Pictures of others..

Als ik op een rommelmarkt van die dozen zie staan

vol met oude zwart wit foto's, heeft dat op mij

een enorme aantrekkingskracht maar ik voel ook

iets van een soort weerzin, niet dat de plaatjes niet mooi 

zijn, maar het lijkt allemaal te persoonlijk..

Daarnaast heeft het iets heel treurigs al die vergeten

mensen, momenten en landschappen die verloren 

 zijn gegaan terwijl de jaren verstreken.

Toch rommel ik er altijd doorheen en zo af en toe

neem ik iets mee, zoals deze negatief mapjes.

Gewoon omdat ik ze wil redden uit de doos, 

maar vervolgens belanden ze bij mij daar ook in.

Ooit leek het belangrijk om de dingen die er

op de foto's en de negatieven staan vast te leggen,

omdat ze mooi, vreugdevol of misschien 

gewoon gezellig waren, maar altijd met het idee,

dat men zich ze zou herinneren: weet je nog?

Nee, niemand weet het meer, noch zijn ze binnen

de familie gebleven, anders zouden ze niet op

een rommelmarkt te koop worden aangeboden.

Dat stemt mij wat treurig en dwingt je toch wel

even om over de relativiteit der dingen na te denken..

(mij wel, in ieder geval, vervolgens vergeet ik

het dan ook weer hoor :-)

Ik ben er ook niet uit of ik het nou fijn zal vinden

als het beschreven foto album van gisteren

ooit in een doos op een rommelmarkt terecht zal komen.

Misschien toch liever niet, maar mocht het zo zijn,

dan hoop ik dat iemand het er uit vist, bekijkt,

zich afvraagt wie die kinderen waren

wat nadenkt over relativiteit en het vervolgens 

opbergt in haar persoonlijke archief met 

bijzondere dingen, op reis door de tijd..

Ik wens je een fijne dag

-X-

My life in pictures #2

Van het weekend was mijn broer zijn schuurtje

aan het opruimen, daarbij kwamen allerlei verloren

gewaande spullen weer tevoorschijn..

Een paar ervan kwam hij aan mij laten zien

(mijn broer is ook mijn huisbaas en woont naast mij,

of ik naast hem, het is maar hoe je het bekijkt)

Het eerste wat hij bracht was een camera die nog 

van mijn moeder zou zijn geweest, ik had er geen enkele

herinnering aan, ik heb mijn moeder nog nooit een foto,

zien maken, er zijn ook nagenoeg geen foto's van mij

(of ons) van vroeger, dus bijzonder was het wel..

Het volgende wat hij meenam was een foto album,

ik herkende het meteen hoewel het jaren geleden

was dat ik het ooit zag, ik was het vergeten,

maar ik wist het meteen weer..

Het zijn foto's die genomen en ingeplakt zijn door mijn 

stiefvader (dat klinkt ongezelliger dan het is) Dries,

op een klein reisje langs wat familieleden.

Ik zal zo ongeveer een jaar of 10 zijn geweest, 

mijn zus ongeveer 8 en mijn broer 12.

Terwijl ik er door heen bladerde wist ik het ineens

allemaal weer, de nieuwe kleren die we aan hadden

(we kregen niet zo vaak nieuwe kleren dus dat

was echt iets heel fijns)

Mijn zusje en ik allebei een nieuw pak, zij roze,

ik lichtblauw, op de groei gekocht zodat het 

nog een jaartje extra meekon, zie je de riem om mijn broek?

En oh, de balletjes in onze staarten...

Ergens in mij zit dit kleine meisje nog, hoewel er vele

 lagen over heen zijn gegroeid in de loop der jaren..

Het vinden van dit album heeft iets losgemaakt

bij mij, het was ontroerend om ineens terug te kunnen kijken

in de tijd, maar ook confronterend op een bepaalde manier.

Bij voorkeur denk ik eigenlijk liever niet aan vroeger,

laat ik het zo zeggen dat ik niet speciaal

een bijzonder feestelijke jeugd heb gehad.

En hoewel ik daar in vrede mee ben, de dingen zijn

gegaan zoals ze gingen, zie ik toch iets in de blik

van mijn jonge zelf wat mij de afgelopen dagen 

terugbracht naar toen..en mij enigszins uit mijn 

evenwicht bracht..

Het was een bijzondere vondst, het album,

ik heb er naar gekeken, over nagedacht,

van alles bij gevoeld, een blogbericht over 

gemaakt en nu sla ik het weer dicht

 laat het verleden ingeplakt in een album

en geef ik het terug aan mijn broer, waar het waarschijnlijk

weer in een la verdwijnt, misschien komt het nog eens

boven water, misschien ook niet, maar voor mij is het goed zo.

