Samen

Van de zomer heb ik heel veel gewandeld in Wenen,

thuis ben ik niet zo'n wandelaar, ik heb tenslotte een mooie

rode fiets, maar daar dwaalde ik regelmatig rond, zonder doel.

Eens liep ik in het park, en daar liep dit stel voor mij, 

op zich niets bijzonders zou je denken, maar ze liepen 

hand in hand en het was zo ontroerend, zelfs op het

bankje hielden ze elkaars hand vast, hoe mooi is dat?

Ik stel me zo voor dat ze al een heel leven bij elkaar zijn,

kinderen hebben gekregen, gewerkt, samen allerlei

stormen die in elk leven nu eenmaal voorkomen, doorstaan.

En nu genieten ze samen van de dingen van de dag.

Bij deze gedachte voelde ik ook iets van..jaloezie

misschien, mijn relatieleven is nogal rommelig 

verlopen om maar eens een understatement te gebruiken.

Een paar dagen later wandelde ik met mijn zoon, zijn

vriendin en hun zoon Timo een rondje door de buurt,

er is overigens niets bewerkt aan deze foto die ik met mijn 

telefoon nam, er stond ineens een soort van noodweer

op losbreken, wat overigens welkom was na al die

warme dagen, we waren net op tijd thuis, dat wel.

Toen ik ze zo zag lopen dacht ik aan het stel in het park,

en hoe mijn zoon en zijn vriendin aan het begin stonden

van de lange weg van het hebben van een gezin, werk en 

 het noodweer wat ze ongetwijfeld weer eens tegen 

zullen komen (je hoopt van niet natuurlijk :-)

En ik wenste voor ze dat ze op een dag een wandelingetje

in het park zouden maken, oud, en hand in hand,

terugkijkend op een mooi leven samen..

Ik wens je een fijne dag 

-X-

Veertje

Laatst zat ik in de tuin te haken, het was heerlijk weer.

Natuurlijk zie ik er niet zo fris en jong uit als op de 

tekening en ik heb al helemaal geen sproetjes,

dat had ik wel leuk gevonden overigens.

Ineens dwarrelde er een wit veertje op mijn haakwerk,

het kwam zo mooi, zacht zwevend naar beneden.

Ik keek even op om te zien waar het vandaan kwam,

ik hoop natuurlijk uit de vleugel van mijn beschermengel.

Maar ik zag niets, wel hoorde ik een zachte wind ruisen,

misschien door de bomen, of waren het toch vleugels?

Zeer onwaarschijnlijk natuurlijk of eigenlijk onmogelijk

maar het veertje deed ik in een doosje, dat ligt hier

op mijn bureau, want je weet maar nooit ;-)

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Tinus de Tweede

Toen mijn zoon Daan een baby was kreeg hij een pop,

zo'n mooie Vrije school pop, om hem zo maar te noemen.

Van meet af aan was hij dol op de pop, die we Tinus

noemden, ik weet niet meer waar dat vandaan kwam.

De pop veranderde langzaam maar zeker in een ietwat

vettig vod, met gaten erin, die ik dan weer repareerde,

net zolang tot je eigenlijk niet meer kon zien

hoe de pop er ooit uit had gezien..

Ik herinner me het beeld nog goed waarbij Daan

het handje van de pop vasthad en daarmee over zijn 

eigen gezicht aaide (aaah, zo lief)

Toen hij een jaar of 5 was verloren we Tinus, die altijd

overal mee naar toe moest, terwijl we aan het fietsen 

waren, ohoh, drama en ontroostbaar...

Ik maakte daarna een nieuwe voor hem, Liesje, die ligt

hier in stukken nog in de kast, ik kan het niet over mijn 

hart verkrijgen om hem weg te doen.

Toen Timo, mijn kleinzoon, werd geboren wilde ik 

graag een Tinus de Tweede maken, ik had al heel lang

niet meer zo'n pop gemaakt, maar het is gelukt.

Na een eindeloze zoektocht naar de blauwe stipjes stof,

die Tinus de Eerste ook had, naaide ik de pop met de 

hand in elkaar, het was een eindeloos maar fijn werk.

Voor de gezelligheid breide ik er nog een bed bij, op de 

lange reis naar Wenen leek mij dat Tinus de tweede

wel moest kunne slapen, haha.

Nu heeft Timo, ook een Tinus, het is natuurlijk helemaal

niet gezegd dat het ook zijn lievelingspop wordt,

want dat kiezen ze helemaal zelf, misschien heeft hij 

liever een pluchen kangaroe of een hondje, je weet

het niet, mij maakt het niet uit, voor mij is het weer

een cirkel rond..

Ik wens je een fijn weekend

-X

Rode fiets

Nu ik al die leuke fietsjes weer gezien had in Wenen,

viel de mijne toch een beetje tegen toen ik thuis kwam.

Het was een hele oude fiets, waar verder niets op tegen is,

ik had hem al zeker 15 jaar en ik kocht hem ooit 

tweedehands, hij vertoonde allerlei gebreken, en af en 

toe viel er eens iets af, oh haha.

Toen de versnellingen het opgaven en ik eens informeerde

wat het zou kosten om hem helemaal op te laten knappen,

sloeg ik stijl achterover (als beeldspraak) van de prijs.

