Hondje

Een tijdje geleden kocht ik van Liesbeth van Sloppop Yeah,

een oud patronenblad met allerlei vilten dieren, met name 

omdat ik één van de dieren dacht te herkennen als het 

haasje wat ik vroeger had, dat was gemaakt door mijn moeder.

Nu was dit een Italiaans blad uit de jaren 50 maar het zou 

natuurlijk best kunnen dat het patroon van het haasje

ook eens in een Nederlands handwerkblad heeft gestaan.

Het haasje zelf is in ergens in de loop der tijd kwijt

geraakt zoals de meeste dingen die ik ooit had.

Eigenlijk was ik het blad alweer een beetje vergeten, het 

lag op de stapel van dingen-die-ik-nog-eens-wil-maken

of misschien beter gezegd; leuke ideeën die ik zeer

waarschijnlijk nooit zal uitvoeren berg, haha.

Totdat ik een foto kreeg die mijn zoon Daan maakte 

van zijn zoon Timo, waar op hij stond met de kat,

het bijschrift was Kuifje (vanwege het haar van Timo)

en Kapitein, zo heet de kat, waarop ik reageerde met,

en nu Bobbi nog (allemaal uit de strip Kuifje)

En ineens dacht ik aan het blad met de vilten dieren, 

dus ik zocht in de stapel met onwaarschijnlijke projecten

en ja hoor, gevonden en met een lief patroon van een hondje.

Er stonden meerdere leuke hondjes in, vooral van de teckel 

maar ik maakte deze omdat ik hem wel Bobbie-achtig vond.

Ik zal het hondje binnenkort naar Wenen opsturen samen

met wat cadeautjes voor de eerst verjaardag van Timo

binnenkort, ik kan daar zelf natuurlijk niet bij zijn.

Ps, dit is een blogbericht in de categorie; we babbelen 

gewoon een beetje om wat lichtheid te hervinden :-)

Ik wens je een goede maandag

-X-

Zorgelijk

Mijn stemming is zo wiebelig als wat de laatste weken,

ik ben een echte Jantje huilt en Jantje lacht geworden,

als ik het altijd al niet een beetje was, maar nu lijkt 

het zich wat scherper af te tekenen allemaal.

Ik wapper maar een beetje in de wind, het ene moment

is de lucht inktzwart met donderwolken, het volgende is

hij dan toch weer redelijk blauw met wat lieve wolkjes.

Soms denk ik ik ga er iets over zeggen op mijn blog

dan denk ik weer nee, alleen maar gezellige berichten.

Soms zit ik kalm te handwerken, dan ben ik ineens weer

overvallen door alles wat op ons afkomt en loop ik

maar wat te ijsberen door het huisje, en zou ik 

er het liefst uit rennen (maar waar moet je heen :-)?

Soms lig ik tot diep in de nacht wakker maar evengoed

val ik meteen in slaap en slaap ik als een roosje.

Soms denk ik het komt nooit meer goed, andere

momenten ben ik hoopvol gestemd en denk ik dat 

het op de één of andere manier wel goed komt.

Dus eigenlijk klopt de quote op de tekening niet 

helemaal, hoewel ik het een prachtig mantra vind,

voor mij zou het moeten zijn; Al is de situatie zorgelijk

ik raak soms in paniek. (waar ik dan vervolgens weer 

niet van in paniek raak, ik laat het over me heen komen

omdat ik weet dat het ook altijd weer over gaat :-)

Ik wens je een goed weekend

-X-

Varens

In de tuin hier achter het huisje is een prachtige tuin,

het is niet mijn tuin hoor, maar van mijn broer en 

schoonzus, wel kijk ik er op uit mijn raam en ik 

zit wel eens op een stoeltje bij mijn achterdeur.

Eén van de mooiste momenten in de tuin vind ik deze

tijd waarin de varens de grond uit schieten, dat doen ze 

echt, eerst zie je wat kleine felgroene blaadjes uit de 

grond piepen en binnen een paar dagen zijn het varens.

Ik stel me zo voor dat als je er de hele tijd naast zou 

gaan zitten je ze zou kunnen zien groeien, hoewel ik 

niet weet of dat met schokjes gaat of millimeter voor 

millimeter, razendsnel gaat het wel, dat is zeker.

Hier zie je de achterkant van mijn huisje, als je goed

kijkt zie je het roze van mijn stoeltjes en oh de dweil

die daar te drogen staat, ja, ik ben een propere 

huisvrouw, hahaha, als ik er zin in heb tenminste..

En kijk de varens, zo prachtig in het zonnetje, met de 

bovenkant van de bladeren nog niet helemaal uitgerold,

het lijkt net of ze aan het vergaderen zijn in een kringetje.

Ik ben benieuwd waar ze over fluisteren, zo zachtjes

wiegend in de wind...

Ik wens je een mooie dag

-X-

Heks

Met dit mooie weer zet ik vaak het raam van de voordeur

open, het is niet zo dat mensen dan zo naar binnen kunnen

stappen, haha, dat zou wat zijn, maar er zit een ijzeren 

sierhekwerk voor en gaas tegen de muggen enzo.

Je kan dan iedereen op straat horen praten, wat wel 

grappig is want dan hoor je flarden van gesprekken.

Heel veel mensen zeggen iets over mijn huisje omdat het

tussen de grote huizen opvalt, het huisje lijkt ook 

kleiner dan het is omdat de keuken onderdijks zit.

Wat ik zoal hoorde deze week; ooh kijk een minihuisje,

daar zou toch niemand wonen, dat kan helemaal niet..