Ik wens je een fijne dag,

-X-

Laundry love..

Als je al zo'n bijna 2000 blogberichten hebt gemaakt

(kan je dat geloven 2000, als je dat tegen mij gezegd had

toen ik begon met bloggen zou ik gezegd hebben

maar waarover dan, haha) komen er natuurlijk

een aantal onderwerpen regelmatig voorbij...

Eentje daarvan is de was, ik heb geen idee waar mijn 

liefde voor wasgoed vandaan komt, maar mijn hart

springt altijd op van een goede waslijn..

Zoals deze in een buurtje in Istanbul, P. had het idee

om hier heen te gaan, hoewel het niet bepaald een

toeristische wijk is en we best wat moeite moesten doen

om er te geraken..

Eerst moesten we een bus zoeken op zo'n groot plein,

met tientallen ronkende bussen, in de brandende zon.

Het was een drukte van belang, zeg maar chaos..

na een tijd zoeken en vragen propten we onszelf

in zo'n overvolle bus (helemaal niets voor mij, maar ik 

doe in dat soort situaties altijd gewoon alsof

ik er niet helemaal echt ben en loop blind achter P aan :-)

We stapten wel op de juiste plek uit, er zijn altijd mensen

die willen weten wat je gaat doen, en je de weg willen wijzen..

De wijk was volkomen in verval, maar je kon zien

dat het er ooit prachtig geweest moest zijn.

Wij bestelden soep in een cafeetje, die zo vet was,

dat ik het niet weg kon krijgen, zelfs niet voor de beleefdheid..

Daarna wandelden we wat rond, het leven speelde zich

voornamelijk op staat af, overal speelde kinderen,

zaten vrouwen met elkaar te kletsen..gewoon tussen 

de rommel op straat, maar iedereen leek er volkomen

tevreden mee, er heerste een kalme rust in het wijkje..

Het allermooiste vond ik natuurlijk de waslijnen 

die tussen de huizen gespannen waren.

Overal wapperde de was als vrolijke vlaggen..

Aanvankelijk voelde ik een enorme aarzeling om het 

wasgoed te fotograferen, het lijkt toch wel erg persoonlijk..

Maar ik was er zo door betoverd dat ik uiteindelijk

toch mijn camera pakte, ik dacht dat als men het niet

goed zou vinden ik dat wel zo horen..

Maar niemand leek op mij te letten, dus ik nam de 

ene foto na de andere, totdat ik het gevoel had dat ik 

werd bekeken, ik keek op en daar hing een oude vrouw uit het raam.

Druk schreeuwend en gebarend naar mensen op straat,

ineens had ik oogcontact met haar, ik maakte een gebaar

naar mijn camera en ze knikte, even een klein moment

van verstandhouding, alsof ze begreep waarom ik de 

foto's nam, misschien werd ze wel net zo blij

van het vrolijke wasgoed aan de lijnen als ik..

Ik wens je een fijne dag

-X-

My world in pictures #1

-Foto van mijn uitzicht achter, vroeg in de morgen-

De laatste dagen stond in het teken van foto's

(ook nog wel in het teken van andere dingen,

maar ik kan nu eenmaal niet alles vertellen, 

de berichten zouden eindeloos lang zijn :-)

Eerst natuurlijk het fotograferen van de cover op donderdag,

ik had alles tot in de puntjes voorbereid, het idee uitgetekend,

het meubilair in de kamer versleept om ruimte te maken,

en gewacht tot het juiste licht door het raam scheen..

Eigenlijk waren we met een uurtje of drie klaar

en ik mag wel zeggen dat was boven verwachting..

Vrijdag zocht ik alle foto's uit, en koos ik er twee 

uit die geschikt lijken, nu moet het natuurlijk 

nog bewerkt worden, naar de vormgever en goedgekeurd..

-de verschoven tafel, staat er nog steeds-

Zaterdag deed ik een bijzondere foto-vondst op een

rommelmarkt en later die dag bracht mijn broer 

mij een verloren gewaand foto-album, maar daarover 

later meer (het wordt misschien wel een hele foto week)

Nu ik zo bezig was met al die foto's dacht ik terug 

aan de eerste camera die ik kreeg toen ik 21 was..

Een heuse spiegelreflex camera, waar ik zwart wit foto's

mee nam, die ik zelf afdrukte in een mini-doka.

(oh dat moment dat de afbeelding langzaam zichtbaar

werd in zo'n bak met vloeistof in het halfduister,

werkelijk een magisch moment..)