Het was ongeveer net zo duur als een nieuwe fiets,

dus begon ik te overwegen (wel, niet, wel, niet)

of ik het mezelf zou gunnen, een nieuwe fiets.

Ik had nog nooit een fonkelnieuwe fiets gehad, ook als

kind niet en na eindeloos wikken en wegen ging ik 

hier in de stad bij een fietsen winkeltje kijken.

De fietsen worden in Amsterdam gemaakt, dat vond ik

heel erg leuk en ik was eigenlijk van plan om een

zwarte fiets te kopen, maar toen zag ik de rode..

Oh mijn kinderhart, wat nog ergens in mij schuilt,

begon toch wel heel erg snel te kloppen en ik besloot

om er aan toe te geven, ik kan mezelf heel goed dingen

ontzeggen maar deze wilde ik echt heel graag.

En oh, wat fietst hij lekker (zo heet de fiets ook :-)

ik had geen idee dat je zo makkelijk voort

zou kunnen zweven over de straten, en zo stil,
 zonder gerammel en geploeter, wat een plezier.

Ik heb 2 kettingen om hem vast te zetten en zelfs een 

fietsverzekering genomen want ik moet er niet aan 

denken dat iemand anders er vandoor gaat 

met dit mooie cadeau wat ik mezelf gaf.

(hoezeer ik ook iedereen een rode fiets gun ;-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Weense fietsjes

Mijn voorliefde voor mooi oude fietsjes is inmiddels

misschien wel bekend en ook in Wenen kon ik 

mijn lol op (gekke uitdrukking eigenlijk)

Ik had wel honderd foto's kunnen nemen

want ze staan echt overal, van die geweldige

fietsjes in heerlijke kleuren.

Helaas had ik niet zo'n fietsje tot mijn beschikking,
maar ik heb vele uren gewandeld door de stad.
In het begin wat aarzelend, ik ben niet zo'n avonturier,
en ik ben wel vaak in Wenen geweest maar dan ging
ik vaak met mijn zoon Daan mee op pad.
Ik liep gewoon gezellig mee terwijl hij vertelde over
de stad en alles wat er zo ter sprake kwam, maar ik
lette helemaal niet op de weg of welke bus of
metro we moesten nemen als we ergens heen gingen.

Bovendien zat ik nu in een heel andere buurt dan waar
hij woont, dus ik had steeds een kaart bij me,
maar in het echt ziet het er dan toch heel anders uit.
Op één van mijn eerste wandelingen was ik zo anders
gelopen dan ik dacht dat ik naar Daan appte, ik heb geen
idee waar ik ben, hij staat ook niet op de kaart, deze straat.
O haha, ik was zover afgedwaald dat ik op het verkeerde
stuk kaart keek, met wat hulp van Daan ben ik
weer op de goede weg (het goede pad ;-) gekomen.

Naarmate de weken vorderden raakte ik langzaam
vertrouwd met de stad en wat belangrijker is misschien,
ik vertrouwde meer op mezelf, ik kon dit heus wel.
Ik werd gaandeweg niet meer paniekerig als ik het
even niet wist en ik dacht steeds vaker, geen probleem,
gewoon even rustig kijken waar je bent en dan een
een route uitstippelen, loop je verkeerd dan kijk je opnieuw..
(geldt dat eigenlijk niet voor alles bedenk ik me
nu ik dit zo aan het typen ben?)

Ik wens je een fijne dag
-X-

Koniijntje

Natuurlijk nam ik allerlei cadeautjes mee voor Timo,

en eentje daarvan was zo'n klein konijntje, het is

een patroontje wat ik nog kende uit de tijd dat 

mijn zoon Daan nog op de Vrije school zat.

Ik moest wel even goed nadenken hoe het ook alweer

zat en ik probeerde verschillende dingen uit.

Uiteindelijk lukte het me om er eentje te maken,

eigenlijk is het super simpel, maar je moet wel

even weten hoe, mocht je er ook eentje willen 

maken, zo doe je het, of misschien beter gezegd,

zo deed ik het;

Je maakt een vierkant lapje, ik zette 30 steken op met

breinaalden 3,5 , als je dikkere wol en naalden gebruikt

wordt het gewoon wat groter (vanzelfsprekend :-)

Ik vulde het konijntje op met schapenwol maar je kan 

ook een synthetische vulling gebruiken.

Bij stap 3 vorm je het hoofdje en de oren, bij stap 5

het lijfje, je moet er niet teveel vulling indoen, het 

moet wel lekker zacht blijven natuurlijk, het is een

kwestie van proberen wat het beste resultaat geeft.

(dat is het eigenlijk altijd met handwerken, gewoon

blijven proberen totdat je het goed vind, dat vind ik

nu ook net het leuke er aan)

Dus, veel plezier met proberen (haha) en ik wens je 

een heel fijn weekend.

-X-

Aah, wat een liefje..

En dan eindelijk, nadat ik al bijna een week in Wenen

was, kon ik eindelijk naar het huis van mijn zoon en 

zijn vriendin om mijn kleinzoon Timo te bezoeken.

Het duurde zo lang omdat ik eerst ziek was en vervolgens

een koortslip had die veroorzaakt wordt door het 

herpesvirus, wat heel veel mensen bij zich dragen,

maar voor hele jongere kinderen gevaarlijk is omdat

hun weerstand nog niet goed ontwikkeld is..