Haha kijk dat huisje, dat zal wel bij het buurhuis horen,

oh nee, het heeft een eigen huisnummer, dat is gek..

En vele varianten hier op, de allerleukste vond ik wel

die van een klein kind, ooh een kabouterhuisje, ik denk

dat daar de heks woont, denk je niet mama?

Het antwoord van de moeder hoorde ik niet omdat ze

verder wandelden, maar het meisje heeft vanzelfsprekend 

gelijk, natuurlijk woont hier een heks, maar dan wel

een aardige, zonder toverkracht, helaas ;-))

Ik wens je een goed weekend en fijne paasdagen

-X-

Staren

Nu dacht ik eigenlijk dat ik nooit zo uithuizig was,

voor deze hele crisis, maar nu ik min of meer verplicht 

ben om binnen te blijven realiseer ik me dat ik veel vaker

de deur uit was dan ik dacht, waarschijnlijk dacht ik er 

niet over na, het was iets wat gewoon was..

Nu voel ik me vaak opgesloten in het huisje en met dit

mooie weer al helemaal, ik plan mijn wandelingen 

zorgvuldig, het is hier op de dijk nu vaak heel erg 

druk, dat was het hiervoor eigenlijk niet.

Een parade van hardlopers, fietsers, wandelaars,

gezinnen en mensen die gaan picknicken aan 

het water passeren mijn raam.

Ik zat zondag even op het bankje voor mijn huis, 

maar helaas begrijpt lang niet iedereen het concept van

afstand houden, of wil het niet begrijpen en soms liep

iemand rakelings langs mij heen op het smalle stoepje.

Elke keer sprong ik op om uit te wijken en na een 

kwartiertje gaf ik het op, buiten in het zonnetje

zitten is fijn, maar niet op deze manier..

Dus nu zit ik vaak aan het tafeltje voor het raam

waar ik naar buiten kan kijken, als ik geluk heb staat er

geen auto voor het raam of vaart er kalm een schip

door het kanaal en ik kan het niet helpen maar soms

denk ik dan; neem me me mee, gewoon ergens

anders heen dan hier, waar dan ook..

Ik wens je een goede dag, hou vol!

-X-

Gevonden

Ooh, weet je nog dat je gewoon naar een rommelmarkt

kon gaan, of een kringloopwinkel, dat lijkt alweer zo lang

geleden, zeker zo'n rommelmarkt waar mensen met een

kleedje op de grond met hun dingetjes in het zonnetje zaten.

Dit is zo ongeveer het seizoen dat die weer zouden beginnen,

en zelfs niet in mijn somberste fantasie zou ik ooit bedacht

hebben dat niet meer mogelijk  zou zijn, maar wie wel?

Gek ook eigenlijk hoe snel je toch weer aan veranderingen

gewend raakt, want ik zou er nu niet aan moeten denken

met al die mensen zo op een kluitje bij elkaar...

Maar evengoed mis ik het wel, gewoon een beetje rond

slenteren, je oog op iets laten vallen wat naar je glimlacht.

Iets waarvan je niet wist dat je het zocht maar toen je het 

het zag het plotseling heel graag wilde hebben.

Het oppakken, bekijken, bedenken of je het nodig hebt,

dat heb je natuurlijk nooit, beetje onderhandelen over

de prijs en het uiteindelijk al dan niet meenemen.

Oh ja zeg, daar zou ik echt zin in hebben, maar het kan 

gewoon niet, zoals vele dingen nu niet kunnen.

Tot mijn grote plezier vond ik wel wat dingen op straat

terwijl ik een ommetje maakte met P. die overigens echt een

 hekel heeft aan dat gescharrel met tweedehands rommel.

(dat zijn natuurlijk zijn woorden niet de mijne, haha)

Eerst vond ik een kruk, iemand had van alles buiten gezet,

ook serviesgoed enzo, een geweldige kruk, mag ik wel zeggen

 zelfs P. vond hem nog wel te doen en dat is al heel wat.

Ook vond ik nog een kratje, ik ben dol op kratjes, 

waarschijnlijk heeft er sla of zoiets in gezeten op de markt,

ik wilde het gebruiken voor mijn wol maar het is iets te groot.

Nu staan er planten in op het tuintafeltje, ook fijn :-))

En zo had ik toch nog een beetje het 'kijk eens wat ik 

gevonden heb' gevoel, alles wat de dag opfleurt is 

welkom, denk je niet?

Ik wens je een goede dag, hou de moed er in.

-X-

Hoezee (bericht no.2589)

Vannacht werd ik midden in de nacht wakker en ik kon

daarna de slaap niet meer vatten, niet om mijn linkerzij,

niet op mijn rechter en al helemaal niet op mijn rug.

Het dekbed was te warm, dan had ik het weer te koud

en ondertussen sloegen mijn gedachten op hol.

Ik dacht na over virussen, dat ik niet naar Wenen kan 

voor de eerste verjaardag van mijn kleinzoon, over 

dingen en mensen die ik verloor, over wat was en wat

zou komen, ik dacht na over hoelang ik al uit Zeeland,

dat moet al een jaar of 9 zijn en over mijn blog, huh..

Als ik al 9 jaar uit Zeeland weg ben dan is mijn blog

al 10 jaar online, al 10 jaar en ik vergat helemaal mijn

blogverjaardag, dat was op afgelopen 25 maart..

Dus ik dacht na over hoeveel berichten dat waren,

ik kwam er niet uit want mijn gedachten waren één grote

warboel; veel, bedacht ik me na wat rekenpogingen.