Later nam ik duizenden foto's van de kinderen,

ik heb een verhuisdoos vol met albums, ik plakte

alles in, echt waar en schreef er verhaaltjes bij..

-schaduw-zelfportret hier achter in de tuin-

Eigenlijk hetzelfde wat ik hier doe, ik plak een plaatje

en schrijf er een verhaaltje bij..

Mijn leven in plaatjes...het gekke is dat als ik naar 

de foto's kijk het er allemaal mooier uit ziet

dan het in werkelijkheid is, het geeft een geflatteerde blik

op de werkelijkheid, alles lijkt blij en helder..

Misschien is het wel een beeld van het leven

zoals ik het graag zou willen zien..

Enfin, genoeg gefilosofeerd op deze maandagochtend,

ik wens je een stralende dag,

en heel veel mooie plaatjes!

-X-

Flowers

Joehoe, het is gelukt met de coverfoto's gisteren,

ik wens je een heel fijn weekend,

en een heleboel bloemen natuurlijk!

-X-

A lonely chair and a cow

Elke keer als ik de map afbeeldingen open,

valt mijn oog op deze foto's, waarschijnlijk omdat 

ze zo opvallen vanwege de prachtige wand.

En elke keer denk ik die kan ik wel voor mijn blog 

gebruiken maar dan denk ik wat moet ik er over zeggen.

Een gele wand, een eenzame stoel en een koe..

dat is het eigenlijk als je er zo naar kijkt.

Maar ik denk ook meteen aan het stille dorpje

waar we doorheen reden, of beter gezegd in reden,

want de weg hield ergens gewoon op..

Ik vond het een beetje gek om uit te stappen,

in dit dorp waar de tijd stil had gestaan.

Er zaten wat mannen onder een luifel thee te drinken,

toen we met de auto langsreden zag je dat ze

ons volgden met hun ogen, ik wilde absoluut geen 

inbreuk maken op het kalme dorpsleven door daar 

als een oververhitte toerist met een fototoestel rond te lopen..

Dus ik zei tegen P. we stappen uit, lopen langs het cafeetje,

en als de mannen ons begroeten lopen we door.

(Dat voelde als een soort van goedkeuring, voor het 

feit dat we daar even kwamen kijken)

En ja hoor, een ieder stak zijn hand op en wij 

wandelden door het schilderachtige dorpje..

En daar lag zomaar een koe te slapen, het was zo'n 

prachtig beeld dat het leek alsof hij daar

express was gaan liggen omdat zij daar 

zo voordelig uitkwam tegen die gele wand..

De koe was zo mak als een lammetje, of misschien

gewoon suf van de hitte en liet zich als een model fotograferen.

Later schoven wij aan onder de luifel en dronken

een kopje thee mee, een beetje babbelend met iemand..

waar je ook komt in Turkije er is altijd wel iemand

die een praatje wil maken, hetzij over hun eigen tijd

ergens in Nederland, Duitsland of noem maar op,

of een familielid waar dat woont..

(zo van, ik heb een neef in Groningen, ken je die :-)

het was een magisch uurtje daar in het verlaten dorp

en elke keer als ik mijn afbeeldingen mapje open,

zie de foto's en ben ik weer even daar, bij

de gele wand, de eenzame stoel en de koe..

Ik wens je een fijne dag, er is een waterig zonnetje,

dus ik heb goede hoop dat het helemaal goed 

gaat komen met het fotograferen van de cover.

-X-

Need some light and colour..

Het zijn grijze dagen op het moment,

normaal vind ik een beetje grijs helemaal niet erg,

maar op het moment tuur ik naar de hemel,

en kijk op weer sites op zoek naar de zon..

Over twee weken moet ik namelijk de cover inleveren

van mijn volgende boek, dat lijkt heel erg vroeg

voor een boek wat pas volgend jaar maart uitkomt..

Maar die cover moet dan eerst bewerkt worden door

de vormgever,vervolgens moet de uitgever het 

een goed idee vinden en daarna moet het langs

de verkoop-afdeling van de uitgever, die het 

bekijken op verkoopbaarheid en als dat allemaal

in orde is, wordt het in de aanbiedings-folder

voor boekhandelaren gezet, zodat zij het 

er alvast op in kunnen tekenen.

De rest van het boek is dan nog helemaal niet af,

dat geeft wel een soort van druk op mij,

zoals je je misschien kan voorstellen, ik moet het 

dan nog wel even waarmaken, allemaal..

Bij Vive la vie werd de cover een week voordat 

het naar de drukker ging nog opnieuw gemaakt,

bovendien werd de titel veranderd, omdat niemand

echt tevreden was met hoe het was..

