Jarig

Eigenlijk denk ik nooit zover vooruit over mijn blog,

ik bewerk wel altijd een paar foto's van te voren, die ik

dan in mijn mapje 'Blog' zet, vervolgens maak ik een 

lijstje waar dan bijvoorbeeld wandelen, vulpen of voor

deze dag fietsje op staat, dan weet ik welke foto's ik heb.

Als ik dan begin met bloggen denk ik ooh, fietsje en dan 

drink ik koffie en dan hoop ik dat ik een eerste zin opkomt.

Als ik die heb dan begin ik gewoon met typen, bij deze foto

wilde ik iets vertellen over het treinenwinkeltje wat ik per

ongeluk vond op één van mijn wandelingen, later 

niet meer kon vinden en toen toch weer wel.

Dat ik de deur open wilde doen, maar dat het lunchpauze

was en de man een beetje bozig de deur opendeed en wass

zei en ik zei; ich warte (dat was mijn beste Duits) 

Dat ik rustig bleef wachten en toen ik eindelijk naar 

binnen mocht hij het vrouwtje op de rode fiets niet uit

de etalge wilde pakken, maar dat ik bleef staan en wachtte.

Ik wilde het gewoon hebben, omdat ze op mij leek, met 

de boodschappentas en de rode fiets, toen hij begreep

dat ik niet weg zou gaan hij het zuchtend ging pakken.

Dat ging ik vertellen op deze maandag, maar ik vergat

helemaal dat ik jarig was vandaag, ik doe er al jaren 

niets meer aan maar ik wilde het toch niet onvermeld laten.

Het blijft toch altijd een bijzondere dag, ik heb het maar 

mooi gehaald, deze dag, tot zover ben ik gekomen.

Het is toch zo'n dag dat je wat meer terugkijkt op de

lange weg die hier uit kwam, op de lange hobbelige rit 

in de draaimolen die het leven is..

Dus ik ga vandaag helemaal niet, maar onbedoeld toch 

weer wel jarig zitten zijn, het spijt mij dat ik geen 

feestelijke foto's heb, passend bij een verjaardag maar ik 

had een heel ander verhaal in mijn gedachten (haha)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Wandelen in Wenen

Voordat ik naar Wenen ging nam ik mij voor zo veel

mogelijk te wandelen en de weg in de stad beter

te leren kennen, ik heb zo'n dingetje op mijn 

telefoon waarmee je kan zie hoeveel stappen je zet

en mij leek zo'n 10.000 stappen per dag haalbaar.

(hoewel ik geen idee had of ik dat zou kunnen)

Het telt ook de trappen die je neemt, wat een beetje 

flauw is is dat hij de 12 trappen naar het appartement 

waar ik verbleef als eentje telde, waarschijnlijk omdat

ik hem in een keer liep, maar dat terzijde..

Dus ik wandelde, over grote boulevard, langs het 

Donaukanaal, door winkelstraten en kleine steegjes,

aanvankelijk nog met een kaart op de pak, omdat ik 

de weg wel soort van wist maar net niet helemaal :-)

Het gebeurde een aantal keren dat ik ergens liep en dan

dacht ik aah, is dit verbonden met die straat en ooh, zit het

 zo en langzamerhand werd de stad een logisch geheel

(dat was het natuurlijk allang, haha, maar voor mij)

In de eerste week maakte mijn zoon een soort van

speurtocht in het centum, ik kreeg dan foto's via What's 

app, met straten en pijlen waarheen ik heen moest, over 

elk bijzonder gebouw stond er dan een weetje bij.

Zowel hij als ik zijn dol op weetjes over straten, gebouwen

etc, hoe het er vroeger uit zag, welke functie het had 

wie er woonde, Beethoven of Mozart, dat soort dingen.

Ook spraken we af en toe ergens in de stad af, ik 

probeerde daar dan op tijd te zijn, we hebben samen met

Timo in zijn wagentje vele fijne wandelingen gemaakt.

Ik moet zeggen dat die stappenteller app mij motiveerde,

ik begon zelfs in de metro de trap te nemen in plaats van

de roltrap, dan had ik weer een extra trap, op één dag 

had ik 47 trappen, het is verder belang van geen enkel 

belang maar ik gloeide van plezier over mijn prestatie.

Uiteindelijk begon ik te wandelen zonder kaart, ik ging 

met de tram of de metro ergens heen en probeerde dan 

terug te wandelen zonder kaart, ik nam vele omwegen,

maar ik vond de weg altijd weer, soms vroeg ik het aan 

iemand, dat was een beetje smokkelen, maar zo 

redeneerde ik, dat was om mijn Duits te oefenen,

oh haha, ja natuurlijk.

Op één van de laatste dagen wandelde ik 7 kilometer

van mijn appartement naar het huis van Daan, zonder

kaart als een soort meesterproef (ach ja, je moet 

jezelf wat doelen stellen) en ik ben er gekomen..

Ondanks het feit dat ik mezelf nooit als een wandelaar

 beschouwd heb, heb ik het toch gehaald na een maand,

ruim 10.000 stappen per dag en dat vervuld mij

best met enige trots, het is blijkbaar nooit te laat 

om het beeld wat je van jezelf hebt te veranderen en

nieuwe uitdagingen aan te gaan..

(dat geeft moed)

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Men

Toen ik bijna 10 jaar geleden met deze blog begon, had

ik natuurlijk nooit gedacht dat ik dat ik daar zo lang

mee door zou gaan, 10 jaar is best lang :-)

Het begon eigenlijk omdat mijn zoon Daan een blog had

met zijn werk van de kunstacademie en ik zei dat ik het zo

knap vind dat hij een foto op een computer kon krijgen.