Maar goed, eindelijk was het zo ver en nadat ik eerst de 

bushalte niet kon vinden, alles lijkt zo logisch op de 

kaart, vond ik uiteindelijk toch hun huis :-)

En oooh, die kleine lieve Timo, wat een lief kindje en 

zo bijzonder, jouw kind wat een kind heeft, ik kan 

het niet zo goed beschrijven maar het was heel fijn allemaal.

Het is ook een gek gevoel dat je een generatie bent 

doorgeschoven, nu mijn moeder is overleden en er 

niemand meer boven mij is, om het zo maar te zeggen,

en dat er een nieuwe generatie bij is gekomen.

Het voelde allemaal heel natuurlijk aan en het was een

bijzondere dag die ik nooit zal vergeten.

Als ik nu de foto's zie is hij nog zo klein, Timo

is nu bijna 5 maanden en ik krijg regelmatig filmpjes

en foto's (oh, zo geweldig dat dat kan met al die 

moderne techniek, haha ja, zo klink ik als een echte oma)

en hij is nu al zo gegroeid, mollig en goedlachs,

ik kan niet wachten om weer naar Wenen te gaan.

Zijn ouders hebben er voor gekozen om geen foto's

van hem te plaatsen op de social media dus ik kan geen

foto's laten zien, dat begrijp ik overigens heel goed,

maar geloof me, het is echt een heerlijk jongetje.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Appartement (waar je doorheen kan wandelen)

En, ooh, het appartement waar ik in mocht logeren 

in Wenen, zoals ik al zei van een familielid van de vriendin

van mijn zoon, die het helemaal renoveerde.

Het is niet eens zo dat er iemand woont, nee, het is een

appartement voor gasten, stel je voor zeg..

Midden in een prachtige buurt, enig nadeel was dat het 

op de vijfde verdieping lag en er geen lift was, soms

 moest ik mezelf echt omhoog slepen met een zware

boodschappentas, maar als ik dan weer eenmaal

binnen was, was ik weer helemaal blij..

(nadat ik uitgepuft was, het was de hele periode dat
ik er was meer dan 30 graden)

Het heeft mooie grote hoge ruimtes waar je echt doorheen 

kan wandelen met overal kunst en heel veel

kunstboeken echt heel fijn allemaal.

Dus ik voelde me daar de koningin te rijk en af en toe

liep ik er doorheen en stelde ik me voor dat ik daar zou 

wonen, en dat ik een interessant leven zou hebben
wat zou passen bij zo'n appartement..

Het enige was dat ik het best wel hoog vond als ik 

door het raam naar buiten keek, ik heb een paar keer 

gedroomd dat de buitenmuur omkiepte en dat ik dan 

met mijn bed aan de rand stond, oh haha.

Niet gebeurd natuurlijk en na een week was ik er

eigenlijk wel aan gewend, kortom ik heb er van

genoten om even in zo'n mooi huis te mogen wonen.

Ik wens je een fijne dag

X-

Dekentje

Natuurlijk ging ik vooral naar Wenen om mijn kleizoon

te ontmoeten, geboren eind mei, hij heet Timo.

De beide (kersverse) ouders wilden graag een naam

die je zowel in het Duits als in het Nederland goed

kon uitspreken, wel, dat is gelukt, zo'n lieve naam

en Timo zelf is natuurlijk nog veel liever!

Ik vertel er later natuurlijk nog wat meer over.

Natuurlijk begon ik zodra ik het wist van de zwangerschap

als een gek te breien en te haken, echt zo oma-achtig ;-)

Vorig jaar haakte ik al een deken van katoen, omdat het 

warm zou zijn als de baby geboren zou worden.

Hij werd vanaf de eerste dag gebruikt, zo fijn om 

foto's te krijgen van Timo met mijn dekentje, daar

gaat je hart wel van zingen, echt waar.

De Weense vroedvrouw (haha, het lijkt wel een titel

van een boek) gaf mij nog een groot compliment,

ze vond het het een perfecte babydeken.

Omdat hij vrij los is van structuur is hij ongevaarlijk,

in het geval dat het babyhoofdje er onder zou raken.

(daar moet je natuurlijk allemaal helemaal niet 

aan denken, daarnaast moet je natuurlijk altijd 

goed opletten, maar het was fijn om te horen

dat ik een goede deken had gemaakt)

Dus ik was zo enthousiast dat ik nog een winterdekentje

haakte van hele lichte zachte merino wol.

Hij is heel makkelijk om te maken; je haakte steeds 

halve stokjes in 1 steek. (halve stokjes haak je door 

de draad om je je naald te slaan
in te steken in een lus, de draad om je naald

te slaan en dan in één keer alle drie de lussen 

door halen, gaat heel makkelijk :-)
Aan het begin van elke rij begin je met 2 lossen
dan steek je je naald in de eerste steek en haak je
2 halve vasten, dan krijg je zo'n geschulpte rand.

Deze deken is 80 cm breed en een meter lang,

maar je kan het formaat makkelijk aanpassen.

Van de week kreeg ik een foto van Timo, breed lachend,

in zijn kinderwagen onder het dekentje, aah zo lief.