(de verkeerde cover + titel stonden wel al in de folder)

Dat was nogal een stress gedoe achter de schermen,

dus deze keer moet het vanaf het begin goed zijn.

De titel is al bekend, en goedgekeurd, nu de cover nog..

Omdat ik alleen fotografeer met daglicht,

ik weet helemaal niet hoe het werkt met lampen en al,

zit ik met smart te wachten op licht en kleur..

Het hoeft niet zo uitbundig als deze fruit foto's

die ik nam op een markt in Istanbul, maar dit grijze weer..

ohoh, kom op met die zon, alsjeblieft.

Misschien kunnen jullie even meeroepen naar de zon..

Heb ik ook nog een vraag aangaande mijn boek, 

ik zoek nog een leuke plek (huisje met tuin)

in Frankrijk om te foto's te maken 

ergens eind augustus of begin september,

liefst ergens tot halverwege in Frankrijk..

Zou je mij willen mailen als je iets weet,

ik zoek wel via internet, maar ik zie door de bomen

het bos niet meer (of door de kersen de kers niet, haha)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Cats of Istanbul.

Laatst kwam mij ter ore dat de katten die ik 

achterliet in Driewegen toen ik daar weg ging

waren overleden en hoewel ik ze daar liet omdat ze oud

waren en ik niet met ze rond wilde gaan slepen,

raakte mij het toch, ik was dol op die katten..

Mijn hele leven lang heb ik ze gehad behalve de laatste jaren.

(En dat was ook maar beter, met al dat verhuizen)

Ik mis het ook, het heeft iets ongelofelijks gezelligs,

een kat in huis, maar wat ik vooral mis is dat ik er

tegen kan babbelen, want ik praat tegen elke kat

die ik waar dan ook tegen kom

(het gaat gewoon vanzelf, ik moet even iets zeggen)

In Istanbul kon ik mijn lol op, overal, echt overal

zijn katten en dan niet van die zielige zwerfkatten,

nee, er wordt blijkbaar goed voor ze gezorgd.

Ze leven wel op straat maar ze zien er goed uit,

overal zie je bakjes met eten staan en bovendien 

hebben ze soort hokken, die er een beetje uit zien

als konijnenhokken, maar dan wat ruimer,

met kussentjes erin, waar ze in kunnen slapen.

(een soort katten-flats, echt heel goed bedacht)

Elke keer als ik er eentje zag, maakte ik er een foto van

(ik laat er maar een paar zien) en maakte ik even

een praatje, ik krijg natuurlijk nooit antwoord,

maar dat is misschien wel het charmante ervan.

Bij het appartement waar wij logeerden kwam ik elke keer

een zwart witte kat tegen, helemaal niet schuw.

Op een gegeven moment gaf ik hem wat stukjes kaas

(ha jongen, wil je iets te eten, wacht even dan :-)

en daarna zat jij elke keer voor de deur te wachten

als we terugkwamen...(hallo zeg, ben je er weer)

Een keertje kwamen wij terug, ik zag de kat nergens,

toen ik uit het raam van het appartement keek

(dit was het uitzicht als je naar rechts keek)

en nog een keer goed keek, zag ik...neee..oohh..

de kat lag op het randje van een vensterbank te slapen.

Ik kreeg zelf gewoon een wiebelend gevoel in mijn benen

(wat ik altijd heb op hoogte..) bij het beeld.

Af en toe zag je de staart een beetje naar beneden zakken,

ik had een sterke neiging om hem te roepen

en te zeggen; kom eens snel naar beneden, jij (ben je gek?)

Dat deed ik natuurlijk niet om hem niet te laten schrikken,

maar ik heb uit het raam zitten kijken 

totdat hij in het aftandse pand verdween (pfff)

Toen hij eenmaal wat lager zat heb ik hem 

nog wel even toegesproken en gewezen op de gevaren 

van het Te hoog slapen op vensterbanken..

Zoals je ziet dacht hij: huhu en jaja, kom nu 

maar op met die kaas van je..

Op het moment pas ik op de kat van de buren,

dat is gezellig, af en toe komt ze even buurten en geef

ik haar een schoteltje melk en informeer ik naar haar welzijn

(ik heb de indruk dat het allemaal prima gaat)

want ik mis het wel hoor, een kat..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Colouring book..

Lang geleden zat ik een blauwe maandag op de 

lerarenopleiding tekenen, dat deed ik in 

combinatie met het vak textiele werkvormen.

Dat vond laatste ik heel erg leuk maar het tekenen,

ohoh, wat ingewikkeld vond ik dat..

Ik hield wel van tekenen zomaar voor jezelf en wat 

er zoal in mij opkwam, niet om te leren hoe je een 

ander bijvoorbeeld een paard kan leren tekenen.