Dat is niet zo ingewikkeld allemaal, zei hij, ik daag je uit 

om binnen een week een blog te hebben met minimaal 1 foto.

Dat viel nog niet mee, maar het is me gelukt, toen ik klaar 

ws belde ik hem om te vragen hoe ik die blog dan weer 

terug moest vinden nadat ik hem weg klikte, oh haha.. 

Aanvankelijk had ik maar 3 of 4 lezers, allemaal 

bekende en de eerste keer dat iemand mij ging volgen

die ik niet kende vroeg ik mij echt af waarom.

Ik vond het wel heel leuk om te doen en ging er

gewoon mee door, voor mezelf en mijn 5 lezers.

Het voelde, zoals iemand al in het commentaar van mijn 

vorige post zei alsof ik korte brieven schreef naar mensen,

elke dag een kort berichtje over van alles en nog wat.

Op het punt dat ik ongeveer 35 lezers had, wat ik wel heel

erg veel vond, voelde ik ineens de druk om iets leuks

op mijn blog te zetten om mijn lezers te plezieren.

Ik sprak daar over met mijn zoon, ik vertelde dat ik 

geen letter meer kon typen omdat ik iets wilde doen 

wat 'men' leuk vond, kortom ik had een blog-blokkade.

Hij zei; of je stopt ermee maar voordat je dat doet 

wil ik je vragen; wie is 'men' eigenlijk?

Dat was een hele goede vraag, wat 'men' vindt zit 

natuurlijk in in je eigen hoofd en ook het idee dat ik 

er gewoon mee op kon houden vond ik een bevrijdend

inzicht (soms is het gewoon zo simpel)

Daarnaast is het onmogelijk om het iedereen naar

de zin te maken, gaat gewoon niet..

Sindsdien maak ik alleen berichten die ik wil maken 

en ik plaats ze wanneer ik daar zin in heb, het is de 

enige manier om te bloggen, althans voor mij..

Ik heb geen enkel gewin uit deze blog, in de zin van

sponsors of zoiets, het enige gewin is het plezier en 

de interactie met mijn lezers, hoeveel dan ook..

(ik keek toch even op mijn statistieken, het zijn er

toch best nog wel wat zag ik, nu laat ik de statistieken

weer wat ze zijn, het voegt uiteindelijk niets toe,

aan het hele creatieve proces)

Enfin, dit bericht was naar aanleiding van de reacties

op mijn vorige post, later zal ik vertellen wat ik nu

eigenlijk in Wenen deed (vraag van een lezer :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Zure appel

En toen werd  het toch een beetje stil hier, de berichten uit

Wenen werden langzaam minder, de uitzendingen begonnen 

te kraken en hielden er toen helemaal mee op..;-)

Op de één of andere manier vergeet ik mijn blog als ik

ergens anders ben en ik op ga in andere dingen, ik denk 

eigenlijk dat dat een goed ding is, denk je niet?

Ik kijk ook nooit op mijn statistieken, al jaren niet meer,

omdat ik het daar niet van wil laten afhangen of ik 

blogberichten schrijf of niet, ik wil me er vrij in voelen.

Misschien moet ik dat toch eens doen want misschien

zijn er bijna geen lezers meer en heeft niemand gemerkt

dat het al een ruime week stil was hier..

Enfin, ik ben weer terug uit Wenen en ik kan dit bericht

weer via mijn pc maken in plaats van op de Ipad, wat mij 

ook niet echt motiveerde om berichten te maken, hoewel

ik er dan wel weer trots op ben dat het een paar keer

gelukt is (ik hou niet van nieuwe computerdingen)

Ik moet zeggen dat ik wel even door de zure appel heen

moest bijten om terug te reizen, ik heb het altijd zo naar 

mijn zin in Wenen, ik zou zelfs willen beweren dat 

ik me daar meer op mijn gemak voel dan hier.

Mocht ik er in geloven dan zou ik zelfs kunnen denken

dat ik daar in een vorig leven woonde, als bediende

aan het hof van Sisi, of als marktkoopvrouw die haar

zoete appeltjes op de markt verkocht, zoiets, haha..

Hoe het ook zij, ik wens je een fijne maandag

en ik zal eens kijken of ik de krakende radio weer

aan de praat krijg en wat vaker kan berichten

-X-

Sneeuw

Terwijl jullie in Nederland nog aan het uitwapperen zijn

van de storm is het in Wenen mooi weer, de hele tijd

eigenlijk al sinds ik hier ben, hoewel ik natuurlijk hoopte

op sneeuw en echt winterweer..

Omdat de sneeuw niet naar hier kwam bedacht mijn zoon

dat het misschien een goed idee was om dan maar de sneeuw

te gaan zoeken, zo gezegd zo gedaan en gevonden.

We reden een uurtje richting de bergen waar nog een 

lekker pak lag, ooh, het was zo prachtig, het gevoel

van de knisperende frisse lucht en het geluid van de

knerpende sneeuw onder je voeten is natuurlijk niet

in een foto te vangen.

Ondanks het feit dat ik totaal verkeerde schoenen aan had,

sneakers zonder profiel, waardoor ik al glibberend en 

steeds bijna vallend, terwijl ik ooh en aah riep, maakten

wij een prachtige wandeling over de heuvel.

(ik moet hierbij aantekenen dat ik een speciaal talent

heb om altijd precies de verkeerde schoenen aan te 

hebben, je hebt overigens niks aan dit talent, haha)

Deze foto lijkt niet helemaal scherp, ik nam hem met 

mijn telefoon en misschien kiepte ik net weer om ;-)

Het geeft wel mooi de sfeer van het pad neer, in de verte

zie je mijn zoon en zijn vriendin, Timo was voor het eerst

in een draagzak en hij vond het geweldig, hij zat er de 

meeste tijd schaterend in, zo lief.