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Slaap er eens een nachtje over

Het was vooral de zomer dat ik naar Wenen ging, niet 

één maar zelfs twee maal, 5 weken in totaal, hoewel die

vijfde week niet helemaal de bedoeling was, maar

misschien vertel ik daar later nog eens over.

Eigenlijk zou ik de eerste keer samen met een vriendin 

gaan, ik deed haar een ticket cadeau, maar mijn voorpret

was vele malen groter dan de hare.

Na wat app gesprekken die langzaam maar zeker 

gierend uit de hand liepen en wij uiteindelijk

beide onze stellingen betrokken..

Ik wilde horen dat ze er toch een beetje zin

in had, zij vond dat ik mijn verwachtingen niet aan een

ander op mocht leggen (om het kort samen te vatten)

en uiteindelijk vertrok ik alleen naar Wenen.

Natuurlijk niet op zo'n gezellige vrachtwagen met

lieve konijntjes hoewel ik dat heel gezellig had gevonden,

maar in een vliegtuig waar ik al in zat 

dat uren op Schiphol bleef staan vanwege 

een enorm onweer ergens op de route naar Wenen.

Daarnaast ook nog eens ziek, dus al met al geen goed

begin van het uitje waar ik zo naar uit had gezien.

Maar ik ben aangekomen en ik werd opgehaald door

mijn zoon Daan, die daar inmiddels al weer jaren woont.

Ik logeerde in een prachtig appartement van een familielid

van Julia, de vriendin van Daan, ik zal je later wat 

foto's laten zien, het was echt geweldig.

Natuurlijk kon ik de eerste nacht helemaal niet slapen,

ik voelde me beroerd het was ook heel erg warm 

(takkeheet, zouden we hier zeggen) en ik vond het

jammer dat ik dit allemaal niet kon delen met mijn 

vriendin, of beter ex-vriendin want ik hoorde nooit 

meer wat van haar, ondanks al mijn pogingen om 

in contact te komen, om het uit te praten.

(ik geloof niet dat er een schuldige is, we botsten 

tegelijkertijd tegen elkaar op)

Enfin, les die ik je mee wil geven, ga nooit appen

over gevoelige zaken, geschreven woorden kunnen 

hard lijken, je reageert indirect op elkaar en je ziet er

geen gezicht bij, recept voor ellende.

Wacht gewoon tot je elkaar ziet, ondanks het feit

dat je natuurlijk zo snel mogelijk je hart wil

luchten of je gelijk wil halen (er zitten altijd twee
kanten aan een verhaal, neem de tijd tot het stof is
neergedwarreld en kijk eens hoe je er dan tegenaan kijkt,
eigenlijk het ouderwetse; slaap er eens een nachtje over..:-)
Deze harde les geldt uiteraard ook voor mij!

Ik wens je een fijne dag

-X-

Kermis in het hoofd

Ach, ik dacht de hele zomer niet aan mijn blog, zo blog

je jaren achter elkaar het ene bericht na het andere en zo

ben je het helemaal vergeten..

Maar omdat ik merkte dat er toch weer verhalen 

ontstonden in mijn hoofd, niet dat ik ze opriep,

ze kwamen gewoon, dacht ik er weer aan, aan mijn
blog die inmiddels wat stoffig was geworden.

Ik dacht, ik zou natuurlijk gewoon weer verder kunnen

gaan waar ik gebleven was, maar toch voelde ik steeds

een aarzeling, wat is het punt eigenlijk, en hoe langer ik 

er over nadacht hoe ingewikkelder ik het vond worden.

Zit er nog iemand op te wachten, kan ik het nog wel,

dat soort 'niet helpende' gedachten om ze 

zo maar te noemen..

En terwijl de gedachten in mijn hoofd steeds maar

weer in dezelfde trage cirkel rond bewogen zonder dat

ik wist wat ik moest doen, heb ik nu besloten om uit

de kermisattractie die mijn gedachten zijn te stappen

en besloot ik om gewoon weer verhalen te gaan vertellen.

Want dat is het, je vertelt verhalen, ze zijn soort van waar

en misschien ook weer helemaal niet want als iemand anders 

ze mee had gemaakt was het misschien een heel ander

verhaal, zo gaat dat met herinneringen..

Dus ik ga weer een beetje lala bloggen, wat zoveel wil

zeggen als; ik zie wel welk verhaal er komt en wanneer.

Misschien heb je zin om mee te lezen, alvast hartelijk

dank daarvoor.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Ps,

Ooh, nu wil ik toch even reageren op alle lieve reacties

die ik kreeg, dank jullie wel daarvoor.

Ook zie ik dat er toch iets van een misverstand in het 

bericht is gekropen (dat heb je met dingen typen, ook via

de app en mail, het kan op verschillende manieren worden

opgevat en omdat het niet een echt gesprek is mis je snel

de bedoelde nuance noch kan je er meteen op reageren

zodat er een verhelderend gesprek kan ontstaan..

Wat ik zeg in mijn bericht is dat ik het jammer vond dat 

er zo weinig reacties kwamen via de Mail over het kaartje,

hier op mijn blog krijg ik altijd fijne reacties en gaat het mij

helemaal niet om de aantallen, elke reactie is waardevol.