(Ik heb het net even opgezocht, het zijn er 2588, dat is heel

erg veel, het mag wel een wonder heten dat ik zo vaak iets

 bedacht om te zeggen, als ik nu 2588 dingen zou moeten

bedenken om over te praten zou ik niet ver komen)

En ach, ik vergat het helemaal, wat stom, nu kon ik

helemaal niet meer slapen, en ik wapperde in gedachten 

heen en weer tussen; stom en wat maakt het uit, er zijn wel

ergere dingen om je zorgen over te maken, waarna ik 

over de ergere dingen na ging denken (dat helpt, haha)

Uiteindelijk werd het licht, de merel in de tuin begon

zijn ochtendlied te zingen (uit volle borst) en ik heb

mezelf uiteindelijk maar uit bed gesleurd..

Enfin, dit is natuurlijk niet de blogviering die het zou 

kunnen zijn, dus als ik weer naar een postkantoor kan

zonder er in paniek weer uit te hollen, zal ik weer eens

een give away ofzo bedenken, gewoon iets gezelligs,

wat passend is bij een jubileum.

Ik wens je een goed weekend, maar niet voordat ik 

hoezee en hoera, heb geroepen voor jou, de lezer en 

dank je wel voor het lezen en alle fijne reacties in 

al die jaren, tien jaar lang, ongelofelijk :-)

-X-

Boeken

Zo af en toe leg ik al mijn boeken weer eens op een nette

stapel, ze liggen op een rand onder de trap en omdat 

ik soms precies de onderste wil hebben gaat de hele boel 

wel eens schuiven en dan kukelen ze zo het trapgat in.

Ik bewaar niet al mijn boeken, alleen kookboeken, wat

oude kinderboeken van vroeger en ik heb een stapeltje

oude handwerkboeken voor de inspiratie.

Romans leen ik meestal van de bibliotheek, soms 

koop ik er wat bij de kringloop en als ik naar Wenen 

ga koop ik altijd een paar nieuwe boeken.

Nu had ik de hele sluiting van de bibliotheek niet aan 

zien komen, ik had maar twee geleende boeken thuis,

die ik overigens allang uit heb en nu ben ik op 

boeken rantsoen, ik heb er nog een paar die ik niet 

gelezen heb waar ik dus zuinig op ben :-)

Je zou kunnen zeggen; koop nieuwe, maar dat is echt

een beetje te begrotelijk voor mij, ook kan je natuurlijk

boeken lenen voor op de Ipad maar ik heb het geprobeerd

maar op de één of andere manier kan ik niet concentreren, 

op een beeldscherm, ik weet niet waarom niet.

Dit zijn de boeken die ik meenam naar Wenen, toen

alles nog 'gewoon' was, dat lijkt al zo lang gelden.

De boeken die ik gelezen  heb laat ik daar altijd 

achter en mijn zoon geeft ze dan vervolgens weg

via de -Nederlanders in Wenen- Facebook groep :-)

Van deze stapel kan ik je vooral de Weense sigarenboer

aanraden, ook heel fijn om te lezen als je nog nooit in 

Wenen bent geweest, prachtig ontroerend boek.

Ook van Petite van Edward Carey heb ik met veel 

plezier gelezen, het gaat over de jonge mevrouw Tussaud,

je weet wel, van de wassen beelden, het boek is mooi

geïllustreerd, dat maakt het extra bijzonder.

De andere boeken vond ik een beetje lala, niet echt

bijzonder, maar dat is helemaal persoonlijk natuurlijk.

Het boek De gouden draad nam ik wel mee naar huis

omdat ik het nog niet uit had het gaat over de geschiedenis 

van textiel, ik moet eerlijk zeggen dat ik het een beetje

langdradig (haha) vond, vooral een opsomming van heel

veel feiten, ik heb nog steeds niet uit, dus als mijn kleine

stapeltje boeken uit is heb ik deze altijd nog..

Ik wens je een fijne dag

(en boekentips zijn natuurlijk altijd welkom)

-X-

Zig zag

Elke dag ga ik even wandelen, dat lijkt op zich niets

bijzonders, maar zo voelt het wel, naar buiten gaan is

iets geworden waar ik een beetje gespannen van wordt.

Aan buiten zelf is niets veranderd, de zon schijnt, de wind

waait, de blaadjes komen weer aan de bomen en de

vogels kwetteren dat het een lieve lust is..

Maar het gevoel dat er iets rondwaart, iets wat je op zou 

kunnen lopen als je bij anderen in de buurt komt, en 

erger nog door zou kunnen geven, iets wat onzichtbaar

is maar toch aanwezig maakt het naar buiten gaan 

iets waar ik me toe moet zetten op het moment.

Maar ik heb echt wat frisse lucht nodig op deze dagen,

dus ik wandel zig zaggend door de buurt om 

de nodige afstand tot anderen te bewaren.

De meeste mensen die ik tegenkom doen mee aan 

deze merkwaardige zigzag dans maar er zijn er ook

die het concept van afstand houden niet begrijpen..

Dus duik ik regelmatig de graskant in of steek ik snel

de straat over, gisteren leverde mij dat zelfs een tssss

op van een mevrouw die niet aan de kant wilde.

Dat maakt mij verder niets uit, zoals wij zouden zeggen;

je doet maar een dotje, haha, hoewel ik het eigenlijk 

nogal dom en egoïstisch vindt om zo te handelen.

Enfin, ik wandel monter verder en gek genoeg raak

ik er al aan gewend aan het zig-zag wandelen, 

alsof we nooit anders deden..