Kortom wij hadden een heerlijke dag en oh ja wat

nog wel bijzonder was, dat vond ik althans is dat er een

kleine piste was waar mensen aan het skieen waren

(o jee waar zit de trema op het toestenbord van de Ipad?)

Nu ja, je weet wat ik bedoel, op van die lange latten de

berg af, ik zag het nog nooit eerder in het echt.

(ik zei; dat ik dat nog mee mag maken, maar volgens 

mijn zoon klonk ik nu echt als een oma, oh haha)

Het is weer een echte babbelpost geworden, ik zou nog

eindeloos door kunnen gaan, maar wie leest er nog lange

posts in deze tijden waar alles snel moet zijn en gaan.

Zie je, ik ben een echte oma geworden!

Ik wens je een fijne dag,

-X-

Zee van mensen..

Weet je wat nu zo gek is als je al een week of wat door

een grote stad beweegt, dat als je thuiskomt je eigenlijk

helemaal geen gezichten kan herinneren..

Je ziet duizenden mensen, staat er vlak naast in de tram

of in de metro en toch ben je ze zo weer vergeten.

De gezichten dwarrelen even door je hoofd en vervolgens

waaien ze er zo weer uit, alsof je ze nooit zag.

Toch zijn er een paar uit die enorme zee van 

mensen die zich wel ergens in je hoofd vasthaken,

die je nog steeds voor je kan zien, geen idee wat de 

reden daarvan is, misschien is het iets in een blik,

of er is iets bijzonders met ze, iets wat ze onderscheidt

van alle mensen die je gezien hebt.

Zo zag ik een vrouw met een kussen bij zich en een

hondje, dat ook, maar het was het kussen met hengsels

als een tas wat mij opviel (was ook een beetje ongewoon)

Ze kwam de metro binnen met kussen en hondje, legde

het kussen op de stoel tegenover mij neer, ging zitten

en nam het kleine hondje op schoot, alsof het de 

gewoonste zaak van de wereld was, niemand keek op.

Het zag er uit alsof ze comfortabel zat, de vrouw met

het hondje, en dat beeld bleef bij mij hangen.

Een ander beeld wat ik mij herinner is een vrouw voor

een raam met een grote blauwe muts op, het was de 

muts die mij opviel, die de ietwat verpieterde planten 

voor haar raam water gaf met een gele gieter, het zag er

zo vriendelijk en zorgzaam uit..

Omdat ik natuurlijk niet zomaar foto's kan maken van

mensen die ik zie, stel je voor, dat zou onbeleefd zijn,

maakte ik op de Ipad deze twee tekeningen, het zijn de 

eerste die ik daar ooit op maakte en hoewel ze misschien

wat onbeholpen zijn, ben ik blij dat ik er iets op kreeg.

En dat ik ze vervolgens weer op mijn blog kreeg, oh haha,

dat mag wel een wonder heten, dat dat lukte zonder

in paniek te raken omdat ik ze niet meer kon vinden :-)

Enfin, ik ploeter gewoon weer verder en ondertussen

wens ik je een fijne dag

-X-

Zo bijzonder..

Soms maak je iets mee waarvan je je pas achteraf, als het 

een verhaal is geworden, realiseert hoe bijzonder het 

eigenlijk was, op het moment zelf ben je gewoon.

Afgelopen zaterdag mochten wij langskomen in de 

Musikverrein, je weet wel dat gebouw waar elk jaar, in de 

beroemde zaal van deze foto, het nieuwjaarsconcert plaats vindt.

De familie van de vriendin van mijn zoon is daar al jaren

verantwoordelijk voor de opbouw en decoratie van een bal

wat daar georganiseerd wordt, ook mijn zoon werkt mee.

Zij werken daar twee bijzonder hectische dagen om alles 

voor elkaar te krijgen en wij kwamen even kijken.

We kregen een rondleiding van de ene zaal naar de andere,

met prachtig gedekte tafels, bloemen en licht en oh de zalen zelf,

prachtig, met als hoogtepunt natuurlijk de grote zaal.

Al sinds ik een kind was keek ik naar het nieuwjaarsconcert,

met alle pracht en praal die daar bij hoort en nu zat ik zelf

in die zaal, met mijn kleinzoon die daar rondkroop en alle

pluisjes bestudeerde die daar op de grond lagen.

Hij is inmiddels 8 maanden en kan al kruipen, zitten, staan

en schaterlachen, ooh, het is zo'n lieverdje.

Ja, dat was een bijzonder moment, hoewel ik toen op ging

in dat moment zie ik nu, dat het zo'n hoogtepunt was

in het verhaal van de dingen die ik meemaakte, 

dat het een eigen hoofdstuk zal krijgen :-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Boekenfiets

Je zou natuurlijk kunnen denken dat ik heel veel verhalen

te vertellen heb, als in een avonturen boek wat dan 

Ingrid gaat naar Wenen zou heten, met zo'n getekende 

voorkant waar ik in het reuzenradje in het Prater zit.

Niks is minder waar eigenlijk, er gebeurt niet zo veel hier,

dat heeft voornamelijk te maken met het griepje wat ik 

waarschijnlijk op deed in het vliegtuig (ik probeer maar niet 

te denken aan alle bacillen die daar rond vliegen, aangejaagd

door het ventilatie systeem, oh haha, geen fijn beeld)

Wel heb ik uitgevonden hoe ik de hoofdletters in bedwang kan

houden, dat was net voordat ik de Ipad uit het raam wilde 

 gooien, als je goed kijkt zie je links boven het raam van het
appartement waar dat bijna plaats had gevonden ;-)

Ik maakte wat wandelingetjes door de stad waarbij dit zo 

ongeveer de enige foto was die ik nam en ik veel moeite moest

doen om hem bij te snijden in het programma wat mijn nichje

Guusje op mijn Ipad zette, eerst kon ik de foto niet meer vinden,

daarna wist ik niet meer zo goed hoe het werkte, och hemel..