Uiteindelijk ben ik gestrand op het vak Artis,

wat zoveel inhield als het 4 uur per weken tekenen 

in de dierentuin, aah gek werd ik ervan, die dieren 

liggen ook nooit stil (kan je ze niet kwalijk nemen, hoor)

Aan het einde van de les werden de tekeningen verscheurd

die niet goed waren (echt waar) je had er zo'n 50 nodig,

ik geloof dat ik er niet meer dan drie had..

Ik verliet de opleiding en heb jaren niet meer getekend

(ik had toch wel een teken-deukje opgelopen)

Wel begon ik op een gegeven moment weer

poppetjes te tekenen voor mijn kinderen en nog 

veel later voor mijn blog (dat was spannend ..)

Ik heb het plezier weer helemaal teruggevonden,

en met enig trots laat ik de dummy zien van mijn kleurboek.

(of eigenlijk is het een soort enveloppe met tekeningen)

Het moet nog naar de drukker en pas in september

zal het in de winkel liggen maar ik heb het gevoel

dat er weer een cirkel rond is op deze blauwe maandag ;-)

En oja, er zit ook een kleurplaat in van een dierentuin

met mijn eigen onbeholpen dieren, haha,

gewoon omdat ik er zin in had...

Ik wens je een fijne dag, en als je iets prettig vind om te 

doen, laat je dan nooit door een ander zeggen 

dat het niet goed is, doe gewoon wat je fijn vind!

-X-

Anchor

(en zo ploeteren wij voort ;-)

Ik wens je een heel fijn weekend

-X-

Oh my..about wifi and carwindows

Hier aan de muur hangen een paar briefjes 

met wat quotes er op, gewoon als kleine aanwijzingen

(ik ben dol op aanwijzingen van welke aard dan ook)

om het dagelijks leven wat makkelijker te maken.

Een ervan is: Al is de situatie zorgelijk, ik raak 

niet in paniek van Drs. P.

Over het algemeen lijkt het dat ik dat behoorlijk onder

de knie heb (ten opzichte van een jaar geleden)

maar gisteravond toen ik kalm zat te haken gebeurde er

twee dingen tegelijk, ineens had ik geen wifi meer

(ik kijk altijd tv via wifi op mijn laptop)

en stonden er twee agenten voor de deur.

Wel, ik kan je zeggen dat er dan in een paar seconden

allerlei gedachten door je hoofd schieten,

en de paniek gierde meteen door mijn lijf.

Dat was uiteindelijk helemaal niet nodig, want 

ze kwamen alleen maar melden dat er een autoruit was 

ingeslagen, het bleek van de auto van mijn broer.

Wel moest er Ineens van alles geregeld want die is op

vakantie en ik ben hier alleen thuis..

Ik probeerde mijn broer te appen maar de wifi deed het niet

en de adrenaline had al bezit van mij genomen..

het is allemaal opgelost met tussenkomst van de buurman.

(soms moet je even om hulp vragen heb ik geleerd)

Wat de wifi betreft, de router is kapot, maar ik lift nu mee

op een netwerk van de buren (zelf bedacht, haha,

ik wordt nog wel eens technisch..)

Moraal van dit verhaal, ik raak in paniek als de 

situatie even zorgelijk is, dus daar moet aan gewerkt 

worden, misschien moet ik als aanwijzing erbij zetten,

ga even op een stoel zitten, adem in en uit, analyseer 

de situatie en onderneem actie...

(in plaats van als door een wesp gestoken 

als een kip zonder kop rond te gaan rennen)

Bewustwording van je eigen gedrag is al een begin

lijkt mij dus ik kom er wel..eens 

Ik wens je een fijne dag

(als dit bericht geplaatst wordt betekent dat dat ik

genoeg bereik heb, zo knap van mezelf ;-)

-X-

Stories around the campfire..#1

Als het weer het toelaat (en dat doet het de laatste tijd)

drink ik vroeg in de ochtend altijd koffie buiten.

Dat is zo ongeveer het eerste wat ik doe nadat ik

naar beneden ben gesjokt (ik ben niet zo goed in ochtenden)

Dan zit ik een tijdje buiten, kijk even op de thermometer

(vanochtend was het 16 graden) en naar de lucht

(bewolkt en het regent een paar spetters, vandaag)

Vervolgens denk ik een beetje aan mijn blog en 

over het algemeen komt er wel iets langsdrijven waarvan 

ik denk, aah ja daar ga ik vandaag iets over zeggen,

het is een beetje zoals de wind waait waait mijn blog..