Dat met die kaartjes is voor mij een manier om een wat 

persoonlijker en tastbaar contact met mijn lezers te maken,

om het hele blog gebeuren in zekere zin Echt te maken.

Ik heb alle post bewaard die ik ooit kreeg van lezers,

en ook lees ik altijd alle reacties onder mijn blogberichten.

En dan nog wil ik benadrukken dat niemand hier iets 

fout doet of heeft gedaan, het is Mijn gevoel over de

dingen, mijn twijfel, mijn gedoe (haha)

Ik heb in meerdere opzichten een pittige tijd achter de 

rug en ik ben (een beetje) aan het einde van wat ik 

kan hebben, misschien ben ik gewoon hypergevoelig

op het moment, misschien was ik dat altijd al:-))

Zoals mijn vriendin Fem zei; probeer eens wat lichter

te leven, en dat vind ik mooi gezegd en dat probeer ik..

Als ik de dingen op zijn plaats heb gekregen, ik

het gevoel van lichtheid heb hervonden en weer kan 

lachen (in plaats van huilen) om mezelf en alles

zal ik me hier vast wel weer melden, dank je wel

voor je begrip en nogmaals hartelijk dank voor

alle lieve en bemoedigende woorden, ik waardeer 

het bijzonder.

-X-

Moed verzamelen

Nu twijfel ik toch echt aan mijzelf en ik 

vraag me af of ik de aansluiting met de hele online

leven kwijt ben, dat gevoel heb ik al een tijdje

 maar nu dringt die gedachte zich wel heel erg op.

Ooh, ik kan er niets aan doen en ik heb ook geaarzeld

om het te zeggen maar een gevoel van lichte teleurstelling

bekroop mij toch toen ik zag hoe weinig reacties

ik kreeg, in de mail, op mijn aanbod van mijn vorige

post, ter viering van mijn 9 jarige blogbestaan..

Misschien is het een veel te klein gebaar (als ik zie

wat er allemaal aan grote en dure dingen worden

weggegeven overal) of misschien voel ik gewoon

niet meer goed aan wat mensen fijn vinden.

Begrijp me goed, ik vind het echt niet erg als je 

niet gereageerd hebt, het is de spreekwoordelijke

druppel in mijn emmer vol twijfel die nu overloopt.

Het fijne van deze blog en ook wel mijn Instagram

account is de interactie met mensen, zou je die niet 

hebben dan gooi je zomaar berichten de eindeloze

online-ruimte in en zeg nu zelf, wat heb je daar

nu aan, ik niets, kan ik je zeggen..

Ik ga daarom eens even stoppen met bloggen om

mijzelf te herbezinnen of ik dit nog wel wil

en om te kijken of er toch nog iets van vreugde

te vinden is in het hele gebeuren van mijn online leven.

Ik ga onderzoeken of ik nog moed kan verzamelen

om zoveel tijd te steken in deze blog en vooral

om er plezier in te vinden en Zonder Verwachtingen

berichten te plaatsen (dat is waar het vaak fout gaat,

je verwacht iets en dat komt dan niet uit..)

Ik zal de kaartjes toesturen naar de mensen die 

om mijn adres hebben gevraagd, maar ik trek het

aanbod verder in, niet om kattig te doen maar omdat

ik het gewoon achter me wil laten en op andere

dingen wil focussen..

En dat ga ik nu eens een tijdje doen, waarschijnlijk

kom ik op een gegeven moment wel weet tot het punt

dat ik er weer zin in heb, maar dat is een verwachting ;-)

Ik zal nog wel berichtjes plaatsen op Instagram,

mocht je me zoeken (haha)

In de tussentijd wens ik je Alle goeds

-X-

Courage

Laatst realiseerde ik me dat ik al bijna 9 jaar geleden 

aan deze blog ben begonnen, onwaarschijnlijk toch.

Wat begon als zomaar een aardigheidje werd iets wat

echt een onderdeel van mijn bestaan werd..

Dit is het 2523ste bericht en ik kijk net eens in mijn 

statistieken, dat doe ik bijna nooit, het voegt niets toe

wat mij betreft en er zijn bijna 7 miljoen pageviews,

och hemel, ik moest wel drie keer kijken

Nu leek het mij fijn om weer eens iets te maken wat

ik naar lezers op zou kunnen sturen, net zoals ik al eens

deed met de Hupclub kaartjes, de inactieve club mag ik

wel zeggen, ik bezit zelf niet zoveel Hup momenteel.

(ik zal eens zien of ik hem nieuw leven in kan blazen)

Net zoals meestal als ik een vaag idee heb, denk ik er even

over, dan laat ik het rusten en onverwacht komt er dan 

zomaar iets langs drijven, in dit geval was het het woord

courage, en dan op zijn Frans uitgesproken.

Op de één of andere manier klinkt het poëtischer dan het

woord moed en daarom gebruikte ik het op de kaartjes

die ik maakte, met mijn allereerste zelfgemaakte stempel,

het logo van de zwaluw wat ik wel gebruikte voor

mijn blog, het staat symbool voor geluk..

Moed of courage is voor mij echt een sleutelwoord;

De moed om elke morgen weer uit je bed te komen,

ook al voel je je als een dweil (dat gebeurt ;-))

en de dingen van de dag onder ogen zien.