Ook bezocht ik gisteravond een fototentoonstelling die mijn

zoon Daan had opgebouwd, het zag er geweldig uit.

Ik bleef niet lang want voordat ik mij kon 

afvragen waar ik de afslag had gemist in het leven, daar

zo tussen de culturele elite van Wenen met vooral veel

interessante brillen op (ik met een rode loopneus, vet haar 

en een gekreukeld hoofd) besloot ik dat heilloze pad van

zinloze  gedachten niet op te gaan en vertrok ik.

(ook omdat ik weer een hoestbui voelde opkomen)

Ik ging alleen in het donker met de metro terug, en vond

het appartement, dat vond ik dan wel weer goed gedaan.

Enfin, je hebt heel veel verschillende boeken,

avonturenboeken, culturele boeken, zelfhulpboeken

 en gewoon hele saaie boeken waar weinig

gebeurd maar misschien best het lezen waard zijn.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Gekste post ooit.

Als je dit leest dan is het gelukt, een blogpost maken, 

Via de Ipad, ik heb alle spellingcontroles etc uitgezet

Maar het lukt me niet de hoofdletter aan het begin

Van elke zin weg te krijgen, wat is dit voor een onzin?

Als iemand weet hoe ik dit uit moet zetten zou dat

Heel fijn zijn want anders zien mijn berichten er de

Komende tijd zo uit, oh ik heb er zo'n hekel aan van die 

Zelfdenkende apparaten dat ik helemaal volledig uit 

Mijn verhaal ben, maar ik leerde bij de mindfullness

Oefeningen dat je je niet moet verzetten tegen wat er is

Dus ik ga maar even mee met de hoofdletter-stroom.

Ik zal deze keer in korte zinnen even verder gaan

Totdat ik een oplossing heb voor dit merkwaardige probleem :-)

De reis verliep prima, dat is altijd zo, eigenlijk.

Ik heb mijn kleizoon al even gezien, heel fijn.

De volgende dag werd ik ziek, ik kreeg een griepje.

Ik heb dus nog niet veel gedaan behalve wat hangen.

Ik ben even een uurtje naar buiten geweest naar het park.

Dat was omdat het sneeuwde, het was heerlijk.

Dit is het gekste blogbericht ooit, vergeef mij.

Alle tips over (geen) hoofdletters zijn welkom.

Ik wens je een fijne maandag.

-X-

Een beetje sneeuw, graag

Zo, ik ben klaar om te gaan, de groene en de zwarte trui

passen beide in de koffer, zo ook mijn beschermengel :-)

Er is overigens geen wasmachine in het appartement,

maar een wasje op de hand is ook prima, toch?

Er zijn een paar dingen die ik hoop voor deze reis,

de eerste is dat ik niet al te veel hoofdpijn zal hebben,

het is iets waar ik het nooit over heb omdat niemand 

iets heeft aan deze informatie, eigenlijk.

Sinds ik jaren geleden ben behandeld voor een stijve nek

bij een fysiotherapeut, wat helemaal mis ging, heb ik 

een chronische hoofdpijn, soms meer soms minder.

En als ik nu toch aan het vertellen ben, de grootste 

reden dat ik tegen het reizen opzie is dat ik

sindsdien ook een probleem heb met mijn ogen, 

vanaf een meter of 2 zie ik alles dubbel.

(alles om dat op te lossen is al geprobeerd, echt alles,

ik vraag ook absoluut niet om tips ofzo,

ik ben er inmiddels soort van aan gewend) 

Ook ben ik hypergevoelig voor licht, je begrijpt dat 

een luchthaven, met dat felle licht, drukte en borden 

die ik niet kan lezen, voor mij een bijzondere uitdaging 

zijn (dat klinkt beter dan een probleem :-)

Enfin, omdat er min of meer goede en soms hele slechte

dagen zijn, hoop ik dat het in ieder geval dat het met het

reizen mee zal vallen, tot zover dan over mijn klachten, we 

hoeven het er verder niet meer over te hebben.

Het tweede wat ik hoop is dat het zal sneeuwen, al is het

maar een buitje maar gewoon even voor het wintergevoel..

Ik ga proberen om op mijn Ipad te gaan bloggen in Wenen,

mijn nichtje Guusje heeft me uitgelegd hoe dat moet,

maar ik heb geen idee of het lukt, ik hou er helemaal

las dingen op een pc ineens anders zijn, maar ik ga 

mijn best doen om er iets op te krijgen.

Ik wens je hele fijne dagen

-X-

Reiziger

Ondanks het feit dat ik helemaal geen reiziger ben,

ga ik aanstaande donderdag mijn kleine huisje

verlaten om weer naar Wenen te gaan.

Het is natuurlijk ook niet echt reizen, ik ga 

gewoon van hier naar daar en daar voelt

ondertussen net zo thuis als hier, ik denk zelfs dat

ik de weg in Wenen beter weet dan in Amsterdam..

De gelegenheid doet zich voor om nog eens een paar

weken te mogen logeren in het prachtige appartement 

waar ik in het voorjaar ook al eens was.

Daar zeg ik vanzelfsprekend geen nee tegen, het is een

hele fijne plek en ik ben natuurlijk in de buurt van mijn

 zoon, vriendin en mijn kleizoon maar toch op mezelf.