Meestal zit ik daar alleen een beetje te mijmeren

maar toen ik vanochtend aan de verhalen van gisteren dacht,

had ik het gevoel dat jullie allemaal een beetje 

koffie met mij meedronken, wat leuk is dat zeg,

al die dromen en verhalen, dank jullie wel..

Ik heb ze allemaal gelezen, sommige grappig, 

andere ontroerend, kleine verlangens en grote dromen..

Als ik een grote tuin had zou ik jullie allemaal

uitnodigen en samen rond het kampvuur verhalen vertellen..

Soms ben ik enorm aan het foeteren over 

de social media en dat het allemaal zo onpersoonlijk is,

dat niets ervan meer bestaat als alle apparaten uit zijn,

in zekere zin ook niet echt is..

Maar nu had ik dat gevoel helemaal niet, ik voelde

dat er iets mooi was gebeurd, dat wij iets deelden

ook al kennen wij elkaar helemaal niet,

op straat zouden wij zo

langs elkaar heen lopen, gek idee toch?

Ik denk dat dit gevoel de reden is waarom ik zo 

lang door heb kunnen bloggen, ik stuur elke dag

een bericht naar ik heb geen idee wie, eigenlijk..

Ik heb me ook vele malen afgevraagd waarom, eigenlijk..

Wel, ik gaf het antwoord hier boven al, omdat wij iets delen,

ook al is het dan virtueel..

(ondertussen dat ik dit schrijf zit ik na te denken over

een manier om een keer iets te organiseren,

iets met het verhalen rond het kampvuur-gevoel,

zodat wij elkaar ook eens in het Echt kunnen begroeten,

zodra ik daar uit ben laat ik het weten..:-)

Vooralsnog maak ik maar een nieuwe blogrubriek van,

waarbij ik een verhaal vertel en jullie zal vragen,

hetzelfde te doen, nogmaals bedankt,

You brightened up my day!

-X-

Wish I had a little bookstore & a give away

Ik wou dat ik een boekwinkeltje had,

zo'n piepklein rommelig winkeltje ergens verborgen 

in een klein straatje in een grote stad.

Dan zou ik elke ochtend naar mijn winkeltje lopen,

door de smalle straten, dan zou ik hallo zeggen

en hoe gaat het ermee tegen de vrouw die haar stoepje veegt.

Ik zou bij de bakker een broodje kopen en even 

informeren hoe het gaat met de zaken, goed, goed,

zou de bakker zeggen en met jou?

Als ik dan bij mijn winkeltje aan kwam lopen, 

zou mijn hart een sprongetje maken van plezier,

elke dag weer opnieuw, en de deur wijd open zetten

omdat het een beetje muf ruikt, maar ook om 

te laten zien dat iedereen van harte welkom is..

Ik zou hallo zeggen tegen de Boekenkat, met het

blauwe en bruine oog die in en om het winkeltje woont.

Hij zegt nooit wat terug maar dat is niet erg

want wij begrijpen elkaar zo wel..

Dan zou ik koffie zetten, een grote kan, want je 

weet maar nooit wie er zomaar komt aanwaaien.

Misschien wel de oude man die heimwee heeft 

naar vroeger en prentenboeken zoekt uit zijn jeugd.

Hij blijft altijd een tijdje zitten en vraagt elke keer

of ik zin heb in een goed verhaal al is dat niet echt gebeurd..

Vervolgens zet ik alle stapels boeken buiten 

en veeg mijn kleine stoffige winkeltje aan..

Binnen zou ik dan eens wat dingen herschikken

en boeken opzij leggen voor wat klanten, omdat ik weet

dat het precies is wat ze zoeken..

Dan zet ik nog meer koffie en maak een praatje 

met de mensen die langskomen, meestal gewoon 

voor een praatje want eigenlijk verkoop ik niet zoveel..

In de weekenden zou ik dan alle vlooienmarkten 

in de buurt uitpluizen op zoek naar boeken

en naar oude schilderijen, meestal kan ik me enkel

de exemplaren veroorloven die niemand meer wil hebben..

Maar dat geeft niets, want ik vind ze mooi en ik 

hou ervan om dingen te redden die vergeten zijn geraakt,

maar waar ooit iemand met ziel en zaligheid 

aan gewerkt heeft en nu door de tijd is aangetast..

Heel soms zal ik op zo'n markt een boek vinden

wat ik zelf ooit maakte, die neem ik dan mee.

Ik zal het dan niet verkopen in mijn winkeltje maar 

weggeven aan iemand die het graag wilde hebben..

Net zoals ik nu zal doen en omdat het winkeltje

enkel bestaat in mijn gedachten en het dus lastig is

om even aan te wippen en even met mij te kletsen

kan je misschien hieronder een reactie zetten 

als je mijn eerste boek Kringloopgeluk

(met handtekening :-) graag zou willen ontvangen..