De moed om weer verder te gaan na tegenslag

zoals ziekte, een verbroken relatie, financiële problemen

en dat soort gedoe, ook mij is niets bespaard gebleven..

De moed om je staande te houden in deze ingewikkelde

wereld, je hoeft maar naar het nieuws te kijken en

je weet precies wat ik bedoel (om het nog maar niet

te hebben over het huidige politieke klimaat) 

De moed om dat allemaal even naast je neer te leggen 

en te genieten van de mooie, lieve, grappige dingen

en mensen om je heen..

De moed om je rust en kalmte te bewaren met al die 

social media, zelf beperk ik mijn schermtijd tot minder

dan een uur per dag, dat is heerlijk rustig..

De moed om regelmatig te zeggen; ach nu ja en gewoon

door te ademen, ook al beneemt het leven je soms die adem.

De moed om gewoon af en toe je hoofd te laten hangen,

als het echt teveel wordt en je terug te trekken op 

je eigen vierkante centimeter (met een breiwerkje, haha)

Ah ja, ik zou nog wel even door kunnen gaan maar 

waarschijnlijk heb je mijn punt; er is vooral veel moed

(courage :-) nodig en dat zou ik je willen wensen.

Mocht je zo'n kaartje willen ontvangen stuur mij dan

een mailtje, ik geef je dan mijn adres, stuur mij een 

envelop met een gefrankeerde envelop aan jezelf

met je adres erop natuurlijk dan stuur ik die terug 

met het kaartje er in ( je mag er natuurlijk ook iets

voor mij bij doen in de envelop, een aardig woord

of zo, maar dat mag je helemaal zelf weten:-)

Ik denk overigens niet dat ik nog 9 jaar zal door 

bloggen, wie kan er zo ver vooruit kijken, maar 

zo lang ik er plezier in heb blog ik voort.

Ik wens je een fijne dag en moed, vooral moed.

-X-

Zacht wolletje

Nu sta ik natuurlijk helemaal in de baby-brei-modus

en ik ben steeds op zoek naar simpele patronen.

gewoon van die dingetjes die lekker weg breien zonder

dat ik eindeloos aan het tellen enzo ben.

Op een rommelmarkt kocht ik een tijdschrift van Phildar

met allerlei niet te ingewikkelde patronen (fijn zo :-)

Dit is eigenlijk de meest simpele vorm mutsje wat je kan

maken, het zijn eigenlijk gewoon 2 lapjes die je aan 

elkaar naait, dat ik er zelf nu niet opkwam, haha

Mocht je het ook willen maken, maak dan eerst een 

proeflapje, meet dat op en bereken dan hoeveel steken

je nodig hebt en gebruik een lekker zacht wolletje.

Voor ongeveer 3 maanden brei je twee lapjes

van 16 cm breed en 14 cm hoog, voor ongeveer 6 maanden;

17 cm breed en 15 cm hoog en voor ongeveer een jaar;

19 cm breed en 16 cm hoog.

Naai de lapjes aan elkaar, ik stel me zo voor dat als je

het mutsje op doet bij een kindje dat je dan 2 kleine 

oortjes krijgt, ik kon het (nog) niet proberen :-))

Je kan op de twee punten van het mutsje twee kleine

pompoms zetten als je dat leuk vind.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Fietsje

Nou moet ik zeggen dat eindeloos geaarzeld heb over

het fietsje wat ooit van mijn moeder was.

Ze fietste er al jaren niet meer op en het is echt in 

erbarmelijke staat maar ooh wat een geweldig fietsje.

Het is een Belgs fietsje, de labels die er op zitten zijn

nog net te ontcijferen tussen alle roest.

Ik kon maar niet besluiten of ik het nu mee zou nemen

of niet en liet het dan weer staan maar nu het huis 

van mijn moeder verkocht is en we het aan het 

leeg halen zijn moest ik de knoop doorhakken..

Ik stelde me voor dat ik het in een container zou gooien

en dat kon ik dan toch niet over mijn hart verkrijgen

dus ik nam het mee naar Amsterdam.

P. zegt dat we het fietsje nog wel rijdende kunnen krijgen

en daar hoop ik dan maar op, anders moet het alsnog weg.

Ik heb al de perfecte fietstassen, die vond ik jaren 

geleden op een rommelmarkt in Frankrijk en ik zag ze

altijd voor me aan zo'n fijn Frans fietsje.

Dit is er zo ongeveer net zo eentje en het idee dat 

het van mijn moeder is geweest maakt het nog fijner.

Mocht ik er ooit op kunnen rijden zal ik nog eens

een foto plaatsen van het fietsje in zijn volle glorie :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Opfleuren

Oh nou, zeker zeg, een appeltaartje kan de hele

dag opfleuren, zo'n leuk woord; opfleuren.

En deze dagen met die eindeloze regenbui, die ook

in het weekend nog door zal regenen las ik (aah nee,

ja toch wel..) kunnen wel wat gezelligs gebruiken.

Dus ik zal de meesterbakker hier in huis, dat is P,

ik ben niet zo'n wonder in de keuken, eens vragen

of hij een taartje bakt met de appeltjes die ik kocht

bij de boer (daar koop je de beste appeltjes)

Ik wens je een fleurig weekend, 

met of zonder taart.