Ik wens je een goede dag

-X-

Tafels en stoelen

Nu ik deze foto vergroot in mijn blog zie ik ineens dat

hij eigenlijk een beetje wazig is, ik laat hem maar gewoon

staan want je kan nog wel zien wat er op staat, haha.

Het is het hoekje aan de voorkant van het huisje, dat was

eerst mijn werkhoek en de tafel was mijn bureau.

Nu kunnen we bij het raam zitten en naar buiten kijken,

 wat ik in deze dagen veel vaker doe dan gewoonlijk,

om mij nog enigszins verbonden te voelen met de wereld.

Zo af en toe wandelt er iemand langs met een hond of vaart

er een bootje door het kanaal, als ik echt geluk heb, verder 

is het rustig, alsof de wereld een beetje stil staat.

De prints aan de muur zijn gemaakt door mijn zoon

en de linker door zijn vriendin, niet dat je wat hebt aan 

deze kennis, maar ik vind het wel leuk om te noemen.

(ik probeer op de één of andere manier de babbelstand

te vinden, dat gaat mij niet goed af, de laatste tijd)

De grote tafel, die ook aan de voorkant van de kamer

stond, staat nu aan de achterkant, een deel daarvan

is nu mijn werkhoekje geworden, daar zit ik nu ook

dit bericht te typen (dan heb je een beeld :-)

Deze tafel stond eerst ook aan de voorkant, voor de kast,

ik moest hem elke keer verschuiven om de kastdeuren

open te doen, wat uiteindelijk de reden was van deze

hele 'laat ik alles eens verschuiven' actie.

Eigenlijk heb ik geen idee wat ik verder zou moeten 

zeggen over mijn interieur, het zijn maar tafels en stoelen,

ik vind het leuk om er iets van te laten zien, maar dit 

bericht kwam hortend en stotend tot stand..

Rest mij nog je een heel goed weekend te wensen,

ondanks het feit dat het leven op het moment voelt 

als één lange landerige zondag..

-X-

Licht

Mocht je mij volgen op instagram dan zag je deze

tekening die ik maakte vast al voorbijkomen, dat is

een beetje dubbelop maar ik vind het zo'n mooie tekst,

dat ik hem hier toch ook nog maar plaats.

Dat het donker is, ondanks de strak blauwe lucht en de

uitbundige zonneschijn, dat is duidelijk, er lijkt geen

einde te komen aan de reeks van berichten, de één nog 

verontrustender dan de andere..

Als tegenbeweging is er gelukkig ook een stroom van

vriendelijkheid op gang gekomen, mensen proberen

elkaar te helpen waar kan, zingen samen op balkons,

en zetten bemoedigende berichten op de social media.

Dat neemt niet weg dat de zwaarte van deze donkere

tijden constant voelbaar is, daarom vind ik dit ook

zo'n troostrijke tekst, het is een natuurwet dat het 

na de duisternis altijd weer licht zal worden...

Dus we schuilen in onze huizen en we wachten..

Alle goeds voor jou

-X-

Wandelen

Deze schoenen zag ik in een etalage in Wenen, in de 

dagen dat je nog gewoon rond kon wandelen met enkel

de zorg of je niet zou verdwalen, dat leek toen heel 

gewoon, en niemand had kunnen bedenken dat

 het ooit heel anders zou zijn, dat je schichtig over 

straat zou gaan en een ieder zou ontwijken..

Ooh, ik wou dat ik die prachtige schoenen gekocht had 

en dat ik zomaar overal naar toe zou kunnen lopen.

Ik zou als eerste natuurlijk naar mijn kleinzoon Timo

gaan, en samen met hem spelen in het gras, daarna zou 

ik even naar het atelier van mijn zoon wandelen om 

samen een kopje koffie te drinken en zeggen; 

wat ben ik blij om hier te zijn..

Ik zou even naar mijn zus wandelen die alleen in

Spanje zit en samen over het strand lopen, mijn

schoenen in het zand leggen en met onze blote 

voeten in de zee lopen, net als toen we klein waren..

Ja, ik zou wandelen, door de bossen, de duinen, langs

de plekken van mijn jeugd, door een lange brede straat

in Wenen waar ik deze bijzondere schoenen zou zie staan

in een etalage, naar binnen gaan, ze aantrekken en op 

pad gaan, onderweg zou ik genieten van het klikken

van de hakken op de weg en de vrijheid, oh de vrijheid

om te gaan waar je voeten je brengen..

Ik wens je een goede dag, hou vol!

-X-

Fladderen

Misschien zag je ze al op Instagram, de vlinders die ik

vouwde, dat leek mij mooi symbolisch in deze tijd.

Nu we allemaal min of meer in onze cocon zitten en 

wachten tot we weer uit mogen fladderen, die dag zal

komen, we weten natuurlijk alleen niet wanneer.

Dat vind ik ook één van de moeilijkste dingen hier aan,

het niet weten en dat eigenlijk niemand het goed weet.

Het enige wat we kunnen doen is teruggaan naar onze

vierkante centimeter en het per dag, per uur of misschien

zelfs wel per minuut moeten nemen zoals het is..

Mij helpt het enorm om met mijn handen bezig te zijn,

de focus te leggen op wat je op dat moment aan het

doen bent, misschien vind jij dat ook wel fijn,

wel, vouw dan mee, hier komt de rest van de uitleg;

Als het niet in één keer lukt, gewoon een paar keer

proberen, het lijkt bij mij wel of ik alle dingen die

ik maak zo uit mijn mouw schudt maar dat is natuurlijk

niet zo, ik denk dat ik minimaal de helft van de tijd

aan het proberen ben, is ook niet erg, het is het proces

van proberen en leren wat ik fijn vind..