Misschien kan je mij vertellen wat jouw droom is,

dat hoeft natuurlijk niet alleen als je er zin in hebt,

en in gedachten een kopje koffie met mij drinken..

Als de dag dan ten einde loopt zal ik de stapels

boeken weer binnen zetten en dag zeggen tegen de Boekenkat,

hij zal niks terug zeggen want zo is hij nu eenmaal,

ik zal even zwaaien naar de bakker en naar jullie natuurlijk

en tevreden door de straatjes naar huis lopen..

Ja, ik wou dat ik een klein boekwinkeltje had...

-X-

People everywhere..

Eigenlijk fotografeer ik nooit mensen,

 maar het voelt als een inbreuk op hun privacy,

 daarnaast durf ik het helemaal niet te vragen..

Overal waar wij kwamen, hoe afgelegen ook,

kwam er wel ineens ergens iemand tevoorschijn..

Zoals deze man die langzaam kuierend 

een bergweggetje af kwam lopen waar wij 

aan de kant van de weg gewoon een beetje zaten 

te luisteren naar de onwerkelijke stilte..

Hij stak zijn hand op toen hij langs liep

en vervolgde onverstoorbaar zijn weg..

Nu  brak ik met deze foto's natuurlijk mijn eigen regel,

maar ik heb ze zo gefotografeerd dat ze niet

herkenbaar in beeld staan noch verstoorde ik hun orde..

Maar oh wat had ik graag op deze vakantie de vriendelijke 

en bijzondere mensen die we tegenkwamen gefotografeerd..

Zoals de vrouw die we zagen met een stapel tapijten

op haar rug, het meisje met de ezel, wat water haalde

uit een eeuwenoude put, met een rode emmer.

De schoolkinderen die netjes op een rijtje

in hun schooluniformpjes door de straat liepen

en heel hard Hellooo riepen toen ze ons zagen..

De vrouw op de markt die achter een stalletje

overladen met handwerk zat te haken, de mannen 

op het plein die thee dronken en de Dingen van de dag

zittend onder een boom, bespraken..

Wat mij elke keer weer het meeste treft als ik ergens 

anders ben is dat, hoe verschillend onze levens 

ook lijken, iedereen toch bezig met dezelfde dingen.

We vegen ons huisje aan, zorgen dat er iets te eten is,

zorgen voor de kinderen, gaan naar de markt

om boodschappen te halen,

hebben behoefte aan een praatje met deze of gene,

en hangen de was aan een lijntje..

We gaan er eens op uit en proberen de boel 

draaiende te houden, ook al zijn de omstandigheden

heel erg verschillend maar ontdaan van alle franje,

komt het daar op neer, eigenlijk..

Dat is mooi om te zien, geruststellend ook vind ik,

als je hier van uitgaat maakt het de wereld tot een 

minder, angstaanjagende oord dan het soms lijkt..

(en natuurlijk ga ik niet voorbij aan alle ellendige dingen

die er ook meer dan genoeg gebeuren)

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Decide..

Nu schreef ik deze quote al een aantal dagen geleden

op deze foto (van mij, ha) ik had natuurlijk geen idee,

dat er gisteren ineens een soort van aardverschuiving plaatsvond

in mijn persoonlijke leven waardoor ik weer eens 

zou moeten besluiten hoe nu verder..

(en nee, ik ben niet ziek en mijn gesprek

 bij de uitgever ging, nadat ik mijzelf bijeenraapte,

ook werkelijk boven verwachting.)

Niemand hoeft zich zorgen te maken, de ervaring leert

dat het Uiteindelijk altijd weer goed komt,

ik moet enkel besluiten wat te doen..

(maar is dat soms niet het moelijkste?)

Ik wens je een heel fijn weekend, 

ik hoop dat je het een beetje uit kunt houden 

met deze hitte.

-X-

Wool & warm days

Terwijl het hier in het huisje eindelijk een beetje te doen is,

zo vroeg in de ochtend, zit ik hier een beetje bij te komen,

van de lange nacht waarin ik niet zoveel sliep,

het was echt om te stikken zo heet boven...

Het was dat ik de tweepersoons matras niet naar de 

keuken kon slepen, anders had ik het gedaan..

Ik moet zeggen dat ik al een beetje op zie tegen deze dag,

vanmiddag moet ik naar de uitgever in Utrecht,

dus met de bus, de pont, de trein en nogmaals met de bus..