-X-

Blaadjes breien

Laatst vond ik een boek bij de kringloopwinkel, het heet

75 vogels, bijen en vlinders om te haken en te breien, 

van Lesley Stanfield met allemaal patroontjes.

Eigenlijk koop ik nooit dat soort boeken want ik heb echt

helemaal geen geduld om patronen uit te pluizen.

Bovendien als er zoiets staat als; 2r, dvo, 1 afh, raro, dan 

dan ga al helemaal op blanco en denk ik laat maar.

Als er een schema tekeningetje van de steken bij staat

dan vind ik het al iets beter te doen, dan kijk ik daarna

en fantaseer ik de rest er bij, haha

Maar goed, ik bladerde door het boek in de winkel,

ik koop alleen dingen die ik echt ga gebruiken, en ik zag

 een gebreid blaadje wat ik werkelijk heel erg leuk vond.

Ik las de werkbeschrijving en oh oh, ik snapte er niets

van maar ik dacht, kom op Ingrid (soms praat ik tegen

mezelf) dat kan je best, je moet je er gewoon op toeleggen..

En dat deed ik, ik bladerde constant heen en weer tussen

de werkbeschrijving en de uitleg van de afkortingen.

Ik breide blaadjes, maar ze leken in niets op die van de 

foto, en ik maakte er nog meer en nog eentje, net zo lang

totdat ik er eentje had die op een blaadje leek.

En ineens snapte ik het en maakte ik de ene na de andere,

eerst met de beschrijving ernaast en later uit mijn hoofd.

Nu heb ik een hele stapel blaadjes, ik dacht dat ik ze

misschien maar op vilt moest naaien en er een 

kussen van maken, maar misschien ook wel niet,

ik vind het gewoon leuk dat ik het nu kan..

Mocht je het ook willen leren, je hebt wat aandacht

en toewijding nodig denk ik, of misschien ben je wel

een hele goede patronenlezer, ik zag het boek laatst

ook staan bij de Boekenvoordeel winkel, niet 

gesponsord hoor :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Fluister-planten

Laatst las ik in een boek over een onderzoeker met een

leugendetector, die hij eigenlijk voor de grap bevestigde

aan een blad van een plant in zijn kantoor.

Tot zijn stomme verbazing sloeg de naald van die 

leugendetector uit als hij bijvoorbeeld een blaadje van 

een plant af trok of ze water gaf.

Als ik zo'n verhaal aan P. zou vertellen zou hij willen 

weten welke wetenschapper, in welk land, waar precies,

 hoever de naald uit sloeg en wat de conclusie was.

Wel, dat weet ik dan natuurlijk allemaal niet, soms zoek 

ik het even voor hem op, maar eigenlijk maakt dat me niets uit.

Het gaat mij er meer om welk gevoel het mij gaf, dat verhaal

dus ik kan ook jou er niet meer over vertellen :-)

Wel kijk ik met andere ogen en gevoel naar mijn paar

planten, en probeer ik er zo goed mogelijk voor te zorgen,

dat deed ik al maar nu met nog iets meer aandacht.

Ik zou het heel vervelend vinden als mijn planten

onderling zouden gaan fluisteren hoe dorstig te zijn,

oh haha, stel je voor dat dat echt zo zijn..

De plant links op de foto, de vrouwentongen 

(de sanseveria) komt uit het huis van mijn moeder 

en is al vele tientallen jaren oud, ik stel me zo voor 

dat dat de koningin van mijn vensterbank is.

Die plant koester ik extra en ik stel me zo voor 

dat als de koningin blij is haar onderdanen dat ook zijn ;-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Geraniums

Als je goed kijkt zie je een glimpje van mij in het raam,

ik nam de foto ergens in België, de bloemen tekende

ik er in, eigenlijk zie je mij dus achter de geraniums,

haha, dat klopt wel; ik ben op het moment echt

een-achter-de-geraniums-vrouw ;-)

Van daar uit wens ik je een heel fijn weekend

(en misschien moeten we allemaal wat zaadjes planten

voor al die bloemen van morgen en alle morgens daarna)

-X-

Kamertje

Eigenlijk laat ik niet zo vaak foto's zien van mijn huis,

het zouden ook steeds dezelfde foto's zijn want zoveel

is er niet te zien, het is nogal een kleine kamer.

Beneden in het keukentje, wat onderdijks ligt (de voorkant

van het huis staat aan de dijk, dan moet je met een trap

naar beneden naar het keukentje) is het nogal donker

en daar kan je geen fatsoenlijke foto maken.

(mocht er al iemand interesse hebben in mijn keuken, haha)

Aan de ene kant van de woonkamer staan 3 bankjes,

de grote is een oud gymbankje uit een Zeeuwse gymzaal,

ik heb al jaren, de kleinere twee gebruik is soms als 

bijzettafel bij de bank als dat nodig is, verder ben ik

gewoon dol op oude houten bankjes :-)

Aan de andere kant staat een bank, mijn grote witte 

wonderkast, die niet op de foto staat, maar waar 

werkelijk zoveel in kan dat ik me wel eens afvraag 

of hij geen achterkant heeft en alles er in verdwijnt.