Als altijd ben ik al dagen bezig met de voorbereiding,

je zou denken dat ik zo iets in de koffer gooi, zo vaak

ben ik al geweest, maar nee, eindeloos getwijfel over de

juiste schoenen, de zwarte of toch de groene trui

en ik wel genoeg t-shirts bij me..

(alsof ik naar een afgelegen hutje op de hei ga in plaats

van naar een wereldstad waar ze vast wel t-shirtjes verkopen)

Ik zie ook elke keer weer tegen de reisdag op, in gedachten

neem ik steeds weer door wat ik moet doen en hoe 

het zou kunnen gaan, je hebt er niets aan, maar blijkbaar

moet ik daar elke keer weer doorheen, het is altijd

prima verlopen maar op de één of andere manier

kan ik dat idee niet goed vasthouden..

Dus ik ga vandaag vast even proef inpakken en de 

komende dagen twijfelen over de groene of de zwarte trui,

om uiteindelijk als een echte reiziger een ferm besluit 

te nemen (haha) en mijn koffer dicht doen..

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Loket voor mooie wooorden

Laatst maakte P en ik iets heel vervelends mee in de metro,

we werden, ongewild, betrokken in een bijzonder 

vervelend incident met een zeer agressieve jongeman.

We kwamen met de schrik vrij maar het hele gedoe had 

een behoorlijke impact en alle nare woorden plus de beelden

die daar bij horen galmen nog na in mijn hoofd.

Later dacht ik dat het fijn zou zijn om dit alles te vervangen 

door mooie woorden en fijne beelden die daar automatisch op

 volgen, als ik zeg 'zee' zie je die waarschijnlijk meteen voor je.

Dus ik fantaseerde een klein loketje waar je mooie woorden

op zou kunnen halen, ik zou dan in zo'n gezellig kotje zitten,

met een breiwerkje als het rustig is en als er dan iemand

langskomt, schrijf ik het gewenste woord op een kaartje..

Fijne woorden als; alpenweide, de oneindige zee, zonsopgang,

of bospaadje, lieve woorden als; duifje, honnepon of 

schattebolletje en bemoedigende woorden als; dat kan je,

wat doe je dat goed, of misschien gewoon; hup.

Verzachtende woorden als; mildheid en vriendelijk zijn

(ook voor jezelf :-), vertederende woorden als; lachende

baby (oh wie wordt er niet blij van een schaterende baby)

of pluizige jonge katjes (ook al zo lief)

Je zou eindeloos veel mooie woorden kunnen verzinnen,

waar je je fijn bij voelt en die zou ik dan voor je 

opschrijven, zo netjes als ik kan, met een vulpen op een 

kaartje, daar in mijn kleine Loket voor Mooie Woorden

(zou dat niet leuk zijn?)

Ik wens je een fijn weekend

-X-

Januari weer

Eigenlijk heb ik helemaal geen hekel aan de winter, 

ik hou er wel van, waar ik daarentegen niet zo goed 

tegen kan zijn de donkere druilerige januari dagen.

Alsof de hemel op je gevallen is, donker en nat, ik meen 

ook te merken dat het invloed heeft op mijn stemming.

Ik ga wel zo vaak mogelijk wandelen en geniet van 

elk moment dat de zon even vanachter de wolken piept,

maar toch, de dagen voelen eindeloos en wat zwaar..

Soms is het ineens wel mooi, zoals op de vroege ochtend 

dat ik deze foto nam, gewoon voor mijn huis, het lijkt 

meer het platteland ergens in plaats van in de grote stad, 

het doet mij verlangen naar een huisje op het land..

Ik probeer de dingen die ik niet kan veranderen te nemen

zoals ze komen en gewoon hier en nu te zijn, niet steeds te

verlangen naar daar, waar het licht is en rustig.

Over het algemeen gaat dat best goed maar soms 

somber ik gewoon mee met de grijze januari dagen..

Ik wens je een fijne dag

-X-

Wandelen in Wenen

Als ik in Wenen ben dan wandel ik altijd veel, hier in 

Amsterdam doe ik dat veel minder, meestal ga ik op

mijn mooie rode fiets, maar in Wenen..

Dan wandel ik zo de deur uit, deze keer paste ik op een

appartement in een buurt waar ik niet eerder was, dus

er was veel nieuws te ontdekken.

Echt verdwalen kan niet want je komt altijd wel weer

een metrostation tegen, dus het enige wat je hoeft te 

onthouden is het metrostation in je buurt en je kan 

altijd weer terugreizen naar waar je begon.

Dus op een zondag vlak voor de kerst wandelde ik 

naar een kerstmarkt, gewoon om even de sfeer te proeven,

op de terugweg zag ik een piepklein leegstaand pandje,

de etalage was zomaar een meter breed.

Waarom het mij opviel was het uithangbord erboven,

Wolle, stond er op en mijn hart maakte een sprongetje

bij het idee dat dat mijn winkeltje zou zijn, en ik in

het gele gebouw erboven zou wonen..

Zo'n winkeltje met de mooiste wol, een grote tafel

in het midden waar ik zou kunnen breien en misschien

zelfs koffie en thee kunnen schenken, natuurlijk

met een hapje van het één of ander erbij.

Waar mensen zomaar naar binnen kunnen lopen om 

even een uurtje te komen handwerken en wat te kletsen.

Waar ik alle wol mooi op kleur zou leggen en wat 

helemaal van mij zou zijn, mijn eigen wolparadijsje.

Ik maak er geen plan van, want de haalbaarheid van

dit plan is nul, maar het was fijn om er over mijmeren

tijdens één van mijn wandelingen in Wenen.

Ik wens je een fijne dag

-X-

De achteraf methode

Dit leek mij nu een mooie quote om het nieuwe jaar mee te 

beginnen; ' Your mountain is waiting, so get on your way'

Want zo voelt het wel een beetje, zo'n vers jaar, hoewel

het eigenlijk natuurlijk niet anders is dan elke nieuwe dag.