Ik wens je een goed weekend

-X-

Spic en span

Eigenlijk wilde ik vandaag een lesje vlinders vouwen

posten, waar ik gisteren de foto's nog voor moest 

bewerken maar het kwam er niet van..

Nadat ik gisternacht helemaal niet in slaap kon komen,

mijn stemming zwiept heen en weer van paniek naar

weer soort van kalm, stond mijn hoofd niet naar vlinders.

In plaats daarvan ben ik de hele woonkamer gaan 

omgooien, ik wordt altijd kalm van dingen sorteren en 

schoonmaken, haha er is een opruimcoach aan mij

verloren gegaan denk ik zomaar :-)

Dus ik haalde alles uit de kasten, schoof het meubilair,

dat is overigens niet zoveel, aan de kant, sopte alle 

hoekjes waar stof van jaren lag, sorteerde mandjes etc.

Uiteindelijk stond alles naar mijn zin en ruimde ik de 

kasten weer in, ondertussen heb ik alles gesorteerd,

dingen weggedaan en zitten twijfelen met het 

onvermijdelijke bergje spullen waarvan je niet weet

wat je er mee moet, ken je dat?

Enfin, de hele kamer is nu om door een ringetje te

halen, zo'n leuke uitdrukking of spic en span, ook

al zo'n fijne, je ziet dat ik besloten heb om gewoon

door te babbelen met dank aan alle bemoedigende 

woorden van jullie, dank daar voor.

Ik heb nog geen foto's van mijn gereorganiseerde 

kamer, ik zal zien wat ik kan doen, dus koos ik

voor een plaatje van mijn gebreide huisjes, 

de bergen die we allemaal aan beklimmen zijn

en de blaadjes als symbool dat het weer lente zal 

zijn en we allemaal weer naar buiten 

kunnen huppelen ;-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Overtreffende trap

Nu ben ik toch een beetje stil gevallen, het komt mij

merkwaardig voor om gewoon verder te babbelen op 

mijn blog, terwijl het overal nog maar over één ding gaat.

Er is elke dag sprake van een overtreffende trap, wat begon

met een virus ver weg, kwam steeds dichterbij en nog

dichter en nu zitten wij er midden in en elke dag zijn 

nieuwe (nog engere) berichten en wachten wij thuis af..

Ik maak mij grote zorgen over mijn zus, die in Spanje 

woont en net haar huis had opgezegd en even wat weken 

bij vrienden zou logeren totdat ze een nieuwe had,

 Ze kan nu nergens terecht, iedereen is bang en zij zit nu 

voor een week in een b&b, vanwege de lockdown mag 

niemand meer de straat op, een onmogelijke situatie..

In Oostenrijk, waar mijn zoon met zijn gezin woont, is 

sinds vanochtend ook een verbod om je huis te verlaten,

behalve om naar de winkel of apotheek te gaan.

Gelukkig wonen zij in een groot huis met dito tuin en

zijn ze goed voorbereid, dus de zorgen over hen kan ik 

enigszins laten vieren maar oh oh...

Alles wat eens normaal was, waar je nooit over na dacht,

is nu anders en ik vind het heel ingewikkeld om nu op

mijn blog verder te babbelen alsof er niets aan de hand is.

Ik weet dus niet zeker of ik de komende tijd wat te 

zeggen heb, alle berichten die ik in gedachten had, 

lijken nu ineens zo triviaal, aan de andere kant is er nu 

misschien juist behoefte aan wat gezelligheden.

Misschien kan je gedachten hier over met mij delen?

Alvast hartelijk bedankt en ik wens je alle goeds.

-X-

Storm

Nu heb ik in al die jaren dat ik blogberichten schrijf, 

al bijna 10 jaar, niet te geloven, toch, eigenlijk nooit

geschreven over grote thema's als politiek en wat er 

zoal gebeurt in de wereld, ik heb wel over veel dingen

een mening, natuurlijk, maar ik vind dit niet de

plaats om die hier de wereld in te gooien.

Het voegt niets toe, denk ik, een ieder kan zijn mening

zelf vormen zonder dat ik daar iets over zeg, in een

gesprek vind ik dat wat anders omdat je dan direct 

op elkaar kunt reageren, en woorden kunnen als ze 

getypt staan ook verkeerd gelezen worden. 

Zelf heb ik helaas de ervaring dat een jarenlange 

vriendschap met een paar app berichten die van beide

zijden niet verkeerd bedoeld waren, maar wel zo werden

gelezen, om zeep is geholpen en sindsdien ben ik nog 

voorzichtiger met mijn woorden, het is belangrijk om

 ze zorgvuldig te kiezen zonder iemand te kwetsen..

Voordat ik aan dit bericht begon dacht ik ik ga eens iets

zeggen over de situatie die ontstaan is door het virus,

maar gaandeweg het typen van dit bericht, wordt het

mij duidelijk dat ik er, in zijn algemeenheid, weinig

toe te voegen heb aan de storm van berichten..

Wel kan ik iets zeggen over mijn persoonlijke gedachten

en gevoel, wat heen en weer springt van een lichte paniek

naar ach nu ja we moeten het maar nemen zoals het komt,

en dat wappert dan zo de hele dag heen en weer..