(nu zou ik wel een auto met airco kunnen gebruiken, haha)

De laatste weken ben ik druk bezig geweest met mijn

nieuwe boek, patronen bedenken, hoofdstukindelingen,

dat soort dingen..het staat allemaal in het grote Oranje Boek..

Ondertussen staan er overal in huis mandjes met wol,

steeds per project, ik haak en brei me een ongeluk ;-)

Nu weet ik wel dat er heel veel lieve vrouwen mij gemaild

hebben omdat ze wel willen helpen met maken,

maar nu het zo ver is, vind ik het toch een beetje gek..

Ik kan niemand betalen, dus ik heb weinig te bieden,

en heb nog niemand gevraagd..

Vandaag ga ik naar Utrecht om te bespreken wat ik tot

nu toe heb en hoe we het een en ander gaan plannen.

Ook zal ik de eerste proef zien van het soort van kleurboek,

als dat goed is kan het binnenkort naar de drukker..

(komt op 22 september uit)

Dus ik ga mij maar eens (langzaam) voorbereiden,

en een schoon overhemd in mijn tas stoppen,

zodat ik nog een beetje fris aan het gesprek kan beginnen.

Ik hoop dat we tot goede afspreken komen,

met name over het precieze concept en de planning,

zodat ik voldoende tijd heb om alles te maken..

(of ik moet de stoute schoenen aantrekken, en toch 

wat mensen mailen met de vraag om hulp..

waarom is dat toch zo lastig?)

Ik wens je een fijne dag

en een boom om onder te zitten (want ohoh :-)

-X-

Oh...the sea...

Eigenlijk heb ik altijd een verlangen naar de zee,

hoewel ik die het liefst onstuimig zie, het strand verlaten,

in de herfst, hou ik ervan waar en wanneer dan ook..

De allereerste keer dat ik de zee zag,

zal ik een jaar of zes zijn geweest, in Domburg,

ik weet niet meer wat ik er toen van vond,

het moet haast wel heel veel indruk hebben gemaakt

want de zee heeft mij nooit meer losgelaten..

Op warme dagen als deze komt de herinnering boven

aan de eindeloze lange zomervakanties

(ze leken toe veel langer te duren als nu, herken je dat?)

waarbij wij dagelijks naar het strand gingen.

(het was toen ook altijd warm in de zomer,

maar misschien is dat wel helemaal niet zo :-)

Wij woonden in een dorp vlak aan zee,

en elke morgen werden de fietsen buiten gezet,

de boterhammen gesmeerd en de handdoeken ingepakt.

(oh nee, we noemden dat een strandlaken, ja dat was het)

Maar het allerbelangrijkste was een luchtbed,

of in ieder geval iets wat kon drijven, omdat dat altijd

goedkope dingen waren die we kochten bij Jansen waar;

Dorpswarenhuis met stadssortering op de gevel stond (echt waar)

waren ze regelmatig lek en oh een lek luchtbed, een ramp..

Dan togen wij over het smalle fietspaadje, 

achter elkaar fietsend  door de graanvelden naar de duinen.

Vervolgens moesten we dan nog een lange wandeling 

maken over een duinpad, over het strand en dan waren 

we eindelijk bij het kotje, zoals we dat noemden.

Het was een klein groen-wit houten hokje, rijen 

stonden er op het strand, in het kotje stonden twee

strandstoelen (van die houten met canvas) en een windscherm.

Dat werd dan allemaal klaar gezet, het was zaak zo snel mogelijk 

je handdoek over een stoel te gooien, want dan was die van jou..

Vervolgens smeerden wij ons met zanderige vingers in

met goedkope zonnebrand (ik weet nog precies hoe het rook)

en renden wij het strand op..

Daar zochten we van die witte schildjes van de inktvis,

voor de kanarie, ik zie tegenwoordig nooit meer..

wachtten wij totdat er een schip langsvoer om ons daarna

met de golven mee te laten sleuren het strand op.

Wij maakten ruzie om de Donald Duck pocket die wij

kregen voor de zomervakantie (eentje voor 3 kinderen :-)

 aten boterhammen met gesmolten hagelslag 

en dronken warme Fanta, als we echt geluk hadden,

kregen we een ijsje, een raket..aah...

Ja, ik heb altijd een verlangen naar de zee,

zeker ook op warme dagen als deze.

maar misschien is mijn verlangen naar de eindeloze 

onbezorgde zomerdagen van toen nog wel veel groter,

waarin het het allerbelangrijkste was 

dat het luchtbed niet lek was..

(de foto's bij deze post, zijn natuurlijk niet het strand 

van Dishoek waarover ik schrijf maar in het zuiden van Turkije)

Ik wens je een fijne dag,

kalm aan natuurlijk en misschien een ijsje!

-X-