Ik had dit idee in Wenen, en ik dacht misschien kan ik er 

wel een heuvel uit het Wienerwald bij breien, één heuvel

om over heen te wandelen leek mij wel genoeg, maar ik bleef

maar breien en het werden zo ongeveer de Alpen..

Misschien heb ik in mijn hoofd wel vele bergen die ik zou

moeten beklimmen maar het heeft mijn voorkeur om te 

denken dat ik er gewoon plezier in had, in het breien..

Ik heb namelijk helemaal geen goede voornemens en ik 

probeer ook niet op te zien tegen de lange weg

over de de bergen van dit jaar, je weet toch niet wat 

er komen gaat, je kan van alles bedenken wat er zou kunnen 

gebeuren en hoe het zou moeten zijn en dan gaat het

 toch helemaal anders, det heeft de ervaring wel geleerd.

Dus als ik al een voornemen zou hebben dan is het dat ik 

de dingen zal bezien volgens de 'achteraf methode'.

Ik ga gewoon op pad en als ik een heuvel heb beklommen,

draai ik mij om en kijk ik terug naar wat ik bereikt heb,

dat lijkt mij beter dan van te voren onmogelijke doelen

te stellen en dat ik dan steeds teleurgesteld ben omdat

ik ze niet kan bereiken (daarom zeg ik ook een heuvel

en geen berg, daar kom ik gewoon niet tegen op, haha)

Enfin, ik wens je het beste op je pad, ik hoop dat je

mag genieten van wat mooie uitzichten en nu;

hup, op pad! 

-X-

Weg en weer terug

Dus ik ging naar Wenen en ik kwam weer terug,

gek eigenlijk dat de dingen die je doet en gebeuren 

altijd veel meer een verhaal blijken te zijn dan dat

je het werkelijk meemaakt..

Eerst komt het idee, dan begin je met de voorbereidingen,

je boekt een reis, dan de vraag waar je gaat verblijven,

in mijn geval eerst een paar dagen bij mijn zoon en zijn

vriendin en de overige dagen in een bijzonder fijn 

appartement van een vriendin van hen, in ruil voor het 

water geven van de plantjes.

Dus je maakt afspraken, je stelt je voor hoe het zou zijn,

koopt cadeautjes, maakt dingetjes, doet dingen in en dan

toch weer uit je koffer, bedenkt dingen die je daar zal doen..

En dan is het eindelijk zo ver, dan is het allemaal echt..

Ik moet zeggen dat ik fantastische dagen heb gehad,

het was heerlijk om mijn kleinzoon Timo weer te zien,

het is toch anders dan een filmpje, hoe leuk ook.

We vierden de kerstdagen samen, een dag met de 

familie van mijn zoon's vriendin en een dag met mijn 

broer, zijn vrouw en mijn nichtje (die hier in Amsterdam

ook mijn buren zijn :-) 

Ik wandelde door de stad, las wat fijne boeken en speelde

met Timo en het was allemaal even fijn, maar nu ben ik

zomaar ineens weer hier in Amsterdam.

Nu is dit avontuur ook weer één van de vele verhalen,

in het grote boek van herinneringen..

Tsja, zo gaat dat, die verhalen maken ons tot wat 

we zijn, maken alles wat we meemaken tot een geheel.

Ik wens je een fijne dag

-X-

Moed

Komende woensdag ga ik weer naar Wenen, ik zal daar

een dag of 10 blijven en de kerstdagen daar vieren,

samen met mijn zoon, zijn vriendin de familie

Helaas heb ik geen mooie roze geruite koffer, noch

zal ik een strik in mijn haar doen en zoals altijd zal ik 

wat zenuwachtig zijn, ik ben gewoon geen reiziger..

Het liefst zou ik de hele reisdag overslaan en maar ik 

zal mijn koffer en al mijn moed pakken en op pad gaan.

Waar ik wel naar uitzie is om in Wenen te zijn, om 

mijn kleinzoon te zien, die zo gegroeid is sinds ik daar

van de zomer was..oh haha straks wordt ik nog zo'n oma 

die gaat zeggen; ooh kom eens hier wat ben je toch groot

geworden terwijl ik een kneepje in zijn wang geef ;-)

Eigenlijk heb ik het gevoel dat ik hier wat mooie, wijze

woorden zou moeten typen bij wijze van kerstwens,

maar ik kan er geen enkele verzinnen die niet cliché klinken.

In deze tijd kan je makkelijk wat van slag raken (ik wel)

door alle oogverblindende plaatjes op de social media,

de bijzondere kerstbomen, prachtig gedekte tafels en 

al die shiny, happy people, en denken och jee, zo is het

bij mij helemaal niet, nog niet bij benadering..

Ik probeer het inderdaad maar te zien als mooie plaatjes,

niet als het echte verhaal wat er achter zit, je weet nooit

hoe het werkelijk is en mij vooral niet te spiegelen aan 

anderen, je zou het gevoel kunnen krijgen dat je 

mislukt bent of iets dergelijks, een gedachte waar je 

werkelijk verre van moet blijven, lijkt mij.

Zoals Edel Maex in zijn geleide meditaties zegt;

er is niet wat er niet bij hoort, kijk gewoon met een milde

blik naar wat er is, zonder er een oordeel over te geven,

dat zeg ik vaak tegen mezelf en als je dat maar vaak

genoeg doet helpt het wel, mij wel in ieder geval.

Ik wens jou ook alle moed, en natuurlijk ook alle plezier

op je weg en ik meld mij weer aan het einde van het jaar.