Ook heb ik wat extra boodschappen gedaan, ik heb normaal

maar voorraad voor een dag of wat maar ik moet de neiging

bedwingen om niet alle tasjes vol te laden, ik probeer

uit alle macht een soort van kalmte te behouden.

Dat lukt soms wel en soms niet, ik vind het voornamelijk

akelig dat een deel van mijn familie zo ver uit elkaar woont,

mijn zoon, vriendin en mijn kleinzoon in Wenen en mijn zus

woont in Barcelona, liever zou ik nu iedereen bij elkaar hebben.

Enfin, het zijn bijzondere tijden en we kunnen alleen maar 

afwachten (en natuurlijk alle richtlijnen die worden 

aangegeven volgen) in de tussentijd ben ik voornamelijk

thuis, wandel ik mijn dagelijkse ommetje en handwerk ik.

Niets zo geruststellend en kalmerend als een eindeloos

handwerkproject, de ene steek na de andere, na een rij

de volgende, en nog eentje..

Ik wens je een goed weekend en ik hoop dat je een 

plek kunt vinden in de luwte van deze deze storm.

-X-

Best

 Ondanks de wind en regen van de laatste tijd probeer ik

zoveel mogelijk mijn wandelflow vast te houden.

Eigenlijk ben ik helemaal niet zo'n wandelaar maar in 

Wenen wandelde ik vele kilometers per dag, ik heb zo'n

stappenteller op mijn telefoon en dat is heel motiverend.

Ik nam zelfs gewone trappen in plaats van roltrappen,

gewoon omdat ik het leuk vond om te zien dat ik veel

trappen had gelopen, je kan maar ergens plezier in hebben :-)

Ik moet zeggen dat ik mezelf hier regelmatig naar buiten

moet sleuren voor een wandeling, het is zoveel makkelijker

om even de fiets te pakken voor de boodschappen ofzo.

Ik haal ook echt niet elke dag de 10.000 stappen die ik

in Wenen makkelijk haalde, maar ik doe mijn best.

Mooie zin is dat, ik doe mijn best, zulke simpele woorden,

misschien zou dat mijn motto moeten worden, als je dat

regelmatig tegen jezelf zegt voelt dat toch vele malen 

beter dan al die kritische woorden en ja-maren die 

regelmatig door mijn hoofd heen schieten en waar

ik nu echt totaal niet van opknap...

Dus ik wandel, hier door de buurt, naar het winkelcentrum,

langs hoge flatgebouwen, door treurige straten, over 

de markt, door het park en langs het water en door het 

Konijnenbosje aan het einde van de dijk, waar ik

overigens nog nooit een konijntje gezien heb..

Wel zag ik daar van de week het allereerste fluitenkruid, 

ik moest wel een paar keer kijken of ik het echt zag, want

dat is toch veel en veel te vroeg, maar het stond er echt.

Als je wandelt zie je veel meer dan op de fiets, zeker als

je in het tempo wandelt wat ik doe, ik neem er de tijd voor.

Nu zou ik natuurlijk met een klinkende eindzin moeten 

komen, een soort van conclusie, die is er niet, ik wandel

 gewoon voort en ik doe mijn best, dat is het eigenlijk :-)

Misschien zou ik er kaartjes van moeten maken, met;

'ik doe mijn best' er op, en die uitdelen bij het mooie 

woorden loket (zie een aantal posts geleden) want dat is

zijn toch wel heel geruststellende woorden, vind je niet?

Ik wens je een fijne dag

-X-

Wind

Nu maakte ik vanochtend een vergissing, ik keek eerst

even op Twitter in plaats van rustig koffie te drinken

en naar de uitbundig zingende vogels in de tuin te luisteren.

(ze zingen zo vrolijk dat de lente wel in de lucht moet zitten)

Maar nee, in plaats van even rustig op te starten, lees ik 

berichten op Twitter, daar knap ik in het algemeen al niet 

van op, maar nu raakte ik bevangen door een soort

moedeloze paniek bij het lezen van al die berichten.

En in plaats van het weg te klikken las ik door, over 

het virus en noch veel meer ellende, och hemel..

Ondanks het feit dat de zon eindelijk schijnt kreeg ik het

gevoel van een soort van onzichtbaar naderend onheil.

Toen ik me er eindelijk van los kon maken, dronk ik

mijn koffie op in de tuin, en ik probeerde uit alle macht

een goede begin zin te verzinnen voor een blogbericht.

Dat lukte natuurlijk helemaal niet, dus ik dacht, ik 

schrijf gewoon wat me bezig houd, natuurlijk zonder

de bedoeling je ook de zenuwen te bezorgen, haha.

Vervolgens dacht ik 'kan je er iets aan doen?' dat helpt

vaak wel, eeh ja, ik hoef niet op dat soort sites te kijken

en al helemaal niet voordat ik naar bed ga of vroeg in 

de ochtend als ik nog een blogbericht moet schrijven..

(als er echt iets is wat ik moet weten komt het toch wel 

tot mij op de één of andere manier..)

En zodra ik hier op publiceren klik, zet ik opnieuw 

koffie, ga ik naar de vogels luisteren en stel ik me voor

dat mijn gedachten met de wind mee mijn hoofd uit

waaien, zo ver mogelijk weg..

Ik ben overigens wel benieuwd hoe jij omgaat met 

al het nieuws waar we dagelijks mee geconfronteerd

worden, want ook al ben je een nieuwsmijder zoals ik,

je kan er gewoon niet omheen, of wel?