Dan heb je nog de tafel, die eigenlijk te groot is voor 

de ruimte, ik stoot mijn heup zo vaak aan het hoekje 

dat er gewoon al eelt op zit (ah, nee hoor, dat kan 

natuurlijk helemaal niet, bij wijze van spreken dan..

Er staat ook nog een klein kastje waar al mijn papier,

wol, haaknaalden en dat soort dingen inzitten, dat is

eigenlijk mijn knutselkastje, een heerlijk ding.

Het houten stoeltje op de foto is gemaakt door mijn

zoon Daan, het is een ontwerp van Piet Hein Eek,

wat ergens in een boek stond (weet niet meer welk)

Nou dat was het eigenlijk wel, dus je begrijpt dat ik

niet vaak interieur foto's laat zien, want hoeveel

varianten zouden er zijn? 

Ik wens je een fijne dag

-X-

Glinstering

Soms heb ik het gevoel dat elke dag min of meer hetzelfde 

is, niet precies maar wel bijna, dat heeft iets geruststellend

en ik kies er zelf voor om mijn dagen zo in te richten,

maar het kan ook wel eens een beetje saai zijn.

Mijn zoon Daan had vroeger een tshirt waarop stond;

same shit, different day, nou zoiets dus..
(ook wel leuke dingen hoor, haha)

Daarom vind ik het fijn om zo af en toe een baken in de

tijd neer te zetten, iets wat ik weken of maanden later

zal gaan doen, iets wat glinstert aan de horizon

waar je je op kan verheugen tijdens de grijzige dagen.

Nu krijgen mijn zoon en zijn vriendin ergens eind mei/

begin juni hun eerste kindje (wat mij oma maakt :-)

en ik boekte twee weken naar Wenen, waar ze wonen,

in juni zodat ik ze kan bezoeken.

Wat echt heel erg leuk is is dat mijn vriendin Fem ook 

een paar dagen meegaat, ik gaf haar een ticket cadeau,

en oh is dat geen fijn baken in de tijd, echt iets om 

naar uit te kijken, voorpret is tenslotte ook plezier..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Bijbenen

Een week of twee geleden was ik bij mijn moeders

huis, het is natuurlijk haar huis niet meer maar zo voelt

het wel, ik was daar om even te kijken of alles goed was.

Het staat al een tijdje leeg en behalve de makelaar komt 

er eigenlijk niemand dus af en toe gaan we even.

Ik vroeg me af waarom het maar niet verkocht werd,

er kwamen wel kijkers, dat wel, maar iedereen vond er

iets van, vooral iets wat ze niet beviel :-)

Terwijl ik het echt een prachtige plek vind, ik zou er zo

zijn ingetrokken en mijn was aan de lijn 

hebben gehangen, haha, maar het was niet voor mij..

Nog geen week later was er ineens een bod, er kwam een 

stel kijken en ze waren om (dat snap ik) en na overleg 

met mijn broer en zus hebben we dat aanvaard.

En nu ineens is het huis verkocht, onder voorbehoud van

financiering, dat wel, maar we gaan er van uit dat het in orde is.

Het voelt toch een beetje gek dat nu anderen daar gaan 

wonen, het gaan verbouwen, en in mijn moeders zo

geliefde tuin gaan spitten en snoeien, maar zo gaan de 

dingen, alles wat je bezit is onderweg naar anderen..

Dus nu gaan wij de laatste dingen uit het huis halen,

het aanvegen en uiteindelijk de sleutel inleveren.

Er kan een hoop veranderen in een jaar, dat kan heel 

goed zijn maar ook wat beangstigend, alles verandert 

constant, ook dit verandert in een herinnering
 en soms kan ik het bijna niet bijbenen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Postzegelmannetje

Regelmatig bezoek ik op een rommelmarkt de postzegel-

mannetjes, ik schreef er al eens eerder over.

Eigenlijk zijn het twee verschillende kramen beide met

postzegels maar de met dezelfde soort mannetjes.

Bij de ene kraam ga ik meestal zitten om postzegels per 

stuk uit te zoeken, tussen allemaal mannen (het zijn

nooit vrouwen, tenminste niet als ik er ben) die hele

speciale dingen zoeken, terwijl ik alleen maar naar

mooie plaatjes, zoals deze op de foto, geweldig toch?

Bij de andere kraam verkopen ze alleen maar hele boeken,

wat als nadeel heeft dat er regelmatig veel zegels

tussen zitten die ik helemaal niet mooi vind.

Maar soms koop ik wel eens een heel boek, meestal eentje

die het mannetje speciaal voor mij mee nam omdat hij 

inmiddels weet wat ik zoek.

Laatst stond ik daar ook even te kijken en 

het mannetje zei; kom eens even en dan op zo'n 

samenzweerderige toon, terwijl hij goed keek

of de andere mensen aan de kraam het niet hoorden.

Ik zou niks kopen hoor vandaag, zei hij, want volgende

maand is alles voor de halve prijs (oh haha, hoe kan je

je eigen handel om zeep helpen) en dat zeg ik alleen 

tegen vaste klanten, terwijl hij trouwhartig glimlachte.

Oooh dat is lief van je zei ik, dan kom ik volgende 

maand zeker even langs en ik weet nu al dat ik een

album zal kopen, of er nu leuke postzegels in zitten,

of niet, want ach toch dat mannetje :-)

Ik wens je een weekend

-X-