-X-

Mobile

Van de zomer had mijn zoon Daan het verzoek aan mij

om allerlei dieren te tekenen in zwart wit.

Hij wilde daar vervolgens een mobile van maken voor 

mijn kleinzoon Timo, wat ik een leuk idee vind.

Nu ben ik helemaal geen dieren tekenaar, dus ik moest 

er wel even over nadenken of ik dat wel kon.

 Uiteindelijk ben ik gewoon maar begonnen, dat is 

meestal de beste manier, gewoon proberen of het lukt,

dus ik probeerde en probeerde..

Ik maakte de tekeningen allemaal in Photoshop, wat 

natuurlijk niet echt een teken programma is, maar 

het is het enige programma wat ik enigszins beheers.

En eigenlijk ging het best wel lekker, op een gegeven 

moment begonnen ze zelfs op herkenbare dieren te lijken.

(misschien moet ik niet altijd zo snel zeggen dat ik iets

 niet kan, dat is altijd mijn eerste gedachte als er iets 

van mij gevraagd word als ik iets niet eerder deed)

Mijn zoon Daan printte alle dieren op hout en heeft ze

vervolgens uitgezaagd en er een mobile van gemaakt.

Voor de grap maakte hij nog een pinguin voor in 

de plantenbak met kruiden, zo te zien heeft hij naar

zijn zin daar want hij ziet er nogal tevreden uit ;-)

De mobile hangt nu boven de box van Timo, zo leuk,

en oh, zie je de pop liggen op de eerste foto?

Dat is een pop die ik voor Daan maakte toen hij net 

geboren was, ik heb hem altijd bewaard (de pop :-)

en nadat hij gewassen was, hij was nogal stoffig na

al die jaren, is hij nu voor Timo, mooi toch?

Ik wens je een heel goed weekend.

-X-

Vogelverschrikker

Vorige week keek ik per ongeluk in een kringloopwinkel

in een spiegel toen ik er langs liep, ik zeg per ongeluk 

omdat ik niet meer zo'n spiegelkijker ben de laatste tijd.

Ik zie er altijd veel belabberder uit dan in mijn gedachten,

haha, dus waarom zou ik kijken als ik er niet blij van wordt?

Maar goed, toen ik dus in die spiegel keek, schrok ik me rot,

ik leek wel een vogelverschrikker, mijn haar met veel grijs

en helemaal verwaaid, het stond alle kanten op.

(ik ben in die fase dat ik besluit het grijs te laten worden

en dan toch weer niet omdat ik er zo grauw uit zie dan)

Mijn gezicht bleek met wallen en mijn favoriete oude

grijze winterjas die ik al jaren heb zag er wat mottig uit.

Ik vroeg me af of mensen in de winkel het ook zagen..

Terwijl ik naar huis fietste, ik was nog niet bekomen 

van de schrik, dacht ik aan oude vrouw die ik van de

zomer zag op een boerderij waar ze groente verkochten.

Ze had een heleboel verschillende kleren over elkaar

aan, met allerlei prints, grijs haar als een vogelnest, 

een verstelde broek en een grote jaren 70 bril op.

Wat me vooral opviel was dat ze zo comfortabel leek

in haar wonderlijke kleren, ze liep daar, hoe oud ze 

ook was, ontspannen en tevreden rond, aslof ze precies

was wie ze verkoos te zijn, wat een ander er ook van vondt.

Daar zou ik een voorbeeld aan kunnen nemen, gewoon 

zijn wie je bent, met welke kleren je ook aan hebt

grijs haar of niet, op een gegeven moment moet je 

de strijd toch opgeven en er lak aan hebben 

wat, wie dan ook, daar van vindt.

(het is sowieso een onmogelijke opgave om het 

iedereen naar de zin te maken, gaat gewoon niet)

Dus ik heb haar mijn stijl voorbeeld gemaakt in 

gedachten; draag en doe wat bij je past..

(maar ik ga denk ik toch maar eens een nieuwe 

winterjas kopen, haha)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Muts

Eén van de allerleukste dingen om te breien of te haken

voor kleine kindjes vind ik wel mutsen, het is niet al te 

veel werk en er zijn vele varianten mogelijk.

Ik maakte er al verschillende voor mijn kleinzoon Timo

en regelmatig krijg ik foto's van hem met een door mij

gemaakte muts, dat zijn van die 'aaah, wat lief' momenten.

Hoewel eigenlijk elk filmpje of foto bij mij die reactie

oproept, met of zonder muts, haha.

Voor de lol tekende ik allemaal mutsen die ik zou kunnen

maken, niet dat ik dat echt ga doen, hoeveel mutsen heeft

zo'n kleintje nu helemaal nodig, maar de blauwe linksboven 

en de aardbeienmuts heb ik wel gemaakt.

Op Instagram kreeg ik wat reacties van mensen die vonden

dat een roze muts niet kon voor een jongetje, ik zie daar zelf

niet zo'n bezwaar in, misschien zou de vraag moeten zijn;

wil je een baby een aardebei op zijn hoofdje zetten ;-)?

Ik vond het gewoon leuk om te proberen en of Timo hem

ooit zal dragen is aan zijn ouders, mij maakt het niets uit.

Ik gebruik nooit patronen voor mijn haak-en breiwerk, ik 

begin gewoon ergens en ik zie wel of het wat wordt, vaak

lukt het ook helemaal niet, maar ik hou van het proces

van proberen, nog eens en nog eens..

Wel kocht ik als basis voor alle baby dingetjes die ik maakte 

een breiboek van Phildar, zodat ik in ieder geval een 

idee heb van de juiste maten, je kan die baby breiboeken

gewoon online bestellen, mocht je ook zin hebben

in wat handwerk voor kleine kinderen.