Ik wens je een fijne dag

-X-

Bergen stof

Een half leven geleden, toen ik een jaar of 16 was, kocht

ik op het Waterlooplein, hier in Amsterdam mijn eerste 

vintage jurken, daar lagen er bergen van op de grond.

Ik ging regelmatig naar Amsterdam met mijn vriendje, we

gingen dan met de bus (daar deden we uren over) of we 

gingen liftend, kan je je dat nu nog voorstellen, en logeerden

 dan bij mijn ome Hans, die op een woonboot woonde.

Omdat ik niet veel geld had kocht ik tweedehands kleren

en na mijn eerste vintage jurk volgde er vele, ik vond de 

de stoffen en de prints geweldig, als ze niet goed paste

dan vermaakte ik ze tot ze soort van pasten.

Ik droeg ze ook vaak, ik herinner me nog dat ik er 

een maillot onder droeg en roze kaplaarzen, haha, 

ik deed gewoon aan waar ik zin in had..

Inmiddels draag ik ze al jaren niet meer, nu zou ik er 

uitzien als een oma die vergeten is haar garderobe te 

vernieuwen, maar de liefde voor de stoffen bleef.

Eén van de eerste dingen die ik ooit op een computer 

deed was vintage stoffen verkopen, die kon je toen 

nog makkelijk overal vinden, ik had kasten vol, 

sommige hield ik zelf andere deed ik weg.

Ik ging dan rommelmarkten enzo af, stond eindeloos te 

trekken in grote stapels met oude kleren en gordijnen,

waste ze thuis uit en hing ze aan de waslijn, toen had ik 

nog een paar fantastische waslijnen, niet deze hoor.

En oh het plezier van al die wapperende lapjes en jurken

aan de lijn, zo heerlijk, nu heb ik een wasrekje in mijn

toch al krappe keuken, nu ja, je doet het met wat je hebt.

Zo af en toe vind ik nog wel eens een lapje, dat neem ik 

dan mee, ik kan ze nog steeds niet laten liggen en zo af

en toe verkoop ik wel eens een stapeltje.

Ik heb weinig ruimte hier, en als de mand met lapjes vol

is moet er wat uit om te voorkomen dat er overal stapels

liggen, hoewel ik mij het liefste zou omringen met

bergen mooie stoffen net als toen ik 16 was,

sommige dingen veranderen nu eenmaal nooit..

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Boekenfiets

In de straat waar het appartement was waar ik logeerde

in Wenen, stond en staat waarschijnlijk nog steeds

een fiets met een kastje er op met boeken.

Als je naar links boven kijkt op de foto zie je het gebouw

waar ik logeerde, helemaal boven in (veel trappen dus :-)

Het gebouw ziet er wat grauw uit, het doet helemaal geen 

eer aan de fijne appartementen die er achter zitten.

Voor de tweede wereldoorlog had het een wonderschone 

gevel maar zoals zoveel gebouwen liep het flink wat 

schade op, daarna werd er een recht toe, recht aan gevel

tegenaal gezet (de mensen hadden denk ik wel wat anders

aan hun hoofd dan fraaie gevels bouwen)

Maar dat terzijde, elke dag liep ik daar door de straat

en dan keek ik even bij de boeken van de boekenfiets,

of zoals ze in het Duits zeggen de Bücherrad.

Het is een wonderlijk in elkaar gelaste fiets, met een enorm

rek voorop waar het kastje op staat, ik vroeg me elke keer

af wie het verzonnen had, en zo leuk, ook echt gaan maken is.

De fiets heeft nog wel wielen dus in theorie kan je er nog 

op fietsen, dan moet je wel de boeken eruit halen, anders 

zie je niets, haha en ik zie het zo voor me dat iemand fietsend

door de stad, op zoek ging naar een goede plek en 

uiteindelijk besloot dat hij hier moest staan :-)

Het hele idee van de boekenfiets is dat je een boek mag

pakken en er dan zelf weer eentje in zet, ik nam nooit een

boek mee, mijn Duits is verre van toereikend om één van 

die boeken te lezen, ik spreek het maar een klein beetje.

Wel zette ik er een Nederlands boek in, gewoon om te zien

of iemand het meenam, en ja hoor, na een paar dagen was

het weg, wat een plezier zo'n boekenfiets :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Moeiteloos en mooi

Als je regelmatig op Instagram kijkt naar alle 

oogverblindende foto's zou je kunnen denken dat die

in één klik zijn genomen, dat mensen maar rond zich

heen hoeven te kijken en zo een prachtig plaatje maken.

Als een foto eenmaal klaar is en bewerkt ziet het er

allemaal zo moeiteloos en mooi uit.

Ik stel me zo voor dat er echt wel eens een berg spullen

aan de kant wordt geschoven om een mooie interieurfoto

te maken, dat hoop ik tenminste, haha, of dat er eindeloos

geschoven wordt met dingen voordat het goed is..

Bij mij in ieder geval wel, maar misschien ben ik wel 

de enige die dat doet, ooh dat zou grappig zijn..

Zo deed ik bijvoorbeeld heel veel moeite om deze

foto te maken, de foto's met de familie Little kosten

altijd veel moeite, ze zijn dwars, ze vallen om, soms

kan ik ze ineens niet meer vinden en zo voort..

Ik had het beeld in mijn hoofd van de gebreide bergjes 

met mevrouw Little er voor, eerst probeerde ik het op de 

tafel, maar daar vielen de bergen steeds om, bovendien

kreeg ik er geen diepte in en kon ik de benen van

mevrouw Little niet kwijt.

