel te wensen is)

Je moest drie rondjes met de klok mee 

rond de boom lopen en het zou Allemaal goed komen.

Dat deed ik natuurlijk, ik hou van wensbomen

eigenlijk van welk wens-ding dan ook..

Het cafeetje werd gerund door een hele familie,

vader, moeder, ooms, tantes, natuurlijk oma

die met strenge hand het hele gebeuren runde en

een brutaal jongetje, of kereltje zoals P zou zeggen..

die met een driewielertje rond onze tafel cirkelde.

Wij zaten daar een uur of wat, met thee, wat te eten

en keken naar het onderlinge liefdevolle gedoe 

van de familie en zo af en toe liep ik eens

drie rondjes rond de boom, gewoon voor de zekerheid ;)

Op weg terug naar de auto liepen wij door

de verlaten dorpsstraat, overal schrikten mensen op

en haasten zich naar hun winkeltje..twee toeristen-alarm!

In een mini supermarkt vroeg ik naar wat ansichtkaarten

(dat klinkt makkelijker dan het was) waarop het meisje

naar buiten liep, haar kleine broertje riep die aan kwam snellen.

Ik moest op een briefje schrijven hoeveel ik er nodig had,

waarop het jongetje weg werd gestuurd.

Even later kwam hij terug met en stapeltje, verkleurde,

ietwat mottige kaarten, oh haha, zo grappig,

hij had ze al voor mij uitgekozen..

De rest van de vakantie zaten de kaarten in mijn tas,

maar nergens echt nergens zagen wij een brievenbus,

noch een postduif die bereid was Zo ver te vliegen.

Gisteren deed ik ze in een envelop en verstuurde 

ze vanuit hier.

Terwijl ik op de zon zit te wachten,

wens ik je een fijne dag

-X-

A slow walk (and lots of plants)

Het pension waar wij logeerden

(het klinkt zo gezellig ouderwets, pension, vind je niet?)

lag zo aan de onwaarschijnlijk blauwe zee..

Je hoefde enkel een paadje naar beneden te lopen

en je kwam op een smal strandje met stenen..

De eerste dag wandelden wij over het strandje,

gewoon om de omgeving wat te verkennen..

De hele baai was nog niet aangeraakt door 

het massa toerisme en van een wonderlijke schoonheid..

Er stonden de mooiste huizen vlak aan zee,

met prachtige tuinen met bijzondere planten,

zo zag ik nog nooit zo'n grote cactus, 

of een geranium van meer dan een meter hoog

(oh..al die eerste keren :-)

Ik bedoel maar, je kan toch bijna niet geloven,

dat dit echt is, wel..hij stond daar zomaar mooi te zijn..

Wij wandelden daar uren lang, 

in een tempo zo langzaam dat we nog net niet omkiepten,

stonden stil bij elke plant, elke kat op een muurtje,

elke mooie steen die we zagen..

Onderweg kwamen wij een verlaten terrasje tegen,

er zaten enkel wat mannen thee te drinken,

terwijl ze met serieuze gezichten de Dingen

van de dag met elkaar bespraken..

Ook wij dronken thee, wij zijn beide helemaal

geen thee drinkers maar op de een of andere manier,

past het zo goed daar en smaakt het ook anders..

Aan het einde van de baai, stond een huisje,

een beetje krakkemikkig maar prachtig.

Op de veranda, die volstond met geraniums in oude 

olijfolieblikken, zat een hele oude vrouw te handwerken,

tussen de wapperende was aan de lijn.

Er zat een kat op de rand van de veranda, mijn adem stokte even,

dit was het droombeeld wat ik altijd heb van mijzelf,

als ik oud ben, het was enkel nog mooier,

vanwege het uitzicht op zee en de eindeloze blauwe hemel..

Mijn eigen fantasie overtroffen..

Ik draalde wat rond, overwoog of ik een foto zou maken,

om het hier te laten zien, ik koos ervoor het niet

te doen, het zou een ongevraagde inbreuk geweest zijn,

in het leven van de vrouw..

Het beeld van haar hou ik vast, evenals de herinnering

aan de (onbedoelde mindful) wandeling.

Nu ik dit alles zo neertyp vraag ik me af waarom

ik hier nooit zo'n langzame wandeling maak, waarbij 

je alles opmerkt, misschien moet ik het eens proberen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

We went away and we came back..

Dus wij gingen naar Turkije en we kwamen weer terug,

als ik nu naar de foto's kijk lijkt het al weer

zo ver weg en kan ik me bijna niet voorstellen dat ik daar was..

Een paar weken geleden gingen wij in alle vroegte

naar het vliegveld met een superdeluxe taxi, dat deed ik 

nog nooit eerder, het was een reis van Eerste keren,

dat je met mijn leeftijd nog zoveel dingen voor het 

eerst kan doen..mooi eigenlijk..

Na gedoe met de bagage (de koffer met de camera's 

en laptops mocht aanvankelijk niet mee in de cabine)

hadden wij een prachtige vlucht, ik ben zowat 

voor alles bang maar niet om te vliegen, gek genoeg.

Op het vliegveld haalden wij de, vanuit Nederland 

gehuurde, auto op, we hadden geen idee wat het

zou zijn want de alles ging in het Turks.

Het bleek een splinternieuwe witte auto, dat waren twee

eerste keren in 1 klap, ik reed nog nooit in zo'n nieuwe

en bovendien gehuurde auto..:-)

Het viel al snel op dat witte auto's het Helemaal zijn

in het zuiden, de ene na de andere, zo grappig.

Het landschap was totaal niet wat ik verwachtte,

in mijn gedachten zouden het vriendelijk glooiende

 heuvels zijn, met hier en daar een wit huisje.

Maar het waren ruige bergen met bijbehorende,

engen bergweggetjes met steile afgronden,

en geen wit huisje te bekennen, maar het was prachtig,

eigenlijk overtrof het al mijn verwachtingen..

Zo af en toe vingen we een glimp op van de zee,

terwijl we daar zo reden door het adembenemende landschap

(en bijbehorende afgronden) som dichtbij, soms ver.

We volgden de aanwijzingen op het briefje,

wat we kregen van de eigenaresse van het pension:

neem het tweede bergweggetje rechts, sla dan links 

af bij de klein moskee met het blauwe dak, vervolg 

je weg langs de oude scheepswerf, prachtig, het leek

wel een gedicht, we reden niet 1 maal verkeerd

(dat was ook een eerste keer, wij kunnen Heel goed

verkeerd rijden zelfs met een tomtom)

Uiteindelijk kwamen wij aan bij het pension,

vlak aan het strand, werden vriendelijk ontvangen,

kregen een mooie kamer met uitzicht op het water.

En nadat ik eerst de spanning van de dag

(ter mij verdediging wil ik zeggen dat we 12 uur onderweg 

waren en ik nauwelijks geslapen had) afreageerde op P,

was ik een uurtje of wat later eindelijk geland (en gekalmeerd)

Ik liep het paadje naar beneden af en..

zag dit, wel..je mag wel zeggen dat ik gezegend ben,

dat ik daar zomaar aan de waterlijn mocht zitten,

terwijl de zon achter de bergen zakte..

-wordt vervolgd-

Ik wens je een mooie maandag, en een prachtige

zonsondergang vanavond.

-X-