Ik wens je een fijne maandag

-X-

Appelboom

Ooh, als ik dan 's ochtends naar benden kom en het is

nog steeds donker en het regent heb ik het gevoel

dat de hemel een beetje op mij gevallen is..

Ik heb toch een beetje moeite met die eindeloze sombere

dagen zo aan het eind van de middag vind ik het wel 

gezellig, met de kaarsen aan en een breiwerkje.

Maar de uren daarvoor..vind ik het lastig om op gang te

komen, dus zo af en toe stel ik me gewoon voor, 

dat het een aangename lentedag is en ik onder een 

appelboom in het zonnetje sta (eigenlijk moet ik nog 

eens een hoedje van stro kopen voor als het echt zo ver is :-)

Met dat beeld in gedachten trek ik mijzelf dan in gang,

de ene keer werkt het wel en soms ook niet dan rommel 

ik een beetje terwijl de uren verglijden.

Ik heb geleerd mijzelf dat toe te staan; niet te voldoen aan 

alle verwachtingen die ik van mezelf heb, wat ik allemaal 

zou moeten doen en kunnen, maar gewoon te zijn en 

desnoods de hele dag in gedachten onder een appelboom

te staan en nergens toe te komen...

Ik wens je een heel goed weekend

-X-

Interieurblogger (voor éénmaal)

Soms wou ik dat ik een interieur blogger was, dan had ik

altijd iets om over te schrijven, dat ik een nieuwe vaas

had, een nieuwe bank of een bijzondere lamp.

Dat ik dan een huis had met vele kamers, die ik elke keer

opnieuw kon decoreren met allerlei dingetjes afhankelijk 

van het seizoen, en daar iets over zeggen, ik zou zo snel niet

 weten wat, maar misschien zou ik iets kunnen verzinnen..

Dat ik dan geen rommelige kapstok had met een stapel 

schoenen eronder in een veel te krap halletje, maar een

ruime entree die een foto waardig zou zijn.
Ook de stapeltjes op de trap, van die stapeltjes met
onduidelijke dingen, die naar boven of misschien juist
naar beneden moeten, zouden dan ontbreken..

Ooit had ik zo'n huis, lang geleden inmiddels, met vele

kamers waar je door heen kon dwalen, alles zorgvuldig

ingericht met heel veel spullen en dingetjes.

Gek genoeg verlang ik er nooit naar terug, de meeste 

spullen en dingetjes zijn al jaren weg en ik weet

helemaal niet meer wat het allemaal was..

Hier in het kleine huisjes staan de dingen die ik nodig 

heb en dingen waar ik aan gehecht ben, ik koop

 bijna nooit iets nieuws, ik vind het goed zoals het is

 en ik voel geen enkel verlangen om iets 

te veranderen of om iets te vervangen.

(nou ja, heel af en toe, zo vond ik de roze bureaulamp

een tijdje geleden op een rommelmarkt, dat leek mij 

na jaren zonder lamp daar, wel handig :-)

Eigenlijk heb je het zo wel een beetje gezien, ik heb 

nog wel een keukentje, maar dat is onder de dijk 

(dit is een dijkhuisje) en daar is het veel te donker 

om te fotograferen en nog twee slaapkamertjes,

maar daar staat enkel een bed, kast en een bureau.

Enfin, tot zover mijn interieur bloggers carrière, 

best jammer want soms lijkt het mij zo makkelijk

dat je altijd iets hebt om over te schrijven, maar aan
de andere kant kan je naar iets verlangen maar als je
dan eens goed kijkt naar wat er is, blijkt dat vaak
eigenlijk meer dan voldoende:-)

Ik wens je een fijne dag

-X-

Mooi weer

Bij mij in de keuken staat een weerhuisje, en hoe dan ook

het mooi-weer-vrouwtje staat altijd buiten.

Ik weet niet of ze besloten heeft om zich niks van het 

weer aan te trekken en bedacht heeft dat elke soort 

weer gewoon mooi weer is..

Als ik een weervrouwtje zou zijn, zou dat niet zo zijn,

soms stormt het, giert de wind rond mijn huisje.

Of het regent het pijpestelen, of het miezert een beetje,

alles lijkt dan wat troosteloos..

Ook heb ik dagen dat het mistig is, dan lijkt de 

wereld ver weg en zie ik alleen wat er rondom mij is.

Soms vriest het, dan voel ik me een beetje bevroren en

lijk ik helemaal niet warm te worden noch kom ik

dan ergens toe, dan draal ik maar wat.

Het ergste vind ik de bewolkte dagen, dat alles zo 

grijs en kleurloos lijkt alsof de hemel op mij viel.

Gelukkig zijn er ook veel dagen dat de zon doorbreekt,

fijne stralende dagen waarop de wereld mij toelacht.

net als bij het mooi-weer-vrouwtje in het huisje 

in de keuken.

 Misschien zou ik een voorbeeld aan haar

 kunnen nemen en elke keer opnieuw besluiten 

dat het, ongeacht het weer, best een goede dag is :-)

Dat wens ik je; gewoon een goede dag.

-X-

Aanmoediging

Oh ja, laten we dat doen, de blaadjes aanmoedigen om

weer terug te komen, volgend jaar en als we dan toch 

bezig zijn, laten we ook de zon aanmoedigen om zo af 

en toe tevoorschijn te komen in de lange donkere winter,

de sneeuw om eens te vallen, al is het maar voor een dag..

En laten we vooral niet vergeten om onszelf (en misschien 

ook eens anderen) aan te moedigen om zo moedig te zijn

de dingen te aanvaarden zoals ze komen en daar met 

een milde open blik naar te kijken..

(soms lastig, maar we kunnen het proberen, toch?)

Ik wens je een fijn weekend

-X-