Daarna probeerde ik het op de bank waar nu het gele 

kratje op staat maar omdat er ruimte is tussen de bank 

en de muur bleven de bergen er achter vallen.

Dus de stapel werd steeds hoger en uiteindelijk legde ik

 boeken onder de bergen om het gewenste effect te krijgen.

Voordat het er zo uit zag als nu, schoven de bergen steeds

naar voren en kukelde mevrouw Little steeds van het

krukje af, ze riep dan ook steeds Auw, terwijl ze van 

plastic is, dus ik zei dat ze niet zo moest zeuren ;-)

Het is uiteindelijk gelukt om de foto te maken, maar

ik was er wel een half uurtje mee bezig, het scheelt

dat ik het leuk vind om te doen en ik hoop dat het

resultaat er moeiteloos en mooi uit ziet :-))

Ik wens je een fijne dag

-X-

Zorgenstand

Op een vroege ochtend toen ik nog in Wenen was, het zal

een uur of zeven geweest zijn, werd ik wakker en liep ik

naar de keuken om een glaasje water te halen.

Ik keek uit het keukenraam en zag een wel heel wonderlijke

lucht, ik deed het raam open om even goed te kijken, het

was prachtig maar tegelijkertijd ook onheilspellend..

Ik nam deze foto met mijn telefoon en ging even voor het

raam zitten en ik dacht; wel, misschien is dit het einde der

tijden, haha, ik snapte zelf ook wel dat dat niet zo was.

Maar blijkbaar zette het iets in gang en ik dacht aan allerlei

enge dingen die er zouden kunnen gebeuren, kortom

ik zette mijzelf even in de 'zorgenstand'

Sinds ik mindfulness oefeningen doe weet ik dat het helpt

 om je gedachten de vrije loop te laten, ze te observeren, 

er niet direct iets mee te doen, alsof je naast een snelweg 

staat en alle auto's die er voorbij rijden je gedachten zijn..

Dus ik dacht aan het klimaat, stormen, overstromingen,

virussen die rondwaren, ziektes die je zou kunnen krijgen.

Wat persoonlijkere dingen waar ik zenuwachtig van wordt

van het idee zoals teveel hoofdpijn op dagen dat ik 

echt iets moet doen, vliegvelden, ingewikkelde relaties,

blogberichten, haha nee hoor dat is een grapje..

Enfin, alles wat ik maar kon bedenken en ik hoopte dat 

ik er dan weer even vanaf zou zijn, net zoiets als met

een liedje in je hoofd, het schijnt zo te zijn dat als je 

het helemaal uit zingt het dan weer vergeet..

Ik merkte dat er na een tijdje weer andere gedachten 

tussendoor kwamen, het is heel lastig om je focus op 

je gedachten vast te houden, dus als je probeert om alleen

maar aan enge dingen te denken merk je dat er vanzelf

andere gedachten doorheen sluipen, zoals; wat zal ik 

aandoen en oh ja het brood is op, probeer het maar eens :-)

Toen ik min of meer uitgedacht was over alle mogelijke

rampen, ging ik even terug naar bed, want zo besloot ik

als de wereld dan toch vergaat lig ik liever onder

mijn donzen dekbedje, haha.

Ik wens je een goed weekend.

-X-

Vulpen

Vlak voordat ik naar Wenen ging begon mijn vulpen die 

ik al 25 jaar ofzo heb, dat krijg je op mijn leeftijd,

dat je dingen al zo lang hebt, te haperen, de inkt kwam er

niet goed uit of juist veel te veel (dat geeft vlekken)

Nu voel ik mij een beetje onthand zonder goede vulpen,

ik schrijf nog graag dingen met de hand en dan het liefst

met een vulpen, die schaatst over het paper en ik hou 

van de geur van de inkt.

Dus ik had steeds in mijn achterhoofd dat ik een nieuwe 

wilde kopen mocht ik een mooie tegen komen.

Het toeval wil, of misschien was het geen toeval dat mijn 

zoon Daan een wel heel mooi exemplaar had ontvangen.

Hij bouwt en ontwerpt elk jaar een bal op in de 

Musikverrein, echt zo'n chic bal met mooi gedekte tafels,

een orkest, prachtige bloemen en debutanten in baljurken.

Op die plek wordt ook het bal van de Wiener Philamoniker 

gehouden, het was dus een soort relatiegeschenk.

Ik schreef in Wenen al over de Musikverrein en het 

nieuwjaarsconcert van de Wiener Philamoniker, waar ik 

bijzonder goede herinneringen aan heb.

Als kind keek ik daar al naar op nieuwjaarsochtend,

samen met met mijn moeder terwijl we slap geworden

appelflappen aten van de vorige avond, niets zo lekker

als die slap geworden appelflappen van toen.

Ik vond de muziek mooi, en oh de balletdansers die 

over statige trappen zweefden, dat wilde ik ook worden.

(ik ben een ongelofelijke hark en ik zat ooit 3 weken 

op balletles totdat de juf zei dat ik het niet me had, haha)

Maar waar gaat dit verhaal nu naar toe Ingrid, hoor ik je 

denken, wel.. Daan gaf de vulpen aan mij, hij kan er niet 

goed mee schrijven en hij wist dat er blij mee zou zijn.

Blij, heel erg blij kan je wel zeggen, de pen schrijft perfect

en de naam van de Philamoniker staat er in gegraveerd,

en kijk ook naar de doos, prachtig toch..

Dus nu heb ik weer een nieuwe vulpen

(ik weet niet of ik er nog 25 jaar mee kan schrijven ;-)

Ik wens je een fijne dag

-X-